Sopocka Manufaktura Czekolady Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 85 % Trinitario/Criollo Filipiny Kablon Farms ciemna z Filipin

Sopocka Manufaktura o chyba pierwsza marka lepszych, tych degustacyjnych czekolad, której więcej niż czystych ciemnych tabliczek, zjadłam tych z dodatkami. Po prostu gdy składałam pierwsze zamówienie, w ofercie czysta była tylko jedna, a te dodatkami nie były zaporowo drogie, więc uznałam, że będą świetne w góry. Okazały się na tyle dobre, że gdy marka wprowadziła nowości, od razu się zainteresowałam. Tym bardziej, że miały przyjemnie wysoką zawartość kakao o nieczęsto spotykanym pochodzeniu, a cukier zmieniono z białego na trzcinowy (do czekolad ciemnych najlepszy!)... Już, już się ucieszyłam, aż się okazało, że na stronie wkradł się błąd. Jednak nadal używają cukru białego, nie trzcinowego. Dziś przedstawianą zrobiono z ziaren z rodzinnej plantacji Kablon Farms z Filipin, a opis obiecywał egzotyczna głębię i zrównoważoną dzikość. Ziarna fermentowały i suszyły się tam, na miejscu.

To pierwsza czekolada z kakao z Filipin tej polskiej marki z Sopotu.

Sopocka Manufaktura Czekolady Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 85 % Trinitario/Criollo Filipiny Kablon Farms to ciemna czekolada o zawartości 85% kakao trinitario i Criollo z Filipin, z wyspy Mindanao.

Po otwarciu rozbrzmiał zapach egzotycznych, tropikalnych owoców i ziół. Owoce odpowiadały za słodycz, ale też cierpkości im nie brak. Obok bardzo słodkich bananów i śmietankowo-ryżowego deseru z mango ("sticky rice pudding") znalazły się cierpkie raczej suszone miechunki oraz cytrusy, a harmonię między nimi zapewniał... karmel yuzu-cytrynowy? Odrobinka lukru cytrynowego? Tuż przy nich prezentowały się zioła i przyprawy, w tym głównie niemal wytrawny tymianek. Za przyprawami przewijał się cierpkawy dym, a jeszcze dalej doszukałam się pieczonego - lekko orzechowego? - akcentu. Z tym wiązał się ledwo uchwytny, maślany karmel... Pomyślałam o leciutko podpieczonym spodzie do ciasta, może ciastowej tarty oraz o maślanych bułeczkach drożdżowych.

Tabliczka o bardzo kremowym wyglądzie przy łamaniu okazała się średnio twarda, lecz głośno trzaskająca. Dźwięk obiecywał gęstość i konkret.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, od początku zapewniając mnie o swej masywności. Była średnio kremowa, lekko pylista i coraz bardziej, choć nigdy jakoś szczególnie mocno, soczysta. Chwilami chyliła się ku zawiesinie, ale gęstej i lepkiej, ze względu na którą to lepkość kształt trzymała niemal do końca. Trochę oleista tłustość narastała, ale przełamała ją wręcz szorstkość, przewijająca się epizodycznie.

W smaku pierwszą poczułam słodycz tropikalnych żółtych owoców. Choć nie była wysoka, ze względu na odosobnienie, okazała się bardzo istotna. Przede wszystkim czułam banany, po chwili mieszające się w niemal równych proporcjach z mango... musem z mango prosto z deseru zrobionego z kleistego ryżu "sticky mango rice".

Za tym wszystkim zaznaczyła się cierpkość... goryczkowatego dymu?

Deser trochę ryżowy, trochę mleczny, nagle wydał mi się wręcz maślany (jakby zamiast na mleczku zrobić go na maśle). Maślaność ta kontynuowała słodycz, sugerując też mocno maślany, łagodnie palony karmel.

W tle przemknęła znów cierpka sugestia. Tym razem jednak bardziej owocowa, trochę jakby... czerwone porzeczki i coś bardziej cytrusowego? Miechunka? Zaraz mi umknęły, nim zdążyłam je dookreślić.

Słodycz w tym czasie zmieniła wydźwięk. Wciąż nie była wysoka, ale zdążyła już trochę wzrosnąć i rosła nadal. Maślany karmel wyszedł dość... ciastowo? Pomyślałam o tarcie na jasnym, lekko wypieczonym spodzie. Tarcie karmelowej? I o maślanych drożdżowych bułeczkach, na które to zaskoczył motyw owoców. Niczym puszysta bułeczka, na którą nałożone owocową, kwaskawą masę "curd" z cytrusowo-egzotycznych owoców.

Paloność rosła z lekkim opóźnieniem, po paru chwilach wydobyła gorzkość. Ta zaczęła rosnąć bez ociągania, częściowo odwracając uwagę od słodyczy i od owoców. Pomyślałam o niemal cierpkawym dymie, który po chwili opadł, odsłaniając przyprawy i zioła.

Zioła niosły ze sobą cierpkość i wytrawność. Dowodził w nich tymianek. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zioła prawie zdominowały kompozycję. Po debiucie jednak przywołały do siebie bardziej pikantnawo-słodki wątek. Oto zioła osłodził cynamon i zrobiło się bardziej ziołowo-korzennie (nie czysto ziołowo).

W tej ogólnej cierpkości miejsce znalazły i soczyste, cierpkawe właśnie owoce. Cytrusowe, ale nie tylko. Aż trudne do uchwycenia.

Cynamon, wraz ze specyficznym ciepłem, przywrócił nutę wypieku. Przemknęła mi przez głowę myśl o pieczonych orzechach, tarcie z orzechami i karmelem, ale nic z tego nie zatrzymało się na dłużej. W pewnym momencie wyobraziłam sobie tartę na bardziej biszkoptowym spodzie.

Tartę cytrusową! Wróciły owoce, tym raczej bardziej kwaśno-cierpkie. Znowu zaznaczyły się czerwone porzeczki, ale jakby wymieszane z egzotyką i cierpkimi cytrusami. Może specyficznym, złożonym w smaku yuzu? Z czasem przeszły w suszoną miechunkę o nawet lekko wytrawniejszych skłonnościach, ale i obecnej słodyczy.

Choć wzrost słodyczy stopowały różne elementy, udało jej się znowu trochę podskoczyć, a wszystko za nią działo się dosłownie w ułamku sekundy. Pomyślałam o dziwnym, wytrawniejszym karmelu, jakby zrobionego z miso (pastą z fermentowanej soi, ryżem)? A po chwili o karmelu egzotycznie kwaskawym, karmelu z cytrusem yuzu, przechodzącego w wizję tarty mango-miechunkowej a'la ten sticky rice.

Korzenny, trochę ziołowy motyw przemieszał się z tartą, jakby tę owocową słodycz próbowano przyprawić w nieoczywisty sposób, właśnie tymiankiem i cynamonem. Hamowały też egzotykę, uproszczając ją do cierpkawego kwasku cytrusów. A w zestawieniu do cierpko-kwaśnego wątku, nagle tło wydało mi się mocno maślane... niczym słodka maślana bułeczka porządnie posmarowana masłem.

Po zjedzeniu został posmak cierpkiej mieszaniny miechunek i cytrusów oraz cynamonowej tarty, której trochę tymianku i dym dołożyły niemal wytrawne echo. Karmelu z pastą miso? Mimo że ogólnie wciąż wydawała się lekko biszkoptowa. Do tego w głowie siedział mi maślany karmel i bardziej maślana wersja deseru "sticky mango rice".

Czekolada była bardzo wyważona: choć niewątpliwie słodka, to słodka w adekwatny do tej gorzkości sposób. Słodycz i gorzkość uzupełniały się i przeplatały. Trochę kwasku i cierpkości także się dopasowało. Banany, przechodzące w mango, miechunka i porzeczka, cytrusy ogólnie stanowiły tu tylko dodatek, kompozycja nie była bardzo owocowa. Więcej odegrał motyw pieczony, który połączył dym i orzechy z tartowo-wypiekowym wątkiem. Wytrawność przechodząca w karmel z miso i karmel z yuzu niesamowicie intrygująca. Wszystko to bardzo ciekawie urozmaiciły zioła z tymiankiem na czele oraz cynamon. Choć długo byłam przekonana, że wystawię 8, to jednak te wszystkie naprawdę niecodzienne nuty przeważyły o ocenie, że jednak 9. Czułam, jakby to, co mi nie grało w Sopocka Manufaktura Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 70 % Trinitario/Criollo Nicaragua O'Payo, w tej zwyczajnie nie wystąpiło. Jej karmelowe nuty sugerowały cukier trzcinowy, ale przecież nadal dodają biały... Ach, ile jest w stanie zdziałać wyższa zawartość kakao!

Egzotyka, kwasek cytryny i przyprawy, a także specyficzne wątki maślano-orzechowo-słodowe z Dzika Czekolada Philippines - Regalo 80 % kojarzyły mi się trochę z wydźwięku i klimatu z dziś prezentowaną.

Chapon ogólnie w zasadzie też jako tako kojarzyła się pod pewnymi względami, jednak w smaku podobne nie były. Też przez zupełnie inną zawartość kakao - wszak Chapon poszła w słodszym kierunku, zrozumiałym dla jej 70%.

ocena: 9/10

kupiłam: sopockamanufaktura.com

cena: 35 zł (za 65g)

kaloryczność: 579 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, lecytyna słonecznikowa

Belgian Dark Chocolate Cherry ciemna 50 % ze sproszkowanymi wiśniami / wiśniowa

Marka Belgian obecnie nie budzi we mnie w zasadzie żadnych emocji, a po jej wyrobach nie spodziewam się niczego ciekawego. Niemniej, gdy dostrzegłam w sklepie nowość, dziś przedstawianą tabliczkę, postanowiłam dać jej szansę. Jakoś, choć czekolady z owocami nie są moimi ulubionymi, do wiśni mam słabość. Świeże surowe w sezonie to jedne z moich ulubionych owoców, których zawsze czuję niedosyt. Czekoladę zabrałam ze sobą na zimowy górski spacer. Niewymagający szlak niebieski z Rabki-Zdrój na Luboń Wielki szybko wyprowadził mnie na szczyt z uroczym schroniskiem. Choć zapowiadało się, że nie ma szans na widoki, coś tam jednak w oddali było widać. Porobiłam zdjęcia czekoladzie, ponapawałam się samotnością i śnieżną scenerią i zaczęłam schodzić szlakiem żółtym (Percią Borskowskiego).

Belgian Dark Chocolate Cherry to ciemna czekolada o zawartości 50,3 % kakao ze sproszkowanymi wiśniami / o smaku wiśniowym.

Po rozerwaniu sreberka poczułam łagodny, wiśniowy zapach, składający się z wiśni trochę pudrowych, cukierkowych, liofilizowanych i bombonierkowych. Naturalne, kwaskawe mieszały się więc ze słodkim aromatem wiśniowym, który jednak nie przekreślił zupełnie odbioru całości jako jeszcze całkiem przyjemnej. Słodycz wiśniowa splatała się ze słodyczą bardzo słodkiej, lekko palonej czekolady. Ta trzymała się tyłów - to wiśnie dominowały.

Tabliczka w dotyku wydała mi się sucha, a podczas łamania trzaskała średnio głośno, z krucho-chrupkim pogłosem.

W ustach rozpływała się w średnim tempie, bardzo chętnie. Była kremowa i bardzo gładka. Bardzo rzadko tylko językiem rejestrowałam proszkowe drobinki, zaraz się rozpuszczające, niknące w czekoladowej toni. Ta jawiła się jako średnio tłusta, choć jakby z pewną pomykającą suchością. Długo zachowywała kształt zwartej, ale bardzo plastycznej i gibkiej grudki.

Czekolada z czasem serwowała soczystość, by zniknąć rzadko i zostawić cierpkawo-suche, jakby proszkowe, wrażenie.

 

W smaku od razu rozeszła się średnio wysoka słodycz, a motyw sztucznych, trochę goryczkowatych (?) galaretkowych wiśni zaznaczył swoją obecność. Wiśnie te wpisały się w słodycz swym cukierkowym charakterem.

Wtórowała im cierpka gorzkość, łącząca motyw palenia z po prostu suchym, odtłuszczonym kakao. Wskoczyła na zaskakująco wysoki poziom (jak na tę zawartość kakao) - chyba przez kontrast z tą cukierkowa słodyczą. Gorzkość lekko, powolutku rosła.

W tym czasie do głowy przyszła mi guma balonowa wiśniowa, za sprawą której słodycz bardzo wzrosła.

Palona gorzkość zaczęła się cofać i słabnąć. Miała w sobie coś ze spalenizny i popiołu, choć coraz bardziej łagodziła je maślaność.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa ten cukierkowo-gumowy motyw wiśni zaczął robić się coraz bardziej kwaskawy, aż nagle zaskoczył na bardziej naturalny tor. Choć fakt, że wiśniowa guma balonowa cały czas krążyła niczym satelita. A jednak poczułam niski, ale wyraźnie soczysty, cierpki kwasek wiśni. Oto wkroczyły wiśnie liofilizowane. Wysoka słodycz zaraz jednak dopowiedziała im trochę pudrowy ton.

Czasem wątek naturalniejszych wiśni miał do powiedzenia nieco więcej i utrzymywał się dłużej. Nigdy nie dominował, jednak przybywał z odsieczą, by trochę przełamać cukierkową sztuczność.

Po tym debiucie kwaśniejszych wiśni, znów wzrosła słodycz. Zaserwowała mi wizję bułkowatego, biszkoptowego ciasta kakaowego. Murzynka z wiśniowym lukrem i wiśniową nutą.

Nutą aromatu wiśniowego. Naturalny kwasek zawrócił do cukierkowości. Osłabiona goryczka wiązała się z maślanością, a z czasem nawet jakby akcentem niemal mlecznym. Mlecznej tłustości? Zdobyła się jednak jeszcze na trochę kakaowości, kierując wiśnie w stronę bombonierki wiśniowej. Ale... w czekoladzie niedookreślonej: ni ciemnej, ni mlecznej.

Cierpkość, zarówno kakaowa, jak i wiśniowa, zdawała się uciekać, ale jeszcze wciąż utrzymywała motyw wiśniowy: teraz bardziej bombonierkowo-galaretkowy.

Albo galaretkowo-żelkowy? Guma balonowa wiśniowa wróciła z nową siłą, choć w towarzystwie jakby czegoś chłodnego... Mięty? Jako guma wiśniowo-miętowa? Gorzkość znikała, a słodyczy nic nie stopowało, przez co zrobili się bardzo słodko-sztucznie. Cukierkowo.

Po zjedzeniu został słodki posmak nieprzyjemnie sztucznie wiśniowy. Przywodził na myśl cukierki-landrynki, ale też galaretki i sztuczną bombonierkę z nieco gorzka, nie ambitna czekoladą. Wszystko to było bardzo słodkie, ale zaskakująco nie przecukrzone.

Czekolada mi nie smakowała. Próbowałam się w nią wkręcić, ale mi się nie udało przez ciągle obecny motyw wiśniowej gumy balonowej. Nuty galaretek wiśniowych i bombonierki, choć też sztuczne, jeszcze bym zniosła, ale ta guma balonowa na czele cukierkowego wątku sprawiła, że co i raz się krzywiłam. A jednocześnie nie mogę powiedzieć, by to był jakiś czekoladowy potwór. Zaskakująco nie zacukrzająca czekolada wyszła bardzo bazowo, na pewno nie tanio. Może też nie ambitnie czy gorzko, ale zachowawczo. Słodka sztuczność jednak sprawiła, że 2,5 kostki to moje max w górach i w domu. Założę się, że nie każdy odbierze ją tak źle, jak ja - osoby lubiące wiśniowe słodycze i niemające takiego problemu z aromatami pewnie byłyby bardziej łaskawe.

Reszta powędrowała do Mamy. Nie dała temu rady, jak i ja. Jej opinia: "Niesmaczna. Mnie nie smakowała, mimo że uwielbiam wiśnie. Ta czekolada była jednak tak nieprzyjemnie sztucznie wiśniowa, jakby wiśnie dano tam tylko w postaci aromatu".

 

ocena: 4/10

kupiłam: Auchan

cena: 22,99 zł
kaloryczność: 528 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, bezwodny tłuszcz mleczny, aromaty, wiśnie w proszku 0,5% (wiśnie, maltodekstryna), emulgator: lecytyny

(Chocolarder) Kindred Forest Bolivian 75 % Wild Beniano Cacao ciemna z Boliwii

Nie myślałam, że tak szybko wezmę się za tę czekoladę, ale przysłano mi ją z absurdalnie krótką datą, mimo że składając zamówienie poprosiłam o sprawdzenie dat i w razie czego kontakt, czy wysyłać. Zapewniono mnie, że z magazynów wszystko rusza świeże. Mimo że poprosiłam o staranne zapakowanie, otrzymałam kilka czekolad luźno wrzuconych do wielkiego pudla. Czyli podejście do klienta i realizacja zamówień nic się nie zmieniał i z Cocoa Runners nadal nie warto zamawiać. Szkoda, bo mają sporo ciekawych marek w ofercie. Londyńska Kindred Forest wydała mi się właśnie ciekawa, bo po prostu zupełnie mi nieznana. Została założona w 2022 roku przez Bena Nicksona i Katyę Gorską i ponoć jest czymś więcej, niż tylko marką: małą społecznością, którą łączy wizja zachowania bioróżnorodności i kultury lasów deszczowych. Nic dziwnego, skoro przygodę z kakao zaczęli od wielu podróży po właśnie lasach deszczowych Ameryki Łacińskiej i Azji. I, czytając o tym wszystkim na ich stronie, nagle trafiłam na niespodziankę: Kindred nie są twórcami czekolady! Oni współpracują z czekoladnikami i różnymi markami, zajmując się sprawami bardziej organizacyjnymi, czyli współpracują też ze społecznościami, aby stworzyć przejrzysty łańcuch dostaw, gwarantujący etyczne pozyskiwanie najwyższej jakości surowców, wspierając zarówno naturę, jak i kulturę. To mnie trochę rozczarowało, bo liczyłam na zapoznanie się z nową marka twórców czekolad. No cóż... W przypadku dziś prezentowanej tabliczki produkcją zajęło się Chocolarder, co z kolei okazało się niezłym pocieszeniem, bo ich 2 czekolady, które jadłam, były smaczne. I, co ciekawe, na swojej stronie Chocolarder pod swoim logo nie ma żadnej tabliczki z Boliwii. A kakao z tego kraju bardzo lubię. Dziś przedstawianą czekoladę zrobiono z ziaren z prowincji Beni, gdzie kakaowce rosną na wzniesieniach, które w porze deszczowej stają się wysepkami, na które można wtedy dostać się tylko łodzią. Ciekawie - choć przejadłam wiele czekolad z boliwijskiego kakao, pierwszy raz o tym przeczytałam. W dodatku, jak się okazało po rozłożeniu kartonika, trafiłam na specjalną edycję z grafiką z obrazem lokalnego twórcy - Waldo Urazayegua - z Urubicha, wioski w boliwijskiej Amazonii.

(Chocolarder) Kindred Forest Bolivian 75% Wild Beniano Cacao to ciemna czekolada o zawartości 75 % dzikiego kakao Beniano z Boliwii, z prowincji Beni; wyprodukowana przez Chocolarder dla Kindred Forest.

Po otwarciu poczułam harmonijny teoretycznie duet kawy i cytrusów. Praktycznie "duet" to ogromne uproszczenie, ponieważ na cytrusowy motyw złożyły się niezbyt kwaśne, raczej słodko-cierpkawe pomarańcze i pomelo, a kawa wystąpiła pod postacią średnio mocno palonych ziaren oraz ewidentnie mlecznej kawy zaparzonej. Do głowy przyszły mi jeszcze orzechy laskowe w czekoladzie i wytrawny krem laskowo orzechowo-kakaowo-kawowy. W nich plątał się motyw jakby prostej słodyczy. O harmonię i szlachetny wydźwięk dbała wyraźna, choć o łagodnym charakterze, jakby trochę wycofana słodycz kremu 100% z orzechów nerkowca i mglistej nutki jasnego ciasta orzechowo-biszkoptowego z kruszonką.

Bardzo twarda tabliczka przy łamaniu trzaskała krucho i głośno, trochę kojarząc się ze skałą. Mimo tego, że w dotyku była kremowo-tłusta, przekrój wygląda na ziarnisty. 

W ustach czekolada szybko zaczęła opływać jakby smarem, ogólnie rozpływając się w średnim tempie, a pod koniec przyspieszając znacząco. Robiła to bardzo ochoczo i trochę wodniście, mimo że bazowo zmieniała się w gęstą grudkę kremu. Kremowość była niezaprzeczalna, mimo wodnistości i pyliście-szorstkiego efektu. Tłustość za ich sprawą stanęła na średnio-wysokim poziomie. Na koniec, już po zniknięciu kawałka, tonowało ją szorstkawo-pyliste, wręcz suchawe wrażenie.

W smaku pierwsza rozeszła się słodycz. Odważniej rozbrzmiały słodkości z pogranicza amerykańskich "fudge" z mleka skondensowanego a polskich krówek, ale o nieco zredukowanej słodyczy.

Za nimi zaznaczyła się jakby owocowa rześkość. Niezupełnie po prostu owoce... Przez myśl przemknęły mi niemal nieuchwytne świeże figi i fioletowe winogrona, po czym, schowały się.

Szybko i mocno nasilała się słodycz krówkowa, ale w ramach wizji krówek podanych do kawy.

Odezwała się bowiem też gorzkość kawy właśnie. Początkowo subtelna, jako słodzona kawa z mlekiem. Zupełnie, jakby otrzymać taką z krówkami i kawałkiem ciasta i zacząć od raczenia się słodkościami. Słodycz rosła ostrożnie, ale dość dynamicznie zmieniała wydźwięk. Porzuciła krówki na rzecz jasnego bardzo wilgotnego biszkoptowego ciasta - może z maślanką? - z kruszonką.

Obok nasilała się gorzkość. Aromat zaparzonej kawy dopiero podbijał kompozycję. Nasilał się motyw palonych ziaren kawy. Takich palonych średnio mocno, w pewnym sensie... soczystych? Nie była to jednak czysta, silna gorzkość. Po głowie kręcił mi się też orzechowy krem kakaowo-kawowy - wytrawny, szlachetny, ale niezaprzeczalnie słodki oraz orzechy laskowe w ciemnej czekoladzie.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zza kawy, z nieco mlecznego wątku, wyłoniły się orzechy nerkowca. Zupełnie zasłoniły krówkowy motyw. Ciasto, biszkopt jakoś tam starał się pobrzmiewać, więc przystały na biszkopt mocno orzechowy. Ale raczej z orzechów laskowych. Wystąpił on jako dodatek do orzechów nerkowca, które w sferze orzechowej dominowały, prezentując się jako pasta orzechowa 100%.

Orzechy zatrzymały wzrost słodyczy tak, że zatrzymała się na średnim poziomie, po czym zaczęły też nieco łagodzić kawę.

Przy tym złagodzeniu odnotowałam lekkie przebłyski owoców... cytrusów? Jakby walczących o trochę goryczki. Pomyślałam o słodko-cierpkich pomarańczach i pomelo, ale naprawdę trudno uchwytnych.

Owoce jednak też ani za mocno nie rozbrzmiały, ani za długo się nie utrzymały. Przeszły raczej w pewną rześkość, świeżość. Znowu pomyślałam o fioletowych winogronach, mieszających się z kwiatowym echem. Lekko pikantnawym? Może jednak tamto "coffee cake", ciasto biszkoptowe z kruszonką, było z odrobinką cynamonu?

I co słodsze, co delikatniejsze końcowo zatonęło w średnio mocnej, ale poważnej i wytrawnej gorzkiej nucie palonej. Należącej do ziaren kawy? Wciąż trzymającej się motywu ciasta i kremu?

Po zjedzeniu został posmak palonych ziaren kawy, wpisanej w słodką ciastowość, co przywodziło na myśl biszkoptowe, wilgotne jasne ciasto z ziarnami kawy i kruszonką. Możliwe, że ciasto z nerkowcami, bo i one, jako orzechowy, słodko-maślany akcent, zaznaczyły się. Czułam też rześkość świeżych fig, winogron i kwiatów, ale bardzo leciutką oraz cierpkość cytrusów.

Czekolada była smaczna, choć nie jakoś wybitnie porywająca. Bardzo żałuję, że rozpływała się tak szybko i nazbyt wodniście. Smakowi za to mam niewiele do zarzucenia: słodycz chwilami za bardzo uderzała i pobrzmiewała mi w niej taka... prostota, brak głębi. Ale tylko czasami. Słodycz, choć ogólnie średnia, sporo miała do powiedzenia. A jednak wizja biszkoptu z kruszonką, biszkoptu orzechowego, kremu orzechowego kakaowo-kawowego, słodzonej kawy z mlekiem, które to otaczały gorzkość palonych ziaren kawy, sporo orzechów nerkowca i akcenty rześkich fig i fioletowych winogron czy potem pomarańczy i pomelo ogólnie robiła dobre, przyjemne wrażenie, nie mogę powiedzieć. Wszystko to było bardzo harmonijne, spokojne. Właśnie "przyjemne" to słowo idealne.

ocena: 8/10

kupiłam: CocoaRunners

cena: £9.95 (49 zł za 70g)

kaloryczność: 546 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, nierafinowany cukier

Zotter Forest Miracle - Blackberry & Hazelnut / Waldwunder - Brombeer & Haselnuss ciemna mleczna 50 % z kremem jeżynowym z cytryną i nugatem z orzechów laskowych z olejkiem świerkowym

Sięgnięcie właśnie po tę tabliczkę, nie wiązało się z ochotą czy ciekawością, a po prostu uznałam, że orzechowym nadziewanym nowościom przyznałam pierwszeństwo ze względu na trwałość. A co z ochotą? Mimo że bardzo lubię i jeżyny, i orzechy laskowe, nie byłam przekonana do ich połączenia. W dodatku olej świerkowy? Nie wiedziałam, z czym go zjeść. Uwielbiam leśne nuty! Ale że taki olejek w czekoladzie...? Nie wiedziałam, czego się spodziewać.

Zotter Forest Miracle - Blackberry & Hazelnut / Waldwunder - Brombeer & Haselnuss to ciemna mleczna czekolada kasztanowa o zawartości 50 % kakao nadziewana (40%) kremem "ganache" jeżynowym z cytryną i (21%) praliną / nugatem z orzechów laskowych z olejkiem ze świerku.

Po otwarciu rozszedł się wyrazisty zapach słodko-orzechowej mlecznej czekolady oraz owoców: kwaskawo-cierpkich, pudrowo słodkich ciemnych owoców leśnych w towarzystwie również pudrowo słodkiej, a jednocześnie kwaśnej cytryny. Mleko przechodziło w śmietankę, a znaczący wątek maślany w harmonii podłączał pod nie orzechy. Pieczone kasztany też przyszły mi do głowy, a w dodatku czasem przemykało mi coś jakby żywicznego i leśno-kwaskawego. Gdy wąchałam spód, wydał mi się nieco kwaśniejszy, choć nie koniecznie bardziej owocowy. Ogólnie jednak zapach był bardzo wyrównany - nie zmieniło się to po przełamaniu.

Tabliczka w dłoniach wydawała się niezbyt masywna, a sama czekolada dziwnie suchawo-tłusta. Mimo że nie była miękka, przy łamaniu nie trzaskała. Średnio gruba warstwa czekolady czasem trochę odpryskiwała, a czasem trochę wgniatała się w nadzienie owocowe. Całość wydała mi się trochę krucha, mimo plastyczności grubszego (owocowego) kremu.

Jakież w ogóle było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam przekrój. Otóż u mnie warstwy były odwrotnie niż na stronie Zottera: owocowa część na górze, orzechowa na dole.

Wewnątrz znalazły się właśnie dwie warstwy: nieco konkretniejszy, wyglądający na sucho-kruchy, ale realnie tłusty nugat oraz miękki i plastyczny, acz dość zbity krem owocowy.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, maziście i kremowo, choć jakby trochę niezbyt chętnie. Miękła i mieszała się z nadzieniami.

Te rozpływały się równo, ale ze względu na proporcje. Owocowe zniknęło by szybciej, gdyby nie to, że stanowiło większość.

Krem owocowy szybko miękł, zmieniając się w śmietankowo tłustą masę, z której z czasem wypłynęła jeszcze soczystość. Miało w sobie coś z chmurkowego mousse'u, ale to potem umknęło, bo nadzienie zaczynało trochę gumowo się kulkować.

Krem orzechowy podczepiał się pod czekoladę. Był gęsty i maślany. Początkowo bardziej zbity, potem jednak coraz luźniejszy. Na jego tłustość złożyły się nie tylko orzechy i masło, ale też olej, który już sprawił, że zrobiło się za tłusto.

W smaku czekolada roztoczyła średnio wysoką, ale szybko rosnącą, słodycz karmelu, mieszkającą się z pełnym mlekiem. Z lekkim odciąganiem swoją obecność zaznaczyło kakao, ale nie goryczka. Jej miejsce zajął delikatny wątek kasztanów, przypominających niejednoznaczne pieczone orzechy. Pieczone kasztany były jednak jako tako do rozpoznania.

Czekolada spróbowana osobno wydawała się wyraźniej kasztanowa niż orzechowa. Nie powiedziałabym, że jakoś szczególnie przesiąkła orzechową warstwą. Owocami na pewno nie. Osobno jednak wydała mi się nieco za słodka, wręcz drapiąca w gardle.

Jej wysoka słodycz jednak sprawdziła się w zapewnianiu harmonii z nadzieniami, gdyż powstrzymywała kwaśność przed za silnym wzrostem i trochę upraszczała smak nugatu do właśnie nugatowego. Chociaż... sama z kolei przy wnętrzu robiła się mniej kasztanowa, a trochę mydlana.

Nadzienia bardzo szybko dawały o sobie znać. Orzechowe powoli podłączało się pod czekoladę. Początkowo, przez parę sekund owocowe także nie odstawało. Jedynie w chwili przegryzania się przez całość na przód wysuwało cytrynowy kwasek, po czym jednak na chwilę go cofało.

Krem owocowy podchwycił mleczny motyw, przedstawiając się jako shake / koktajl mleczno-owocowy. Kwasek, po pierwszym wyskoku, ruszył z małym opóźnieniem, ale jak już ruszył, prędko się rozkręcał. Nie była to jednak bardzo wysoka kwachowatość, a kwaśność cały czas trochę otulona nieco pudrową słodyczą. Przodowała w niej cytryna, a kwaśno-cierpkie jeżyny zdawały się jedynie składową mieszaniny ciemnych leśnych owoców (w tym porzeczek?). Cały czas przewijała się wśród nich kwaśna cytryna. Przy nich jeżyny zrobiły się słodsze w pudrowym kontekście. Pomyślałam o jakimś pudrowo słodkim, mlecznym budyniu ciemno owocowym, w porywach wyraźniej cierpko jeżynowym.

Krem owocowy spróbowany osobno potwierdził swoją kwaśną cytrynowość i pudrową słodycz. Nawet wtedy nie był taki jednoznacznie jeżynowy, a bardziej ciemno-leśno owocowy. Gdy jednak spróbowałam go samego, na pomyślałam jeszcze o owocowej białej czekoladzie (np. z linii Labooko fruit) - też właśnie niezbyt jednoznacznej kwestii owoców.

W zestawieniu z kwaśno owocowym kremem, nugat kiepsko radził sobie z porządnym przebiciem się.

Nugat podkręcił orzechowy charakter czekolady, bo i on oczywiście odznaczał się orzechowym smakiem. Co ciekawe, zdawał się skupiać w sobie mleczność, jakby podkradł ją czekoladzie. W zestawieniu z resztą trudno jednak było uchwycić konkretnie laskowce. Orzechy zaserwował w nugatowo osłodzony, mocno mleczno-maślany sposób. Z czasem, choć ogólnie nie była bardzo jednoznaczna, orzechowość zaczęła wydawać mi się trochę mydlana i... rozmyta oleistym wątkiem oraz... korzenną goryczką? W zestawieniu z drugą warstwą to prawie zupełnie zatracało się w kwaśno-cierpkich owocach.

Kiedy spróbowałam nugatu osobno, orzechy laskowe wyraźniej się w nim zaprezentowały, acz nadal wydawały się trochę rozmyte innymi, maślanością i... nutą oleistą, choć lekko drzewną, trochę żywiczną, która jednak właśnie wraz z cynamonem trochę rozmywała motyw orzechów laskowych.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa krem owocowy robił się bardziej cytrynowo kwaśny. Soczyście kwaśna cytryna niemal zupełnie zdominowała motyw owoców ciemno-leśnych, już na pewno bez niczego konkretnego. Owocowa warstwa prawie zupełnie zagłuszyła też wątek nugatu. Zezwoliła jednak na olejkowo- kwaskawe, złudnie iglaste echo - niemal nieuchwytne, ale przychodzące na myśl, gdy warstwy mieszały się ze sobą (luźna myśl zasugerowana tym, że wiedziałam o obecności olejku świerkowego?).

Czekolada w tle uległa mydlano-nugatowej orzechowości. W zestawieniu z nadzieniami, kasztanowość uciekała zupełnie.

Po zjedzeniu został bardzo słodki posmak pudrowych owoców ciemnych, leśnych, w tym jeżyn i iluzji czarnych porzeczek oraz kwaśnej cytryny. Czuć orzechowość, ale raczej ogólną niż jakąś konkretną, a do tego - ku mojemu zdziwieniu - wróciły kasztany. Na języku czułam dziwną oleistość, a ogólnie też lekkie przesłodzenie, mimo kwaśności.

Czekolada wyszła przeciętnie niby w porządku, ale z wieloma ale. Jak dla mnie za bardzo nijako-nieokreślono. Nie podobało mi się to, jak bardzo cytryny zasłoniły jeżyny. Te wyszły jako mieszanka owoców ciemnych, leśnych. Podobnie orzechy laskowe wystąpiły jako ogólna orzechowość, nugatowość. Olejek świerkowy w tej warstwie nie wniósł jakoś porywającego leśnego klimatu, a pobrzmiewał... trochę nie wiadomo czym. Kasztanowa nuta mlecznej czekolady była do wychwycenia, ale w całości też nie była specjalnie wyrazista. Sama w sobie wyszła całkiem smacznie, słodko-mlecznie, ale nie jakoś szczególnie ciekawie. Słodycz, olejek i aż trudno powiedzieć co dokładniej, ale coś kierowało nieowocowe wątki w mydlanym kierunku. To mi przeszkadzało. Niedookreśloność też. Całość więc odebrałam jako nazbyt namieszaną. Bez kolosalnych wad, ale też bez czegoś, za co mogłabym pochwalić i dlaczego warto byłoby to jeść. Za sam smak, gdyby to miała być po prostu mleczna owocowo-orzechowa czekolada, mogłaby zdobyć 5, ale obietnica leśnego klimatu czy nawet tytułowych orzechów laskowych i jeżyn, nie została najlepiej spełniona.

Po raptem 11 g czułam się tą niedookreślonością i słodko-mydlanymi nutami, które usilnie próbowała przysłonić kwaśność zmęczona i przytłoczona i resztę oddałam Mamie.

Mama jednak swojej części nie skończyła, stwierdzając: "No ja tu czułam tylko kwasek cytrynowy. Zupełnie wszystko zdominowała cytryna i choć lubię kwasek w słodyczach to nie taki. Tyle tam napchano, taki opis długi, a czuć tylko kwaśną cytrynę. Niesmacznie to wyszło".

ocena: 4/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g; acz moja ważyła 75g)

kaloryczność: 544 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

 

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, orzechy laskowe 8%, miazga kakaowa, mleko, pełne mleko w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, sproszkowane kasztany 3%, koncentrat jeżynowy 3%, liofilizowane jeżyny 3%, syrop z cukru inwertowanego, przecier jeżynowy 2%, syrop skrobiowy, masło, emulgator: lecytyna sojowa, sól, cukier trzcinowy pełnoziarnisty, proszek cytrynowy (koncentrat soku z cytryny, skrobia kukurydziana, cukier), sproszkowana wanilia, koncentrat soku z cytryny, emulgator: lecytyna słonecznikowa, olejek świerkowy 0,01%, cynamon

Eathica Ecuador Chocolate Negro 80 % Cacao Fino Aroma ciemna z Ekwadoru

Jak większość czekolad z zamówienia z Naturitas, także dzisiaj przedstawiana przyszła do mnie w opłakanym stanie: nawet nie połamana, a kompletnie zmiażdżona. Ta chyba nawet wyglądała najgorzej, więc zwyczajnie bałam się ją otworzyć. Co zastanę w środku? Pewnie smutny widok... Szkoda, bo z opisu producenta wynikało, że powinnam spodziewać się smacznej tabliczki bez niespodzianek. Opisał ją jako zbalansowaną i kwiatową, jak na tabliczkę z blendu ziaren Nacional przystało. O samym zaś producencie za wiele nie wiedziałam. Trudno znaleźć coś o Eathica w internecie, a na stronach różnych sklepów widziałam, że mają różne produkty typu czekolada, kawa, dżemy. Łączyło je to, że są eko. Pogooglałam to, co znalazłam na opakowaniu. Import produktu odbył się za pośrednictwem IDEAS, spółdzielni non-profit działająca w interesie społecznym, promująca sprawiedliwy handel, gospodarkę solidarną i zrównoważoną konsumpcję z siedzibą w Hiszpanii. Na opakowaniu znalazła się jeszcze informacja, że dzięki zaangażowaniu małych lokalnych producentów, chronią zwierzęta takie jak oceloty (którego obrazek zdobi opakowanie). Tę konkretną czekoladę zrobiono z ziaren hybrydy CCN51 z Ekwadoru.

Eathica Ecuador Chocolate Negro 80% Cacao Fino Aroma to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao (miazga + tłuszcz) hybrydy CCN51 z Ekwadoru, z prowincji Esmeraldas.

Po otwarciu poczułam zapach kwiatów i słodko-maślany, łagodny, który mieszał się z dosadniejszą słodką whisky w jakby opalanej beczce. W zasadzie to motyw bardziej samej beczki naaromatyzowanej whisky, która w niej leżakowała. W tle pojawiła się mocno palono-pieczona nuta, w której osiadły prażone migdały w skórkach. Obok zaś stanęła całkiem wyraźna soczystość cierpkich czarnych porzeczek. W wydaniu tak słodkim, że aż przechodzącym w syrop porzeczkowy, ewentualnie porzeczkowy z dodatkiem wiśni.

Tabliczka wyglądała źle. Bardzo źle. W zasadzie była w kawałkach, że aż trudno ją było ułożyć do zdjęcia, nie mówiąc już o łamaniu. Parę kawałków jednak przyszło mi przełamać - te były twarde i trzaskały, jakby były pełne, zbite, ale tłuste.

W ustach czekolada rozpływała się wolno, do końca zachowując kształt i zbitość, acz mocno mięknąc. Była mazista i bardzo tłusta. Przypominała jakby nieco zagęszczone masło, które z czasem obudowała aksamitność i lekka soczystość. Jawiło się to jako dość kremowe i bardzo gładkie.

W smaku pierwszy pojawił się łagodny motyw masła. Masła wpisującego się w coś większego, coś słodkiego, oraz migdałów.

W tle przemknęła mi niemal nieuchwytna, leciutka... cierpkość? Coś cierpko-soczystego, ale zaraz migdały odciągnęły od tego moją uwagę.

W pierwszej chwili pomyślałam o łagodnych migdałach blanszowanych, a więc słodko-neutralniejszych, lecz zaczęła narastać nutka prażono-pieczona. Wraz z nią migdały przybrały charakterek i jakby okryły się skórkami. To były migdały mocno prażone. Prażono-palony motyw jednak na migdałach nie skończył. Palony wątek płynął dalej.

Słodycz maślana zaś została urozmaicona słodyczą kwiatów. Ta niosła ze sobą lekkość. Zdradzała też nieco cierpkie zapędy... Chyba. Zaraz podniosła słodycz, choć nie przesadnie, a właśnie w tym lekkim, niemal zwiewnym duchu. Zostawiła maślaność w tyle.

Ta jednak starała się nie zatracić i zaobfitowała w wizję słodkiego maślanego karmelu.

W tym momencie paloność od migdałów dotarła do motywu... jakby opalanej beczki? Beczki po whisky? Sama whisky też przyszła mi do głowy, podbita karmelową słodyczą. Acz nie jakaś mocno alkoholowa, raczej z alkoholu okrojona.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa poczułam soczystość. Wiązała się z nią cierpkość. W tle pojawiły się czarne porzeczki. Jako jednak że i one podchwyciły słodycz reszty, myślałam raczej o słodkich... jakby zrobionych w alkoholu, nasączonych whisky porzeczkach, a potem raczej o syropie czarno porzeczkowym.

W słodyczy rozgościło się więcej owoców: suszonych fig i chyba rodzynek... ale takich zupełnie pozbawionych kwasku. Trochę kwasku za to jakby zaczęły za to wyłaniać się z syropu porzeczkowego.

Migdały w zasadzie się zatraciły. Beczki, a więc w sumie drewno (tylko że jakby soczyste), były coraz mniej wyraźne, jednak palenie, pieczenie nie odpuszczało. Spróbowało zalśnić po raz trzeci jako ciemny chleb. Chleb z masłem... maślanym kremem migdałowym! Ale czy na pewno chleb? Ze względu na słodycz prędko zmienił się w wypieczone rogaliki z kremem migdałowym. Mocno maślane i z równie mocno maślanym kremem.

Odrobinka suszonych owoców, soczyste drewno i echo porzeczek jako syropu... w tle starały się, jak mogły utrzymać, ale jawiły się już jako tylko cierpkawo-słodka soczystość.

Kwiaty w tym czasie przysłoniły akcenty owoców. Schowały też whisky, zostawiając sobie ich cierpkość i pewną pikanterię tej drugiej. Wpisały je w lekką, wręcz zwiewną słodycz. Karmelowej słodyczy pozwoliły wygrzać się w swym blasku. Z nią się zaprzyjaźniły.

Po zjedzeniu został posmak niby w pewnym sensie cierpko porzeczkowy, trochę syropowo-porzeczkowy, ale nie jasno owocowy. Czułam też jakby gryzienie w język whisky, ale z kolei nie alkoholu. Bardziej motyw opalanej beczki po whisky. Sama paloność też sporo znaczyła, mimo że i maślaności na koniec czułam wiele. Słodycz z kolei wyszła średnio silna, a do tego lekka, zwiewna.

Czekolada wyszła smacznie, ale nie dałabym jej 80% kakao. Powiedziałabym, że to raczej 75%. Była bowiem mocno maślana i łagodna, ale też w dużej mierze za sprawą znaczącej kwiatowej nuty. Ta wydawała się być wszędzie. Gorzkość wyszła całkiem nieźle, ale nie jakoś szczególnie mocno. Palony wątek, migdały nabierające charakteru, beczki po whisky i chleb, zmieniający się w rogalik z kremem migdałowym mogłyby zachwycić na 10, gdyby nie tyle maślaności. Trochę akcentów owocowych czarnych porzeczek jako syropu i suszonych owoców nadały kompozycji ciekawego wydźwięku, ale też jakby nie rozwinęły skrzydeł w pełni. Całość dobra, da się rozpoznać, że to Ekwador, ale jednocześnie... właśnie nie była taka przewidywalna i typowa, jak się spodziewałam. Różne nieoczywiste niuanse sprawiły, że jednak wystawiłam jej 9, mimo że w pierwszej chwili uznałam ją za zbyt łagodną na taką ocenę.

ocena: 9/10

kupiłam: naturitas.pl

cena: 13,09 zł

kaloryczność: 610 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa 70%, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Auchan Blanc Noix de Coco Petales de Mais biała z wiórkami kokosowymi i płatkami kukurydzianymi

Kiedyś, kiedy z Mamą uwielbiałyśmy Chateau Weisse Kokos / Biała z Kokosem i płatkami kukurydzianymi, ale jakoś zawsze było nad nie po drodze do Aldiego, skusilysmy się na Auchan Blanc Noix de Coco. Choć bardzo dobra na to, czym była, za nic nie zastępowała specyficznej Chateau Weisse Kokos / Biała z Kokosem i płatkami kukurydzianymi. Ja już wtedy nie umiałam cieszyć się z białych czekolad, nudziły mnie. Gdy jednak wycofali wspominaną tabliczkę Aldiego, zapragnęłam konkretnie jej. Niestety była nie do zdobycia, nawet przez internet np. z niemieckich sklepów. Tak więc gdy dostrzegłam dziś przedstawiana, wzięłam czym prędzej. Acz nie robiłam sobie wielkich nadziei po Fin Carre Weisse Kokos & Flakes.

Auchan Blanc Noix de Coco Petales de Mais to biała czekolada z karmelizowanymi wiórkami kokosowymi i płatkami kukurydzianymi; marki własnej Auchan, wyprodukowana we Francji.

Po otwarciu pierwszy wystraszył mnie motyw taniej białej polewo-czekolady, który jednak zaraz starał się ukryć w otoczeniu. A to budowały wiórki kokosowe i mleko w proszku. Słodycz, choć trochę ciężka, zaskoczyła mnie średnią (jak na białą) mocą. Wydawała się poniekąd płynąć z kokosa, lekko podkoloryzowanego wanilią.

Na spodzie przebijały się dodatki: wiórki oraz corn flakesy, których od razu wydało mi się mało.

Gruba tabliczka w dotyku sprawiała wrażenie wręcz ślisko tłustej i tym samym polewowej. Mimo że konkretna ze względu na grubość, wydawała się skora do mięknięcia i rozpuszczania się. Przy łamaniu trochę chrzęściła ze względu na dodatki: ogrom wiórków kokosowych niewidocznych gołym okiem oraz trochę małych płatków kukurydzianych. Te drugie rozmieszczono na spodzie tabliczki, w dodatku bardzo nierówno. w niektórych kostkach po kilka, w innych np. jeden.

W ustach czekolada rozpływała się bardzo chętnie, mięknąc, ale znikając w tempie średnim. Początkowo była zbito-gęsta, potem wciąż zbita, ale już nie taka gęsta, bo od wiórków kokosowych rozchodził się wodnisty motyw cukru. Ten bowiem ewidentnie płynął od wiórków. Czekolada zmieniała się jakby w grudkę proszkowego budyniu, wręcz najeżoną dodatkami: wiórkami. Płatki kukurydziane trafiały się tylko co jakieś czas. Wydawały się konkretne, co potwierdziło się, gdy gryzłam je wcześniej, obok czekolady. Wówczas twarde, suche płatki kukurydziane bardzo głośno chrupały, a wiórki chrupały w sposób kruchy, w porywach cukrowy. Dopiero gryzione dłużej bardziej chrzęściły i trzeszczały w sposób typowy dla wiórków. Dodano ich bardzo, bardzo dużo. Chwilami jakby wręcz stopowały rozpuszczanie się, kierując masę w stronę bezkształtnego zlepa dodatków.

Wolałam zostawiać dodatki na moment, w którym czekolada już zniknęła.

Dodatki na koniec trochę zmiękły, nasiąkły, ale wciąż płatki chrupały, a wiórki pozbawione cukru trzeszczały bardzo typowo wiórkowo. Na koniec dodatki robiły się bardziej przystępne.

W smaku pierwszy mignął mi tani, jakby nieco kwaskawy (?) motyw. Zdążyłam się wystraszyć, że mam do czynienia z tabliczką przypominającą kiepską białą polewę...

...jednak zaraz słodycz wzrosła, wskakując na prosty, cukrowy tor, a i odezwało się mleko. Cukier dominował, ale mleko starało się dotrzymać mu kroku. Były jakby splatane ze sobą, jednoznacznie kojarząc się z mlekiem z cukrem.

Mleko musiało być bardzo przesłodzone, a z czasem w ogóle proporcje się odwróciły i myślałam raczej o cukrze z dodatkiem mleka. Po paru chwilach zostało bardzo z tyłu.

Swoją obecność zaznaczył kokos. Nie musiałam go gryźć, by to zrobił. Smak wiórków kokosowych nasilał się wraz z wyłanianiem się dodatków. Niestety nie tylko on. Wraz z kokosem drastycznie rosła cukrowość. Ewidentnie rozchodziła się od wiórków.

Gdy trafił się jakiś płatek kukurydziany, niegryziony prawie się nie odzywał. Podkreślał wiórki. I to, że miały lekkie prażone echo.

Gdy z ciekawości gryzłam dodatki wcześniej, obok czekolady, wydawały się onieśmielone cukrową słodyczą. Kokos był wręcz stłamszony cukrem w pierwszej chwili, ale gryziony, gryziony i gryziony, w końcu serwował nieco wyrazistsza wiórkowość. Corn flakesy niby czuć, ale w zestawieniu z kokosem starały się za nim chować. 

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zaczęła trochę drapać w gardle. Kokos jednak ogólnie trochę ją urozmaicał. Mleko, po tym jak straciło na znaczeniu na rzecz cukru, jedynie pobrzmiewało, choć spróbowało jeszcze na trochę wrócić. 

Słodycz trochę się cofała, próbowała odciąć się od drapania w gardle, ale echo tego wrażenia utrzymywało się. Zrobiło się trochę maślano-polewowo, a i kokos miał coraz więcej do zaoferowania. Właśnie kokosowego, nie cukrowego. Płatki czasem też lekko pobrzmiewały.

W domu spróbowałam trochę samej czekolady i potwierdził się jej cukrowo-tani, trochę kwaskawy charakter kiepskiej polewy.

Dodatki gryzione na koniec zaprezentował się znacznie lepiej. Wtedy już nic im nie wadziło. W zasadzie głównie zostawał kokos. I oczywiście to go głównie czuć (wszak wyłonił się spod cukru, który się rozpuścił). W przypadku części kęsów duet wiórków kokosowych i płatków kukurydzianych wychodził przede wszystkim kokosowo. Corn flakesy stały daleko za nim jako motyw kukurydziano-zbożowy, a czasem lekko kartonowy (który kojarzył mi się z płatkami na wagę). Zdradzały leciutką słodycz.

Po zjedzeniu został posmak wiórków kokosowych o nieco prażonym charakterze oraz cukrowej, lekko mlecznej czekolady średniej jakości. Posmak cukru był wyraźnie obecny, mimo że po pogryzieniu dodatków wcale aż tak słodko nie było. W gardle trochę jednak za silną słodycz czuć.

Czekolada ogółem wyszła ok, ale jednocześnie mam jej wiele do zarzucenia. Jej największa zaleta to to, że obecnie nie ma innej takiej, z kokosem i corn flakesami. Bazowo ta biała czekolada była słodka i słabo mleczna, dość tanio-polewowa, od czego dodatki całkiem nieźle odwracały uwagę.  A one też nawaliły. Corn flakesów pożałowano i rozmieszczono nierówno, a do tego w smaku nie były jakieś najlepsze. Wiórków kokosowych było za mnóstwo, ale niestety pokrywał je cukier. Nie, nie nazwałabym ich karmelizowanymi, a otoczonymi cukrem, ale nawet gdyby to było porządne karmelizowanie, słodzenie wiórków w białej czekoladzie ogólnie uważam za zbędne.

Baza może minimalnie lepsza niż Fin Carre Weisse Kokos & Flakes, ale za to dodatki jednoznacznie gorsze.

Czułam ogromny niedosyt mleczno-śmietankowego smaku, którym zachwycała Chateau Weisse Kokos / Biała z Kokosem i płatkami kukurydzianymi.

W górach trochę zjadłam, w domu też, bardziej z sentymentu do wariantu - razem 3 kostki i to moje maks, a resztę oddałam bez żalu Mamie.

Resztę oddałam Mamie, która opisała ją tak: "Dosłownie tylko w pierwszej chwili, przy pierwszym kęsie pierwszego kawałka poczułam taką... Taniość. Taniej białej czekolady. Potem jednak już nie. Było słodko, za słodko, ale smacznie. Wiórki, trochę tych płatków swoje zrobiły. Nie rozumiem jednak, po co jeszcze dodatkowo słodzić same wiórki. To psuło odbiór. Przecież sama czekolada i tak była bardzo słodka. No, jak to biała. Ja bym się jednak zastanowiła, czy nie wystawić jej 8".

ocena: 7/10

kupiłam: Auchan

cena: 13,99 zł (za 180g)

kaloryczność: 543 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, karmelizowane wiórki kokosowe 18% (wiórki kokosowe 12%, cukier), odtłuszczone mleko w proszku, płatki kukurydziane 7% (mąka kukurydziana 6%, cukier, ekstrakt słodu jęczmiennego, sól), bezwodny tłuszcz mleczny, serwatka, emulgatory: lecytyny; naturalny aromat waniliowy

ChocoMe AtelieR Choroni Dark chocolate bar 72 % ciemna z Wenezueli

Do momentu dostrzeżenia tabliczek tej marki w jednym ze sklepów internetowych z czekoladami, gdzie czasem zaglądam, nie wiedziałam o ChocoMe Atelier zupełnie nic i nigdy wcześniej ich nie widziałam. Opakowania, choć nie w mojej, bo za jasnej estetyce, wyglądały na naprawdę eleganckie premium (szkoda tylko, że nie używają równie ekskluzywnego cukru, a po prostu biały). Obstawiałam, że marka jest francuska lub szwajcarska. Jakież było moje zdziwienie, gdy przeczytałam, że węgierska. Ponoć misją firmy jest ukazanie unikalnego profilu smakowego kakao poprzez tradycyjne metody i ścisłą współpracę z rolnikami. Liczy się kunszt rzemieślnicza oraz sprawiedliwy handel. Wszystko zaczęło się w 2010 od manufaktury chocoMe, którą założył Gabor Meszaros. Sam czekoladą zainteresował się nagle, po gwałtownym zwrocie kariery. Studiował w Belgii, Włoszech i Francji, i zaczął tworzyć... ale z tego co zrozumiałam, nie tylko tabliczki, a draże czekoladowe. Nie byle jakie jednak, a odznaczane różnymi nagrodami. I faktycznie, ich produkcji za nic nie przypominają jakiś tam drażetek, a prawdziwe małe dzieła sztuki. A jednak marzył o tworzeniu czekolad bean-to-bar, doglądając całego procesu na miejscu. Początkowo działał jako jednoosobowa firma. Do 2024 roku rozwinął ją do 30-osobowego zespołu, z którym łączy pasję do czekolady i wreszcie udało mu się wypuścić linie czekolad. Ja kupiłam dwie, w tym dziś przedstawiana, zrobiona z kakao z plantacji La Sabaneta, położonej w regionie Choroni. Ależ cieszyłam się na tę degustację! Wszak ostatnio degustowaną czekoladą była Chapon Choroni.

ChocoMe AtelieR Choroni Dark chocolate bar 72 % to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao Criollo Puro i trinitario Acriollado z Wenezueli, ze stanu Aragua, z regionu miasta Choroni, z plantacji Hacienda La Sabaneta.

Po otwarciu poczułam średnio intensywny, ale wyraźny zapach kwiatów i cytrusów: cytryn i grejpfruta. Za nimi pojawiły się bazowo słodkie, choć z leciutkim kwaskiem, zielone winogrona i trochę egzotycznej marakui. Mimo tych kwaśnych wątków, całość jawiła się jako bardzo słodka. W dużej mierze za sprawą żywych, jasnych, drobnych polnych kwiatów, ale też motywu lukru. Oczami wyobraźni patrzyłam na wilgotne cytrynowe babeczki z sowitą warstwą lukru na wierzchu. Raz po raz nawiedzała mnie wizja żelek marakujowych.

Tabliczka w dotyku wydała mi się bardzo dziwna, bo w pierwszej chwili poczułam pylistość i wręcz szorstkość, ale obracając i trzymając ją w dłoniach, odnotowałam też tłustość. Okazała się bardzo twarda. Przy łamaniu trzaskała chrupko i głośno.

W ustach rozpływała się średnio powoli, początkowo kremowo, potem coraz bardziej szorstko i soczyście. Długo starała się zachować pewną twardawość, a już na pewno kształt. Robiła się jednak coraz bardziej gibka, opływała zawiesiną jakby soku i pyłku, aż w końcu jednak zrzedła i zniknęła niczym sok.

W smaku pierwsza wystrzeliła kwaśna cytryna. Niemal natychmiast zaznaczyła się przy niej słodycz kwiatów. Kwiatów i bardziej lukrowa? Próbowała dotrzymać tempa kwaśności.

Kwaśność jednak i tak nie zamierzała utrzymać tego silnego, cytrynowego tonu. Osłodziła się, gdyż do cytryny dołączył grejpfrut. Przyjemnie słodki i lekko kwaskawo-cierpki.

Słodycz za wątkiem cytrusowym trochę się uspokoiła. Do kwiatów na pewno dołączył lukier i... nagle kwiaty zatraciły się, a ja poczułam, jak słodycz przechwytuje cytrynę, by po chwili zaserwować mi lukrowane muffinko-babeczki cytrynowe. Chyba właśnie z cytrynowym lukrem. Motyw wypieków przytoczył też słodkie, cytrynowe - też chyba lukrowane - ciastka o ciągnącej, miękkiej ("chewy") konsystencji.

Kwaśność była wyrazista, ale też bardzo, bardzo osłodzona.

Obok cytrusów pojawiła się marakuja, wiążąca się z nieco bardziej egzotycznym klimatem. Ją z kolei osłodziły dojrzałe zielone winogrona. I... kwiaty? Winogrona przemycały lekkie akcenty kwiatowe. Pod nimi zaś jakby starał się ukryć motyw... marakujowych żelek?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa kwiatowo-winogronowy motyw jednak jakby zrobił się bardziej cierpki, stał się... naparem? O mocno kwiatowym wydźwięku... Jakby tak zaparzono coś kwiatowego... z jaśminem i rumiankiem? Słodycz zyskała pewien wytrawniejszy, cierpkawy akcent, a przez myśl przemknęło mi jeszcze przesłodzone białe wino.

Na pewien czas lukrowość wycofała się, a cytrusowe wypieki zrobiły się bardziej naturalne. Słodycz nie osłabła, ale zyskała nowy inny charakter. Babeczki-muffinki połączyły cytrynowy smak z... bananami?

Cierpkie akcenty, motyw wypieczenia zdobyły się na niską gorzkość. Na pewno o palonym charakterze. Gorzkość obracała się w nieco drzewnych klimatach, które powoli, powili mieszały się z naparem, a więc ziołami. Rumianek rozmył się... Napar w sumie też... Do głowy przyszły mi raczej palone cierpko ziołowe kadzidła.

Cytryna w tym czasie przemieszała się z marakują i grejpfrutem. Na końcówce to one dominowały. Grejpfrut pozbierał zewsząd cierpkości i zamknął je w swym mocno soczystym wątku. Słodycz jednak nie odpuszczała. Do głowy przyszły mi jakby lekko goryczkowate (?) żelki marakujowe.

Słodycz uczepiła się wypieku... Kontrastowo do soczystego grejpfruta w towarzystwie marakui wydała mi się nieadekwatnie cukrowa. Jak... miękkie ("chewy") ciastka cytrusowe z kawałkami białej czekolady, które zwyczajnie nie pasują do grejpfrutowo-cytrynowej bazy.

Po zjedzeniu został posmak cytryny, marakui i grejpfruta, mieszających się z lukrowanymi muffinkami i ciastkami z białą czekoladą o cytrusowych nutach, żelkami o smaku owoców egzotycznych (marakui?) oraz motyw kwiatowo-ziołowy. Trochę rumiankowy, ale nie tylko, a bardziej niejasno złożony.

Czekolada była smaczna, ale nie chwyciła mnie. Jej słodycz jakby odstawała i nie umiała się odnaleźć w soczyście kwaśnej kompozycji. Ogólna kwaśność wcale nie była bardzo wysoka, na pewno nie miała w sobie nic z kwachowatości, ale na zasadzie kontrastu ta słodycz lukru i białej czekolady z muffinko-babeczek i miękkich ciastek wyszła topornie. Cytryna, grejpfrut, marakuja trochę osładzane winogronami i bananami, raz po raz wpisywane w realia wypieków z echem żelek, potem sporo kwiatowo-ziołowego naparu i odrobinka wytrawności ziół i drzew mogłyby zachwycić, gdyby słodycz grała z nimi w jednej drużynie. Gorzkości czułam mały niedosyt, ale przy tych mocno owocowych nutach w zasadzie nawet ona nie była taka niezbędna. Pomogłaby na pewno, ale wystarczyłoby, by słodycz stanęła na wysokości zadania.

Jak tak sobie pomyślałam Franceschi 70 % Venezuela Choroni też miała lukrową nutę, ale w tamtej lukrowi udało się dotrzymać kroku smakowitej reszcie i nie psuć efektu.

Z Chapon Choroni miała niewiele wspólnego, ale ogrom dynamicznych owoców je na pewno łączy. Egzotyczne nuty (lychee i pitaja w podlinkowanej, marakuja z kwiatami w dzisiejszej), osładzający banan i motyw wypieku cytrynowego (ciasto migdałowo-cytrynowe w Chapon, muffinki i ciastka cytrynowe w dzisiejszej) można skojarzyć na pewno.

ocena: 7/10

kupiłam: cokobanka.cz

cena: €7,78 (33 zł; za 50g)

kaloryczność: 519 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier, tłuszcz kakaowy

Chapon Cacao Rare Venezuela Choroni 72 % ciemna z Wenezueli

Gdy tknęło mnie, jak cudowne mogę zrobić porównanie czekolad, bardzo się podekscytowałam tą degustacją.

Jakiś czas temu w internecie trafiałam na tabliczki Chapon, których nie było na stronie producenta. Widywałam je np. na francuskich stronach bez przesyłki do Polski. W poszukiwaniu choćby tej spędziłam sporo czasu przewijając, przewijając itd. Naprawdę uwielbiam tę markę i chciałam spróbować jak najwięcej ich ciemnych tabliczek. Ta w pierwszej chwili przyciągnęła mój wzrok przede wszystkim opakowaniem z pięknym wężem. Niby wpisywała się w obecną estetykę marki, ale jednocześnie wydawała się wyróżniać. Wnętrze wyróżniało się za to n pewno. Zrobiono ją bowiem z genetycznej mieszanki ziaren Criollo i trinitario z plantacji La Sabaneta, położonej w wiosce Choroni na wybrzeżu Wenezueli, niedaleko Chuao. Plantacja, licząca ponad 100 lat, należy do rodziny González, która dba, by zachować tradycje, ale też by iść z duchem czasu i stawiać na rozwój regiony. Rodzina González płaci swoim pracownikom pensję wyższą od wenezuelskiej płacy minimalnej i zapewnia im trzy posiłki dziennie.

Chapon Cacao Rare Venezuela Choroni 72 % to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao Criollo i trinitario z Wenezueli, z regionu wioski Choroni.

Po otwarciu poczułam słodki, jakby zwiewny zapach kwiatów, przepleciony słodyczą nieco dosadniejszą, lekko drapiącą, należącą do miodu. Miodu albo złudnie miodowych suszonych fig? Ogół był też bardzo owocowy. Też w słodkim kontekście: jakby w tabliczce zamknięto nektar bananowy i sharona o miękkiej konsystencji. Owocowość z kwiatami zaś połączyły lychee i pitaja. W tle bardzo subtelnie zaznaczył się kwasek jakby rodzynkowo-cytrynowy. Obok całej tej owocowej słodyczy odnotowałam jeszcze jakby... pieczone orzechy włoskie z jakiegoś ciasta... marchewkowo-migdałowo-orzechowego, bezmącznego, za to ze szczyptą cynamonu i z mocno śmietanowym kremem.

Niestety to już kolejna czekolada, która przyszła do mnie pokruszona, w złym stanie. Musiałam więc najpierw ułożyć "czekoladowe puzzle" do zdjęć.

Twarda tabliczka przy łamaniu, tam gdzie już miałam okazję to poczynić, trzaskała adekwatnie głośno, skaliście.

W ustach rozpływała się wolno i kremowo. Była zbito-gęsta, trochę mazista. Miękła w nieco śmietankowo-aksamitny sposób, dając się poznać jako znacząco tłusta. Z czasem serwowała też sporo soczystości, ale która nie zaradziła tłustości.

W smaku jednocześnie odezwały się wysoka, dosadnie kwiatowa słodycz i lekki kwasek. Do kwiatów zaraz zaczęły dołączać owoce o niemniejszej intensywności. Przede wszystkim słodkie banany.

Kwasek również trzymał się owocowego wydźwięku. Pomyślałam o cytrynie i kwaskawych brzoskwiniach, ale zaraz zniknęły w słodyczy, która zdecydowanie zajęła pierwszy plan. Bazowała na bardzo dojrzałych, miękkich bananach. Wsparły je suszone figi o wręcz miodowych zapędach.

Kwasek przez sekundę wydał mi się wręcz cierpki... trochę palony (jak spalenizna?), trochę jak czarne porzeczki, ale nie smakujący nimi... Zatonął jednak w słodyczy zupełnie. Do bananów i fig dołączyły bowiem kaki. Dojrzałe, wręcz miękko płynne, a jednak pewną cierpkością potrafiące mignąć.

Słodycz owoców przybrała z czasem lekkość kwiatów. Cierpkość znów dała o sobie znać, ale jako motyw bardziej pieczono-palony. Delikatna gorzkość, pomagając sobie kontrastem, z łatwością przyciągnęła uwagę, serwując trochę ziemi i nieco... rześkawo-ciężkiego motywu lasu, w którym jest sporo zbutwiałego drewna.

Banany zaczęły zmieniać się w chipsy bananowe, takie może nawet trochę dosłodzone... I to wykorzystał motyw karmelu, a dokładniej karmelizowania w miodzie. Choć miodowy karmel wzrósł na znaczeniu, ogół i tak był przede wszystkim do granic możliwości owocowo-kwiatowy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa w tle kwasek raz jeszcze spróbował coś ugrać. Przez moment wydawał się trochę śmietanowy, acz nowa fala owoców przekierowała go na cytrynę. A dokładniej... bezmączne ciasto migdałowo-cytrynowe? Potem już się nie cofał, a pobrzmiewał sobie spokojnie.

Karmelizowany motyw podkręcił goryczkę i cierpkość, które jednak i tak nie zdecydowały się na dominację. Trwały spokojnie obok tego wszystkiego, pilnując, by nie zrobiło się za słodko.

Owoce na to przystały, dopuszczając do głosu coraz więcej kwiatów i kwiatowo smakujących owoców: pitai, lychee. Może nawet jakieś pojedyncze gruszki?

Banany i kaki wycofały się, na rzecz moreli i brzoskwiń. Też bardzo dojrzałych, ale jednak o nieco bardziej kwaskawym charakterze. Morelom i brzoskwiniom wystarczyło jednak miejsce na drugim planie, na przód się nie pchały.

Zbutwiałe drewno i ziemia zasugerowały jeszcze coś... kadzidlanego? Kwasek podchwyciły... rodzynki? O kwaskawo-słodkim smaku, ale jednak jakoś niezbyt rodzynkowe... Jakiś tamaryndowiec? Cytryny oddały tym niedookreślonym owocom pałeczkę, same przechodząc w echo.

Gorzkość została otulona maślano-oleistym motywem bardzo wilgotnego wypieku. Wyobraziłam sobie jakieś bardzo soczyste, bezmączne ciasto marchewkowo, marchewkowo-migdałowe (z mąki migdałowej). Takie, w którym jest ogrom orzechów włoskich, właśnie o nieco gorzkim (w pozytywnym sensie) tonie. Były to orzechy wypieczone, ale wpisane w łagodną, coraz wyraźniej migdałową ciastowość.

Albo i nie taką łagodną? Dosłownie na samej końcówce nagle poczułam lekkie pieczenie w język. Najpierw powiedziałabym, że przypraw korzennych głównie, ale też z pewną owocowo-kwiatową cierpkością i odrobinką gryzącego miodu, a po chwili bardziej jak... ciasta migdałowo-cytrynowego ze sporą ilością amaretto? Acz wciąż z motywem kwiatów.

Po zjedzeniu został posmak cytryny oraz żółtych, słodkich owoców: teraz już mniej wyrazistej fuzji bananów, sharonów, lychee, którym wtórowały suszone figi i chyba trochę rodzynek i/lub tamaryndowca, z kolei z echem leciutkiego kwasku. Do tego ostała się niemal pikanteria korzennego, trochę alkoholowego ciasta migdałowo-marchewkowo-cytrynowego.

 Czekolada wyszła smacznie i jestem pod wrażeniem, że mimo tego, że zawarła w zasadzie głównie tylko słodkie nuty, nie była za słodka. Ogrom bananów, sharonów, suszonych fig, kwiatów, potem chipsy bananowe, trochę moreli i brzoskwiń, lychee, pitai i znów kwiatów, odrobiny miodu urozmaiciła delikatna kwaśność cytryny, tamaryndowca (?), rodzynek i śmietany, trochę ziemistych i zbutwiałych akcentów oraz końcowa korzenność, ale wystarczyło, by sprawić, że kompozycja wydała mi się wielopłaszczyznowa. Mimo że nie była gorzka, dałabym jej 75%, nie 72%, a w dodatku nie zgadłabym, że posłodzono ją białym cukrem.

Wyszła na pewno bardziej pysznie, ale przede wszystkim bardziej kompleksowo niż nieciekawie cukierkowo-lukrowa, acz przyjemnie różano-porzeczkowa, miodowo-drzewna Franceschi 70 % Venezuela Choroni.

ocena: 10/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: € 11 (za 75g; około 46 zł)

kaloryczność: 564 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier, tłuszcz kakaowy