Benjamissimo 70 % Dark No Added Sugar ciemna z Peru

Kupując tę czekoladę razem z Benjamissimo Mint Maca 70 % Dark  jakoś nie do końca zarejestrowałam świadomie fakt, że dziś prezentowana zawiera słodzik zamiast cukru. Tak, widziałam skład, ale jakoś nie przełożyło się to na pomyślenie, czy aby NA PEWNO chcę ją zjeść. Trochę ciekawiła, ale czy aż żeby kupić? Do marki miałam mieszane uczucia. Wiedziałam, że potrafią zrobić smaczne tabliczki, ale przecież wiele mieli takich bardzo nie w moim typie, których nie znałam. Szkoda, że dopiero po zakupie sobie przypomniałam, że Benjamissimo Dark 80 % No Added Sugar przecież nie wróżyła niczego dobrego. Jeszcze więcej słodzika? To mogło się bardzo nie udać.

Benjamissimo 70 % Dark No Added Sugar to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao z Peru, bez cukru, słodzona słodzikiem (erytrytolem).

Po otwarciu poczułam chłodno-słodzikowy, słodki zapach, mieszający się z orzeźwiającym, schłodzonym napojem w wariancie wiśnia&mięta. W rześkości odnalazło się też trochę kwiatów i eukaliptus. Narzucił ją ewidentnie słodzik, choć wanilia i korzenne echo starały się go trochę ukryć. Wanilia naprowadziła słodycz na niewyraźną wizję kremu orzechowego, cienko rozsmarowanego na kromce ciemnego chleba. Wraz z nim nieśmiała korzenna sugestia wspomniała też coś o pierniku. Do chłodu dołożyła się też gorzkawa nuta ziemi i dymu.

Tabliczka wydawała mi się wręcz kamienie twarda. Trzaskała głośno niczym mieszanka skały i szkła.

W ustach czekolada rozpływała się w średnim tempie. Tam, gdzie kawałek był grubszy wolniej, gdzie cieńszy szybciej. Z czasem miękła i oleiście-maziście pokrywała podniebienie. Choć zachowywała kształt niemal do końca, nie wydawała się zbita. Na pewno za to tłusta i wodnista. Przewinęła się w niej soczystość, acz jakby stapiała się z narastającą wodnistością, co przez denerwujący aspekt, bardziej się rzucało w oczy (w język?).

W smaku przywitała mnie chłodna, bardzo słodka wiśnia... w zasadzie napój wiśniowo-miętowy. Połączenie wiśni i mięty od razu orzeźwiało, ale też fundowało sporo słodyczy; nie kwaśność.

Słodzik szybko zdradził swoją obecność, ale nie od początku pchał się na pierwszy plan w kwestii słodyczy. Zaznaczył jednak, że także w goryczkowato-cierpkim wątku ma coś do powiedzenia. Słodzikowość zrobiła miejsce pod zioła, które pojawiły się po chwili.

Do gorzkości próbował dołączyć dym, acz nie znalazł sobie za dużego pola do popisu, pobrzmiewał więc delikatnie. Ziemia... też spróbowała swoich sił, ale nie udało jej się utrzymać. A po niej przemknął... chleb pumpernikiel?

Trochę gryzący w język efekt słodziku wydobył z ziemi namiastkę korzenności. Mieszanki na bazie cynamonu i anyżu?

Wiśniowo-miętowy motyw nasilił się i wzbogacił o niejednoznaczną mieszankę czerwonych owoców. Owoce głównie trzymały się napojowego wydźwięku, tylko raz po raz trochę się z niego wychylając.  Wszystkie łączyła przeważająca słodycz. Kwasek odnotowałam tam tylko i wyłączeni na zasadzie sugestii. Jakby chciał się pokazać, a nie mógł. Rześko-soczyste owoce wsparło trochę kwiatów.

Kwiaty zaś podszepnęły pewną pikanterię, przyprawy. Mieszanka ta zahaczała trochę o... pierniki z czerwonym, marmoladowym nadzieniem? Ogrom rześkości zasugerował nawet podkręcenie czerwonych owoców limonką, ale... ten wątek jakoś uciekał. Pumpernikiel starał się tę wizję utrzymać, lecz jednak umknęła.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa do ziół i słodziku dołączyło jeszcze więcej chłodnej rześkości w wydaniu eukaliptusa i mięty pieprzowej. Mimo że nuty te starały się trochę ukryć słodzik, ten uparcie wychodził na przód.

Czyżby ziemia znów spróbowała się pokazać? Chłodna i mokra...? I nagle jednak znów zniknęła. Dym starał się umocnić gorzkość i choć ogólnie ją nieco wzmocnił, to jednak go z kolei dopadła wodnistość i złagodziła. Pikanteria za to się utrzymała, jako że uchwyciła się gryzącego elementu słodziku

Nagle wyobraziłam sobie kromkę ciemnego chleba-pumpernikla skąpo posmarowaną bardzo słodkim, oleistym kremem orzechowym... może orzechowo-kokosowym? Zrobionym z miazgą kokosową. Słodki krem zasugerowała wanilia, która przybyła nie wiadomo skąd na odsiecz słodzikowi. Mieszała się trochę z odrobinką różnych ostro-słodkich przypraw korzennych. Trochę im się to udało, bo słodzik nie był już taki jawny. W dodatku chlebowy akcent zaaprobował korzenność i piernik z owocową nutą (wiśni z odrobiną limonki?).

Tłuszczowo-wodnisty motyw jednak nie dał się łatwo odpędzić. Po kremie orzechowo-kokosowym skierował moje myśli ku korzennemu "cappuccino mocy", czyli kawie z olejem kokosowym. Kawie... leciutko korzennej... korzenno-miętowej? Łagodnej, niezbyt gorzkiej. Zarówno ona, jak i krem, przybrały wydźwięk "zdrowych słodyczy", bez chamskiej słodzikowości, ale z wyczuwalną nutą słodziku.

Słodycz jednak, lekko ostro-mrożąca, aż zaznaczała się w gardle.

Po zjedzeniu został posmak oleistego, słodkiego od wanilii i słodziku kremu orzechowo-kokosowego, do którego zakradł się cierpki dym i łagodna kawa. Cierpkość połączyła lekką gorzkość z denerwująco chłodno-cierpkim słodzikiem. Ten mieszał się z motywem mięty i kwiatów. Rześkość i chłód wydawały się aż namacalne. Choć smak słodziku jako tako starał się ukryć, wydawał się aż gryźć w język. Tu z pomocą przyszła odrobina korzenności i cierpkość soczysta (limonki?), ale czuć, że to nie korzenna ostrość, a słodzik gryzie.

Czekolada nie przemówiła do mnie, ale ku mojemu zaskoczeniu nie mogę stwierdzić, że była niesmaczna. Wodniście-tłusta struktura (za którą odjęłam cały punkt) i nuty wody i oleju bardzo mi przeszkadzały, słodzik denerwująco powracał przy każdej okazji, ale uświadczyłam tam i parę przyjemnych wątków. Napój wiśniowo-miętowy na plus, w zasadzie nawet mięta i eukaliptus, mimo że to słodzik je napędzał, miały i lepsze momenty. Wanilia, maskująca nachalność słodziku, trochę kwiatów i korzenności też wiele dobrego zdziałały. Żal mi jednak było dymu i ziemi, że nie dały rady porządnie rozbrzmieć. Gdyby nie struktura, smakowo mogłaby nawet zdobyć 7,5.

Ziemię i piernik czułam wyraźnie w Benjamissimo Mint Maca 70 % Dark i w tej nuty bazy cudownie rozwinęły się wraz z dodatkiem mięty i macy. Słodzik w dziś przedstawianej za to za bardzo w nie ingerował. Szkoda, że dziś przedstawianej nie posłodzili cukrem trzcinowym. Smakowo wydała mi się lepiej zrobiona od Benjamissimo Dark 80 % No Added Sugar, mimo że przy 70% kakao to było trudniejsze zadanie. Marka przeszła od tamtej pory jednak wiele zmian. Uwierzę więc, że teraz działają na lepszym kakao albo i się wiele nauczyli, jak umocnić jego kakao, by nie przegrywało aż tak bardzo ze słodzikiem.

ocena: 6,5/10

kupiłam: Allegro

cena: 16,08 zł (za 60g)

kaloryczność: 533 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, substancja słodząca: erytrytol; tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyny ze słonecznika; wanilia Bourbon, sól himalajska

Auchan Ciemna Kawałki Malin / Dark Raspberry Pieces ciemna 57 % z malinami

Odświeżona czekoladowa oferta Auchan prezentowała się smutno. To znaczy... Może gdybym nie spróbowała już 2 z tej nowej odsłony, nie byłabym aż tak złej myśli, ale cóż... Zjedzone nie zapowiadały niczego dobrego. Na moje nieszczęście tę kupiłam razem z Auchan Gorzka Miętowa / Dark Mint ciemna 47 % z miętą; nowa / zmieniona 2025 i Auchan Noir Citron.

Wzięłam ją w góry, tego samego dnia co Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Blueberry Organic Belgian Chocolate, z jednej strony uśmiechając się na takie leśnoowocowe duo, z drugiej czując, że zamiast kumulacji chyba wolałabym jedną owocową, drugą z orzechami. Acz decyzja zapadła. Tabliczkę otworzyłam na Ciemniaku, po przejściu niesamowicie pięknej grani od Małołączniaka. Tym razem Czerwone Wierchy zachwyciły mnie bielą, nie czerwienią. Następnie skierowałam się w dół, przez Twardą Kopę i Piec do Kir. I tam widziałam Widmo Brockenu! Razy 2, czyli... chyba mogę już liczyć na szczęście w górach. Pytanie, czy szczęście miało też dotyczyć czekolad w nie zabieranych...

Auchan Ciemna Kawałki Malin / Dark Raspberry Pieces to ciemna czekolada o zawartości 57 % kakao z kawałkami liofilizowanych malin.

Po otwarciu uderzył intensywny zapach malin, na palono czekoladowym tle. Maliny mieszały się przerysowane cukierkowo-landrynkowe z kwaskawymi liofilizowanymi. Sztuczność była już trochę nachalna, ale jeszcze nie w stopniu wykluczającym smaczność, a jedynie podającym ją w wątpliwość. Słodycz wydała mi się wysoko-średnia, a gorzkość średnio-niska. Trudno było powiedzieć, w jakim kierunku pójdzie smak.

Trochę ulepkowata tabliczka wydawała się łączyć tłustość z suchością. Łamana trzaskała głośno i krucho.

W przekroju zobaczyłam dużo małych kawałków malin. Da się jednak zrobić kęsa bez nich.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnim. Cechowała ja mazistość i gęstość. Była maślano tłusta, a zarazem pylista. Okazało się, że kawałków malin zatopiono w niej sporo. Kawałki malin rozbijały gęstość, jako że rozkręcały soczystość. Same bowiem, choć początkowo tylko przez sekundę suche, szybko nasiąkały i w dużej mierze rozpuszczały się wraz z czekoladą.

Gdy na próbę pogryzłam maliny wcześniej, jawiły się jako chrupkie, nie tylko za sprawą pestek. Trzeszczały tak, że czuć, że to liofilizowane maliny.

Czekolada znikała soczyście, z tłusto-wodnistym efektem, a malin na koniec zostawało zaskakująco niewiele.

Maliny gryzione na koniec były chrupiące za sprawą pestek. Zostawało bowiem anikoma ilość farfocli, głównie pestki.

W smaku od razu rozbrzmiewały maliny. Raz bardziej - gdy zahaczyłam zębem o kawałek - soczyście-kwaskawe naturalne, a raz bardziej cukierkowe.

Tak czy inaczej jednak maliny cukierkowo-landrynkowe, sztucznawe i bardzo słodkie mknęły na przód. Szybko zajmowały pierwszy plan. Lekki malinowy kwasek odchodził na tyły. Maliny przytłaczały czekoladę.

Ta jednak i tak się odzywała, tylko że trochę stłamszona. Pojawiła się nuta lukru, może lukru malinowego, ale czuć też po prostu cukrowość.

Malinowy wątek trochę się uspokoił, a czekolada zapewniła niską gorzkość o prostym, palonym wydźwięku. Spróbował odezwać się dym, przywołujący z oddali lekką cierpkość.

Spróbowany kawałek samej czekolady, bez malin, okazał się leciutko smakować malinami, takimi między landrynkowo-sztucznymi a naturalnymi, a do tego palona gorzkość wydawała się wtedy nieco bardziej odważna. Nie jednak silna.

Maliny kwaskawe i liofilizowane nasilały się wraz z wyłanianiem i rozpuszczaniem się kawałków. Zwalczały cukierkowy motyw.

Gdy z ciekawości pogryzłam je obok czekolady, wydawały się kwaskawe, ale zgaszone słodyczą bazy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zbliżała się do ryzykownie wysokiego poziomu. Wciąż była prosta, trochę lukrowa jak lukier malinowy.

Malinowy wątek zrobił się bardziej naturalny, ewidentnie liofilizowany i soczyście kwaśny. Na pewien czas sztuczność się chowała, maliny nie wydawały się już takie przerysowane. Ich kwaśność rosła.

Gorzkość za to, mieszając się z malinami, poszła w dziwnym kierunku. Gorycz i nuta liofilizowano-przecierowych malin przypominała wydawała się pochodzić z jakiś kiepskich przypalonych ciastek z malinami.

Maślaność zaraz zaczęła wygładzać gorzkość, a i słodycz jej pomogła. Baza stała się nieco wyraźniejsza, ale wtedy też zrobiła się nudna, bo nieambitnie słodka i bez charakteru. Do głowy przyszedł mi "buttercream frosting" (amerykański krem z ubitego masła do np. babeczek). To chyba w kontraście do coraz wyrazistszych, soczystych malin.

Malinowy aromat cały czas pobrzmiewał, ale wydawał się coraz mniej nachalnie cukierkowy. Bliżej końca narastała kwaśność, jako że liofilizowane maliny nasilały się.

Sama czekolada zaś uprościła się do słodyczy.

Gryzione na koniec kawałki malin były w dużej mierze pestkami, mającymi swój specyficzny smaczek, ale farfoclowe kawałki też i kwaskiem się popisały.

Po zjedzeniu został posmak trochę cukierkowo malinowy, przerysowany, ale też zwyczajnie kwaskawo malinowy. Za malinami zaznaczyła się ryzykownie wysoka słodycz lukru oraz delikatna cierpkość kakao.

Niby maliny szły w cukierkowość, niby było ryzykownie słodko... Ale miało to swój urok. Mnie trochę męczyło, ale w górach jako tako szło. Słodka, nudna i mało gorzka baza przegrywała z malinami, ale tak, jak smakowała, to bardzo jej nie brakowało. Wolałabym wyrazistszą i bardziej gorzką. Maliny - szkoda, że podkręcono je aromatem. Liofilizowane same wyszłyby lepiej.

Ogólnie prezentowała się nieco lepiej niż Auchan Noir Citron, ale też bez wielkich zalet. Ponad przeciętność trochę się wybiła, ale na pewno nie na tyle, bym miała ją gorąco polecać.

ocena: 6,5/10

kupiłam: Auchan

cena: 9,99 zł

kaloryczność: 529 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, liofilizowane maliny 2%, emulgator: lecytyny z soi; naturalny aromat malinowy

Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Blueberry Organic Belgian Chocolate ciemna z Papui-Nowej Gwinei z jagodami

Gdy tylko zjadłam zamówione czyste ciemne czekolady marki Chocolate from Heaven, zaczęłam żałować, że nie porwałam się także na czwartą, która była do kupienia na stronie Brain Market. Najpierw nie chciałam kupować nieznanej czekolady z dodatkami w tej cenie, jednak po tym, jak trafiłam w górach na kilka naprawdę niesatysfakcjonujących nawet tam tańszych czekolad, uznałam, że także na tabliczki w góry warto wydawać nieco więcej. Nie tyle, co na degustacyjne, ale postanowiłam, że nie będę kupować tych naprawdę nieobiecujących. Gdy zjadłam wszystkie 3 ciemne, uznałam, że ta jest bardzo obiecująca i wcale nie taka droga, biorąc pod uwagę efekty tej firmy. Jagody, mimo że są popularne w sezonie na nie, mimo że ludzie uwielbiają jagodzianki, a borówki amerykańskie są do kupienia praktycznie wszędzie, w czekoladach jakoś bardzo rzadko występują. Jeszcze jako nadzienia... To może. Ale tak o, w czekoladzie o tak wysokiej zawartości? Nie widziałam. Wzięłam ją w góry, na w zasadzie pierwsze bardziej zimowe wyjście, na Małołączniak końcem października 2025. Weszłam na niego niebieskim szlakiem z Kir przez Przysłop Miętusi. Przez większość drogi na szczęście było bardziej jesiennie, łańcuchy nie przymarzły, a i na szczycie utrzymywała się przyjemna, słoneczna i bezwietrzna aura. Idealna na przerwę z czekoladą!

Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Blueberry Organic Belgian Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao z Papui-Nowej Gwinei z liofilizowanymi jagodami, z amazońskiego lasu.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach czarnej, wilgotnej ziemi, mieszającej się z soczystymi, słodko-cierpkimi jagodami i fioletowymi owocami, m.in. śliwkami. Chyba też odrobinką cytrusów, ale bez kwaśności. Owoce dominowały świeże, lecz ich mała część osiadła w piekącym się właśnie kakaowym cieście drożdżowym. Lekko pieczona nuta połączyła wypiek z gorzkością kakao i karmelem. Mimo to, ogólna słodycz stała na niskim poziomie, jako że obok gorzkości stanęła wytrawność trochę roślinna. Jakby groszek cukrowy?

Tabliczka w dotyku zdradzała tłustość, ale była twarda. Gdy łamała się z głośnym trzaskiem, wydawała się bardzo zbita. Przekrój ujawnił niewiele kawałków niemal czarnych, całych jagód. W trakcie jedzenia okazało się jednak, że wcale ich nie pożałowano. Nie było jednak trudno o kęs bez nich. 

W ustach czekolada rozpływała się kremowo i początkowo dość tłusto, potem mniej. Nie spiesząc się, acz nie jakoś wyjątkowo powoli. Poczucie tłustości osłabiał subtelnie proszkowo-chropowaty element. Potwierdziła się zbitość, a czekolada długo zachowywała kształt. Maziście pokrywała podniebienie i z wolna odsłaniała kulki jagód, które rozlokowano bliżej wierzchu. Te długo w niej siedziały, z czasem nieco rozrzedzając bazę. Za ich sprawą trochę narastała nienachlana  soczystość. 

Gdy z ciekawości pogryzłam jagody wcześniej, obok czekolady, były miękkawe, ale bardziej suche i rozpoznawanie liofilizowane. Szybko jednak nasiąkały, udając świeże owoce.

Czekolada znikała łatwo, bardziej soczyście i niezmiennie maziście.

Po czekoladzie co jakiś czas zostawały jeszcze małe i średnie jagody. Czasem po dwie w kęsie, czasem jedna, dość często żadna. 

Owoce gryzione na sam koniec były miękkie, ale też jędrne i trochę strzelające za sprawą pesteczek. zaskakująco udanie podszywały się pod świeże, choć skrywały w sobie liofilizowano-suchy element. Niektóre wyraźniejszy, inne niemal nieobecny.

 

W smaku pierwsza pokazała się słodycz. Czasem, gdy zahaczyłam zębem o owoc, jagodowa, z karmelowym echem, a częściej karmelowa z echem owoców. 

Wśród owoców mieszały się owoce leśne z fioletowymi, m.in. śliwkami. Pomyślałam o bardzo słodkich (niemal miodowo?), ciemnofioletowych z cierpkawą skórką pokrytą szarym nalotem (np. odmiany Tophit), a po chwili też o czekoladowym cieście ze śliwkami.

Nuta śliwkowej cierpkiej skórki oraz coraz bardziej czekoladowo-kakaowe niż tylko kakaowe ciasto  wprowadziły ziemię. Gorzkość rosła bardzo mocno. Zbierało się coraz więcej ziemi. 

Ziemia i owoce leśne zaprzyjaźniły się za sobą. Owoce leśne, przy tym wsparciu rządzącej ziemi, wyszły przed śliwki. Wtedy to jagody leśne zaczęły odgrywać znaczącą rolę. Wydawały się płynąć też z samej czekolady.

Kiedy próbowałam samej czekolady, nie była całościowo przesiąknięta dodatkiem, ale w całej pobrzmiewały owoce leśne wraz ze śliwkami. Jagody leśne czuć wyraźnie w kęsach z pobliża dodatku oraz oczywiście z dodatkiem.

Gdy na próbę pogryzłam jagody obok czekolady, miały mały problem z przebiciem się przez intensywnie ziemisty motyw. Były wyczuwalne, ale nie mogły rozwinąć w pełni skrzydeł.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa ciasto kakaowo-czekoladowe wzbogaciło się o mak, a ziemia wydała mi się brudniejsza niż na początku. Przywodziła na myśl ziemię z leśnego cmentarza, gdzie odnotowałam odrobinkę dymu.

Dym jednak odleciał do słodyczy, zwłaszcza w kęsach bez jagód, przypominającej o karmelu. Zawsze jednak i tak wygrywała z nim soczystość. W kęsach z jagodami i z ich okolic miała łatwiej. Jagodowy smak nasilał się, a mieszanka owoców leśnych i fioletowych dzielnie je wspierała. Odnotowałam też, że nie wszystkie niegryzione jagody odzywały się tak samo głośno. Niektóre dłużej pozostawały subtelne.

Od jagód czasem rozchodził się delikatny kwasek. Był głównie intensywnie jagodowy, acz wydobył z bazy cytrusowy wątek.

Ogólna cytrusowość zaznaczała się lekko przy owocach leśno-jagodowych, nie próbowała wyskakiwać przed szereg. Czasem jagody wydawały mi się lekko robić aluzje do cukierkowości. 

Gorzkość nieco złagodniała, przechodząc w nieco neutralniejsze, ale na pewno wytrawne tony. Ziemia wzbogaciła się o rośliny ją porastające, a ja pomyślałam jeszcze o zielonym groszku cukrowym. 

Słabnące wypiek i karmel otarły się o... precle? Z makiem, trochę nadto wypieczone, a potem ukryły się w ziemi.

Jagody gryzione na koniec raz czy drugi mignęły nieco wręcz cukierkową nutą, ale to rzadko - chyba przez kontrast do wytrawnie-ziemistej bazy. Zawsze prezentowały się jako bardzo słodkie i niemal do złudzenia przypominające świeże surowe owoce, jedynie z "suszoną nutką". Ich słodycz przeplotła cierpkość, a także przelotny kwasek. To bez wątpienia jagody leśne.

Po zjedzeniu został posmak jagód, owoców leśnych i śliwek, przy mocnym wsparciu ziemi. Ziemi chyba z lekko roślinnym akcentem. Nie brakowało też słodyczy karmelu. Przy nim owocom zdarzało się czasem trochę ocierać o cukierkowość, acz naprawdę bardzo delikatnie.

Czekolada była przepyszna! Wyrazista, ziemista baza o nutach fioletowych owoców: głównie śliwek, ale też owoców leśnych idealnie pasowała do charakternych, słodko-kwaskawych jagód, które przypominały świeżo-surowe owoce. Trochę karmelu, ciasto z jagodami zapewniające słodycz przeplatały się z wytrawniejszymi nutkami groszku cukrowego i precla. Ogół wyszedł głęboko, wyraziście, a jednocześnie harmonijnie.

Podobała mi się też mazista struktura z urozmaiceniem w postaci całym owoców, które i w konsystencji udawały świeże surowe.

Nie jestem pewna, czy zgadłabym, że baza to Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Organic Belgian Chocolate. Kojarzyły się, bo nuty śliwek z podlinkowanej zostały podkręcone jagodami, a ziemia wyszła znajomo... Acz dodatek wiele przemodelował.

ocena: 10/10
kupiłam: brainmarket.pl
cena: 12,93 zł
kaloryczność: 533 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie, ale mogłabym do niej wrócić

Skład: miazga kakaowa, nierafinowany cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, jagody 8,93% (jagody, nierafinowany cukier trzcinowy, olej słonecznikowy), naturalny aromat jagodowy 1,78%, wanilia

Prawdziwe Kakao Czekolada Rzemieślnicza Gorzka Złoto Majów ciemna 65 % z Peru

Na firmę Prawdziwe Kakao natknęłam się przypadkiem, bo gdy wracałam z jednej indyjskiej knajpy przy krakowskim Rynku Głównym, kątem oka dostrzegłam pijalnię kakao. Nie pijam kakao, ale jakoś tak uśmiechnęłam się na ten widok, że miło, że powstają takie miejsca, a nazwa zapisała mi się w głowie. Wróciwszy do domu, po paru dniach trochę pogooglałam. Coś mi mówiło, że może i czekolady tam znajdę. I oto proszę bardzo! Mieli też swoją tabliczkę czekolady. Napisałam maila z zapytaniem o mini współpracę, a po miesiącu otrzymałam pozytywną odpowiedź. Za czekoladę jestem bardzo wdzięczna i mimo że zawartość kakao była dość niska jak dla mnie, liczyłam na zacną degustację.

Prawdziwe Kakao Czekolada Rzemieślnicza Gorzka Złoto Majów to ciemna czekolada o zawartości 65 % kakao (miazga 60% + tłuszcz kakaowy 5%) Criollo z Peru, z manufaktury Michała Depty.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach wiśni przeplecionej ciężką cytrusowością złożoną ze skórek cytryny i pomarańczy. Raczej świeżych skórek, choć próbowała się do nich podkraść kandyzowano-cukrowa nutka. Ogół był znacząco słodki, ale nie w cukrowy sposób, a jakby od słodkiego cynamonu cejlońskiego w naprawdę pokaźnej ilości. Cynamonu o naturalnie cytrusowej nucie. Kwaśność wiązała się głównie z wiśnią, ale zahaczała też o pewną kiszonkową wytrawność - raz po raz moje myśli błądziły koło kapusty kiszonej, ale to nie była zupełnie ona. Kwasek wprowadził też pewną mleczność - jakby mleko zsiadłe? Mieszało się to z łagodniejszym, maślanym motywem. Co nie znaczy, że było łagodnie, bo też sporo ziemi i dymu czuć, zapewniających gorzkość.

Tabliczka wyglądała na tłusto-pylistą, acz w dotyku wydawała się po prostu  tłusta. Przy łamaniu trzaskała niezbyt głośno, a i mimo grubości, nie była wyjątkowo, a zwyczajnie twarda.

W ustach rozpływała się w tempie średnim, maziście i tłusto. Kształt zachowywała dość długo, kojarząc się przy tym z grudką masła, które obudowywała pylistość. Trochę jak tłuste trufle w kakaowym pyłku. Mimo maślaności, czekolada nie była jednak gładka, a lekko chropowata. Z czasem mazistość  rozrzedzała soczystość. Cały czas było tłusto, a pod koniec trochę taninowo cierpko.

W smaku pierwsza rozeszła się bardzo osłodzona wiśnia. Jak się po chwili okazało, przesłodzony kompot wiśniowy i owoce z dna dzbanka. Czuć tu wyraźnie proste docukrzenie owocu. Kompot, dżem... zdobył się jednak też na kwaśność.

Swą obecność zaznaczył gorzko-cierpki dym, acz ogólną gorzkość niemal od razu trochę złagodził maślany wątek.

Maślaność trzymała się na razie tyłów, pozwalając owocom na rozwój. Do wiśniowego wątku dołączyły cytrusy: głównie skórka z cytryny. Chyba towarzyszyła jej skórka pomarańczy. Wydawały się świeże, acz nie kłóciłabym się, że w kompozycji nie znalazło się też trochę kandyzowanych skórek. Słodycz jednak nie była czysto kandyzowana. A jako że niewątpliwie związana z cytrusowymi skórkami, do głowy przyszedł mi kumkwat o słodziutkiej jak mandarynki skórce.

Po paru chwilach z cytryny polał się też sok. Kumkwat też upuścił kwaśny sok (w sumie podobny do cytryny). Kwaśny, wyrazisty - przeciął wszystko i na chwilę wciągnął w siebie wiśnie, by potem przysłonić je zupełnie. Cytryna jak się pokazała, tak nagle zaczęła znacząco słabnąć. Utrzymywała się wprawdzie do końca, ale w wersji łagodniejszej i słodszej, trochę kwaśnej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dymna nuta zaczęła mieszać się z wątkiem kremu "ganache" czekoladowego, zrobionego z czekolady o wysokiej zawartości kakao, ale wkomponowanego w jakiś słodki deser, pralinki. Czuć więc moc i charakter kakao, ale jakby wpisane w coraz cięższo słodkie realia.

Czasem, bardzo w oddali, deser wzbogacał się o cierpko-słodkie wiśnie... i próbowało przy nich zaznaczyć się coś kwaskawo-wytrawnie kiszonkowego (bigos ze śliwko-wiśnią i cukrem?!), ale naprawdę trudno to uchwycić.

Z tego motywu ganaszu, ciemnoczekoladowych czekoladek wysokiej jakości próbowała wyrwać się ziemia... Ziemia rozgrzana, gorąca i... pikantna? Nagle poczułam sporo cynamonu. Oto dominować zaczął ganasz kakaowo-czekoladowo-cynamonowy.

Słodycz rosła, ale nie jakoś mocno. Zarówno ją, jak i gorzkość, coraz bardziej tonowała maślana nuta. Do masła dołączyło zsiadłe mleko, cierpkawy nabiał ogólnie - ten splot kontynuował kwasek po owocach. Był wprawdzie osłabiony, ale obecny. Osłabiona cytryna przeszła w motyw bardzo słodkiego ciasta... może blondie cytrynowego? Takiego cytrynowego, ale w sumie niekwaśnego, a ciężko słodkiego. Może z kandyzowaną skórką cytryny? Wyobraziłam sobie też zacukrzony kompot cytrynowy.

Słodycz i do cynamonu się dobrała, kierując moje myśli ku cynamonkom, ale w wersji wzbogaconej o owoce - o wiśnie? Albo po prostu zrobione z cynamonem cejlońskim, który sam w sobie potrafi smakować cytrusowo rześko. Na pewno z przesadzoną ilością lukru na wierzchu. Może cytrynowego?

W gorzkawym, kakaowo-cynamonowym ganaszu kryła się drobna wytrawność i sporo cierpkości. Dym wychylał się trochę zza tego słodko-kakaowego wątku. On właśnie końcowo przełożył się na luźną myśl o jakiejś goryczkowatej ziołowej herbacie z cynamonem, sporą ilością cukru i plastrem cytryny. Ziemi... musiałam się doszukiwać, acz chyba i ona tam była.

Po zjedzeniu został posmak cytryny na słodko, tonowanej wysoką, prostą i trochę wręcz kandyzowaną słodyczą oraz maślano-mlecznym motywem. Nie brakowało jednak też ciepła, pikanterii - tu jednak trudniej o jednoznaczność. Dym, cynamon i trochę ziemi zdawały się zatapiać w tłustych czekoladkach z jeszcze tłustszym kremem ganache.

Czekolada nie chwyciła mnie. Miałam wrażenie, że smakowite nuty za bardzo wygłaskał tu prosty cukier i tłuszcz. Mimo to, nie było bardzo za słodko, co się chwali przy tej zawartości kakao i użytym cukrze. Maślano-mleczne nuty i niemal kandyzowano-kompotowe, przecukrzone akcenty przeszkadzały soczyście kwaśnej cytrynie, wspartej pomarańczą, wiśniowym akcentom i cynamonowi. Trochę jakby kwaśność bardzo chciała przebić się przez ciężką słodycz, ale nie była w stanie. Ziemia ledwo się wychylała. Na więcej pozwolił sobie dym, acz i on wyszedł jakoś nazbyt uładzony.

ocena: 7/10

kupiłam: dostałam od prawdziwekakao.pl

cena: jak wyżej, ale cena to 33 za 70g)

kaloryczność: 552 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier

Jaskólskich Pasieka Surowy Miód Cząbrowy 2025

Ostatnio, jeszcze przed zamówieniem Nadbużańska Pasieka Wędrowna Miód Gryczany nektarowy  czułam już, że miody mi przeszły. Są mi potrzebne tylko zimą do masy makowej, ale to też - wtedy nie musi to być miód z najwyższej półki. Mama jednak ma jeszcze strzały, że zjadłaby jakiś dobry, spróbowała inny itd. Na miód cząbrowy jednak nie wpadłyśmy. O istnieniu takiego dowiedziałam się dopiero otwierając przesyłkę. No tak, w końcu zioła też kwitną i nektarują. O innych ziołowych miodach słyszałam (i np. Sądecki Bartnik Miód kolendrowy jadłam). Z tym, że... sam cząber jakoś z niczym mi się nie kojarzy (wiem, że jest taka roślina, ale nie znam jej, nie próbowałam). Dziś prezentowany dostałam jako gratis od sklepu Miód Dobry! i dopiero zaczęłam czytać, "z czym go zjeść". Jak się okazało, to wręcz unikat, czasem określany "polską manuką". Stąd taki prezent uważam za jeszcze milszą rzecz! Pochodzi z pasieki z tradycjami, które kontynuuje najmłodszy przedstawiciel rodu, z Kujaw. Tam właśnie uprawia się cząber - roślinę ogólnie rzadko w Polsce uprawianą. Zbiór późny, acz jako że ze znaczącą zawartością wody, nie krystalizuję się za łatwo. Jego smak opisano jako bardzo intensywny. Byłam więc bardzo, bardzo ciekawa. I ponoć nie tylko ja, bo miody cząbrowe z Jaskólskich Pasieki ponoć w tym roku niemal od razu się sprzedały. A dotąd zwykle jeździły do Szwecji. Naprawdę, bardzo miło jest dostać i poznać taki rarytas!

Jaskólskich Pasieka Surowy Miód Cząbrowy 2025 to cząbrowy miód nektarowy z Kujaw, ze zbioru z roku 2025, u mnie jako próbka w słoiczku 48g.

Po odkręceniu poczułam wyrazistą słodycz o pikantnym charakterze. Słodycz wciąż w pewien sposób jawiła mi się jako nieco wręcz słodziusia, jak często w przypadku jasnych miodów, ale miałam wrażenie, jakby taki przeciętnie słodziusi miód w tym przypadku przyprawiono nieokreślonym, trochę korzennymi ziołami.

Miód oczywiście był bardzo lepiący, ale też przyjemnie jak na miód gęsty. Mój był półpłynny, zaczął się krystalizować. Jako że takich nie lubię, rozpuściłam (oczywiście w kąpieli wodnej, pilnując, by nie przegrzać). Formował się w stożek podczas lania z łyżeczki, acz jego kropla tworzyła niezbyt kształtną, słabą kulkę.

W ustach miód wydał mi się jakby wręcz pełny, gęstawy jak na miód. Nawet po tym, jak go rozpuściłam. Zrobił się płynny, ale o pewnej gęstości nie zapomniał.

W smaku pierwszą poczułam delikatną słodycz. Zaskakująco jak na miód delikatną, oddającą kwiaty. Pomyślałam o miodach wielokwiatowych, ale w wersji mniej słodkiej. Takiej, w której słodycz żywo dopiero narasta.

Słodycz rosła dość szybko, ale wcale nie tak mocno. Przemknęła lekka pikanteria, coś zaczęło drapać w gardle. Pomyślałam, że to kwiatowa słodycz tak drastycznie podskoczyła, ale nagle odkryłam, że w gardle rozbrzmiała pikanteria. Przyszedł mi do głowy pieprz... acz jakby cynamonowy. Była to cynamonowo-pieprzna nuta jakby zatopiona w niemal słodziusich, słodziuteńkich na wydźwięk realiach. Pomyślałam o ziołowo-kwiatowym, rześkim, ale ostrym pieprzu, który dominował w jakiejś całej korzennej mieszance. Za słodyczą zatańczyły jakby ciepło korzenne przyprawy i zioła - nieokreślone, ale bez wątpienia lekko ostre. Ostre w słodki sposób. Ta charakterniejsza słodycz stanęła jakby obok tej zwyklejszej, jasno miodowo-kwiatowej. Na końcówce słodycz wydała mi się jedynie wysokawa.

Po zjedzeniu został posmak słodziusiego, jasnego miodu i kontrastowa do niego pikanteria pieprzo-cynamonu. Czuć go wręcz w gardle. W posmaku jawił się jako pieprz bardziej złożony, nie taki oczywisty (może cząber, którego smaku nie znam). W gardle czułam trochę efekt porównywalny do tego, jak na języku zaznacza się lukrecja.

Bardzo ciekawy miód. Podobała mi się ta niska słodycz i pikanteria, a także kontrast słodziuteńkości i pieprzności. Nie aż tak, bym miała kupić w tej cenie, ale bardzo cieszę się, że spróbowałam.

Pomyślałam, że najlepszym otoczeniem do wczucia się w ten miód będzie twarożek, bo jest neutralniejszy, łagodniejszy od jogurtu. A z kolei twarożek to obecnie jedyne, do czego jadam pestki dyni - na nie po prostu miałam ochotę. Sypnęłam 22g lekko podprażonych, by nie odciągały uwagi od miodu.

Efekt był smaczny, jako że potwierdziło się, że miód cząbrowy idealnie zaprezentował się na twarożkowym tle. Wydał mi się jeszcze bardziej uroczo słodziusi, a jednocześnie jeszcze bardziej cynamonowo-pieprzny. Zupełnie, jakbym cały twarożek doprawiła szczyptą cynamonu i pieprzu. Miód trochę rzedł i wsiąkał w twarożek, ale do pewnego stopnia starał się swoją gęstawość utrzymać. 

ocena: 9/10 (nuty smakowe, jakość w odniesieniu do ceny)

kupiłam: dostałam od miod-dobry.pl

cena: jak wyżej, ale cena to 109 zł / 450g
kaloryczność: nie podana

czy znów kupię: nie

PS Jeśli ktoś czuje miodowy niedosyt, zapraszam na aktualizację recenzji Miód z pasieki Moja Pszczoła Nektarowy Gryczany.

Kaitxo Speciality Chocolate Tanzania Morogoro, Valle Kilombero 75 % ciemna z Tanzanii

Po zjedzeniu pierwszej i jak dotąd jedynej czekolady hiszpańskiej marki Kaitxo uznałam, że muszę zdobyć ich więcej. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Z zakupionych nie wiedziałam, którą wybrać jako kolejną do jedzenia. Padło na tę, zrobioną z kakao od producenta Kokoa Kamili. Kaitxo zawsze sprowadza do swojej pracowni w Balmaseda sprawdzone niewielkie partie kakao ze sprawdzonego źródła, czyli nic dziwnego, że padło na tego producenta. Choć początkowo Kaitxo zajmowali się kawą i jej paleniem, to, że świetnie radzą sobie też z kakao to nie tylko moje zdanie! Wszak choćby dziś przedstawiana czekolada w 2018 została doceniona brązem przez International Chocolate Awards. Co ciekawe, po zakupie długo leżała u mnie i planując degustację, byłam pewna, że to 70%. Jaką miłą niespodziankę sobie zrobiłam błędnym spisaniem % na liście posiadanych! Kaitxo ma bowiem różne zawartości dla różnych regionów. Tanzanię mają akurat z cudowną - moją ulubioną - zawartością 75%.

Kaitxo Speciality Chocolate Tanzania Morogoro, Valle Kilombero 75% to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao Amelonado, Criollo z Tanzanii, z regionu Morogoro, z doliny Kilombero.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach niedojrzałych, a więc kwaśnych wiśni i charakternej, czarnej wilgotnej ziemi. W niej zaznaczył się lżejszy, roślinno-zielony motyw. Wiśnię wsparł niemal octowo-winny akcent, kojarzący się z wytrawnym sosem wiśniowym, w którym znalazła się też niska słodycz. Ta zalatywała drapiącym jasnym miodem i mieszała się z motywem karmelizowania, który wydawał się stać na boku tego wszystkiego. Słodycz wydała mi się wyraźna i odważna, mimo że kompozycja opierała się na gorzkości i kwaśności.

Tabliczka w dotyku wydała mi się dość tłusta, a przy łamaniu sprawiała wrażenie pełnej i trzaskała, łącząc chrupkość z trzaskiem gałązek.

W ustach rozpływała się w tempie średnim, trochę mięknąc. Była gęsta i niby kremowa, ale zarazem piaszczyście-ziarnista, a także nie tłusta, a wręcz w pewien sposób suchawa. Nie stało to na przeszkodzie, by z czasem roztoczyła wysoką soczystość. Trochę maziście pokrywała podniebienie. Bliżej końca odnotowałam subtelną pylistość, która trochę ściągała.

W smaku przywitała mnie... wręcz słodziuteńkość. Słodycz uroczych, dojrzałych truskawek, która jeszcze rośnie.

Truskawki, choć same w sobie słodziutkie, jakby polano miodem. Jasnym, lekko drapiącym. W słodyczy zaznaczył się lekko palony akcent, kierujący moje myśli na coś karmelizowanego. Raczej w miodzie, ale niekoniecznie... Przynajmniej nie tylko.

Ziemia dała o sobie znać. Początkowo jej akcent subtelnie podkradł się pod słodycz i truskawki, jednak w ciągu kolejnych chwil dała się poznać jako poważna i dosadna. Pomyślałam o ziemi z terenów niedostępnych dla człowieka, dzikiej. Czarna, wilgotna ziemia wyznaczyła kompozycji wytrawniejszy, gorzki kierunek.

Z czasem w ziemi pojawiło się coś lżejszego - kwiaty? Jakby tak wyrwały się od miodu i zrobiły w ziemi miejsce roślinnego, rześkiemu akcentowi.

Po występie ziemi i tym, jak przejęła stery, do truskawek dołączył motyw cierpki, niemal winny i kwaśność. Rosła powoli, ale konsekwentnie, zatrzymując już tym samym wzrost słodyczy na średnim poziomie. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa pomyślałam o truskawkach z dodatkiem octu, jednak zaraz zaczęły zmieniać się w octowo-winny sos wiśniowy.

Kwaśne wiśnie wydawały się przetworzone, leciuteńko osłodzone. Jakby tak ktoś coś kombinował z niedojrzałych wiśni. Winnie-octowy motyw przemieszał się ze słodyczą i jednak... uległ jej. Oto wytrawniejszy sos wiśniowy zmienił się w sorbet wiśniowy. Sorbet posłodzony miodem? Albo sos wiśniowo-miodowy, też do lodów. Jak słodycz wśród owoców zaczęła odrastać, wyraźnie wróciły też truskawki, ale już jako przecier. Wciąż jednak w pewnym sensie uroczy.

Owoce w bardzo udany sposób łączyły kwaśność ze słodyczą, która przez sporą część degustacji wydawała się należeć tylko do nich.

Gorzkość usunęła się w tym czasie trochę na rzecz maślanego akcentu. Maślanych nerkowców, orzechów laskowych? Po chwili okazało się jasne, że naturalnie słodkawych laskowych. Takich leciutko pieczonych - te utrzymały się przez parę chwil, a potem maślaność zaserwowała... raczej kruche ciastka? Słodycz i tu się coraz bardziej zapuszczała, więc wygrało skojarzenie z kruchymi ciastkami z dżemem z czerwonych owoców (już mniej jednoznacznym).

Karmel zniknął zupełnie, słodycz trzymała się owoców i owoców w wydaniu na słodko, takich, których słodycz podkręcono miodem. Kwaśność osłabła.

Końcowo ziemia pokazała się jako ugrzeczniona, niczym taka z doniczki, bardzo czyściutka, trzymająca w sobie zadbaną zieloną roślinkę doniczkową. Albo i wręcz kwiatkiem, bo i słodyczy nie brakowało. Gorzkość z maślanością zlały się w jedno, przypominając sobie o laskowcach, ale tym razem surowych orzechach w gorzkawych skórkach.

Po zjedzeniu został posmak przecieru truskawkowego, może sorbetu z miodem oraz kwaśniejsze echo niezbyt dojrzałych wiśni. Wyszły lekko cierrko, co mieszało się z ziemią. Czarną i wilgotną, znów chyba nieco bardziej brudną (ona utrzymywała się najdłużej). Obok zaś na zasadzie kontrastu zaznaczyły się wyraźnie naturalnie słodkie orzechy laskowe.

Czekolada bardzo, bardzo mi smakowała. Kontrastowo słodziutkie truskawki, trochę miodu i kwiatów przeplatały się z niezbyt dojrzałymi, trochę octowo-winnymi wiśniami, które zapewniły sporo kwaśności. Ogrom ziemi, lekka zielona roślinność nadały kompozycji wyraziście wytrawny ton, a maślano-orzechowo-ciastkowy akcent interesująco to urozmaicił. Ogół wydał mi się ostrożnie słodki, a mimo to słodycz miała wiele do powiedzenia. Ciekawy rozkład sił, gdy chodzi o nuty.

Było blisko do maksymalnej oceny. Gdyby była bardziej wolno rozpływającym się gęstym kremem, na pewno by ją zdobyła.

ocena: 9/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: € 7,30  (za 70g; około 31 zł)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Monsoon ciemna z Indii z pory deszczowej

Po tym, jak odkryłam i świadomie zarejestrowałam, że belgijska marka Holy Cow oferuje porównanie, jak smakuje kakao z pory suchej, a jak monsunowej z tego samego miejsca, nie mogłam przestać o tym myśleć. Plułam sobie w brodę, że od razu nie pomyślałam o kupieniu obu. A tak? Internetowy sklep Chocolate Seekers, w którym kupiłam Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry nie miał już i nie planował uzupełnić czekolad tej marki. Na stronie producenta zaś nie mogłam wpisać polskiego adresu. Na szczęście udało mi się skontaktować mailowo z Holy Cow i w ten sposób złożyć zamówienie. Dobrze, że wszystko udało mi się zorganizować bardzo szybko, bo... chyba wiedziona dziwnym przeczucie, nie zjadłam całej Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry na raz, a zasreberkowałam i odłożyłam trochę do komody na inny dzień. Na zestawienie jej z jej bliźniaczką musiałam więc i ja, i kawałek czekolady, trochę poczekać, ale... Liczyłam, że warto.

Tak jak w przypadku Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry, tak i w opisie tej nie brakowało detali. Podobnie też do fermentacji ziaren wykorzystano drewniane skrzynie z jackfruita, suszono na słońcu w szklarniach, a sortowanie odbyło się dzięki kobietom z lokalnych społeczności.

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Monsoon to ciemna czekolada o zawartości 85% zebranego w czasie pory deszczowej / monsunowej (czerwiec-wrzesień) kakao trinitario i forastero z Indii, z dystrykt Idduki, z regionu Kerala, z okolicy wsi Udumbannoor.

Po otwarciu poczułam słodki, kwaskawy chyba jedynie na zasadzie robienia aluzji, zapach suszonych owoców: bardzo słodkich, mulistych śliwek kalifornijskich oraz moreli, zestawionych z ciepłym drewnem. Nie, że palonym, ale takim... orientalnie ciepłym, skąpanym w słońcu. Stanął przy nim miodo-karmel, nie za mocno palony, lecz wprowadzający jeszcze ciepły czekoladowy wypiek - może z mousse'ową warstwą? - oraz sporo kwiatów. Ze słodkich nut większość uwagi skupiały lekkie przepychanki, koleżeńska walka o dominację między jaśminem a karmelem: oczami wyobraźni patrzyłam na lekko palony karmel miękki i ciągnący, sugerujący wręcz krówki.

Prawie równa, dość gruba, tabliczka w dotyku wydawała się bardzo tłusta, kremowa, a przy łamaniu okazała się bardzo twarda. Trzaskała, jakby była zawilgocona.

W ustach rozpływała się wolno, troch leniwie i lepko. Miękła, serwując mi kremowość i tłustość rozgrzewającego się, niedawno wyjętego z lodówki masła. Trzymała przy tym zbity kształt. Z czasem trochę mieszała się z soczystością, a raz po raz odnotowywałam w niej też sugestię pylistości. Ta mieszanka maślaności i soczystości sprawiła, że przez kontrast odebrałam czekoladę jako nieprzyjemnie za tłustą. Wydało mi się, jakby tu przedstawiana była bardziej wilgotnie-tłusta od Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry.

W smaku pierwsza rozeszła się delikatna słodycz karmelu. Pomyślałam o maślanym i ciągnącym, miękkim karmelu.

Zaraz za słodkim karmelem zaznaczył się nieśmiały, soczysty kwasek rodzynek Golden, ale też dym. Ten był nieco bardziej pewny siebie i postawił na goryczkę. Dym kłębiący się i zbierający daleko w tle, ale wyraźny. Trochę potem rósł, acz nie był silny. Krył się w nim akcent drewna - jakby niezdecydowanego, bliżej nieokreślonego.

Zmotywował on słodycz do lekkiego wzrostu i przybrania bardziej uroczego, słodziutkiego wydźwięku. Karmel zaczął mieszać się z krówką, a z kolei do niej zakradł się... miód? Miodowa krówka zapewniła średnio-wysoką słodycz.

Słodycz wzbogaciły suszone owoce. One sprawiły, że słodycz już nie rosła, ale przybrała nieco mniej "słodziusi" wydźwięk, więc wydawało się nawet, że nieco się cofnęła. Mieszanka rodzynek Golden, moreli i śliwek dodały subtelną kwaskawość, a na pewno sporo soczystości. Sprawiały, że faktycznie i kwasek, choć nie tak jawnie wyczuwalny, kręcił się po głowie.

Dym zmieszał się z ziemią. Wyobraziłam sobie wilgotną, czarną ziemię i leżące na niej zbutwiałe drewno. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa lekka soczystość suszonych owoców zetknęła się z ziemią i zaobfitowała w wilgotniejszo-rześko motyw krzewów i ziemi, na jakiej rosną. Jaśmin wieczorową lub bardzo wczesną porą stanął na czele jeszcze jakiś innych krzewów i krzewów ukwieconych.

Gorzkość choć ogólnie nie mocna, zaczęła łagodnieć. Maślaność rozmyła jej wyrazistość. Maślaność zaczęła też trochę wypierać motyw świeżych kwiatów.

To z kolei jakby oburzyło karmel. Zrobił się bardziej palony, że aż właśnie... gorzkawy? Pomógł mu miód, z kolei jakby kwaskawo-pikantny. Jakby pozyskano go z jakiś pikantnych, niemal korzennych ziół. Miód i karmel wydały mi się nieco... odymione? Przemknęła też myśl o prażono-karmelizowanych orzechach i/lub migdałach. Drewno z kolei, choć bardzo w oddali, zmieniło się w drewno ogrzewane i wysuszane ciepłem słońca.

Wrócił dym, ziemia walczyła o siebie, więc gorzkość znowu trochę przybrała na sile. Odnotowałam jeszcze kawę - płynącą jednak jakby ze słodyczy... jakby była to karmelowa kawa, umiejętnie łącząca słodycz z gorzkością. Ona zmieniła maślaność w śmietankę - bo to właśnie kawę ze śmietanką czułam.

Palony, a zarazem wciąż maślano-śmietankowy karmel zdominował kompozycję, jednak wcale nie było tak słodko, jak mogłoby się wydawać. Suszone owoce... tym razem jakby dziwne śliwko-rodzynki... zdobyły się na trochę kwasku. I przemknęły śliwki niekoniecznie suszone? Wyobraziłam sobie karmelowo-czekoladowy wypiek z mousse'em czekoladowo-śliwkowym; czekośliwką!. Do mojej głowy zawitały... śliwki czerwone? Po czym jednak wróciły rodzynki Golden.

I kwasek jednak osiadł w dymie.

Po zjedzeniu został posmak wymieszanego z rodzynkami Golden karmelu, ale z kolei nie tak mocno palonego, a wspominającego maślaną, łagodniejszą krówkę. Obok stanął gorzki dym i sporo drewna. Drewna zarówno zawilgoconego, zmieszanego z ziemią, jak i drewna ciepłego, muśniętego słońcem?

Czekolada smakowała mi. W pewien sposób była podobna do Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry, ale różniły się znacząco. Podlinkowana była cięższa i poważniejsza. Dziś przedstawiana wyszła bardziej słodko i maślano, świeżość łączyła się w niej ciepłem, sprawiając, że odebrałam ją jako wyważoną. Karmel, miód i krówki mieszały się z gorzkim dymem, drewnem wilgotnym, blisko ziemi oraz drewnem orientalnie-ciepłym. Karmel zrobił się palony, miód pikantniejszy, ale wciąż było słodko. Owoców mniej, choć kwaskowatych, to też słodkich suszonych śliwek, moreli, rodzynek.

Obie ciekawie połączyły chłodek i ciepło, ale Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry  skupiła się na charakterze ciemnych owoców, podkreślonych cytrusami i alkoholem, ziemi i drzewnych korzeniach podkreślonymi lukrecją oraz kawie ziarnistej i mousse'ie kakaowym. W słodyczy więcej w niej było kwiatów jaśminu (podczas gdy w dzisiejszej karmelu i miodu). Holy Cow 85 % Kerala, India Dry wydawała się... dziksza, bliżej natury.

Dziś przedstawiana wydała mi się tłustsza, co też nieco pogarszało odbiór, ale w zasadzie obie były na tym samym poziomie. Mnie jednak bardziej przekonał poważny, ciężko-dosadny charakter Holy Cow 85 % Kerala, India Dry. W dodatku konsystencje też się nieco różniły: jakby podlinkowana była nieco suchsza, dziś przedstawiana wilgotnie-tłustsza.

Ależ to porównanie było ciekawe!

ocena: 8/10

kupiłam: holycow-chocolate.be

cena: € 6,50 (za 70g; około 28 zł)

kaloryczność: 616 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowe, cukier, tłuszcz kakaowy

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry ciemna z Indii z pory suchej

Lubię poznawać marki, o których przed zakupem nie wiedziałam. Belgijska Holy Cow zwróciła moją uwagę... nazwą. Ucieszyłam się, że w ofercie mają czekolady o przyjemnie wysokiej zawartości (bo krowa w nazwie najpierw zasugerowała mi raczej mleczne propozycje) i ostrożnie wybrałam jedną właśnie taką. Okazało się, że twórcy marki, Luca i Ellen, od dawna działają z kakao. Już w 2015 założyli GoGround Beans & Spices w indyjskim regionie Udumbannoor (znanym głównie z miodu). Latami udoskonalali proces obróbki kakao i zaopatrywali europejskich producentów w ziarna wysokiej jakości, a po ponad pięciu latach w Indiach, sami zaczęli robić czekolady. Obstawiam, że nazwa odnosi się raczej do indyjskich świętych krów, a nie jak w pierwszej chwili założyłam, mlecznych tabliczek. Tych bowiem w ofercie nie mają. Na pewno wiem za to, że Holy Cow celebruje naturalne różnice w smaku czekolady w zależności od sezonu, porównując kakao zbierane w porze deszczowej (czerwiec – wrzesień) z kakao zbieranym w porze suchej (listopad – styczeń). Pokazują, że zbiory niosą ze sobą unikalne niuanse smakowe. Ja zaczęłam poważnie żałować, że kupiłam tylko dziś przedstawianą. Uznałam, że muszę dorwać też wersję z pory deszczowej (i, tak wybiegając trochę w przyszłość i spoilerując, udało mi się to dość szybko). Oby więc ta okazała się pyszna! W opisie tej zdradzono jednak o wiele więcej niż tylko to, w jakim sezonie zebrano kakao. Otóż, po zbiorach, fermentowało one w skrzyniach z drewna dzikiego jackfruita, a suszone było na słońcu, ale pod specjalnymi płachtami z filtrami UV, na drewnianych stołach z sieciami (tego ostatniego jakoś nie potrafię sobie wyobrazić). W dodatku ręcznie je sortowały kobiety z lokalnej społeczności.

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry to ciemna czekolada o zawartości 85% zebranego w czasie pory suchej (listopad-styczeń) kakao trinitario i forastero z Indii, z dystrykt Idduki, z regionu Kerala, z okolicy wsi Udumbannoor.

Po otwarciu uderzył zapach czekoladowo-kawowego mousse'u, jeszcze w dodatku przyozdobionego prażonymi kawałkami ziaren kakao. Wtórowało mu mnóstwo drewna, raczej suchego, ale wonnego. Do głowy przyszły mi też drzewa rosnące, żywsze i odrobinka migdałów, ale te tylko wieńczyły mocno drewniany motyw. W tle, za nim, zaznaczyła się suszona skórka cytryny i jeszcze jakiś bardzo, bardzo wycofany ciemny owoc - śliwka? Upita śliwka, nasączona alkoholem? Pierwszoplanowy mousse był subtelnie słodki, mimo że do słodyczy dołożyły się jeszcze kwiaty - intensywne, świeże, rześkie... jaśmin? I plącząca się przy nim ostrawość... lukrecji?

Czekolada miejscami była grubsza, miejscami cieńsza, a ja utwierdziłam się w przekonaniu, że takie wypukłe wzory na kształt struktury diamentu do mnie nie przemawiają.

Kremowo-tłusto wyglądająca, a jednocześnie lekko pylista w dotyku tabliczka była aż niecodziennie twarda i trzaskała krucho-skaliście podczas łamania.

W ustach rozpływała się średnio powoli. Zaraz miękła, dając się poznać jako tłusta w bardzo kremowy sposób. Oferowała też lekką proszkowość, chwilami niemal ziarnistość. Pokrywała podniebienie lepkawymi smugami. Przez większość czasu była gęsta i dość zbita, trochę chłodno maślana, jednak końcowo znikała bardziej rzadko, wręcz tłusto wodniście i zostawiała po sobie taninowe wrażenie.

W smaku pierwsze rozbrzmiały kwiaty jaśminu, przywodzące na myśl te białe kwiatki, rozkręcające się wieczorową porą. I w zasadzie nie tylko same kwiatki, ale całe ich krzewy, wraz z listkami, gałązkami. Pomyślałam o późnym lecie, gdy wciąż jest jeszcze ciepło, ale zaczynają się już pierwsze chłodniejsze wieczory i noce. Kwiaty ustanowiły delikatną, wręcz zwiewną, ale wyraźną słodycz, która potem wcale jakoś szczególnie nie rosła.

Obok odezwało się drewno. Bardzo szybko przybierało na sile, zajmując pierwszy plan. Czułam przede wszystkim suche, dawno już obrobione drewno, ale też odrobinkę drzew. Drzew spokojnych, także suchych, ale rosnących w naturalnym, wonnym otoczeniu. Słodycz zawahała się w karmelowym kierunku, lecz jednak w nim nie poszła.

Do jaśminu zakradł się lekki, ostrawy chłodek - lukrecji? Poniekąd wpisywała się w wizję lekko nią doprawionego czekoladowego mousse'u. Po chwili jednak wyobraziłam sobie jej korzenie, które zaprosiły motyw zwykłych korzeni i ogólnie drewna.

Oczami wyobraźni patrzyłam na plątaninę korzeni w lesie, gdzie ziemia w zapachu ma wiele do zaoferowania. Chłodniejsze akcenty zaczęły uciekać przed znaczącym prażeniem. Prażenie, palenie nadało ziemi rozgrzany ton. Ziemia zrównała się z drewnem i... zbierało się jej coraz więcej i więcej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa drewno wsparło trochę migdałów, przemknęły mi też jakieś przyprawy. W ogromie ziemi wychwyciła jakby akcent, zapowiedź kawy.

Do drewna w tym czasie dołączył też akcent suszonej skórki cytryny. Trochę cierpki, niekwaśny i suchy właśnie. W oddali przemknęły jeszcze jakieś owoce... ciemne, fioletowe... może śliwki? Charakterne, podwędzane śliwki z motywem dymu. Raz po raz próbowały zdobyć się na lekką soczystość, którą określiłabym jako bardzo uniwersalną, ogólną nutę śliwkową.

Wtórowały im nibsy kakaowe, który wyłoniły się z fuzji ziemi i drewna. Prażone kawałki kakao wyszły gorzko-cierpko, wręcz trochę taninowo winnie. Śliwki spróbowały się pod to podpiąć jako... śliwki nasączone alkoholem. Śliwkową brandy? A baza za nimi na moment złagodniała w maślany sposób.

Zrobiło się bardzo maślano, przemknął mi przez myśl łagodnie słodki maślany mousse i nagle uderzyły palone ziarna kawy. Kawa zajęła pierwszy i drugi plan, jakbym jadła nie czekoladę, a kawoladę (np. 

Pralus Carre De Cafe Noir Arabica), tabliczkę zrobioną jak czekoladę, ale z kawy. Ziarna kawy przystały na wizję czekoladowo-kawowego mousse'u, posypanego ziarnami kakao i kawy.

Nie było jednak bardzo gorzko, bo gorzkość leciutko otuliły białe kwiaty. Zza kawowego bezkresu nieśmiało wychylały się też cytrynowe, ale naprawdę subtelne akcenty.

Po zjedzeniu na bardzo, bardzo długo został posmak mocno kawowy, zupełnie jakby w tej czekoladzie były wyraziste, palone ziarna kawy, którą lekko osłodziły kwiaty. W tle osiadło drewno i rozgrzana, gorąca wręcz ziemia.

Czekolada wydała mi się bardzo intrygująca. Kwiatowo-drewniany początek, chłodny letni wieczór i nagle mnóstwo korzeni, drzew i ziemi, doprawionych migdałami, skórką cytryny i chyba śliwką tworzyły zgraną, smaczną kompozycję, która nagle odchodziła na rzecz kawy tak jednoznacznej, że aż trudno uwierzyć, że to nie kawa dodana. Zresztą tak jak jednoznaczny jaśmin. Ależ to było ciekawe! A jednak chyba za nic nie zgadłabym, że to indyjskie kakao (które przyzwyczaiło mnie do nut przypraw). Dobrze, że słodycz cukru białego nie dawała się we znaki.

Konsystencja po prostu w porządku, przystępna, uniwersalna, więc ogół zrobił na mnie dobre wrażenie i z ogromną chęcią porównam ją z wersją z pory deszczowej (aż specjalnie ją domówiłam! a dziś przedstawianej trochę zostawiłam i uznałam, że z dokończeniem poczekam).

Już tu zdradzę, że dziś przedstawiana subiektywnie bardziej mi smakowała.

ocena: 9/10

kupiłam: chocolateseekers.com

cena: £ 7,45 (za 70g; około 36 zł)

kaloryczność: 616 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowe, cukier, tłuszcz kakaowy