Cocoa Retreat Kokoa Kamili 80 % Udzungwa, Tanzania Chocolate ciemna z Tanzanii

Gdy zobaczyłam pierwszy raz tabliczki brytyjskiej marki Cocoa Retreat, nic o niej nie wiedziałam. Nic dziwnego, bo to naprawdę malutka marka (a ja na spróbowanie kupiłam naprawdę malutką tabliczkę, hue hue). Stworzyła ją pasjonatka kakao i poetka Oenone Thomas, która zajmuje się mikropartiami, tak, by mieć wszystko pod kontrolą. Dba o to, by łańcuch dostaw był jak najkrótszy, transparentny i identyfikowalny. Pracuje na kakao od sprawdzonych dostawców, z wiarygodnych plantacji. W tym przypadku padło na kakao od Kokoa Kamili, które to przedsiębiorstwo samo fermentuje i suszy ziarna dokładnie w miejscu, gdzie kakao rośnie, czyli w wiosce Mbingu.

Cocoa Retreat Kokoa Kamili 80% Udzungwa, Tanzania Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao z Tanzanii, z regionu Morogoro, z terenów Parku Narodowego Gór Udzungwa, ze wsi Mbingu.

Po otwarciu poczułam delikatny zapach, sugerujący zawartość 70-75% kakao, nie 80%. Dominowały wiśnie, ale mimo że z soczystą kwaśnością, jeszcze nieco podkręconą cytryną, to i tak w słodkim wydaniu. Wyobraziłam sobie wisienkę w syropie zatkniętą w babeczkę z kremem. Ogromem maślanego kremu w wariancie "masło orzechowe". Wsparł go mocno maślany krem. Fistaszkowa nutka łączyła się też z kawą z pianką - jakby właśnie smakową kawą? Fistaszkowy wątek zawarł w sobie też pewną surowość i... świeżość? Do głowy przyszły mi jeszcze drzewa. Przede wszystkim pnie, kora, gałęzie, ale jednak w wydaniu kwitnącym, ukwieconym. W oddali, jakby właśnie w tych kwiatach kryła się jeszcze odrobinka owocowej egzotyki w postaci... papai i suszonego mango? Łączyły rześkość z niemal ciężkawą, acz egzotyczną słodyczą.

Tabliczka w dotyku była trochę tłusta, a przy łamaniu twarda, jakby w bardzo pełny i zawilgocony sposób. Trzaskała średnio głośno, ale na pewno konkretnie.

W ustach rozpływała się powoli i kremowo maziście. Początkowo wydała mi się nieco suchawa, co potem odeszło na jakby bardzo, bardzo daleki plan, ale nigdy zupełnie nie zanikło. Pobrzmiewała mi w niej też lekka ziarnistość; mimo kremowości czekolada nie była gładka. Długo zachowywała zbity kształt, zaś tłustość tylko przez pewien czas. Łączyła się bowiem z soczystością, która rosła, by pod koniec jednak zwolnić i pozwolić, by mazista, maślana tłustość z suchawym echem ją dogoniły.

W smaku przywitał mnie bardzo słodki maślany krem, przekładający się na wizję babeczek z ogromem kremu w kolorze beżowym. Kremu karmelowego? Acz mowa tu o maślanym, łagodnym karmelu. Paloność dopiero rosła.

W oddali odnotowałam wtrącający się kwasek wiśni i cytryn. Mimo że był subtelny, wniósł sporo soczystości.

Paradoksalnie, goryczka i soczystość na zasadzie kontrastu umocniły obraz piekarnio-cukierni z mnóstwem babeczek. Karmel zaczął się rozmywać na rzecz masła orzechowego. Łagodne i słodkawego, też w formie babeczkowego kremu.

Zaraz za słodkim kremem dała o sobie znać goryczka suszonych ziół, przywodząca na myśl starą aptekę.

Palony wątek, który rósł, zmieszany z coraz silniejszą słodyczą, wpuścił do kompozycji więcej zupełnie innej gorzkości. Ziołowo-apteczny motyw ustąpił drzewom i ziemi. Ona jednak sama w sobie palona była ledwo średnio, co jednak nie stanęło na przeszkodzie, by nie dała się poznać jako ciepła. Jej ciepło jednak reprezentowało rozgrzaną, gorącą, niemal pustynną ziemię. Wraz z jakby pustynnym pyłem...? Nagle jednak ziemię przygłuszyły drzewa i gorzkość ogólnie złagodniała.

Powidoki apteczności w tle cytrynie dopowiedziały wydźwięk... syropu cytrynowego? Acz potem bardziej niż aptecznego, to smakowego do deserów.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przy drzewach zaznaczyła się nieśmiała... świeżość? Jakby nie za słodkie kwiaty i... surowe fistaszki?

Kwasek wiśni przebił się do babeczek, a oczami wyobraźni zobaczyłam, jak w beżowy, fistaszkowo-karmelowy krem, zatknięto wiśnię. Trochę przełamała słodycz, zrobiło się bardzo soczyście, po czym kwaśność się wycofała. Słodki syrop cytrynowy choć chwilowo podkreślił wiśnię, zaraz sam umknął, a wiśnia poddała się słodyczy. To wisienka deserowa, w syropie.

W tym czasie złagodzona drzewami ziemia zmieniła się w kawę. Też łagodną, na pewno z pianką, choć niekoniecznie pianką mleczną. Po głowie chodziła mi kawa orzechowa, z nutką arachidów.

Kawa z pianką zwróciła uwagę na to, co pod babeczkowym kremem. Musiał przyozdabiać babeczkę kakaowo-kawową. Kwaskawe zapędy owoców zamknęła w sobie, jakby była nadziana słodko-kwaśną konfiturą wiśniową... wiśniowo-wieloowocową?

Kwaśność zeszła prawie do poziomu zerowego. W tle jakoś lekko pobrzmiewała, ale nie grała większej roli. Dbała jednak o to, by nie zatraciła się soczystość. Ta końcowo rozgościła się w słodyczy, zmieniając jej wydźwięk na bardziej owocowy i egzotyczny. Jakby nieco egzotyczna wiśnia przemieszała się z papają i mango... Mango suszonym? O skondensowanej słodyczy. W egzotyce tej odnalazła też pewną kwiatowość.

Kwiaty jeszcze załagodziły drzewny akcent... w zasadzie rozmyły go, że końcowo pobrzmiewało mi coś jeszcze drzewno-arachidowego, ale aż trudnego do nazwania.

Po zjedzeniu został posmak gorącej ziemi, aptecznie ziołowy oraz wiśni i mango, zmieszanych niemal w jedno. Do tego pojawił się delikatniejszy motyw kawy z pianką i babeczki - może kawowej - z fistaszkowym kremem, którego trzymało się maślano karmelowe echo. W tle leniwie osiadła odrobina drzew, niosących wytrawniejszą, neutralną, spokojną świeżość. Posmak już wskazywał na zawartość kakao.

Czekolada była smaczna i ciekawa, złożona, a jednak zbyt łagodna jak na 80% dla mnie. Gorzkość niska, trochę nut gorącej ziemi, drzew i kawy z pianką tylko przyozdobiły słodko-kremowe i soczyste wątki. Czuję ogromny niedosyt nut ziołowo-aptecznych - szkoda, że tylko się zaznaczyły, bez rozwoju. Maślany krem karmelowy, krem "masło orzechowe", zdobiące babeczki, samo chyba kawowe ciasto i koktajlowe wiśnie, konfitura wiśniowa, syrop cytrynowy przełożyły się na mocno słodko klimat. Trochę trochę kwaśniejszych wtrąceń wiśni i cytryny zapewniło epizodyczną kwaskawość, a owoce egzotyczne - papaja i mango raczej suszone - soczystość, ale i one były mocno związane ze słodyczą. To bowiem zaskakująco słodka kompozycja.

ocena: 8/10

kupiłam: chocolateseekers.com

cena: £6.75 (za 45g; około 33 zł)

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Lindt Excellence Robust Dark 85 % Cocoa 2026 po zmianach ciemna

Nie planowałam tego posta, a aktualizację Lindt Excellence Dark 85 % Cocoa (2021) i Eko Gram The Real Cashew Paste. Po wymieszaniu kremu z czekoladą zgarnęłam jej trochę, by tak o zjeść przy swojej kreatywnej pisaninie, rysowaniu, "internetowaniu". Coś mi jednak w tej czekoladzie nie w pełni pasowało. Pomyślałam, że może była długo otwarta czy coś. Podczas jedzenia kremu czekoladowego nie dawało mi spokoju to, że nie smakował bardzo wyraźnie tą znaną mi, charakterystyczną czekoladą. Poszłam sprawdzić opakowanie i... Niespodzianka. Czekoladę zmieniono.

Lindt Excellence Robust Dark 85 % Cocoa to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao; po zmianach, wersja od roku 2026.

Po rozerwaniu sreberka rozeszła się silna słodycz wanilii, której towarzyszył prostszy cukier. Tak się przemieszały, że przemknęła mi myśl o waniliowym cukrze pudrze. Razem z prostym motywem kakao w proszku stopowały soczystość, rześkość... lasu iglastego? Ta znalazła się na dalszym planie. Gorzkość wydała mi się stać trochę w opozycji do słodyczy jako motyw za mocno palony, w tym dokładnie przesadnie palonych ziaren kawy. Słodycz, choć nie bardzo wysoka, wydawała mi się tu niedopasowana, niezgrana z resztą, za to wydobywająca z gorzkości, co gorsze.

Bardzo ciemna tabliczka podczas łamania trzaskała głośno i jakby krucho. Cechowała ją twardość. 

W ustach czekolada rozpływała się powoli, ale bardzo chętnie. Zmieniała się w gęsty, wręcz mulisty i tłusty krem. Zalepiała usta w mazisty, lepki sposób. Starała się zachować kształt, ale wydawała się przy tym giętka. Do kremowo-mazistej tłustości zakradł się lekko wodnisty efekt. Z czasem zdradzała lekką pylistość.

W smaku pierwsza pokazała się słodycz o prostym charakterze. W pierwszej chwili wydała mi się wysoka, jednak zaraz zajęła raczej średni poziom. Na jej prostym charakterze szybko osiadła wanilia. Dużo wanilii.

Raz i drugi zza słodyczy spróbowała się przebić jakaś... rześka soczystość? Świeżość lasu iglastego? Gorzkość zaznaczyła swoją obecność jako bardzo mocno palony motyw, po czym zajęła miejsce za słodyczą. Dopiero rosła.

Słodycz szybko wydała mi się nieco zbyt ciężka, trochę jak waniliowy cukier puder, trochę wręcz duszna. Paradoksalnie zmotywowało to soczystość i gorzkość, które wzrosła. Spod przesadnie palonego wątku rozlała się bardzo mocno palona kawa i trochę zbyt kakaowy, aż pylisty od kakao w proszku murzynek.

W tym czasie drzewom iglastym udało się już pokazać wyraźniej. Wniosły trochę rześkości, niemal soczystości i subtelny kwasek.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz nawet się odrobinkę cofnęła, upewniając mnie, że nie ma zamiaru wznieść się ponad średni poziom, a jednak coś mi w niej nie pasowała. Przy reszcie wydawała się nieco... niezgrabna. W końcu cierpkość zasugerowała jej ciemne, cierpkie owoce. Pomyślałam o śliwkach, może jakiś bardziej kwaskowatych rodzynkach. Cierpka soczystość wyłoniła się jakby przy wsparciu... Cukru? Kontrast ujawnił jeszcze troszeczkę kwasku, ale ten zaraz zaczął się wycofywać...

I zatonął w zbyt mocno palonej kawie i nieco przypalonym cieście kakaowym, murzynku.

Gorzkość z echem kakao w proszku zaczęła łagodnieć, robiąc się trochę jak kakaowe, murzynkowe ciasto. Las zniknął prawie zupełnie,  a kawa okazała się kawą z mlekiem, cappuccino. Do tego pojawiła się i rozgościła maślaność. Wraz z cały czas mocno waniliową słodyczą przypieczętowała duszny wydźwięk.

Po zjedzeniu został posmak zbyt dusznej, ciężkiej słodyczy wanilii, kryjącej cukier, oraz za mocno palonej kawy z przypalonym murzynkiem i kakao w proszku. Za nimi zaznaczyły się kwaskawe drzewa iglaste i cierpka soczystość.

Czekolada okazała się rozczarowaniem. Mam wrażenie, że z Lindt Excellence Dark 85 % Cocoa (2021), przyjemnie soczystej, leśno-rodzynkowo-śliwkowej, gdzie wyraźnie było czuć śliwki żółte, mocno, ale z nie przesadnie mocno palonej czekolady nie tylko wyleciał cukier trzcinowy, ale też głębia i charakter. Słodycz podlinkowanej była wyraźnie karmelowa, ambitniejsza i cudnie łączyła się z paloną bazą. Karmelowy cukier trzcinowy w dawnej przyjemnie harmonijnie zakomponował owoce.

W dziś przedstawianej słodycz miała więcej do powiedzenia od początku, bardziej odstawała od kakao i trochę męczyła za mocno waniliowym, a zarazem prostym wydźwiękiem. Palona nuta w dziś przedstawianej poszła w kierunku przypalonym. Owocowe nuty w dziś przedstawianej wydały mi się trochę zagubione. Albo więc w dodatku mocniej prażą kakao, albo to ta słodycz tak zadziałała. W dodatku nowa wersja wydała mi się bardziej wodnista i tłusta zarazem.

Chciałabym czekoladzie odjąć 2 punkty, ale gdy myślę o tym, co innego jest na rynku, wciąż wydaje się prezentować dobrze. Smutne.

Wszystko to spisałam dokładnie porównując obie czekolady, bo miałam jeszcze tabliczkę sprzed zmian, ale czuć je wyraźnie - wszak mnie coś tknęło wcześniej, gdy o zmianie nie wiedziałam.

Wystraszona od razu poleciałam sprawdzić Lindt Excellence Dark 70 % Cocoa / Intense Dark 70%, którego często używam do wypieków. Choć też zmienił nazwę, smakowo bez zmian.

ocena: 8/10

kupiłam: ojciec kupuje w Kauflandzie, Biedronce etc.

cena: zawsze w promocji, czyli około 10 zł

kaloryczność: 585 kcal / 100 g

czy kupię znów: tak

Skład: miazga kakaowa, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, cukier, wanilia

-----------------

Już myślałam, że Lindt Excellence Dark 85 % Cocoa (2021) jako składnik do niczego się nie nadaje, ale tknęło mnie, by spróbować jej jeszcze w czymś. Do kolejnego eksperymentu użyłam jednak już nowego Lindta 85%.

Przy Eko Gram The Real Cashew Paste pisałam już o tym, że odkryłam, iż można zrobić z niego boski krem czekoladowy, poprzez wymieszanie go z dobrą ciemną czekoladą i kakao. Zawsze dotąd do 110g kremu dodawałam 17g J.D. Gross Ekwador 70 % (z 2020 lub 2023) i łyżeczkę kakao. Po tym jednak, jak podlinkowane czekolady wycofano, zaczęłam kombinować. W tym kremie ogromne znaczenie ma bowiem jakość czekolady, więc kiepskiej czy średniej nie chciałam (byłoby ją wyraźnie czuć). Pomyślałam więc o tym Lindcie. Chciałam też dodać mniej kakao, skoro ta czekolada ma więcej %, ale po spróbowaniu kremu z połową łyżeczki kakao było i tak niewystarczająco głęboko czekoladowo. Czyli i tym razem dodałam 17g czekolady i łyżeczkę kakao.

Efekt mnie zaskoczył. Był dobry, ale nie lepszy niż z Grossem. Wyszło to... mniej czekoladowo.

W pierwszej chwili krem witał się nerkowcowym smakiem, do którego powoli dołączało kakao. Cierpko-palone, trochę jak ciastka kakaowe typu Oreo, przechodzące w kakaowo-murzynkowe ciasto nasączone kawą. Ciastowość łączyła nerkowcowy krem z czekoladą. Tak, nerkowce cały czas dobrze czuć. Kakaowa czekolada tu wcale nie wyszła imperatywnie (jak można by założyć po procencie). Słodycz narastała powoli, powoli, jawiąc się jako przygaszona, aż mocno podskakiwała pod koniec. Właśnie w ostatnich chwilach robiło się bardziej czekoladowo-kakaowo niż kakaowo, ale ogólnie to wyszło właśnie raczej słodko-kakaowo. Dało się doszukać smaczku Lindta 85%, ale nie klarownego, co zrzuciłam na dodane przeze mnie kakao. A jednak - wyczuwalność dodanego kakao - to nie zarzut! Właśnie ono bowiem uzasadniało i przyjemnie zagospodarowywało resztę słoczy. Gdy spróbowałam z mniejszą ilością, ta końcowa słodycz mimo że była niska, wydawała się jakaś denerwująca. Taka... niedopasowana? I po tych wszystkich odczuciach, podczas jedzenia tego kremu tknęło mnie, że coś mi ta czekolada... pobrzmiewa trochę nie tak, jak pamiętałam - i gdy poszłam sprawdzić, odkryłam zmiany. Czułam je więc nawet w kremie...

Do wersji z łyżeczką kakao pewnie raz na jakiś czas wrócę, ale nie dlatego, że ta czekolada jest w tym rewelacyjna, a z braku alternatyw. J.D. Gross Ekwador 70 % (z 2020 lub 2023) wychodził bardziej czekoladowo. Inna sprawa, że z Grossem mieszałam nieco lepszy krem sprzed zmian Eko Gram The Real Cashew Paste (2023). Z dzisiaj przedstawianym Lindtem nieco mniej obłędny krem Ekogram The Real Cashew Paste 2026.

Adikam Lizak z Czekolady RIP mleczna z kremem mlecznym

Dziś przedstawiany grób czekoladę zobaczyłam chyba cudem, bo w dziale, na który nawet nie patrzyłam (jak mi się wydawało). Nie wiem, dlaczego przemówił do mnie jego wygląd. Nie podobają mi się czekoladowe lizaki, a ten w sumie nawet nie jest jakąś wyjątkową figurką, a po prostu jak jedna z wielu na Halloween. Kupiłam z krzywym uśmiechem, specjalnie pod bloga, nie spodziewając się niczego dobrego. Będąc niemal pewna, że to po prostu czekolada mleczna w takiej formie, składu nawet nie zaszczyciłam spojrzeniem. Mój błąd. Trafiłam na nadziewańca. Zdziwiło mnie bardzo, że zrobili czekoladkę z kremem jako lizaka. No, ale i tak na Halloween / Samhain wyglądał jak trzeba. No, i skład był autentycznie dość przerażający. I szkoda, że producenta dopiero w domu skojarzyłam... Przecież jadłam już czaszki Adikam Happy Halloween mleczna i biała.

Adikam Lizak z Czekolady RIP to mleczna czekolada o zawartości 30% kakao nadziewana kremem mlecznym w formie figurki "lizaka", produkowana na Halloween przez Adikam.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach cukru i mleka, w którym zaznaczyło się mleko w proszku. Przy cukrze odnotowałam akcent wanilii. Za nimi pobrzmiewała margaryna, a całość zdradzała obecność taniego, mlecznego kremu. Jego motyw nasilił się po przełamaniu i podziale. Było zdecydowanie za słodko już na tym etapie. Nie miałam jednak najmniejszych skojarzeń z czekoladkami typu Kinder (a tego można by oczekiwać).

Czekolada w dotyku była tłusta i kojarzyła się z polewą. Całość wydawała się ciężka i konkretna, a przy łamaniu krucha. Nie uświadczyłam wtedy trzasku czy oporu. Tak samo przekrajanie poszłoby łatwo, gdyby nie patyk biegnący przez całość. Pod bardzo grubą, ale nie twardą warstwą czekolady, była średnia ilość proszkowo-sypiącego się kremu. Miejscami znalazło się go więcej, miejscami niewiele.

Forma dość podła, bo wszystko się kruszyło.

W ustach czekolada rozpływała się dość szybko. Była gęstawa, choć łatwo rzednąca i znikająca trochę wodniście. Wykazywała pewną kremowość, ale też proszkowość. Tłustość stała na średnim poziomie.

Nadzienie szybko do niej dołączyło, bo i szybko się rozpływało. Okazało się jednak bardzo tłuste, ani trochę nie suche, choć poczułam w nim lekką pylistość. Miękkie i margarynowe, znikało szybciej niż czekolada. Mimo że miejscami dodano go malutko, i tak zostawiało wrażenie otłuszczonych ust.

W smaku czekolada uderzyła wysoką słodyczą, która od razu poszła w plastikowym kierunku. Tak plastikowej czekolady dawno nie jadłam! Nie pomogło całkiem sporo mleka, które odezwało się już po chwili. Słodycz rosła, dając się poznać jako czysto cukrowa. Cukrowy, czekoladowy plastik po pewnym czasie dopuszczał nadzienie do głosu.

Gdy spróbowałam czekolady osobno, plastikowość w niej aż krzyczała.

Krem podkręcał mleczność, ale nie wyszło to na dobre, bo na równych prawach stała w nim margaryna, ogólna tłuszczowość, oleistość. Mleczno-tłuszczowy krem okazał się nieco mniej słodki od czekolady. Jawił się jako bardziej zachowawczy w kwestii słodyczy. Przy czekoladzie to tłuszczowa mdłość bardziej dawała się we znaki. Ta jego tłuszczowa, oleista mdłość na moment nieco rozbiła cukrowy plastik. Co więcej, w nadzieniu przemknęła lekka sztuczność.

Gdy spróbowałam trochę kremu osobno, był tłuszczowo-mdły, ale sam w sobie jednak też wręcz niemożliwie cukrowy.

W całości to plastikowa czekolada dominowała, tylko na pewien czas dopuszczając do siebie krem. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa cukier aż palił w gardle. Słodycz i plastikowość trochę odciągały uwagę od tanio-tłuszczowego kremu, który zaraz przycichł.

Końcówka to ponowny debiut plastikowej, cukrowej czekolady z mlecznym echem. Mleka w proszku?

Po zjedzeniu został posmak cukru i plastikowej, tandetnej masy czekoladopodobnej. Chyba zaplątała się tam waniliowa nutka, ale też sporo wątków tłuszczowo-margarynowo-mlecznych i taniego oleju. Przy nich wyszła na jaw też niedookreślona sztuczność.

To prawdziwie podła figurka czekoladopodobna z równie nieprzyjemnym kremem mlecznopodobnym. Smutne. Cukrowo-plastikowa czekolada przytłaczająca cukrowo-tłuszczowe nadzienie. Nic, forma, smak czy zapach - no, oprócz wyglądu nagrobka - nie zachęca do jedzenia. Dałam radę zjeść może 1/5 tego maleństwa i nie mogłam powstrzymać krzywienia się.

Mama spróbowała i też nie miała ochoty zjeść całej pozostałej reszty, stwierdzając: "No według mnie aż takie najgorsze nie było, ale tak do bólu przeciętne i nudne, słodkie, że bez sensu to jeść". 

Sama czekolada była nieco inna niż czaszki Adikam Happy Halloween Okropnie cukrowa i plastikowa, ale przynajmniej nie taka duszna i sztucznie przerysowana. 

ocena: 1/10

kupiłam: Lidl

cena: 3,99 zł (za 25 g)

kaloryczność: 524 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: 50% czekolada mleczna (cukier, pełne mleko w proszku, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, lecytyna sojowa, ekstrakt z  wanilii), 50% krem mleczny (cukier, tłuszcze roślinne: shea, rzepakowy; laktoza, pełne mleko w proszku, serwatka w proszku, lecytyna rzepakowa, aromaty)

czekoladki / trufle Love Burfe VIP Artisan Belgian Chocolate & Burfe

Na te czaszki natknęłam się trochę przypadkiem. W zasadzie przemierzałam internety, szukając nieznanych mi małych - może nawet domowych - producentów czekolad m.in. na Etsach. Myślałam, że może coś zamówię, może trafi się jakaś współpraca; nic konkretnego. Gdy planowałam posty, jak zwykle długo naprzód, tknęło mnie, że przyszłe Halloween / Samhain wygląda smętnie, bez żadnej większej upiornej serii. I zrobiło mi się przykro, że w pewnych latach na Halloween publikowałam tylko jakieś wyjątkowo niskiej jakości słodkości. Kiedy zobaczyłam dziś przedstawiane czaszki i przeczytałam ich opis, pomyślałam, że im na pewno będzie daleko do nisko półkowego czortostwa. Właścicielka sklepu, Lorraine, zgodziła mi się wysłać pudełko do testów w ramach właśnie małej współpracy. A cóż takie pudełko miało zawierać? Czachy, których belgijską czekoladę na wierzchu zabarwiono naturalnym kolorowym tłuszczem kakaowym Sosase Chocolate, czyli firmy, której założycielem jest James Pearson, były szef kuchni Pałacu Buckingham. A wypełniono je "burfe", czymś podobnym do Burfi / Barfi, czyli indyjskich słodkości z mleka o konsystencji krówki ("fudgy"). Każda czaszka miała zawierać 3 nadzienia. Interesujące. Waniliową posłodzono wanilią z Madagaskaru. Bardzo żałowałam tylko, że mimo tego, że w opisie znalazła się też warstewka mlecznej czekolady wewnątrz (pod białą), ja w moich czaszkach jej nie uświadczyłam. Moje pudełko było bowiem trochę specjalne, jako że akurat z produkcji na okolicznościowe targi czy coś.

Love Burfe VIP Artisan Belgian Chocolate & Burfe to czekoladki w kształcie czaszek zrobione z białej czekolady barwionej, nadziewane mleczną truflą "burfe" waniliową z mleczkiem kokosowym, truflą "burfe" czekoladowo-śmietankową oraz solonym karmelem; w opakowaniu 192g (12 sztuk po 16g).

Po otwarciu poczułam słodki zapach białej czekolady, w której masło i mleko mają wiele do powiedzenia, mieszającej się z mlekiem skondensowanym, mlekiem z tubki oraz odrobiną wanilii. Czekolada wyszła nisko półkowo i ciężko. Zaskoczyła mnie jednak jej stonowana słodycz. Słodyczy dodał lekko kajmakowo-mleczny motyw. Go zaś trochę podkreślił zwłaszcza po podziale i w trakcie jedzenia mocno palony, słonawy karmel oraz subtelna nuta truflowo-kakaowa. Ogólnie jednak, bez dzielenia, dominowała nie za słodka, nie najwyższych lotów biała czekolada. 

Czaszki były masywne i ciężkie. Przy podziale okazały się konkretne, ale nie twarde. Bardzo gruba warstwa czekolady nie trzaskała, nóż i zęby wchodziły w nią łatwo. Miękka jednak na pewno też nie była, trzymała kształt i formę, ale... było w niej coś, sugerującego, że w ustach ochoczo zmięknie.

Czaszki zaskoczyły mnie formą, bo istotnie w każdej były trzy nadzienia, ale nie jedno na drugim. Każda czaszka miała linię podziału idącą mniej więcej przez środek - z łatwością można było taką czaszkę rozkręcić, podzielić na pół. Jedna połowa - ta z żuchwą - był wypełniona kremem białym, druga zaś - czacha - kremem brązowym i karmelem. Ciekawy podział. Ma plusy, i minusy (zadowoleni powinni być i fani jasnych nadzień nielubiący ciemnych, i odwrotnie, ale... jeśli wszystko ma być spójną kompozycją, trudno jeść wszystko razem).

Nadzienia różniły się nie tylko kolorami, ale też strukturą. Wszystkie były miękkawo-plastyczne, ale każde inaczej.

Najgęstsze było czekoladowe. Wydawało się też najmniej tłuste. Popisało się konkretem i zwartością, acz nie było twarde.

Waniliowe wydawało się bardziej spulchnione, przypominało trochę tłusty mousse.

Solony karmel był najrzadszy i wyglądał na półpłynny.

W ustach biała czekolada dała się poznać jako szybko mięknąca i tłusta. Była maślana i kremowa, bardzo gęsta i gładka. Rozpływała się w tempie średnim, znikając rzadko i trochę wodniście.

Nadzienia podpinały się pod jej miękkość i tłustość, a znikały w różnym tempie. Czasem znikały szybciej, czasem wolniej od czekolady.

Brązowe faktycznie było masywne i konkretne. Rozpływało się najwolniej, idąc w kierunku zbito-czekoladowym, a potem bardziej miękkiej gumki do mazania. Okazało się dość suche, trochę kakaowo pyliste i bardzo plastyczne zarazem. Tak, że aż można było zrobić z niego w ustach kulkę. Tłustości w nim prawie nie uświadczyłam.

Karmel rozpuszczał się znacznie szybciej, ponieważ w ustach okazał się rzadkawy. Czuć w nim scukrzoną proszkowość i średnią tłustość.

Krem biały okazał się najtłustszy. Skojarzył mi się z trochę gibko-gumowym frostingiem babeczek z kremowego serka śmietankowego. Z czasem zdradzał lekką proszkowość. Nadzienie to robiło się coraz bardziej luźne. Znikało dość szybko, gdyż było tłusto-rzadkawe i mocno śmietankowe.

W smaku czekolada biała przywitała mnie średnio wysoką słodyczą i ogromem mleka. Po chwili dołączyła do niego maślaność i echo taniości. Maślaność ścigała się z pełnym mlekiem. Słodycz jednak zreflektowała się i też zaczęła bardzo wzrastać. Miało to w sobie coś z taniego mleczka z tubki, które słodyczą po paru sekundach aż lekko zaznaczyło się w gardle. Poszła w plastikowym kierunku. Czekolada nie przesiąkła nadzieniami.

Gdy się skupiłam, kolorowe wzorki wydawały się bezsmakowe (co nie jest jednoznaczne z tym, że niczego nie wnosiły). Dało się je zlizać - to chyba warstewka kolorowego tłuszczu kakaowego. 

Nadzienia same z siebie odzywały się po paru chwilach. Zrównywały się z czekoladą białą, po czym trochę ją prześcigały mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, dominując przez moment. Ona jednak cały czas pobrzmiewała, co biorąc pod uwagę jej tani wydźwięk, psuło odbiór.

Karmel przecinał i kakaową truflowość, i biało czekoladowość wyrazistym, słonawym motywem. Ten po chwili tonął w palono-maślanym karmelu. Gdy karmel mieszał się z białą czekoladą, przyszedł mi na myśl mleczny kajmak, lecz ten karmel smakował wyraźnie karmelowo. Nie był mocno słony, a słony w sposób podkreślający.

Najpierw karmel przygłuszył czekoladę i truflę kakaową, po czym zniknął i dopuścił do głosu nadzienie kakaowe. Szczypta soli z karmelu podkreśliła gorzkawość trufli czekoladowej.

Nadzienie brązowe obniżało słodycz czekolady białej, puszczając przodem cierpkawo-kakaowy, truflowy motyw. Nie było zbyt gorzkie, ale wyraźnie trochę wytrawne. Słodycz tego nadzienia była niska i wpisała się w trochę palony wydźwięk. Rosła z czasem, ale lekko, idąc w kierunku domowego bloku czekoladowego z ciepłym echem cynamonu.

Po debiucie nadzień niestety w drugiej połowie rozpływania się kęsa do głosu bardziej wracała biała czekolada i po nich niestety już męczyła taniością i plastikowym charakterem.

W przypadku części z nadzieniem jasnym, do głosu środek dochodził po paru chwilach, nie przeprowadzając rewolucji. Krem po prostu podpinał się pod mleczność białej czekolady. Zmienił ją w zasadzie w śmietankę - on właśnie bardziej śmietankowo smakował. Wręcz... śmietanką kokosową. Nadzienie waniliowe podwyższało słodycz, kierując ją trochę w kierunku wanilii. Pomyślałam dokładnie o waniliowym frostingu z kremowego serka na babeczkach, który z czasem tak przybierał na słodyczy, że drapał w gardle. Do pary z czekoladą.

Po jasnym nadzieniu czekolada biała też jawiła się jako jeszcze bardziej kiepsko-tania. I gdy zostawała tylko ona, było bardzo za słodko; drapało w gardle.

Po zjedzeniu został posmak głównie bardzo maślanej, nie za słodkiej białej czekolady o tanim wydźwięku. Obok zaznaczyły się nadzienia: to, które akurat było. Czasem więc czuć waniliowo-śmietankowo-serkową słodycz, czasem bardziej duet słono-palonego karmelu i odrobiny kakao.

Czaszki uważam za nawet ciekawe i teoretycznie dobre na prezent, gdy nie jest się pewnym, jakie słodkości ktoś lubi. Wielbiciele smaków waniliowo-śmietankowych ucieszyliby się z połowy z jasnym nadzieniem, wielbiciele kakao z drugiej. Solony karmel sprawił, że nie było nudno i strasznie mdło. Połowa łagodniejsza, połowa charakterniejsza. Choć najpierw nie byłam przekonana co do formy, myślę, że była rozsądna, bo trzy warstwy jedna na drugiej dałoby pewnie efekt śmietnika, przeładowania. Naturalne nadzienia dobrej jakości wyszły naprawdę całkiem smacznie. Czekolada jednak wszystko psuła, bo smakowała tanio i kiepsko, a w dodatku była za gruba i za ciężka. Niby rozumiem jej użycie w celu zabarwienia (choć też poszłabym w innym kierunku - dałoby się ładnie zrobić np. czekoladę karmelową). Acz... taka kolorystyka też do mnie niezbyt przemawia. Czekoladki zrobione na pewno trochę dla oka, ale nie tylko dla oka. W nadzieniach czuć potencjał, jednak w całokształcie nie na tyle, bym miała ochotę jeść tego więcej. Mnie na raz wystarczyła niecała czaszka*. Biała czekolada nadto mnie zasładzała.

Mama gdy tylko uchyliła wieczko, skrzywiła się. Zjadła większość pozostałych (ostatnie 2 już oddała ojcu) i opisała: "Zapach taniej białej czekolady. Wyglądają... no tak sobie. Kształt ładny, ale strasznie pstrokate. Ciekawa forma, ale najlepiej wyszły, gdy całą czaszkę wsadzi się do ust i ponadgryza, bo smaki nadzień wtedy ciekawie się zgrywają i uzupełniają. Byłam zaskoczona, że wszystko tak wyraźnie, po kolei czułam, jak te smaki po sobie wchodziły i się uzupełniały, a potem się zmieniały. Tylko że, no, duże są na takie jedzenie. Czekolada w smaku też kiepska. Jak taka tania, zwykła. Nadzienia wyszły o wiele lepiej, ale ona je przygłuszała za bardzo. Białe nadzienie o dziwo uznałam za najsłabsze. Takie po prostu słodkie i bardzo zlewało się z czekoladą. I było tak słodko i mdło. Ciemne nadzienie lepsze, takie wyraziste. A najlepszy to ten solony karmel. Zwyczajnie smaczny. Ale jeść dla nadzień to kiepsko. Całość kiepska, w zasadzie mi nie smakowała. Słodka i tania. Może i dobry skład, ale drogie, więc co z tego? No i utwierdziłam się, że nie lubię białej czekolady". 

*Za namową Mamy porwałam się na jeszcze jedną czaszkę, chyba z jakiś masochistycznych względów. Uznałam jednak, że jak faktycznie w tej wersji - jedzone w całości - smakują inaczej... Można.

Do takiego sposobu mam jednak podstawowy zarzut już przed sięgnięciem po czekoladkę: jak do jedzenia na raz, czekoladki są za duże i nie ma komfortu w zapychaniu ust całą.

Gdy włożyłam całą czaszkę do ust, najpierw znów poczułam czekoladę, a więc połączenie mleka i masła w tanim wydaniu. Słodycz rosła dopiero z czasem, aż nagle bardzo podskoczyła.

Ponadgryzałam czekoladkę, a nadzienia zaczęły się odzywać. Najpierw czekoladę zabarwiło białe, dodając jej szlachetniejszego wydźwięku wanilii i umacniając mleczno-śmietankowy motyw. Po chwili polał się karmel - wydał mi się mniej palony, prawie niesłony. Z mlecznością trufli zahaczył o kajmak, po czym na zasadzie kontrastu odezwał się gorzkawy, ciepły i lekko palony krem kakaowy. Karmel i kakaowa trufla nie dopuszczały do głosu taniości czekolady przez pewien czas. Wszystkie trzy nadzienia przez moment rozbrzmiewały razem, jednak potem zaczęły po kolei się wyciszać. Najpierw zniknęło karmelowe, potem rozmyła się szlachetniejsza mleczność, na koniec kakaowe i znów zaczęła doskwierać tania, biała czekolada.

Tu muszę się zgodzić z Mamą, że gdy wszystko jadło się na raz, kompozycja poniekąd zyskiwała, bo trochę chowała się taniość czekolady. A jednak najlepsze z nadzień - karmelowe - zostały zbytnio przygłuszone i nie czuć w nim soli.

ocena: 4/10

kupiłam: dostałam od LetLoveFlowCrafts z Etsów

cena: jak wyżej, ale cena to £25 za opakowanie ok. 192g

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: mleko, kakao, cukier, mleko zagęszczone, mleko w proszku, mleko kokosowe w proszku, tłuszcz kakaowy, kakao w proszku, masło, olej kokosowy extra virgin, himalajska sól różowa, cynamon,

dekoracja: kolorowy tłuszcz kakaowy od Sosase Cholatier Chef

Jordi's Thailand Dark 75 % Chocolate ciemna z Tajlandii

Swego czasu bardzo smakowały mi czekolady litewskiej marki Jordi's, ale że potem nie bardzo trafiały się możliwości kupna, nie myślałam o nich. A nie były to jedne z tych czekolad, za którymi przeszukiwałabym internet i kontrolowała, czy nie pojawiły się nowości. Mimo zacnych efektów, miałam też pewne "ale" i o marce w zasadzie prawie zapomniałam.

Jordi's Thailand Dark 75% Chocolate Limited to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao trinitario z Tajlandii, z regionu Chantaburi; edycja limitowana.

Po otwarciu uderzył zapach intensywnych, prażonych orzeszków ziemnych, mieszających się z jasnorudym, wonnym drewnem. Przy nim zaznaczyła się odrobinka ziemi, obiecującej trochę powagi. Fistaszki dominowały jednak zupełnie, że czułam się, jakbym otworzyła właśnie nie czekoladę, a paczkę prażonych orzeszków, które narzuciły niegorzki, a łagodny, naturalnie słodkawy klimat. Na słodyczy orzeszków się nie skończyło: już one przechodziły w motyw jakby zdrowego karmelu z daktyli z dodatkiem masła orzechowego albo zdrowy karmel bananowy...? Banany miał w sobie coś z przecieru, ale więcej raczej z owoców suszono-liofilizowanych, a za nimi przemykały mi jeszcze ciepłe pieczone winogrona ze słodyczą podniesioną przez obróbkę.

Zaskakująco jasna, ruda tabliczka zaskoczyła mnie jeszcze okrutnie wysoką tłustością już w dotyku. Mimo że zdradzała też kremowość, przy łamaniu poszczycić się mogła twardością i głośnymi trzaskami.

W ustach czekolada rozpływała się bezkreśnie kremowo, bardzo gładko i zdecydowanie za tłusto. Chwilami wydawała się wręcz tłusto śliska. Rozpływała się w tempie średnim, a tłustości z czasem próbowała nadać pewną lekkość drobna soczystość, ale i tak końcowo miałam wrażenia, że otłuściła mi się usta.

W smaku pierwsza pokazała się delikatna słodycz karmelu. Leciutko palonego, a do tego maślanego. Rósł w siłę, podobnie jak i siła słodyczy, przybierająca ciepły wydźwięk.

W oddali, za ciepłem, zaznaczył się jakiś "słodziutki owocek". Malina? Łącząca słodycz świeżej z obietnicą kwasku liofilizowano-suszonej... Acz maliny nie były bardzo jednoznaczne. Ogólnie chciałoby się je opisać słowem "berries" (trudno mi znaleźć bardziej adekwatne, niejasne słowo w polskim). Owoce trzymały się z boku, ale cały czas pobrzmiewały i podpływały pod inne nuty.

W tym czasie ciepło wprowadziło prażony motyw fistaszków. Arachidy nie czekały długo z zajęciem pierwszego planu. Naturalnie słodkawe, prażone orzeszki dominowały bez trudu. Wpisywały się w słodycz, a same z siebie wydawały się lekko maślane.

Karmel skorzystał z tej maślaności i chwilowo, zapożyczając ją, odbił we wręcz krówkowym kierunku. Zrobiło się niemal... mlecznie. Oczami wyobraźni widziałam mordoklejki i ciągnący, lepiszczy jasnozłoty karmel gęsty od masła.

Do fistaszków dołączyło trochę jasnego, jakby ciepłego drewna. Niosło ze sobą jakby przytulny klimat, a także... odrobinkę ziemi? Gorzkość ogółu trzymała się bardzo niskiego poziomu, a jednak drzewa wraz z fistaszkami przez pewien czas zdobyły się na trochę wytrawności.

Bardzo odlegle, za ciepłem, doszukałam się... jakby sugestii przypraw? Bardziej ciepłych niż korzennych, na pewno nie ostrych, ale jednak... hm, gubiących się w motywie drewna.

Zaraz jednak maślaność zaczęła je łagodzić, sprowadzając wszystko do łagodnego, milusiego poziomu. Fistaszki zmieniły się w krem 100%. Ale... z dodatkiem słodko-kwaskawych rodzynek. Acz trochę złagodzonych. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa to maślaność zdawała się dominować.

W odpowiedzi na to słodycz zrobiła się soczystsza, łącząc się z owocami, zapraszając je do zabawy. Soczystością przecierów i suszonych owoców zgłosiła drobny sprzeciw na maślane łagodzenie. Karmel i krówki się wycofały, a ich miejsce zajęły banany: liofilizowane bardziej gąbczaste i suszone twarde chipsy (potraktowane cukrem trzcinowym?). Słodycz jednak, po zajęciu średnio-wysokiego poziomu, już mocno nie rosła, a tylko zmieniała wydźwięk.

Banany z arachidowym echem znowu nakierowały moje myśli na zdrowy karmel właśnie z kremem 100% z fistaszków. Z bananów, rodzynek i... z daktylami?

Mimo że wzrosła soczystość, poczucie ciepła też nie zostało biedne, przekładając się na luźną myśl o pieczonych czerwonych winogronach, których słodycz za sprawą ciepła jeszcze mocno wzrosła. A jednak... i pewna cierpkość zakradła się do owoców. Suszone, cierpkie śliwki? Trochę przecierowe? Nietypowo osłodzone... chipsami suszonymi bananowymi?

Arachidów trzymała się nuta kremu 100% z orzeszków - wręcz lejącego, nieco zbyt oleistego. Maślaność końcowo wróciła z nową siłą, a jako że nie trafiła na nic szczególnie wyrazistego w strefie gorzkiej, a słodycz też nie miała zamiaru walczyć, zajęła pierwszy plan. Poczułam się, jakby jadła krem z masła ubijanego z kremem orzechowym: "buttercream" z babeczek w wariancie "masło orzechowe". A za nim... zaznaczyło się leciutkie ciepło.

Po zjedzeniu został posmak maślano-orzeszkowy z ciepłem związanych z prażeniem oraz słodyczy pieczonych winogron, rodzynek, suszonych bananów i karmelu. Karmel też miał w sobie pewne ciepło. Razem stworzyły milusi wydźwięk, acz i cierpkość się tam przewinęła wraz z... niepewną ziemistością? Słodkie owoce z kwaskawych echem dodały temu nieco lekkości.

Czekolada nie przekonała mnie do siebie przez przesadzoną maślaność, która w strukturze była zdecydowanie nieprzyjemna, a w smaku po prostu przeszkadzająca i niepasująca do soczystości, która przez nią jakby nie mogła się rozwinąć. Brakowało mi tu gorzkości, a odrobinka drzew i dosłownie namiastka ziemi nie stworzyły charakternej kompozycji. Jednoznaczna nadrzędna nuta prażonych fistaszków na plus, ale przydałoby się jej zacne towarzystwo. Maliny świeżo-liofilizowane, jagódkowate klimaty, banany liofilizowane i suszone, pieczone winogrona i przecierowe śliwki grały na słodycz, której już sam maślany, niemal krówkowy karmel zapewnił sporo. Mimo ich soczystości i drobnego kwasku, w sumie nie znalazło się tu nic, co umiejętnie by zrównoważyło słodycz i tłustość. Gdyby nie ta ostatnia, czekolada spokojnie miałaby 8.

Zupełnie inna niż np. Paradai Thai Craft Chocolate Chanthaburi 70 % Dark Chocolate - za nic nie zgadłabym, że to ten sam region czy nawet kraj. Podlinkowana kojarzyła mi się z azjatyckim winem śliwkowym (z ume), pełno w niej wiśni, borówek, trochę cytrusów, herbaty i najróżniejszych alkoholi, nut drewna i ziół, a wydźwięk kompletnie przybrała inny.

ocena: 7/10

kupiłam: CocoaRunners

cena: £6.95 (34 zł za 50g)

kaloryczność: 602 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Dolfin Noir 68 % Cacao Origines Philippines Dark Chocolate ciemna z Filipin

Lata temu markę Dolfin uważałam za zacną, a ich czekolady za ciekawe, niestety powrót po latach do marki za sprawą ich nowości boleśnie zmienił moje zdanie. Obecnie uważam je za ok czekolady ze zmarnowanym potencjałem. Gdyby nie to, że zamówiłam je wszystkie razem, dziś przedstawianą bym się nie zainteresowała. Nie kupuję ciemnych tabliczek o tak niskiej zawartości kakao, a wyjątki robię bardzo rzadko w sytuacjach wyjątkowych. Filipiny są dość rzadkim regionem, więc pomyślałam, że mimo potencjalnego przesłodzenia, warto dać szansę. Szkoda, że przyszło mi się za nią zabrać po tylu dolfinowych rozczarowaniach. 

Dolfin Noir 68 % Cacao Origines Philippines Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 68% kakao z Filipini.

Po otwarciu poczułam zapach średnio mocno palony, należący do kakaowo-bananowego ciastowego "chlebka" oraz ogromnej ilości wanilii. Towarzyszyły jej słodkie kwiaty: niby lekkie z charakteru, ale w takiej ilości, że trochę ciężkawe. Palony motyw zaadoptował jeszcze sporo płonącego drewna. W nim również  przemykały jeszcze prażone orzechy - nic szczególnie silnego, acz wskazałabym obecność migdałów i fistaszków. Wszystko to spowijała słodka, jakby ciężkawa soczystość śliwek. Owoców dużych, jajowatych i miękkich, z pełni śliwkowego sezonu, które urozmaiciła odrobineczka bardziej egzotycznego kwasku. Mimo to, całość wyszła głównie słodko, choć na szczęście nie cukrowo.

Jakby nieco pylista w dotyku tabliczka podczas łamania uraczyła mnie twardością. Trzaskała porządnie. Kiedy odgryzałam kawałek, lekko trzeszczała, utwierdzając mnie o swej pyłkowości.

W ustach czekolada rozpływała się po chwili zawahania, powoli i kremowo. Była maślano tłusta, a jednocześnie jakby wręcz jedynie złudnie pylista. Miękła, roztaczając po podniebieniu kremowe smugi, a znikała, zostawiając suchawe wrażenie.

W smaku pierwsza uderzyła wysoka słodycz lekkich, niemal zwiewnych kwiatów. Białych kwiatuszków, które zaraz dopadła wanilia. Wanilia rozepchnęła się i zajęła pierwszy plan. Przesadziła ze słodyczą, której dokładał też cukier. Ten chwilami zdradzał się ze swoją obecnością, acz tylko na tyle, na ile wanilia mu pozwoliła.

Zaraz za słodyczą odezwał się palony akcent, w którym z kolei odnotowałam kakao w proszku, szybko przybierające postać gorącego kakao. Kakao z nutką kawy? Bardzo słodkiego, możliwe że z waniliowymi piankami marshmallow lub... bitą śmietanką... korzenną bitą śmietanką? Jednak chyba piankami.

Od gorącego kakao z czasem odciągnęły uwagę drzewa... drzewa gdzieś w gorących krajach...? Lub raczej palone drewno, przyjemnie trzaskające w kominku. Przy kominku zakręciło się trochę prażonych, grillowanych migdałów i orzeszków ziemnych, przechodzących w ogólnie orzechowy motyw. Nie był zbyt silny, jak i ogólna gorzkość - ta w zasadzie była po prostu niska.

Słodycz za to rozgościła się na poziomie wysokim. Przodowała w niej wanilia, która chwilami aż trochę przytłaczała i kakao, i mnie.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa pojawił się subtelny kwasek, a wraz z nim śliwki. Już po chwili w zasadzie zatrzęsienie śliwek, jakby tak znaleźć się na targu w środku sezonu na śliwki. Śliwki ze śliwkami z dodatkiem śliwek. Oczami wyobraźni patrzyłam głównie na duże, jajowate sztuki o granatowo-fioletowym odcieniu. Śliwki miękki i słodkie, aż zasładzające, bo mimo soczystości, były specyficznie wręcz ciężkawe.

Kakao w tym czasie zdobyło się na trochę cierpkości. Znów mignęło kakao w proszku, po czym schowało się w... kakaowo-bananowym cieście "chlebku"? Naprawdę mocno bananowym, lekko cierpkawym od kakao. Wilgotnym, sytym cieście, które... przyprawiono korzenną szczyptą? Pieprzem? Acz nagle pojawiła się też ciastowa maślaność, łagodząca te charakterniejsze zapędy.

Słodycz waniliowa też to zabarwiła, wpisując pieprzny akcent w motyw kwiatowo ostrego syropu. Przywróciła kwiaty i wraz z nimi przyciszyła owocowe nuty.

Przy śliwkach odnotowałam jeszcze coś... egzotycznego, niejasnego, po czym gdy je tak dosłodzono... zmieniły się w nieco przesłodzony kompot oraz mokre, miękkie śliwki suszone, które potrafią aż zamulić, mimo lekkiej cierpkości.

Po zjedzeniu został posmak miękkich, dużych jajowatych śliwek o intensywnie słodkim smaku, bananów i lekka egzotyka, trochę przygaszonych wanilią. Ta wraz z cukrem wyszła aż trochę drapiąco, mimo że końcowo płonące drewno i motyw gorącego kakao też miały coś do powiedzenia.

Czekolada miała spory potencjał, ale niestety zasłonięty słodyczą. Wanilia mi przeszkadzała, acz zdaję sobie sprawę, że gdyby nie ona, byłoby zbyt cukrowo. Stąd uważam, że tabliczce przydałoby się więcej kakao, by mogło rozwinąć skrzydła. Nuty kwiatów, przechodzących w ostrawy syrop kwiatowy, pewna korzenność, pieprzność, palone drewno, trochę orzechów i ogrom śliwek świeżych, potem suszono-kompotowych, ciasto kakaowo-bananowe naprawdę zacnie się prezentowały, ale szkoda, że w tak słodkiej kompozycji. Kwasku bowiem było malutko, a gorzkości niemal wcale.

ocena: 7/10

kupiłam: SmaczaJama.pl

cena: 16,90 (za 70g)

kaloryczność: 617 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, naturalny aromat waniliowy

Lindt Marille mit fruchtigem Marillenbrand mleczna z brandy morelową

Czekolady mleczne i z alkoholem obecnie nie są tym, co przyciąga mnie w sklepach. Nie lubię też takich, które szybko się je. Stąd ta alkoholowa linia Lindta nie spędza mi snu z powiek. A jednak jest w niej coś, co zdecydowanie wyróżnia ją spośród czekolad z alkoholem. Mama, jedząca w sumie tylko mleczne czekolady i uwielbiająca słodycze z alkoholem, od dawna trzyma rękę na pulsie, czy przypadkiem w którymś markecie nie ma promocji na te tabliczki. Obie cenimy tę linię za to samo: warstwę cukrowego "szkiełka". I nie rozumiemy, dlaczego tak rzadko występuje w słodyczach. Gdy Mama zobaczyła po raz pierwszy tę tabliczkę, nie było promocji, a jako że nie pamiętała, czy ją jadła, z żalem ją minęła. Kiedy sprawdziłam i potwierdziłam, że nie jadłyśmy, uzgodniłyśmy, że trzeba ją kupić. Niestety, wykupili je. Zleciłam więc zakup ojcu. Miałam bowiem przeczucie, że może być dobra. Może jak śliwkowa Lindt Pflaume mit fruchtigem Pflaumenwasser?

Lindt Marille mit fruchtigem Marillenbrand to mleczna czekolada nadziewana (33%) morelową brandy oraz z warstwą "szkiełka" z cukru.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach bardzo słodkiej i równie bardzo mlecznej czekolady. Cukrowość mieszała się ze sporą dawką waniliny, którą próbowało uszlachetnić trochę wanilii. Słodycz dodatkowo podkręcił jakby trochę cukrowy motyw soczystego alkoholu. Do rozpoznania, gdy się skupić: brandy. Moreli również można było się doszukać, acz nie były bardzo jednoznaczne i wystąpiły jako delikatne echo. Nawet przy rozwaleniu kostki, soczysta alkoholowość nasiliła się, ale morele jako morele nieszczególnie.

Tabliczka była delikatna i krucha przy łamaniu. Trzaskała przy tym. W miarę nieźle trzymała się linii podziału, a wypukłe części kostek nie pękały i płynne nadzienie na szczęście się nie wylewało. 

Wewnątrz każdej kostki umieszczono sporo likieru morelowego, oddzielnego od grubej warstwy czekolady także dość grubą warstwą z cukru, przypominającą szkło. Nadzienie było zupełnie płynne, choć wyraźnie gęstsze od wody, niczym likier i / lub syrop cukrowy.

Jak zawsze w przypadku takich tabliczek, ja najpierw obgryzałam płaskie brzegi każdej kostki, by na koniec zjeść "kapsułkę".

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnim. Gęsto zalepiała usta, mięknąc zupełnie. Dała się poznać jako tłusta i bardzo kremowa.

Z czasem powoli zaczynała odsłaniać twardą warstwę cukrowego "szkła". Ta też się rozpuszczała, a mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa pękała. Wtedy płynne nadzienie rozlewało się po ustach. Ze względu na formę lepkawej, gęstszej wody, szybko znikało.

Potem cukrowa warstwa rozpuszczała się wraz z czekoladą, by na koniec zostać osamotniona. 

Gryziona była cukrowo-szklista i rzężąco-chrupka.

W smaku od razu rozbrzmiała trochę przesadzona, drapiąca słodycz. Na jej płaszczyźnie łączył się cukier, wanilina i trochę wanilii. Wtórowało jej mleko. Bardzo wyraziste, nie dające się przygłuszyć.

Czekolada przybrała ciepły, leciutko orzechowy charakter z niemal uroczo-dziecięcymi zapędami, choć odbiór psuła tandetna nuta waniliny, uparcie pobrzmiewająca cały czas.

Sama w sobie czekolada nie przesiąkła alkoholem ze środka.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kawałka z wypukłą "kapsułką", miejscami spod czekolady wyłaniało się cukrowe "szkiełko". Choć nie było intensywne, dodało słodyczy specyficznego posmaku alkoholu. Smakowało jakby alkoholowym cukrem, cukrem nasączonym alkoholem. Przy nim już dało się wychwycić, że dodano jakiś lepszy, mocny alkohol.

Nim kostka pękła, brandy morelowa zdradzała swoją obecność połączeniem wysokiej słodyczy i lekkiego kwasku. Powiedziałabym, że to raczej likier niż brandy.

Kiedy "kapsułka" pękła, po ustach rozlał się zasładzający, mocny alkohol. Mimo niemal cukrowej słodyczy, nie brakowało mu soczystości. Brandy była do rozpoznania. Smak morelowy jednak okazał się wyrazisty znacznie mniej. Stał dopiero na którymś tam planie, ogólnie więc morelowość wystąpiła w tej kompozycji jako jedynie lekki akcent. Z czasem alkoholowość wydała mi się dosadniejsza, aż trochę gryzła w język i rozgrzewała gardło. Gdy nadzienie dochodziło do głosu, dominowało i odpędzało w zapomnienie wanilinę.

Morelowa nutka zaraz prawie zupełnie uciekła, a soczysty i jakby docukrzony alkohol pobrzmiewał coraz delikatniej aż płynne nadzienie zniknęło.

Czekolada po alkoholu wydała mi się bardziej wanilinowo-cukrowo słodka, za słodka w dodatku w nieco tandetny sposób. Mleko obroniło się - wciąż dobrze je czuć. Soczysty alkohol jako echo i ciepło w gardle też nie dało o sobie zapomnieć.

Cukrowe szkiełko gryzione po czekoladzie smakowało cukrowo-alkoholowo, ale nie ordynarnie. W zasadzie nawet w nim odnotowałam lekką, alkoholową soczystość.

Końcowo całość zasładzała, ale jeszcze w stopniu do przyjęcia.

Po zjedzeniu został posmak alkoholu, brandy, likiero-brandy, o zbyt wysokiej, cukrowej słodyczy i nuta moreli oraz również za słodkiej, ale już wanilinowo-cukrowej czekolady. Mimo że procenty i cukier aż gryzły w język, motyw mleka wciąż jawił się jako wyraźny. 

Czekolada rozczarowała mnie, bo dopadło ją to, co już od paru lat zaobserwowałam w stosunku do Lindtów: spadek jakości samej czekolady w wariantach smakowych, nadziewanych. Mleczny Lindt w tej serii kiedyś smakował mlekiem, cukrem, wanilią i tylko nutką waniliny, obecnie wanilina doścignęła cukier, przez co czekolada jawi się jako trochę tandetna. Cukrowe szkiełko wciąż zachwycające, ale nadzienie, które skrywało, niestety bez szału. Nie było morelowego uderzenia, czuć że to szlachetniejszy alkohol, w sumie nawet brandy można rozpoznać, ale nie jest to najlepsza tabliczka z serii. Nieidealne nadzienie w połączeniu z po prostu zadowalającą czekoladą wyszło trochę męcząco-drapiąco. Jedyna frajda to szkiełko, ale i to mimo jego obecności, bez żalu podzieliłam się z Mamą.

Mama tak ją opisała: "Sama czekolada smakowała mi, jak zawsze, bo lubię mlecznego Lindta. Nastawiłam się, że będzie więcej szkiełka... A nadzienie... Moreli nie czułam. Wydawało mi się za to aż spirytusowe, strasznie mocne. Może po prostu nie lubię brandy, nie wiem, nie piłam jej samej.".

ocena: 7/10

kupiłam: dostałam (ale ojciec kupił chyba w Kauflandzie)

cena: nie znam

kaloryczność: 477 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, miazga kakaowa, brandy morelowa (5%), laktoza, syrop cukru inwertowanego, odtłuszczone mleko w proszku, substancja żelująca: guma arabska; emulgator: lecytyna sojowa; ekstrakt słodu jęczmiennego, aromat