ciastka Coppenrath Cosmo Cookie Butter + Spices

Nie pamiętam już, kiedy to jadłam jakieś ciastka tak o, dla przyjemności jako ciastka po prostu. Obecnie to kompletnie nie moja bajka. Jedyna forma, w jakiej jakieś obecnie jadam, to pokruszone w twarożku, stylizowanym na Magnum Double Gold Caramel Billionaire. Paczka Annas Original Ginger Thins; po zmianach 2024 do tego starczyła mi na bardzo długo, ale w końcu ciastka zaczęły się kończyć. Szczęśliwym trafem, niedługo przed tym dostałam of ojca dziś przedstawiane. Wie, że uwielbiam gry komputerowe i mam słabość do kosmicznych tematów, dodał więc dwa do dwóch i tak oto ta paczka trafiła do mnie. Zgooglałam, cóż to i okazało się, że ciastka firmy, którą z widzenia znałam. Często przewijała mi się w internecie w sklepach z produktami z Niemiec itd. Acz sama niczego od Coppenrath nie jadłam.

Coppenrath Cosmo Cookie Butter + Spices to maślane ciastka korzenne / z przyprawami korzennymi; opakowanie zawierało 110g.

Po otwarciu rozszedł się intensywny maślany zapach, idący w stronę kruchych, wytrawniejszych ciastek - coś jak shortbread? W zasadzie mojego wyobrażenia o nich. Przez myśl przemknął mi nawet łagodniejszy, słodkawy ser żółty. Mieszał się ze sporą ilością przypraw korzennych, w których wyraźnie dominował cynamon. W tle poczułam lekki kwasek, cytrusową nutę. Słodycz wydała mi się niska, a wydźwięk ciastek sugerował bardzo mocne wypieczenie. Mimo nuty przypraw, nie powiedziałabym, że wącham ciastka korzenne. Zapach nie zachęcał do dalszych kroków (czyli jedzenia).

Zważone ciasteczkowe krążki ważyły głównie po 3 gramy, kilka 2g.

Ciastka w dotyku wydały mi się twarde i konkretne, mimo że drobne. Pokrywał je ciasteczkowy pyłek, wzmacniający to, że odebrałam je jako suche. Przy łamaniu okazały się bardzo twarde. Słychać wtedy aż konkretne chrupnięcie. Także zębami trafiłam na twardość.

W trakcie jedzenia dały się poznać jako bardzo suche i trochę kruche. Chrupały przepotężnie w suchy sposób. Były twarde wręcz kamiennie i niezbyt chętnie rozpływały się. Raczej wolały rozpadać na coraz to mniejsze kawałeczki, drobinki i aż w końcu pyłek. Po długim czasie trochę wilgotniały i rozpuszczały się na zawiesinę.

W smaku od razu poczułam wysoką słodycz. Zahaczyła o cukrowość, ale po chwili zdobyła się na ciepło-palony wydźwięk. Ciastka dały się poznać jako mocno wypieczone. Słodycz jednak nie zdecydowała się pójść w bardziej palono-karmelowym kierunku, osiadła w cukrowości.

Cynamon podkreślił jednak ciepło ogólne, stając na czele nieśmiałych innych przypraw korzennych. Przewinęła się tam lekka ostrawość. Ogólnie jednak inne przyprawy prawie uciekały, tylko cynamon czuć wyraźnie. A i to ciastka nie były mocno cynamonowe. Łagodziła je maślaność. Starała się trochę zepchnąć cynamon na jak najdalszy plan, choć ten trzymał się dzielnie, mieszając w jedno ze słodyczą. Nakręcały się w swoim wręcz drapiącym cieple i mnie szybko robiło się za słodko.

Po chwili nasiliła się też maślaność. Pomyślałam o kruchych, wręcz wytrawnych ciastkach brytyjskich "shortbread" (?). Ich motyw stanął jakby obok słodyczy. Sporadycznie w tle pojawiła się nutka kwaskawo-cytrusowa. Lekko pobrzmiewała, wychylała się i nie była zbyt oczywista.

Spowodowała jednak, że końcowo słodycz jeszcze bardziej dawała się we znaki przez kontrast. Jej cukrowość, nakręcona cynamonem, aż trochę drapała. A na języku z kolei drapała ostrość, podskakująca na sam koniec. Tę z kolei podkręciła maślaność, zupełnie nie zgrywająca się z cynamonem.

Po zjedzeniu został posmak cukrowo-słodkich ciastek o przesadzonej maślaności i z intensywną trochę olejkową, pomarańczową nutą. Cynamon też czułam wyraźnie, nawet zdobył się na pikanterię, trwającą na języku, ale zupełnie się z tym wszystkim nie zgrywał w ciastka korzenne. Po prostu wszystko to sobie było, jakby obok.

Do jedzenia osobno ciastka za nic mi nie pasowały. Tak sucho-twarde były nieprzyjemne w strukturze, a smak nie zachęcał. Za wysoka, cukrowa słodycz nie pasowała do tego niemal wytrawnego motywu masła. Żadne z nich nie pasowało do cynamonu, który odstawał jakby nie na miejscu i był rozczarowująco delikatny, a nuta pomarańczy nie wniosła niczego pozytywnego. Brakowało mi tu ogólnie korzenności - czuć głównie cynamon. Z różnymi smakami namieszali tu, namieszali, a końcowy efekt niecodzienny i dziwny, przekombinowany, a jednocześnie słodko-nudny.

Po spróbowaniu uznałam, że ze względu na twardość może przynajmniej w twarożku się sprawdzą, więc dam im szansę. Twarożek (jogurt typu greckiego Piątnicy i pół twarogu Pilos) wymieszałam z 2 łyżeczkami cynamonu, dodałam jakieś 35g orzechów pekan, 15g czekolady Wedel Karmelowa i 5 ciastek.

Ku mojemu zaskoczeniu, w zasadzie w ogóle nie nasiąkały i nie miękły w twarożku. Cały czas były kamiennie twarde. W smaku też się nie sprawdziły, bo choć cynamonowa baza podkreśliła cynamonowość tych ciastek, to jednak i tak jawiły się jako mało korzenne. Do tego mojej kompozycji nie pasowały mi po prostu ciastka maślane, a ich słodycz przesadnie mi to wszystko zasłodziła. Nie odnalazły się w tym.

Resztę oddałam Mamie, ale i jej nie pasowały, więc wróciły do ojca. Opinia Mamy: "Mają dziwny zapach, aż nie umiem określić. Na pewno mi czymś kwaśnym zajechały. Strasznie twarde, że aż się nie chce ich jeść. By skupić się na smaku za tą twardością, musiałam sięgnąć po kolejne ciastko. No... mocno maślane i słodkie. Takie po prostu cukrowo-maślane, a cynamon czuć, ale na tyle słabo, że nie nazwałabym ich ciastkami korzennymi. Dziwne".

 ocena: 3/10

kupiłam: dostałam od ojca (kupił "chyba w Dealz")

cena: nie znam

kaloryczność: 455 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: mąka pszenna, surowy cukier trzcinowy, 17% masło, karmelizowany syrop cukrowy, inulina, cynamon, przyprawy, skórka pomarańczowa, naturalny aromat cynamonowy, sól, środki spulchniające (wodorowęglan amonu, wodorowęglan sodu)

Beskid Chocolate Belize Peini Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 100 % Kakao ciemna

Nie jestem wielką fanką setek, więc może nie powinno mnie dziwić, że nie mam wszystkich regionów sprawdzonych właśnie w takiej zawartości kakao. Acz mnie trochę dziwiło, że chyba nieczęsto spotyka się setki z kakao z Belize. Po tych z zawartością znacznie wyższą niż 70%, myślę, że na setkę by się nadawało na siekierę, a po delikatniejszych 70%, to właśnie i na łagodną, mniej szatańską setkę np. na początek przygody z takimi. Ja jadłam blend Zotter Labooko Maya Cacao 100 % Dark Chocolate i właśnie była dość niesetkowa... Ciekawiło mnie więc, w jakim kierunku pójdzie dziś przedstawiana. Znałam bowiem Beskid Chocolate Belize Peini Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 70 % Kakao, ale nie umiałam sobie wyobrazić, jaki kierunek obejmą te nuty pozbawione cukru. 

Beskid Chocolate Belize Peini Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 100 % Kakao to ciemna czekolada o zawartości 100% kakao trinitario (mające domieszkę criollo) z Belize, z regionu Punta Gorda.

Po otwarciu uderzył mnie zapach wanilii z kokosem, który przechodził w orzecha kokosowego, mieszającego się z kolei z ogólną orzechowością i ziemią. Obok zaznaczyła się cierpkość czerwonych owoców i nuta banana... acz jakby nieco wytrawniejszego - przejrzałego plantana? Wydało mi się to dziwnie słodkie jak na setkę. Czułam też jakby wycofaną kwasowość. Podkradała się i pod ziemię, i pod owoce, a do tego dodała... niedookreśloną nutę czegoś nabiałowo-owocowego. Pomyślałam o wymyślnym, tłusto-śmietanowym bezalkoholowo pinacoladowym lassi... ni z mango, ni z ananasem. Na pewno jednak z kokosem. Może też z echem cytrusów?

Twarda tabliczka była masywna, a w dotyku sugerowała i tłustość, i pylistość. Przy łamaniu wydawała średnio głośne trzaski, łączące kruchość z dźwiękiem łamanych suchych gałązek.

W ustach czekolada rozpływała się wolno i bardzo gęsto, trochę zalepiając. Była kremowa, trochę kojarzyła się z chłodnym masłem, ale wykazywała bardziej typowo czekoladową lepkość. Z czasem wykazywała też soczystość, a na koniec lekko ściągała.

W smaku najpierw przemknęło mi coś kwaśno cytrusowego, jakby cytryna z czymś... Acz bardzo niejasna. Kwasowaty owoc osiadł zaraz w egzotyce. Kwaśno-soczystej egzotyce, która po chwili wykazała się też lekką słodyczą.

Polała się nuta orzechowa, zdecydowanie trochę łagodząca kwaśność. Wpierw przyszły mi do głowy jakby lekko kwaskawe orzeszki piniowe, potem jednak orzechów zebrało się więcej - i ta większość właśnie nie godziła się na kwasek. Pomyślałam o duecie włoskich i laskowych, acz wspartych też orzechowością ogólną.

Do głowy zakradła mi się myśl o orzechu kokosowym oraz nieśmiały akcent... oleju kokosowego? W oddali chęć udziału w kompozycji zgłosiła jeszcze ziemia, jednak inne nuty jej nie zaprosiły.

Cytrusowo-egzotyczna kwaśność przeszła w jakiś nabiałowo-owocowy, ciężkawo tłusty koktajl. Pomyślałam o śmietanowo-pełnojogurtowym ananasowo-mango lassi, do którego podkradło się kokosowe echo. Coś jakby... niealkoholowa pina colada, bardziej owocowo mieszana?

Słodycz rosła - zawitała do owocowej strefy jako banan. Chyba banan...? Jakby wytrawniejszy banan? Przyszedł mi do głowy plantan, kojarzący się z bananem, ale bananem nie będący.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa odnotowałam czerwone owoce. Jakby wiśnie, ale bez cienia słodyczy? Kwasowate wiśnie, mieszające się z.... niedojrzałym granatem i rabarbarem?

Orzechy nagle wydały mi się znów jakieś... zachodzące kwaskiem? Wyobraziłam sobie ciasto z orzechami... ciasto tłuste i soczyste zarazem. Ciasto z ananasem? Ciasto marchewkowe kwaskawe za jego sprawą, z wiórkami dodanymi dla chrzęstu, ale za to bez przypraw korzennych.

Kokos nasilił się i trochę podniósł słodycz. To odważyło wanilię i nagle kompozycja wydała mi się zaskakująco waniliowa. Acz słodka ostrożnie.

Wanilii z kokosem nie odstępował kwasek, który przełożył się na wizję wegańskiej alternatywy jogurtu - właśnie kokosowej, z wanilią. Kokosowy kwasek zahaczał tu o nabiał, o coś wręcz śmietanowego i tłustego, ale... chwilami i jakby kwaskawe wiórki mi przemykały.

Kwasek w końcu trochę jakby wręcz przygłuszył kokosa i wrócił do owoców. Ananas przemieszał się z czerwonymi, co przełożyło się na kumulację kwaśności i końcowo raczej cytrusowość. Pomyślałam o cytrynie z dodatkiem... kwaśnych mandarynek? Kumkwatu?

Ziemia z oddali wreszcie przemknęła trochę do tej kwaśności, przekładając się na lekką cierpkość. Albo to owoce zrobiły się takie cierpkie?

Po zjedzeniu został posmak kwaśno kokosowy, jakby niemal śmietanowego jogurtu kokosowego i kwaśnych owoców. Te wydawały się próbować przygłuszyć orzechy, z którymi wystąpiły w jakimś mało słodkim cieście z dodatkiem wiórków kokosowych.

Czekolada była bardzo ciekawa. Niektóre nuty wydawały się trudne do określenia, ale ogólny klimat łatwo uchwycić. Kwaśne owocowo-nabiałowe koktajle i kwaśne ciasto z owocami, orzechami i kokosem miały wydźwięk egzotyczny, soczysty, a zarazem tłustawo-ciężki. Pełny jogurt, śmietana kokosowe, ananasowo-mango-cytrusowe tony przeplatały się z orzechami oraz słodyczą kokosa i wanilii. Szkoda, że ziemia nie zagrała mocniej. Niska słodycz, prawie nieobecna gorzkość i znacząca kwaśność nie uczyniły jednak kompozycji kwachowatą, o nie. To była... łagodna kwaśność.

Sporo nut Beskid Chocolate Belize Peini Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 70 % Kakao pojawiło się w dziś przedstawianej, ale przybrały inny wydźwięk ze względu na wyższą kwaśność i brak słodyczy karmelu. Umknęła mi też nuta kawy, co mnie zaskoczyło.

 ocena: 9/10

kupiłam: Beskid Chocolate

cena: 27 zł (za 70 g)

kaloryczność: 464 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakaowca

Zdrowa Sowa Czekolada z Bakaliami 72 % Ekwador ciemna z płatkami owsianymi, orzechami nerkowca, arachidowymi, laskowymi, migdałami, pistacjami, rodzynkami i żurawiną

Marki Zdrowa Sowa ciekawiły mnie przede wszystkim czyste ciemne czekolady, ale gdy pierwszy raz odwiedziłam ich stronę, taka była jedna, po dłuższym czasie wprowadzono drugą. A ja nie przepadam za zamawianiem tylko jednej tabliczki. Stąd zainteresowałam się tymi z dodatkami. Oczywiście w góry. Przy nich jednak żałowałam, że zdecydowali się robić z innego kakao czekolady czyste, z innego z dodatkami. Dziś przedstawiana bowiem była tak bogato obdarowana różnościami, że smutno mi się zrobiło, że nie ma opcji, by poznać czystą. Tę producent zachwalał jako zdrową i zrobioną "wyłącznie z niezbędnych, zdrowych składników", cokolwiek to miało znaczyć. Twórczyni marki, Beata Pawlikowska, przyznała, że to jedna z jej ulubionych czekolad i dodała: "mam zawsze tabliczkę zdrowej czekolady w samochodzie, przydaje się kiedy zabłądzę, stoję w korku albo jestem zmarznięta i zmęczona".

Zdrowa Sowa Czekolada z Bakaliami 72 % Ekwador to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao z Ekwadoru i Wysp Świętego Tomasza (Sao Tome) z bakaliami: prażonymi płatkami owsianymi, prażonymi orzechami nerkowca, arachidowymi, laskowymi, prażonymi migdałami, pistacjami, rodzynkami i suszoną żurawiną.

Po otwarciu poczułam kwiatowo słodycz i zapach znacząco, ale w łagodny sposób, gorzki. Gorzkość miała w sobie sporo z kawy. Powiedziałabym, że zbożowej, bo właśnie i zbożowość wyraźnie czułam. Jakby ciastka owsiane? Kompozycja kryła w sobie też trochę gorącej ziemi, mieszającej się z cynamonem. To jednak też jakby trochę osiadało w kwiatach... Do głowy przyszło mi ciepłe, tylko co wyjęte z piekarnika ciasto kakaowe z orzechami. Orzechowość czuć jako niejednoznaczny miks. Trudno powiedzieć, na ile to nuty kakao, a na ile dodatków. Podobnie z prawie soczystym echem: raz coś zaleciało, zniknęło, potem znowu... W ciemno mogłabym nie zgadnąć, że to tabliczka z też z orzechami.

Twarda tabliczka trzaskała przy łamaniu w kruchy sposób i kruchość wykazywała. W przekroju ujawniło się sporo małych kawałków orzechów.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnim i maziście, niemal do końca zachowując zbity kształt. Początkowo wydawała się maślana, ale choć była dość tłusta, to wrażenie z czasem uciekło. Szybko poczułam za to narastająca pylistość, chwilami wręcz proszkowość. Końcowo niby trochę się wygładzała, ale nigdy zupełnie. Kawałki bardzo niechętnie się z niej wyłaniały, długo siedziały zatopione. Czasem wydawało mi się, że podkręcały w bazie wodnistość. W zasadzie w prawie każdym kęsie coś się trafiło, oczywiście w różnych zestawieniach. Zrobienie kęsa bez nich graniczyło z cudem, a by spróbować trochę samej czekolady, spiłowałam ją zębami z brzegu dwóch kostek.

Wszystkie dodatki wystąpiły w postaci kawałków małych i bardzo małych, malutkich.

Kawałki wyszły dość jednostajnie pod względem struktury. Ta nie różniła się, czy gryzłam wcześniej obok czekolady, czy na koniec.

Orzechy i chyba płatki owsiane okazały się chrupkawo-skrzypiące. Niektóre, dokładniej migdały, arachidy i laskowe nieco konkretniej, chrupkawo, zaś nerkowce i pistacje miękko. Przy niektórych zdarzały się orzechowe skórki. Owoce wyszły jednie, średnio soczyście. Niektóre jakby trochę scukrzono.

W smaku najpierw poczułam lekko paloną gorzkość, którą szybko zaczął osładzać wyrazisty karmel.

Karmel dał się poznać jako palony i dość władczy. Dołączyły do niego subtelne, słodkawe kwiaty. Trochę rosły, ale nie wyszły przed karmel. Ten podkreślała gorzkość o trochę dymnych, dymno-palonych zapędach.

W tle pojawiły się orzechy. Po chwili mogłam stwierdzić, że chyba laskowe i trochę migdałów. Nie wydaje mi się, by tabliczka mocno i tylko po prostu przesiąkła dodatkiem, bo to była pozytywna orzechowość*.

Kiedy spróbowałam odrobinkę samej czekolady, utwierdziłam się w tym, że za paloną gorzkością, wyraźnie czuć orzechy, acz dalej nie dało się orzec, czy przesiąkła, czy to jej nuta.

Paloność mieszała się z motywem pieczenia. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa pojawiła się wizja ciepłego ciasta kakaowo-cynamonowego z orzechami i palonym karmelem. Dodatki bardzo, bardzo nieśmiało dawały o sobie znać. 

Gdy na próbę gryzłam je obok czekolady, wyszły nijako, a w czekoladzie obudziły wodnistość.

W oddali zaznaczyła się echo czerwonych owoców. Acz bez kwasku... Chyba? Najpierw byłam pewna, że to przebija się żurawina, ale czuć to też w kęsach bez owoców. Z czasem powiedziałabym, że to bardzo słodki dżem z mieszanki porzeczek oraz... jakiś innych owoców... żurawiny i aronii?

Z czasem w pieczonym wątku dość często pojawiała się nutka wręcz owsiankowa. Owsianki pieczonej? Owsianki lekko kawowej? Albo owsianej kruszonki na kawowym cieście. W oddali przemknęła kawa... Kawa zbożowa?

Dodatki niegryzione wplatały lekką orzechowość, ale ogólnie nie rozbrzmiewały za mocno nawet gdy porządnie się wyłaniały.

Dodatki gryzione na koniec smakowały trochę nijako. Ogólnie orzechowo, często mało jednoznacznie, bo w ustach zostawały różne orzechy i mieszały się. Czasem wyłoniły się wyraźnie migdały i pistacje. Z rzadka przemykały arachidy, czasem robiło się słodko-maślano od nerkowców. Co jakiś czas wyskakiwały jakby stare orzechy laskowe (*o to mi chodziło, gdy pisałam, że baza wydawała się pozytywnie orzechowo laskowa, bez tej nuty goryczkowato-starej). Ogólnie jednak czuć nijaką orzechowość. Płatki owsiane chyba udawały nijakie orzechy. Wszystkie były lekko prażone tak delikatnie, że w porywach wydawały się surowe.

Suszone owoce - i żurawina, i rodzynki - wyszło słodko, wręcz scukrzono i tylko w porywach lekko kwaskowato. Te za to czuć jednoznacznie.

Orzechy i owoce gryzione razem, rozbrzmiewały na równych prawach. Nie przeszkadzały sobie, ale też jakoś nie łączyły się zachwycająco.

Po zjedzeniu został posmak ogólnie orzechowy, dość nijaki, rozmyty. W orzechy wmieszała się pewna nieoczywista zbożowość. Najłatwiej wybicie się przychodziło migdałowym i starym laskowcom. Za nimi stała słodka w kwiatowo-karmelową sposób czekolada. Lekko pobrzmiewał też akcent cynamonu i kawy, trochę osnutych dymem. 

Dodatki przeszkadzały dobrej czekoladowej bazie, nic pozytywnego w tej formie nie wniosły. Za dużo ich, jednak nie wyszło to bogato. Przez to, jak je podrobiono, wszystkie upodobniły się do siebie. Przez to ogrom "jakiejś drobnicy" denerwował odwracaniem uwagi od bazy, a smakowo w zasadzie czuło się niedosyt... wszystkiego. Wyraźnie gorzka w trochę dymny sposób, ciepła jakby cynamonowo-ciastowo i kwiatowo-karmelowo słodka czekolada była wyważona i zwyczajnie bardzo smaczna. A nijakie dodatki odwracały uwagę. Za ich formę poleciał jeden punkt, a za namieszanie, przesadę drugi. Sama baza spokojnie miałaby 8, a kto wie, czy nie więcej.

ocena: 6/10

kupiłam: zdrowasowa.pl

cena: 30,90 zł (za 60g)

kaloryczność: 509 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowca, cukier trzcinowy nierafinowany, bakalie 15% (prażone płatki owsiane, prażone orzechy nerkowca, arachidowe, laskowe, prażone migdały, pistacje, rodzynki, suszona żurawina), tłuszcz kakaowy

BTB Chocolate Czekolada Ciemna 87 % z Bananem ciemna z Ekwadoru z bananem liofilizowanym

Kiedy po długiej przerwie skontaktowałam się z BTB Chocolate i dostałam informację o tym, jakie obecnie są tabliczki w ofercie, z tych z dodatkami dziś przedstawiana wydała mi się najbardziej kusząca. Wiele razy powtarzałam już, że jest o wiele za mało dobrych ciemnych czekolad z bananami. I tak się złożyło, że w tym roku na początku "tatrowego" sezonu, zdobyłam aż dwie obiecujące ciemne bananowe tabliczki. Po Cacao Crudo Banana / Banana Dark Chocolate 69 % Cacao Dark Organic Chocolate Raw Cru Peru poprzeczka zawisła wysoko. Oby w tej kwestii BTB miała więcej szczęścia niż w sprawie otwarcia, bo z ostatniej wyprawy niestety wróciła nieotwarta (nie zrealizowałam planu, jakim było wejście na Krzyżne). Chcąc jej to jakoś wynagrodzić, postanowiłam raczyć się nią na Szpiglasowym Wierchu, czyli jednym z moich ulubionych szczytów. Weszłam na niego tradycyjnie od Doliny Pięciu Stawów i choć było sporo ludzi, znalazłam sobie spokojne miejsce.

BTB Chocolate Czekolada Ciemna 87 % z Bananem to ciemna czekolada o zawartości 87% kakao z Ekwadoru z bananem liofilizowanym.

Po otwarciu przywitał mnie wyrównany zapach czekolady i bananowego dodatku. Był to zapach ziemi i świeżych, goryczkowatych ziół, które mieszały się z cytrusami - z dużą ilością skórki pomarańczowej - i odrobiną owoców czerwonych. Bananowy przecier tak się pod nie podkradł, że powiedziałabym, że to poniekąd nuta czekolady. Nasilał się, gdy nachylałam się nad spodem. Banan miał w sobie coś z przecieru, jakiegoś świeżawo bananowego "papu", więc oczywiście był słodki. Niepodważalnie czuć w tym banana liofilizowanego i choć częściowo podpinał się pod czekoladę, czuć że to tabliczka z dodatkiem. Wydawał się wręcz słodziutki w zestawieniu z charakterną czekoladą. W oddali zaś pobrzmiewało mi jeszcze coś... Orzechowego?

Tabliczka była twarda, toteż łamaniu towarzyszyły głośne trzaski. Zapowiadało się masywnie.

Spód zdobiły duże i grube kawałki, w zasadzie plastry bananów. Były masywne i twarde, acz niektóre przy mocniejszym dotyku uginały się lub chociaż aspirowały do uginania się. Dały się poznać jako suche, trochę pyliste. Jeden sam z siebie po prostu odpadł, lecz większość jako tako się trzymała. Co ciekawe, przy podziale łamały się wraz z czekoladą. A jednak przy robieniu kęsa zdarzało się kawałkom odpadać. Przy przegryzaniu niektórym plastrom zdarzyło się lekko skrzypnąć.

W ustach czekolada rozpływała się średnio wolno, w dość oleiście tłusty sposób. Długo, prawie do końca zachowywała kształt, a kawałki bananów po pewnym czasie od niej odpadały. Robiły to i nasiąkały w różnym tempie. Na próbę gryzione wcześniej, były sucho-twardsze, ale po chwili lepkie i wilgotne. Ja wolałam zostawić je na koniec.

Gryzione na koniec banany robiły się bardziej miękkie i wilgotne, ale wciąż masywne. Przypominały czasem twardawą, a mięknącą gąbkę, zmieniająca się w jędrnawe farfocle. Te oklejały zęby bardzo konkretnie. Niektóre kawałki nasiąkały błyskawicznie, stając się śliskawymi farfoclami, inne zaś miękły, robiły się żujne, a końcowo jawiły się jako lepka, wklejająca się w zęby papka.

Konsystencja czekolady była taka, co czystej, a różnił je tylko dodatek bananów, których nie przekonuje mnie forma.

W smaku pierwszą poczułam gorzką czekoladę, serwującą motyw czarnej ziemi z echem ziół. Ziół przechodzących w kwiaty, w tym lawendę. Kwiatową świeżość podkreśliło echo banana, którym leciutko przesiąkła całość. Początkowo aż trudno określić, że to on, ale już działał.

I ziemia, i zioła wyszły wilgotnie, świeżo, a po chwili do głowy przyszedł mi jeszcze wilgotny, ciemny chleb z bardzo mocno przypieczona skórką. Chleb... Z pomarańczą? Kwaskawość sugerowała coś więcej niż zakwas.

Banan czasem odzywał się niemal od razu, czasem po krótkiej chwili. Nie trafiał się jednak w każdym kęsie - te potwierdziły, że baza nim przesiąkła.

Banan wyszedł bardzo kontrastowo. Był bowiem wręcz słodziutki. Nie musiałam go gryźć, by go poczuć. Choć czuć jakby pudrowo-suchawy smakowo motyw liofilizowania, wraz ze słodyczą czekolady zaobfitował w nutę słodkiego przecieru bananowego. O skojarzenie to dbała kwiatowa słodycz. Kwiatów esencjonalnie słodkich i jednocześnie świeżych, niosących rześkość.

Obok polało się trochę cierpkiego, prawie kwaskawego wina czerwonego. Zrobiło się trochę ciężko alkoholowo... Wręcz koniakowo? Nie, nie. Jednak wino łączące cierpką wytrawność i słodycz wygrywało... Chociaż...? W kęsach bez bananów było bardziej winnie, w kęsach z koniakowo. Słodycz i soczystość miały w tym swój udział, acz zaraz przybył dym, by pilnować, aby nie zrobiło się za słodko. 

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa soczystość jeszcze trochę wzrosła, ale stapiała się w jedno z gorzkością. Odnotowałam skórkę pomarańczy, a za nią... Coś łagodniejszego... Orzechowego? Maślanego?

Smak kawałka banana nasilał się i w końcu stanął obok czekolady. Połączył przecier bananowy z bananem liofilizowanym, acz niektóre kawałki miały i świeżo bananowe zapędy. Niemal nieuchwytnemu wątkowi orzechowemu zasugerował fistaszkowe masło orzechowe. Trochę łagodziło gorzkość, a do słodyczy niby się dołożyło, ale nie podniosło jej poziomu.

Gdy trafił się większy, łatwiej wilgotniejący kawałek banana, pobudzał w bazie lekką maślaność.

Gdy na próbę pogryzłam kawałek banana obok czekolady, wyszedł słodko i wyraziście, jednak spłycił czekoladę. Wydawała się w tedy mocno maślano-dymna i tyle.

Zioła przewijały się w tle. Chyba zaznaczył się tam też dym. W pewnym momencie nagle zioła w parze wysunęły się na przód z kremem z fistaszków i... osiadły w kwiatach, stając się z nimi jednością.

Gdy czekolady robiło się coraz mniej, banan wychodził na pierwszy plan przed nią. Mocno osłodził kompozycję, będąc wyraziście bananowym, ale czasem jakby z echem cukru.

Banan gryziony na koniec potwierdził swoją słodycz. Smakował ewidentnie przede wszystkim bananem liofilizowanym, z nutką przecieru. Sporadycznie pojawiało się w nim złudne echo cukru białego.

Po zjedzeniu w posmaku zostały liofilizowano-przecierowo-świeże banany oraz ziołowo-dymna czekolada. Czułam też echo taninowego wina, czasem koniaku i skórki pomarańczowej. O wiele wyraźniej w kęsach bez bananów, gdzie oczywiście motyw bananowy nie wystąpił.

Banany w smaku niezbyt pasowały do tej bazy. Acz i tak smakowała za ich sprawą inaczej. Jakoś nie współgrały i jakby przeszkadzały sobie chwilami trochę z bazą. A jednak nie zawsze, bo czasem wyszły pozytywnie, np. budząc nutę masła orzechowego. Zioła, winna tanina i skórka pomarańczowa wydawały się toporne przy słodziuteńkosci dodatku. I to kolejna tabliczka BTB, w której nie przekonuje mnie ponalepianie takich wielkich kawałów, acz gdy o formę chodzi, banany w takiej akurat wyszły najlepiej z przedstawianych. Ogół był smaczny, ale nie zachwycający.

ocena: 8/10

kupiłam: dostałam od BTB Chocolate

cena: jak wyżej, ale cena to 15 zł (za 50g)

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakao, nierafinowany cukier trzcinowy, banan liofilizowany

Tokimeki Baumkuchen Cake Milk Flavour; Matcha Flavour

Kiedyś zrobiłam swego rodzaju zestawienie dostępnych w sklepach sękaczy, z których żaden nie umywał się do podlaskiego sękacza domowego, swojskiego czy kupionego ze sprawdzonego, pewnego źródełka. Ogólnie na dobrym sękaczu podlaskim się wychowałam (jedna babcia była mistrzynią w tym kunszcie). Poznałam też litewskie, ale tych wręcz nie cierpię. A swego czasu, googlając, znalazłam, że w Japonii też uwielbiają sękacze i mają całe mnóstwo ich wariantów. Jakoś mnie to nie dziwi. Coś tak dziwnego, jak to ciasto, musiało tam chwycić. Acz obstawiałam, że raczej nie dokładnie w takiej wersji, jaką wielbię ja. Gdybym pojechała do Japonii, na pewno bym spróbowała jakiś z porządniejszych cukierni, ale tak... Japońskie sękacze, jak i Japonia, pozostawały poza moim zasięgiem. Choć zdaję sobie sprawę, że paczkowane gotowce pewnie nijak mają się do tego, co można zjeść tam na miejscu w cukierniach, gdy natknęłam się na nie w Kuchniach Świata, od razu zadzwoniłam do Mamy z pytaniem, czy chce. Chciała i najpierw założyła, że chcę i ja. Tym mnie zaskoczyła, ale jak chwilę się zastanowiłam, uznałam, że w sumie tak, jestem ciekawa. Oddzielnie sobie jednak nie chciałam, bo... znam siebie w takich sprawach. Uznałam, że po prostu spróbuję po góra połowie każdego smaku. Co do tego, jakie brać, byłyśmy bardzo zgodne: najbardziej klasyczny oraz taki najbardziej "japoński". Acz co do "japońskości" produktów... to raczej sękacze typu japońskiego, może azjatyckiego, bo gdy sprawdziłam producenta, okazał się chiński.

Tokimeki Baumkuchen Cake Milk Flavour to sękacz japoński o smaku mlecznym; u mnie w opakowaniu, zawierającym krążek (teoretycznie) o wadze 70g.

Po otwarciu uderzył mnie nieprzyjemny, sztucznie-plastikowy zapach duszno-słodkiego ciasta-gotowca. Czuć wyraźnie mleczność, a także to, że to jasny biszkopt, ale tuż obok chemicznej niemal gorzkości. Po pierwszym szoku, wyjęciu i sesji zdjęciowej, sztuczność trochę zelżała, ale wciąż duszno-ciężka słodycz plastikowego ciasta-gotowca nie zachęcała do jedzenia. Przynajmniej słodycz, choć wysoka, nie była przesadzona. A jednak i tak już po powąchaniu miałam ochotę uciekać.

Ciasto w dotyku wydało mi się wręcz mokre, lepko tłuste i niesamowicie miękkie. Kawałek wydawał się bardzo delikatny, a pod najdrobniejszym dotyku, ciasto uginało się. Jako że tradycyjny sękacz to ciasto bardzo konkretne, ta miękkość za nic mi nie odpowiadała... A aż taka "mokrość" nie odpowiadała by nawet w przypadku zwykłego biszkoptu. Była przerysowana.

W trakcie jedzenia ciasto okazało się faktycznie miękkie i wilgotne, wręcz mokre, ale z czasem z wyczuwalnym jakby ukrytym, suchawym motywem. Trochę oklejało zęby, zmieniając się w lepką papkę. Tłustość w trakcie jedzenia nie wydawała się jakoś szczególnie napastliwa, a w sumie wręcz niska, ale ciasto porządnie i mokro otłuszczało palce.

Choć widać pręgi, warstwowość ciasta, w zasadzie nie dało się tego podzielić, rozwarstwić. Był zwarty i za miękki na coś takiego. Jedynie wierzch jako tako na siłę dałam radę trochę odskubać.

W smaku pierwsza pojawiła się średnio wysoka słodycz, wpisana w ciastowo-sztuczne realia. Biszkoptowość od razu zdradziła swój gotowcowy, trochę wręcz plastikowy charakter.

Rosnąca słodycz próbowała to trochę ukryć. Przywołała mleko, idące w stronę trochę sztucznawej śmietanki. Słodycz mniej więcej w połowie kęsa zajęła średnio-wysoki poziom i dalej już nie rosła. Doszukałam się w niej jednak duszno-wanilinowego echa. Mleczny smak biszkoptu wyraźnie się zaprezentował i dopuścił do głosu wyraźną jajeczność. Częściowo odciął się od chemii i był po prostu biszkoptowo-jajecznie-mleczny, z drugiej zaś cały czas pobrzmiewała duszna sztuczność. Chemia nie dawała o sobie zapomnieć, acz chwilami odnotowałam, że próbowała ją lekko tonować pewna maślaność.

Sękacza próbowałam trochę rozwarstwiać, ale było to prawie niemożliwe. Odniosłam jednak wrażenie, że ciemniejsze pręgi i skórka smakowały tak samo, co jaśniejsze części.

Ogół był delikatnie wypieczony - to ewidentnie jasny, słodziutki, jajecznie-pszenny biszkopcik. Chwilami udawało mu się zepchnąć sztuczną gotowcowość na daleki plan.

Acz znów, już niezależnie od jakości: to nie pasuje do sękacza, który z zasady jest ciastem miejscami mocno poprzypiekanym.

Obstawiam jednak, że ta miękkość po prostu odpowiada na oczekiwania japońskiego społeczeństwa, które zajada się miękkimi słodyczami. Obstawiam, że konkretny sękacz podlaski po prostu by się u nich tak masowo nie przyjął. Ogólnie jednak nie rozumiem, jak ktoś mógłby chcieć coś takiego, jak dziś przedstawiany, kupić czy jeść. Nie potrafię znaleźć w nim niczego, co mogłabym pochwalić. Chociaż... obstawiam, że ta niecodzienna wilgotność niektórym osobom może się spodobać.

Przypomniały mi się Kinder Plum Cake Yoghurt Greca - to zbliżony poziom, choć prezentowany japoński sękacz wyszedł o wiele sztuczniej. Za to mniej słodko i ciekawie, niespotykanie mokro. W zasadzie może i mógłby wyciągnąć na 4, ale w kategorii zwykłych biszkoptów. Jak coś ma być sękaczem, to powinno jako tako w sękaczowość się wpisywać.

Odpadłam po malutkim kawałeczku, ważącym kilkanaście gramów. Taki słodki, najzwyklejszy biszkopcik to coś zupełnie nie w moim typie. A że ten był w dodatku sztuczny... No nie.

Resztę oddałam Mamie. Zjadła do końca i powiedziała: "Jaki okropnie miękki! I dziwnie za bardzo wilgotny, mokry! Ja lubię miękkie i wilgotne biszkopty, ale nie aż tak. Ten był aż trochę obleśnie. Po tym jednak jak mi powiedziałaś, jakie słodycze w Japonii lubią, to jestem pewna, że po prostu taki miał być i im pewnie smakuje. Ja jednak przez tą mokrą miękkość nie mogłam aż się w smak wczuć. Za bardzo mi przeszkadzała. Ale przynajmniej nie był tłusty! To mnie zaskoczyło pozytywnie. Smak... No bardzo sztuczny, ale w sumie nie obrzydliwie aż tak strasznie. Ja nie mam aż takiego problemu z chemią w słodyczach jak ty. Smak... Ja się zastanawiam, czy gdyby nie był taki miękki, gdyby miał strukturę inną, to czy by przypominał nasze podlaskie sękacze. Chyba trochę tak, bo był taki... Jajeczny? Dało się zjeść, trochę ciekawostkowo jako słodycz z Japonii. Dla mnie o wiele lepszy niż ten zielony!".

ocena: 3/10

kupiłam: Kuchnie Świata

cena: 11 zł (za 70g; mój ważył 80g)

kaloryczność: 418 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: jaja, cukier, bezwodny tłuszcz mleczny, mąka pszenna, skrobia kukurydziana, syrop glukozowy, trehaloza, mleko w proszku 3%, sól, barwnik E160a, emulgatory (E422, E471, E473, E477, E322 zawierający soję), substancja zagęszczająca E415, substancja konserwująca E202

-----------

Tokimeki Baumkuchen Cake Matcha Flavour to sękacz japoński o smaku zielonej herbaty "matcha"; u mnie w opakowaniu, zawierającym krążek (teoretycznie) o wadze 70g.

Po otwarciu poczułam zapach podobny do wersji wyżej opisanej, ale trochę mniej plastikowo-sztuczny, a z wyraźnym motywem zielonej herbaty matcha. Tchnęła w dusznego gotowca jakby zielonej świeżości, ratując zapach. Też nie był przyjemny, ale przynajmniej nie odpychał tak strasznie.

Struktura była podobna do wersji mlecznej, ale zielone ciasto już w dotyku dało się poznać jako masywniejsze, konkretniejsze. Też miękkie, ale nie aż tak.

W trakcie jedzenia zielone ciasto wydało mi się trochę bardziej pyliste i nie aż tak mokre, a po prostu bardzo wilgotne. Taka konkretniejsza struktura wyszła na plus.

W smaku jako pierwszy pokazał się mleczny, duszny motyw, układający się w ciasto-gotowca. Słodycz rosła, a po chwili za nią pojawił się akcent zielonej herbaty matcha.

Sztuczność i plastikowość biszkoptu-gotowca konsekwentnie trzymały się ciężkości i duszności, jednak matcha jak mogła, obniżała chemiczność i całą tą ciężkość. Jej świeży, trochę algowy akcent szybko rósł w siłę. Coraz bardziej zagłuszał, co nieprzyjemne. Nie całkowicie, ale tak, że można było skupić się na matchy. Mniej więcej w połowie przeżuwania zdawała się rządzić kompozycją, podrzucając jej zaskakująco rześki ton. Nie dominowała, ale zarządzała, co i jak mocno ma być wyczuwalne.

Matcha mieszała się z trochę mlecznym, łagodnym jasnym wypiekiem. Zdecydowanie wypieczonym leciutko i coraz słodszym.  Sama niby trochę wpisywała się w słodycz, ale taką jakby... wytrawniejszą? Wytrawniejszą od "biszkopcikowej". Końcowo słodycze się połączyły i przedstawiły jako słodycz wysoka. Maślaność i jajeczność schowały się niemal zupełnie.

Po zjedzeniu został posmak matchy na mlecznym, biszkoptowym tle, a także duszno-słodki motyw sztucznego ciasta-gotowca. Czuć oleistość i plastikowo-chemiczny efekt aż gryzący w język.

Zielona wersja nie miała niczego wspólnego z sękaczem, jednak była dla mnie bardziej zjadliwa dzięki wyrazistej matchy, która trochę stłumiła sztuczno-duszne nuty. Do tego stopnia, że to ciasto można uznać za przynajmniej ciekawe. Kiepskie, ale ciekawe, a to już plus. I tak jednak, gdy oswoiłam się z ciekawostkowością, po kilkunastu gramach odpadłam.

Nie moja bajka, acz muszę przyznać, że matcha całkiem nieźle robi słodziutkiemu, sztuczny biszkopcik całkiem nieźle.

Resztę oddałam Mamie, ale ona zjadła tylko część, a reszta trafiła do ojca. Skomentowała: "No ten dla mnie niezjadliwy. Smakował taką... W sumie nie wiem czym, ale - tak obstawiam - niesmaczną zieloną herbatą. Ale dziwną. No nie, przez to okropny. Ale zakładam, że jak ktoś lubi słodycze o tym smaku, to mu może posmakować. W moim przypadku nawet lepsza struktura niż mlecznego nie pomogła. Bo to mu trzeba przyznać, że taki suchszy i masywniejszy, lepszy. Wciąż wilgotny i miękki, ale już lepiej. No i fakt, że ten mniej sztuczny, ale co z tego, jak taki specyficzny, niesmaczny".

 ocena: 5/10

kupiłam: Kuchnie Świata

cena: 11 zł (za 70g; mój ważył 75g)

kaloryczność: 432 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: jaja, cukier, mąka pszenna, olej sojowy, syrop glukozowy, mleko w proszku, trehaloza, skrobia kukurydziana, matcha w proszku 2%, sól, aromat, barwnik E160a, emulgatory (E422, E471, E473, E477, E322 zawierający soję), substancja zagęszczająca E415, substancja konserwująca E202