Auchan Blanc Noix de Coco Petales de Mais biała z wiórkami kokosowymi i płatkami kukurydzianymi

Kiedyś, kiedy z Mamą uwielbiałyśmy Chateau Weisse Kokos / Biała z Kokosem i płatkami kukurydzianymi, ale jakoś zawsze było nad nie po drodze do Aldiego, skusilysmy się na Auchan Blanc Noix de Coco. Choć bardzo dobra na to, czym była, za nic nie zastępowała specyficznej Chateau Weisse Kokos / Biała z Kokosem i płatkami kukurydzianymi. Ja już wtedy nie umiałam cieszyć się z białych czekolad, nudziły mnie. Gdy jednak wycofali wspominaną tabliczkę Aldiego, zapragnęłam konkretnie jej. Niestety była nie do zdobycia, nawet przez internet np. z niemieckich sklepów. Tak więc gdy dostrzegłam dziś przedstawiana, wzięłam czym prędzej. Acz nie robiłam sobie wielkich nadziei po Fin Carre Weisse Kokos & Flakes.

Auchan Blanc Noix de Coco Petales de Mais to biała czekolada z karmelizowanymi wiórkami kokosowymi i płatkami kukurydzianymi; marki własnej Auchan, wyprodukowana we Francji.

Po otwarciu pierwszy wystraszył mnie motyw taniej białej polewo-czekolady, który jednak zaraz starał się ukryć w otoczeniu. A to budowały wiórki kokosowe i mleko w proszku. Słodycz, choć trochę ciężka, zaskoczyła mnie średnią (jak na białą) mocą. Wydawała się poniekąd płynąć z kokosa, lekko podkoloryzowanego wanilią.

Na spodzie przebijały się dodatki: wiórki oraz corn flakesy, których od razu wydało mi się mało.

Gruba tabliczka w dotyku sprawiała wrażenie wręcz ślisko tłustej i tym samym polewowej. Mimo że konkretna ze względu na grubość, wydawała się skora do mięknięcia i rozpuszczania się. Przy łamaniu trochę chrzęściła ze względu na dodatki: ogrom wiórków kokosowych niewidocznych gołym okiem oraz trochę małych płatków kukurydzianych. Te drugie rozmieszczono na spodzie tabliczki, w dodatku bardzo nierówno. w niektórych kostkach po kilka, w innych np. jeden.

W ustach czekolada rozpływała się bardzo chętnie, mięknąc, ale znikając w tempie średnim. Początkowo była zbito-gęsta, potem wciąż zbita, ale już nie taka gęsta, bo od wiórków kokosowych rozchodził się wodnisty motyw cukru. Ten bowiem ewidentnie płynął od wiórków. Czekolada zmieniała się jakby w grudkę proszkowego budyniu, wręcz najeżoną dodatkami: wiórkami. Płatki kukurydziane trafiały się tylko co jakieś czas. Wydawały się konkretne, co potwierdziło się, gdy gryzłam je wcześniej, obok czekolady. Wówczas twarde, suche płatki kukurydziane bardzo głośno chrupały, a wiórki chrupały w sposób kruchy, w porywach cukrowy. Dopiero gryzione dłużej bardziej chrzęściły i trzeszczały w sposób typowy dla wiórków. Dodano ich bardzo, bardzo dużo. Chwilami jakby wręcz stopowały rozpuszczanie się, kierując masę w stronę bezkształtnego zlepa dodatków.

Wolałam zostawiać dodatki na moment, w którym czekolada już zniknęła.

Dodatki na koniec trochę zmiękły, nasiąkły, ale wciąż płatki chrupały, a wiórki pozbawione cukru trzeszczały bardzo typowo wiórkowo. Na koniec dodatki robiły się bardziej przystępne.

W smaku pierwszy mignął mi tani, jakby nieco kwaskawy (?) motyw. Zdążyłam się wystraszyć, że mam do czynienia z tabliczką przypominającą kiepską białą polewę...

...jednak zaraz słodycz wzrosła, wskakując na prosty, cukrowy tor, a i odezwało się mleko. Cukier dominował, ale mleko starało się dotrzymać mu kroku. Były jakby splatane ze sobą, jednoznacznie kojarząc się z mlekiem z cukrem.

Mleko musiało być bardzo przesłodzone, a z czasem w ogóle proporcje się odwróciły i myślałam raczej o cukrze z dodatkiem mleka. Po paru chwilach zostało bardzo z tyłu.

Swoją obecność zaznaczył kokos. Nie musiałam go gryźć, by to zrobił. Smak wiórków kokosowych nasilał się wraz z wyłanianiem się dodatków. Niestety nie tylko on. Wraz z kokosem drastycznie rosła cukrowość. Ewidentnie rozchodziła się od wiórków.

Gdy trafił się jakiś płatek kukurydziany, niegryziony prawie się nie odzywał. Podkreślał wiórki. I to, że miały lekkie prażone echo.

Gdy z ciekawości gryzłam dodatki wcześniej, obok czekolady, wydawały się onieśmielone cukrową słodyczą. Kokos był wręcz stłamszony cukrem w pierwszej chwili, ale gryziony, gryziony i gryziony, w końcu serwował nieco wyrazistsza wiórkowość. Corn flakesy niby czuć, ale w zestawieniu z kokosem starały się za nim chować. 

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zaczęła trochę drapać w gardle. Kokos jednak ogólnie trochę ją urozmaicał. Mleko, po tym jak straciło na znaczeniu na rzecz cukru, jedynie pobrzmiewało, choć spróbowało jeszcze na trochę wrócić. 

Słodycz trochę się cofała, próbowała odciąć się od drapania w gardle, ale echo tego wrażenia utrzymywało się. Zrobiło się trochę maślano-polewowo, a i kokos miał coraz więcej do zaoferowania. Właśnie kokosowego, nie cukrowego. Płatki czasem też lekko pobrzmiewały.

W domu spróbowałam trochę samej czekolady i potwierdził się jej cukrowo-tani, trochę kwaskawy charakter kiepskiej polewy.

Dodatki gryzione na koniec zaprezentował się znacznie lepiej. Wtedy już nic im nie wadziło. W zasadzie głównie zostawał kokos. I oczywiście to go głównie czuć (wszak wyłonił się spod cukru, który się rozpuścił). W przypadku części kęsów duet wiórków kokosowych i płatków kukurydzianych wychodził przede wszystkim kokosowo. Corn flakesy stały daleko za nim jako motyw kukurydziano-zbożowy, a czasem lekko kartonowy (który kojarzył mi się z płatkami na wagę). Zdradzały leciutką słodycz.

Po zjedzeniu został posmak wiórków kokosowych o nieco prażonym charakterze oraz cukrowej, lekko mlecznej czekolady średniej jakości. Posmak cukru był wyraźnie obecny, mimo że po pogryzieniu dodatków wcale aż tak słodko nie było. W gardle trochę jednak za silną słodycz czuć.

Czekolada ogółem wyszła ok, ale jednocześnie mam jej wiele do zarzucenia. Jej największa zaleta to to, że obecnie nie ma innej takiej, z kokosem i corn flakesami. Bazowo ta biała czekolada była słodka i słabo mleczna, dość tanio-polewowa, od czego dodatki całkiem nieźle odwracały uwagę.  A one też nawaliły. Corn flakesów pożałowano i rozmieszczono nierówno, a do tego w smaku nie były jakieś najlepsze. Wiórków kokosowych było za mnóstwo, ale niestety pokrywał je cukier. Nie, nie nazwałabym ich karmelizowanymi, a otoczonymi cukrem, ale nawet gdyby to było porządne karmelizowanie, słodzenie wiórków w białej czekoladzie ogólnie uważam za zbędne.

Baza może minimalnie lepsza niż Fin Carre Weisse Kokos & Flakes, ale za to dodatki jednoznacznie gorsze.

Czułam ogromny niedosyt mleczno-śmietankowego smaku, którym zachwycała Chateau Weisse Kokos / Biała z Kokosem i płatkami kukurydzianymi.

W górach trochę zjadłam, w domu też, bardziej z sentymentu do wariantu - razem 3 kostki i to moje maks, a resztę oddałam bez żalu Mamie.

Resztę oddałam Mamie, która opisała ją tak: "Dosłownie tylko w pierwszej chwili, przy pierwszym kęsie pierwszego kawałka poczułam taką... Taniość. Taniej białej czekolady. Potem jednak już nie. Było słodko, za słodko, ale smacznie. Wiórki, trochę tych płatków swoje zrobiły. Nie rozumiem jednak, po co jeszcze dodatkowo słodzić same wiórki. To psuło odbiór. Przecież sama czekolada i tak była bardzo słodka. No, jak to biała. Ja bym się jednak zastanowiła, czy nie wystawić jej 8".

ocena: 7/10

kupiłam: Auchan

cena: 13,99 zł (za 180g)

kaloryczność: 543 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, karmelizowane wiórki kokosowe 18% (wiórki kokosowe 12%, cukier), odtłuszczone mleko w proszku, płatki kukurydziane 7% (mąka kukurydziana 6%, cukier, ekstrakt słodu jęczmiennego, sól), bezwodny tłuszcz mleczny, serwatka, emulgatory: lecytyny; naturalny aromat waniliowy

ChocoMe AtelieR Choroni Dark chocolate bar 72 % ciemna z Wenezueli

Do momentu dostrzeżenia tabliczek tej marki w jednym ze sklepów internetowych z czekoladami, gdzie czasem zaglądam, nie wiedziałam o ChocoMe Atelier zupełnie nic i nigdy wcześniej ich nie widziałam. Opakowania, choć nie w mojej, bo za jasnej estetyce, wyglądały na naprawdę eleganckie premium (szkoda tylko, że nie używają równie ekskluzywnego cukru, a po prostu biały). Obstawiałam, że marka jest francuska lub szwajcarska. Jakież było moje zdziwienie, gdy przeczytałam, że węgierska. Ponoć misją firmy jest ukazanie unikalnego profilu smakowego kakao poprzez tradycyjne metody i ścisłą współpracę z rolnikami. Liczy się kunszt rzemieślnicza oraz sprawiedliwy handel. Wszystko zaczęło się w 2010 od manufaktury chocoMe, którą założył Gabor Meszaros. Sam czekoladą zainteresował się nagle, po gwałtownym zwrocie kariery. Studiował w Belgii, Włoszech i Francji, i zaczął tworzyć... ale z tego co zrozumiałam, nie tylko tabliczki, a draże czekoladowe. Nie byle jakie jednak, a odznaczane różnymi nagrodami. I faktycznie, ich produkcji za nic nie przypominają jakiś tam drażetek, a prawdziwe małe dzieła sztuki. A jednak marzył o tworzeniu czekolad bean-to-bar, doglądając całego procesu na miejscu. Początkowo działał jako jednoosobowa firma. Do 2024 roku rozwinął ją do 30-osobowego zespołu, z którym łączy pasję do czekolady i wreszcie udało mu się wypuścić linie czekolad. Ja kupiłam dwie, w tym dziś przedstawiana, zrobiona z kakao z plantacji La Sabaneta, położonej w regionie Choroni. Ależ cieszyłam się na tę degustację! Wszak ostatnio degustowaną czekoladą była Chapon Choroni.

ChocoMe AtelieR Choroni Dark chocolate bar 72 % to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao Criollo Puro i trinitario Acriollado z Wenezueli, ze stanu Aragua, z regionu miasta Choroni, z plantacji Hacienda La Sabaneta.

Po otwarciu poczułam średnio intensywny, ale wyraźny zapach kwiatów i cytrusów: cytryn i grejpfruta. Za nimi pojawiły się bazowo słodkie, choć z leciutkim kwaskiem, zielone winogrona i trochę egzotycznej marakui. Mimo tych kwaśnych wątków, całość jawiła się jako bardzo słodka. W dużej mierze za sprawą żywych, jasnych, drobnych polnych kwiatów, ale też motywu lukru. Oczami wyobraźni patrzyłam na wilgotne cytrynowe babeczki z sowitą warstwą lukru na wierzchu. Raz po raz nawiedzała mnie wizja żelek marakujowych.

Tabliczka w dotyku wydała mi się bardzo dziwna, bo w pierwszej chwili poczułam pylistość i wręcz szorstkość, ale obracając i trzymając ją w dłoniach, odnotowałam też tłustość. Okazała się bardzo twarda. Przy łamaniu trzaskała chrupko i głośno.

W ustach rozpływała się średnio powoli, początkowo kremowo, potem coraz bardziej szorstko i soczyście. Długo starała się zachować pewną twardawość, a już na pewno kształt. Robiła się jednak coraz bardziej gibka, opływała zawiesiną jakby soku i pyłku, aż w końcu jednak zrzedła i zniknęła niczym sok.

W smaku pierwsza wystrzeliła kwaśna cytryna. Niemal natychmiast zaznaczyła się przy niej słodycz kwiatów. Kwiatów i bardziej lukrowa? Próbowała dotrzymać tempa kwaśności.

Kwaśność jednak i tak nie zamierzała utrzymać tego silnego, cytrynowego tonu. Osłodziła się, gdyż do cytryny dołączył grejpfrut. Przyjemnie słodki i lekko kwaskawo-cierpki.

Słodycz za wątkiem cytrusowym trochę się uspokoiła. Do kwiatów na pewno dołączył lukier i... nagle kwiaty zatraciły się, a ja poczułam, jak słodycz przechwytuje cytrynę, by po chwili zaserwować mi lukrowane muffinko-babeczki cytrynowe. Chyba właśnie z cytrynowym lukrem. Motyw wypieków przytoczył też słodkie, cytrynowe - też chyba lukrowane - ciastka o ciągnącej, miękkiej ("chewy") konsystencji.

Kwaśność była wyrazista, ale też bardzo, bardzo osłodzona.

Obok cytrusów pojawiła się marakuja, wiążąca się z nieco bardziej egzotycznym klimatem. Ją z kolei osłodziły dojrzałe zielone winogrona. I... kwiaty? Winogrona przemycały lekkie akcenty kwiatowe. Pod nimi zaś jakby starał się ukryć motyw... marakujowych żelek?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa kwiatowo-winogronowy motyw jednak jakby zrobił się bardziej cierpki, stał się... naparem? O mocno kwiatowym wydźwięku... Jakby tak zaparzono coś kwiatowego... z jaśminem i rumiankiem? Słodycz zyskała pewien wytrawniejszy, cierpkawy akcent, a przez myśl przemknęło mi jeszcze przesłodzone białe wino.

Na pewien czas lukrowość wycofała się, a cytrusowe wypieki zrobiły się bardziej naturalne. Słodycz nie osłabła, ale zyskała nowy inny charakter. Babeczki-muffinki połączyły cytrynowy smak z... bananami?

Cierpkie akcenty, motyw wypieczenia zdobyły się na niską gorzkość. Na pewno o palonym charakterze. Gorzkość obracała się w nieco drzewnych klimatach, które powoli, powili mieszały się z naparem, a więc ziołami. Rumianek rozmył się... Napar w sumie też... Do głowy przyszły mi raczej palone cierpko ziołowe kadzidła.

Cytryna w tym czasie przemieszała się z marakują i grejpfrutem. Na końcówce to one dominowały. Grejpfrut pozbierał zewsząd cierpkości i zamknął je w swym mocno soczystym wątku. Słodycz jednak nie odpuszczała. Do głowy przyszły mi jakby lekko goryczkowate (?) żelki marakujowe.

Słodycz uczepiła się wypieku... Kontrastowo do soczystego grejpfruta w towarzystwie marakui wydała mi się nieadekwatnie cukrowa. Jak... miękkie ("chewy") ciastka cytrusowe z kawałkami białej czekolady, które zwyczajnie nie pasują do grejpfrutowo-cytrynowej bazy.

Po zjedzeniu został posmak cytryny, marakui i grejpfruta, mieszających się z lukrowanymi muffinkami i ciastkami z białą czekoladą o cytrusowych nutach, żelkami o smaku owoców egzotycznych (marakui?) oraz motyw kwiatowo-ziołowy. Trochę rumiankowy, ale nie tylko, a bardziej niejasno złożony.

Czekolada była smaczna, ale nie chwyciła mnie. Jej słodycz jakby odstawała i nie umiała się odnaleźć w soczyście kwaśnej kompozycji. Ogólna kwaśność wcale nie była bardzo wysoka, na pewno nie miała w sobie nic z kwachowatości, ale na zasadzie kontrastu ta słodycz lukru i białej czekolady z muffinko-babeczek i miękkich ciastek wyszła topornie. Cytryna, grejpfrut, marakuja trochę osładzane winogronami i bananami, raz po raz wpisywane w realia wypieków z echem żelek, potem sporo kwiatowo-ziołowego naparu i odrobinka wytrawności ziół i drzew mogłyby zachwycić, gdyby słodycz grała z nimi w jednej drużynie. Gorzkości czułam mały niedosyt, ale przy tych mocno owocowych nutach w zasadzie nawet ona nie była taka niezbędna. Pomogłaby na pewno, ale wystarczyłoby, by słodycz stanęła na wysokości zadania.

Jak tak sobie pomyślałam Franceschi 70 % Venezuela Choroni też miała lukrową nutę, ale w tamtej lukrowi udało się dotrzymać kroku smakowitej reszcie i nie psuć efektu.

Z Chapon Choroni miała niewiele wspólnego, ale ogrom dynamicznych owoców je na pewno łączy. Egzotyczne nuty (lychee i pitaja w podlinkowanej, marakuja z kwiatami w dzisiejszej), osładzający banan i motyw wypieku cytrynowego (ciasto migdałowo-cytrynowe w Chapon, muffinki i ciastka cytrynowe w dzisiejszej) można skojarzyć na pewno.

ocena: 7/10

kupiłam: cokobanka.cz

cena: €7,78 (33 zł; za 50g)

kaloryczność: 519 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier, tłuszcz kakaowy

Chapon Cacao Rare Venezuela Choroni 72 % ciemna z Wenezueli

Gdy tknęło mnie, jak cudowne mogę zrobić porównanie czekolad, bardzo się podekscytowałam tą degustacją.

Jakiś czas temu w internecie trafiałam na tabliczki Chapon, których nie było na stronie producenta. Widywałam je np. na francuskich stronach bez przesyłki do Polski. W poszukiwaniu choćby tej spędziłam sporo czasu przewijając, przewijając itd. Naprawdę uwielbiam tę markę i chciałam spróbować jak najwięcej ich ciemnych tabliczek. Ta w pierwszej chwili przyciągnęła mój wzrok przede wszystkim opakowaniem z pięknym wężem. Niby wpisywała się w obecną estetykę marki, ale jednocześnie wydawała się wyróżniać. Wnętrze wyróżniało się za to n pewno. Zrobiono ją bowiem z genetycznej mieszanki ziaren Criollo i trinitario z plantacji La Sabaneta, położonej w wiosce Choroni na wybrzeżu Wenezueli, niedaleko Chuao. Plantacja, licząca ponad 100 lat, należy do rodziny González, która dba, by zachować tradycje, ale też by iść z duchem czasu i stawiać na rozwój regiony. Rodzina González płaci swoim pracownikom pensję wyższą od wenezuelskiej płacy minimalnej i zapewnia im trzy posiłki dziennie.

Chapon Cacao Rare Venezuela Choroni 72 % to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao Criollo i trinitario z Wenezueli, z regionu wioski Choroni.

Po otwarciu poczułam słodki, jakby zwiewny zapach kwiatów, przepleciony słodyczą nieco dosadniejszą, lekko drapiącą, należącą do miodu. Miodu albo złudnie miodowych suszonych fig? Ogół był też bardzo owocowy. Też w słodkim kontekście: jakby w tabliczce zamknięto nektar bananowy i sharona o miękkiej konsystencji. Owocowość z kwiatami zaś połączyły lychee i pitaja. W tle bardzo subtelnie zaznaczył się kwasek jakby rodzynkowo-cytrynowy. Obok całej tej owocowej słodyczy odnotowałam jeszcze jakby... pieczone orzechy włoskie z jakiegoś ciasta... marchewkowo-migdałowo-orzechowego, bezmącznego, za to ze szczyptą cynamonu i z mocno śmietanowym kremem.

Niestety to już kolejna czekolada, która przyszła do mnie pokruszona, w złym stanie. Musiałam więc najpierw ułożyć "czekoladowe puzzle" do zdjęć.

Twarda tabliczka przy łamaniu, tam gdzie już miałam okazję to poczynić, trzaskała adekwatnie głośno, skaliście.

W ustach rozpływała się wolno i kremowo. Była zbito-gęsta, trochę mazista. Miękła w nieco śmietankowo-aksamitny sposób, dając się poznać jako znacząco tłusta. Z czasem serwowała też sporo soczystości, ale która nie zaradziła tłustości.

W smaku jednocześnie odezwały się wysoka, dosadnie kwiatowa słodycz i lekki kwasek. Do kwiatów zaraz zaczęły dołączać owoce o niemniejszej intensywności. Przede wszystkim słodkie banany.

Kwasek również trzymał się owocowego wydźwięku. Pomyślałam o cytrynie i kwaskawych brzoskwiniach, ale zaraz zniknęły w słodyczy, która zdecydowanie zajęła pierwszy plan. Bazowała na bardzo dojrzałych, miękkich bananach. Wsparły je suszone figi o wręcz miodowych zapędach.

Kwasek przez sekundę wydał mi się wręcz cierpki... trochę palony (jak spalenizna?), trochę jak czarne porzeczki, ale nie smakujący nimi... Zatonął jednak w słodyczy zupełnie. Do bananów i fig dołączyły bowiem kaki. Dojrzałe, wręcz miękko płynne, a jednak pewną cierpkością potrafiące mignąć.

Słodycz owoców przybrała z czasem lekkość kwiatów. Cierpkość znów dała o sobie znać, ale jako motyw bardziej pieczono-palony. Delikatna gorzkość, pomagając sobie kontrastem, z łatwością przyciągnęła uwagę, serwując trochę ziemi i nieco... rześkawo-ciężkiego motywu lasu, w którym jest sporo zbutwiałego drewna.

Banany zaczęły zmieniać się w chipsy bananowe, takie może nawet trochę dosłodzone... I to wykorzystał motyw karmelu, a dokładniej karmelizowania w miodzie. Choć miodowy karmel wzrósł na znaczeniu, ogół i tak był przede wszystkim do granic możliwości owocowo-kwiatowy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa w tle kwasek raz jeszcze spróbował coś ugrać. Przez moment wydawał się trochę śmietanowy, acz nowa fala owoców przekierowała go na cytrynę. A dokładniej... bezmączne ciasto migdałowo-cytrynowe? Potem już się nie cofał, a pobrzmiewał sobie spokojnie.

Karmelizowany motyw podkręcił goryczkę i cierpkość, które jednak i tak nie zdecydowały się na dominację. Trwały spokojnie obok tego wszystkiego, pilnując, by nie zrobiło się za słodko.

Owoce na to przystały, dopuszczając do głosu coraz więcej kwiatów i kwiatowo smakujących owoców: pitai, lychee. Może nawet jakieś pojedyncze gruszki?

Banany i kaki wycofały się, na rzecz moreli i brzoskwiń. Też bardzo dojrzałych, ale jednak o nieco bardziej kwaskawym charakterze. Morelom i brzoskwiniom wystarczyło jednak miejsce na drugim planie, na przód się nie pchały.

Zbutwiałe drewno i ziemia zasugerowały jeszcze coś... kadzidlanego? Kwasek podchwyciły... rodzynki? O kwaskawo-słodkim smaku, ale jednak jakoś niezbyt rodzynkowe... Jakiś tamaryndowiec? Cytryny oddały tym niedookreślonym owocom pałeczkę, same przechodząc w echo.

Gorzkość została otulona maślano-oleistym motywem bardzo wilgotnego wypieku. Wyobraziłam sobie jakieś bardzo soczyste, bezmączne ciasto marchewkowo, marchewkowo-migdałowe (z mąki migdałowej). Takie, w którym jest ogrom orzechów włoskich, właśnie o nieco gorzkim (w pozytywnym sensie) tonie. Były to orzechy wypieczone, ale wpisane w łagodną, coraz wyraźniej migdałową ciastowość.

Albo i nie taką łagodną? Dosłownie na samej końcówce nagle poczułam lekkie pieczenie w język. Najpierw powiedziałabym, że przypraw korzennych głównie, ale też z pewną owocowo-kwiatową cierpkością i odrobinką gryzącego miodu, a po chwili bardziej jak... ciasta migdałowo-cytrynowego ze sporą ilością amaretto? Acz wciąż z motywem kwiatów.

Po zjedzeniu został posmak cytryny oraz żółtych, słodkich owoców: teraz już mniej wyrazistej fuzji bananów, sharonów, lychee, którym wtórowały suszone figi i chyba trochę rodzynek i/lub tamaryndowca, z kolei z echem leciutkiego kwasku. Do tego ostała się niemal pikanteria korzennego, trochę alkoholowego ciasta migdałowo-marchewkowo-cytrynowego.

 Czekolada wyszła smacznie i jestem pod wrażeniem, że mimo tego, że zawarła w zasadzie głównie tylko słodkie nuty, nie była za słodka. Ogrom bananów, sharonów, suszonych fig, kwiatów, potem chipsy bananowe, trochę moreli i brzoskwiń, lychee, pitai i znów kwiatów, odrobiny miodu urozmaiciła delikatna kwaśność cytryny, tamaryndowca (?), rodzynek i śmietany, trochę ziemistych i zbutwiałych akcentów oraz końcowa korzenność, ale wystarczyło, by sprawić, że kompozycja wydała mi się wielopłaszczyznowa. Mimo że nie była gorzka, dałabym jej 75%, nie 72%, a w dodatku nie zgadłabym, że posłodzono ją białym cukrem.

Wyszła na pewno bardziej pysznie, ale przede wszystkim bardziej kompleksowo niż nieciekawie cukierkowo-lukrowa, acz przyjemnie różano-porzeczkowa, miodowo-drzewna Franceschi 70 % Venezuela Choroni.

ocena: 10/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: € 11 (za 75g; około 46 zł)

kaloryczność: 564 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier, tłuszcz kakaowy

(Chocolates Sole) Naturitas Chocolate Negro 85 % cacao ciemna

Na krótko przed degustacją, przygotowując posta, przeżyłam szok. Weszłam na stronę sklepu, aby przekleić skład do posta i... Jak mogłam nie zauważyć oliwy w składzie, gdy kupowałam czekolady?! Potem jednak, gdy poszłam to zweryfikować i sięgnęłam po tabliczkę do szuflady, niczego takiego w składzie nie odnotowałam. Uf. Wyglądało na to, że zmienili producenta, a wraz z nim zmienił się skład i gramatura (w nowej wersji jest i oliwa). O mojej czekoladzie wyprodukowanej dla internetowego sklepu Naturitas, ja bowiem nie wiedziałam nic... do czasu aż wpisałam w Google to, co znalazłam na opakowaniu: "Fabryka czekolady w mieście Barberà del Vallès". Jakież było moje zdziwienie, gdy wyświetliło mi się cenione przeze mnie Sole! To już mi coś mówiło! Za to o samym sklepie wciąż niewiele wiedziałam, a tylko to, że mają beznadziejne podejście do wysyłania produktów i te przychodzą w opłakanym stanie. No, i to, co łatwo znaleźć o nich w internecie: że to hiszpańska, ale działająca ogólnie w Europie od 2014 roku, drogeria online, której twórcy są ponoć "przywiązani do natury".

Naturitas Chocolate Negro 85% cacao to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao, wyprodukowana przez Chocolates Sole dla Naturitas.

Po otwarciu uderzył zapach soczystego, słodko-kwaśnego ananasa i świerków. Zaskoczyła mnie ta jednoznaczność, ale niewątpliwie kwasek owocu podkręcał poważniejszy kwasek drzew iglastych. I samą drzewność też wplotły. Za ananasami i likierem ananasowym stały jeszcze brzoskwinie w puszce, dopowiadające im słodycz. Na te złożyło się jeszcze troszeczkę karmelu. Bardzo wycofanego i jakby solonego? Szczypta soli osiadła w mocnym paleniu i jakby mineralnie-metalicznym wątku. Do głowy przyszły mi poprzypalane kratki grillowe, a także olej sezamowy.

Twarda tabliczka przy łamaniu trzaskała bardzo głośno i konkretnie. Przypominała skałę.

W ustach czekolada rozpływała się powoli. Chwilę się jakby wahała, po czym pokrywała podniebienie gęstymi, lepkimi smugami. Ogólnie cechowała ją lepkość i gęstość, wręcz ciężkość. Poczucie lepkości wiązało się z efektem nieco przytykającym ze względu na przewijającą się pylistość. Sucha jednak nie była. Powiedziałabym, że wręcz dość ciężko-tłusta i nieco oleista.

W smaku przywitała mnie średnio wysoka, ale odosobniona słodycz. Nie chciało jej się rosnąć, przez pewien czas płynęła więc na jednostajnym poziomie, mieszając się z maślanością. Zaobfitowało to w łagodny, ale wyraźnie palony karmel.

Za słodyczą zaznaczył się bardzo delikatny raczej egzotyczny owoc. Owoc, przy którym kwasek czeka, by też rozbrzmieć, ale jeszcze nie kwaśny.

Najpierw paloność karmelu przechwyciła gorzkość. Zrobiło się bardzo palono, a i ten stopień palenia był mocny. Gorzkość jednak wcale taka mocna nie była; w dodatku urozmaicał ją leciutki kwasek - bynajmniej nie owocowy. Kwasek rozszedł się nieco wyraźniej jako świerki, ogólnie drzewa iglaste. Wraz z nadejściem gorzkości, zaczęła rosnąc słodycz. Do karmelu zakradła się wtedy odrobinka soli, która zaraz zniknęła.

Owoce - wciąż niezbyt wyraziste - uczepiły się słodyczy, serwując mi brzoskwinie z puszki. Słodycz wzrosła skokowo. Brzoskwinie szybko zmieniły się w ananasa, a dokładniej słodki likier ananasowy, ale nie mocno alkoholowy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa cierpkość i gorzkość, palony motyw pochłonęły świerki, zmieniając je w po prostu drewno. Przy nim zaś zaznaczyła się odrobina ziemi, ale nie utrzymała się specjalnie długo.

Cierpkość raz po raz zerkała ku... olejowi sezamowemu? Odnotowałam czarny sezam, jakby trochę orzechowo-ziemisty. Możliwe że też jakieś orzechy...?

Likier anansowy rozkręcał się aż trafił na maślaność. Maślaność wciąż wiązała się ze słodyczą, która teraz już rosła spokojnie, jednostajnie i... słabiej. Wplotła wizję budyniowego deseru ananasowo-karmelowego. Deseru ze śmietany i masła, likierowego, ale bardzo słodkiego...

Do momentu gdy trafi się na kawałki świeżego surowego ananasa, jakim go urozmaicono. Ten dołożył drobny, punktowy (?) kwasek, przełamując słodycz. Ta wycofała się, wracając do średniego poziomu.

W tym czasie orzechowość zadeklarowała się jako nieco przypalone migdały blanszowane (bez skórek). Kryła się przy nich metaliczność i lekko spalono-węgielny motyw. Końcowo jednak maślaność trochę je wyciszyła. Cierpkość kakao jednak jako tako się ostała, kojarząc się w tym momencie z kakao w proszku i kakaowym budynie.

Tak, że w posmaku został motyw ananasów raczej suszonych w kakaowej polewie, oblanych właśnie mocno palono-kakaową czekoladą, zestawionych z węglem i drewnem. W posmaku też czuć maślaność, olej sezamowy, ale właśnie też owocowy kwasek, przełamujący to nie jaskrawo, ale wyraźnie.

Czekolada była smaczna, ale wolałabym czuć w niej nieco mniej maślaności (za sprawą której aż trudno by było zgadnąć, że to 85%, a nie np. 75%) i żeby palenie było słabsze. Te próbowały jakby wzajemnie się tonować, trochę stając na drodze rozwojowi głębi. Delikatny motyw ananasów jako likieru i kawałków ananasa w budyniowym deserze z karmelem, brzoskwiń w puszce ciekawie przeplatał się ze świerkami, potem ogólnie drewnem, węglem, czarnym sezamem, olejem sezamowym i pewną metalicznością. Olej i metaliczność nie były może zbyt atrakcyjne, niemniej miały w sobie coś... interesującego, niespotykanego.

Wyszła o wiele lepiej od Chocolates Sole Chocolate Puro Bitter 70 % Cacao, co potwierdza moją tezę, że w tamtej sprawę zawaliła lecytyna, której w dzisiaj przedstawianej nie było.

ocena: 8/10

kupiłam: naturitas.pl

cena: 12,69 zł

kaloryczność: 557 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier trzcinowy, kakao w proszku, tłuszcz kakaowy

DM Bio Vollmilch Schokolade Zartschmelzend mleczna 37 %

Nie jem mlecznych czekolad, bo zwyczajnie nie lubię, nie sprawia mi to przyjemności i nie widzę celu w jedzeniu czegoś tak nie kakaowego, nudzą mnie. Acz umiem docenić dobrą i potrafię przyznać, że są połączenia, w których sprawdzają się najlepiej. Choć np. w brownie w moim odczuciu nie ma miejsca dla czekolady mlecznej, w moim cieście, które nazwałam sobie Pomarańczową Delicją, krem musi być mleczno czekoladowy. Ciemna za bardzo przytłacza pomarańczowość. Nie robię tego jednak jakoś szczególnie dużo, więc na razie jeszcze miałam jakieś czekolady do tego. Dziś przedstawianą jednak dostałam od ojca, którego jakiś czas temu zapytałam, czy nie rzuciła mu się w oczy Goplana Śmietankowa, nie mleczna. Swoją drogą, chyba ją wycofali. Mleczna Goplana ze względu na swój mocno orzechowy (od aromatu) charakter nie nadawała się, więc szukałam czegoś innego, tańszego od Meybona Feine Vollmilch Schokolade Tanzania 45 % Kakao / Fine Milk Chocolate 45 % Cacao, by nie zbankrutować. Pewnego razu ojciec przywiózł mi tę (chyba poprosiłam go o nią jeszcze przed Meyboną?). Pamiętałam bowiem, że DM Bio Vollmilch Schokolade - Ganze Nus była dobra.

DM Bio Vollmilch Schokolade Zartschmelzend to mleczna czekolada o zawartości 37% kakao, marki własnej Drogerii DM.

Po otwarciu zagrzmiał intensywny zapach mocno maślanego, lekko solonego toffi i szklistego karmelu. Też mocno maślanego jednocześnie. Wyobraziłam sobie od razu miękkie cukierki toffi z lepkim nadzieniem kakaowym (coś jak Goplana Toffino Choco czy Wawel Tofflars) i lśniący, chrupiący karmel. Wiązały się z poczuciem ciepła. Ogrom masła i karmelu mieszały się z pełnym, jakby naturalnym, wiejskim mlekiem oraz echem orzechów. Też łagodnych, naturalnie słodkawych i maślanych orzechów nerkowca, może z dodatkiem pojedynczych laskowych bez skórek.

Wysoce tłusta tabliczka odznaczała się pewną twardością, konkretem, mimo że nie trzaskała podczas łamania. Trochę się za to kruszyła.

W ustach czekolada miękła i rozpływała się w tempie średnim, w sposób mazisty, zachowując jednak zbitość. Choć była gęsto kremowa i aksamitna, nie potrafię nazwać jej gładką ze względu na marginalną proszkowość. Ratowało to trochę od bardzo wysokiej tłustości masła.

W smaku czekolada wręcz zaszarżowała mocno mleczno-maślanym toffi. Toffi o słodyczy o dziwo tylko średnio silnej, nie wysokiej, które zahaczało niemal o krówkę. Krówkę szlachetniejszą, pozbawioną zacukrzającego aspektu.

Po chwili podkreślił je palony, choć też maślany karmel. Wyobraziłam sobie szklisty, chrupiący karmel, a po chwili jeszcze jednak znów twór bardziej miękki: karmelowe cukierki z nadzieniem czekoladowym, w którym bardzo delikatnie zaznaczyła się odrobińcia-odrobineczka kakao. Nie jednak gorzkość.

Gdzieś za nimi przemknął mi nieco orzechowy akcent. Taki niedookreślony, ogólnie orzechowy, ale nadający całości głębi i wpisujący się w karmelowość. Wyobraziłam sobie orzechy karmelizowane, otulone chrupkawo-lepką warstwą lekko solonego ni toffi, ni karemlu. Jakbym na siłę miała wskazać jakieś orzechy, były by to naturalnie maślane nerkowce, może z dodatkiem laskowych. 

Mleko trochę czekało, by zająć znaczącą pozycję do mniej więcej połowy rozpływania się kęsa. Wydawało się bardzo naturalne, wiejskie. Wraz z poczuciem ciepła, jakie biło od toffi i karmelu utworzyło sielski, wiejski klimat.

Słodycz wzrosła i z czasem zaczęła wydawać się ryzykowna. Mleczność jednak tak podeszła maślaność, że jakby trochę odeszły od tych toffi, krówek i karmelu, a wystąpiły osobno, sprawiając, że słodycz skierowała się na przystępniejszy tor. Wysoki, ale zrozumiały dla mlecznej czekolady.

Mleko trochę zabarwiło się toffi, maślaność w sumie... również. Acz to właśnie ona, maślaność, dominowała na końcówce. Jako jakiś maślano-mleczny pudding w wariancie toffi-krówkowym. Ten słodyczą znów łypał ku przesadzie.

Po zjedzeniu został posmak bardziej budyniu toffi-krówkowego ze znaczącym motywem maślanym, ale też wyraźnie mlecznym. Pojawiło się też echo kakaowo-orzechowe. Nie gorzkie, ale nadające głębię i szlachetność. Odnotowałam też to, że jakby słodkie ciepło trochę zaznaczyło się w gardle.

Czekolada wyszła bardzo dobrze, choć nie przekonała mnie aż tak wysoka maślaność kosztem mleczności. Wolałabym, by zamiast aż tak dominować nad mlekiem, stało z nim na równych prawach. I ta tłustość masła też mnie trochę już przytłoczyła (w DM Bio Vollmilch Schokolade - Ganze Nus sprawę ratowały orzechy). A jednak wyrazisty smak maślanego toffi, toffi lekko solonego i podkreślonego karmelem oraz nadzieniem czekoladowym prosto z cukierków karmelowych, przechodzące w toffi-krówkowy budyń, wszystko to oczywiście z mlekiem wyszły naprawdę zacnie. Tym bardziej, że choć w pewnym momencie były ryzykownie słodkie, ogół jawi się jako odpowiednio słodki, nieprzesłodzony. Nutka orzechowo-kakaowa wypisanym nadała szlachetnej głębi, a jednak nie były zbyt wyraziste, by zburzyć klimat toffi.

Nawet ja zjadłam trochę z przyjemnością, choć mleczne czekolady nie sprawiają mi obecnie przyjemności. Jakieś 1,5 kostki mi jednak wystarczyło, bo czułam przesyt tej słodyczy.

Resztę użyłam do kremu do ciasta.

Krem z tą czekoladą bardzo zgęstniał, po jakiejś godzinie czy dwóch zastygł aż nieco przesadnie, że do reszty dodałam trochę ciepłego mleka, by wyłożyć resztę na drugą połowę wypieku. A i tak dałam odrobinkę mniej masła, a więcej serka Philadelphia Light.

Smak wyszedł zachwycająco. To był prawdziwie mleczno czekoladowy krem! Czuć mleko, maślaność takowej, a w dodatku charakter konkretnie tej czekolady. Skojarzenie z kakaowo-czekoladowym nadzieniem wypływającym z miękkich karmelków cały czas było obecne. Odrobina kakao, które daję do kremu właśnie ten motyw uwypukliła. Ogólnie czekolada ta w tym kremie wyszła na tyle intensywnie czekoladowo, że uznałam, że dodam mniej niż zwykle kakao, by nie zaburzyć smaku czekolady DM. To było dobre posunięcie. 

Ogólnie to, jak ta czekolada wychodzi w kremie sprawiło, że dałam jej te 0,5 punktu więcej niż chciałam po zjedzeniu trochę osobno.

ocena: 9,5/10

kupiłam: ojciec mi kupił w Drogerii DM

cena: nie znam

kaloryczność: 573 kcal / 100 g

czy znów kupię: pewnie jeszcze o nią poproszę

Skład: nierafinowany cukier trzcinowy, 26% pełne mleko w proszku, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa

Ombar 90 % Cacao ciemna surowa 90 % z Ekwadoru

Kiedyś ta brytyjska marka rzuciłam mi się w oczy na eBayu, ale ze względu na wysokie koszty przesyłki, nie zamówiłam. Na dodaniu do ulubionych się skończyło. Cukier, którego fanką nie jestem oraz tylko dwa warianty, a mianowicie dziś przedstawiany i 100% kakao, czyli też nie do końca mój typ odwodziły mnie od zakupu. Gdy jednak dostrzegłam ją stacjonarnie, uznałam, że takiej okazji przegapić nie można. Jak poczytałam już na potrzeby przygotowania wstępu, Ombar, brytyjska marka mająca fabrykę w Cambridge, pozyskuje kakao bezpośrednio od rolników z Ekwadoru, płacąc ceny powyżej Fair Trade i używając wyłącznie certyfikowanych składników organicznych i Fair for Life. Ziarna przetwarzane są w jak najniższej temperaturze, by zachować naturalne polifenole i składniki odżywcze. Ładnie. Miałam więc nadzieję, że smak będzie równie ładny, co podejście twórców. A że dawno nie jadłam surowej czekolady... naszło mnie na nią.

Ombar 90 % Cacao Bean to Bar Super Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 90% surowego kakao Arriba Nacional z Ekwadoru.

Po rozchyleniu papierka poczułam intensywny zapach drzew iglastych, związanych z jakby kwaskawą rześkością takowego oraz orzeszków piniowych o nieco kwaskawo-ostrym charakterze. Za nimi rozchodził się wątek wręcz ciężki, palono-podwędzany i dosadnie tytoniowy. Z palonością wiązała się słodycz melasy, choć nie aż tak jednoznacznej, bo częściowo skrytej w także słodko-rześkich, świeżych kwiatach. Za tym wszystkim przewijały się kwaśne i jakby podkarmelizowane (posypane cukrem i zapieczone?) owoce: brzoskwinie, mango i pomarańcze.

Tabliczka w dotyku wydała mi się tłusta, a choć gruba, nie była twarda. Podczas łamania trzaskała średnio głośno, jawiąc się jako konkretna i masywna, ale nie twarda właśnie. Gdy zaś robiłam kęsa, miałam wrażenie, że wgryzam się w utwardzoną, konkretną, ale jednak miękkawą, tłustą masę. 

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnim. Robiła to bardzo maziście, trochę oleiście. Tłustość ogólnie bardzo się rozkręciła i wyszła wręcz ciężko. Na pewno konkretnie. Mimo mięknięcia niczym masło, zbity kształt zachowywała bardzo długo, jawiąc się jako niby idealnie gładka, wręcz śliskawa, ale z jakby ukrytym echem pylistości.

W smaku pierwsza przybyła wysoka słodycz karmelu, za którym podążały rześkie, świeże kwiaty.

Karmel dał się poznać jako palony, co podchwyciła gorzkość. Jego palenie rosło, a że rosła też gorzkość, w dużej mierze pochłonęła go i wpisała w motyw palonego drewna. Po chwili dołączył do nich tytoń i echo dymu papierosowego.

Przez moment miejsce karmelu próbowała zająć... Melasa? Niby cięższa od niego, a jednak... zarazem rześka? Do głowy przyszedł mi syrop z agawy, a melasa ulotniła się.

Słodycz utrzymała się jako kwiaty, które rozkręciły rześki wydźwięk. Pomyślałam też o roślinach: aloesie, może mięcie... Przez ułamek sekundy może nawet o glonach, np. spirulinie? Wszystko to pod pieczą kwiatów.

Za słodyczą, ale właśnie jakby w tym rześkim wątku, pojawił się kwasek. Najpierw wycofany i łagodny, potem, choć w sumie też dość ugodowy, przemykający przez całą kompozycję. A jednak jakby cały czas wisiała nad nim słodycz... palono-agawowa (jakby karmelo-melasy z syropu z agawy? - wyobrażenie). Zjawiły się niedojrzałe brzoskwinie i ogólnie egzotyczny, niejednoznaczny wątek. Kwiaty zasugerowały mu z czasem sporo słodyczy i zrobiło się słodko, a z kwaskawym echem. Brzoskwinie dojrzały i wyłoniło się przy nich mango. Mango przejrzałe?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa papierosowo-tytoniowy motyw zmienił się trochę w drewno i drzewa. Palone drewno i iglasty motyw kojarzyły się z ogniskiem w lesie, gdzie czuć woń ziemi. Iglastość podchwyciła świeżo-rześki wydźwięk.

Owoce w tym czasie, trochę skokowo znacząco się osłodziły, a kwaśność stała z resztą nut w harmonii. Do egzotycznych owoców, brzoskwiń i mango dołączyła słodko-kwaśna pomarańcza. Paloność pokierowała je w pieczono-grillowane klimaty. Wyobraziłam sobie właśnie grillowane brzoskwinie, trochę poprzypalane. Takie, które puszczają sok.

Z owoców wychyliła się goryczka skórki cytryny. Też jakby palono-karmelizowanej. Owoce zaczęły trochę słabnąć.

Z leśno-iglastej toni zaś wymknęły się orzeszki piniowe. Przygotowały grunt pod bardziej ogólnie orzechową nutę, która jednak nie utrzymała się długo, a dopuściła do kompozycji maślaność. Ta przysłoniła częściowo owoce, złagodziła gorzkość. Ta raz po raz jeszcze jakby... próbowała dołożyć trochę ziemi?

Nie udało jej się jednak utrzymać słodyczy. Ta znów wzrosła skokowo, co z kolei na zasadzie kontrastu podkręciło też kwasek. Tym razem jakby... skórki cytryny i spalenizny? Wydawało się, że słodycz przez moment waha się, czy nie ulec spaleniźnie - już otarła się o melasę, po czym... Jednak wróciły kwiaty.

Kwiaty wzmocnione niemal wodnistą rześkością... wody kokosowej? I kwiatów mokrych od wiosennej mżawki. Błyskawicznie przybierały niemal na korzennej pikanterii, ale... która nie była ani pikanterią, ani korzennością (dziwne wrażenie).

Po zjedzeniu został posmak kwaśnych owoców egzotycznych, w tym brzoskwiń oraz jakby grillowanych i aż karmelizujących się owoców słodszych: pomarańczy i chyba też brzoskwiń. Do tego czułam rześkość roślin, jakby wody kokosowej, trochę aloesu oraz sporo maślaności, w której pobrzmiewała subtelna orzechowość. W oddali majaczył jakby kwasek spalenizny, a na języku zaznaczyła się ni cierpkość, ni pikanteria.

Czekolada była smaczna i ciekawa, ale wolałabym, by posłodzono ją innych cukrem. Do surowego smaku to chyba właśnie cukier kokosowy podopowiadał trochę spalenizny, co poniekąd wyszło interesująco z tymi owocami, ale jakoś mi nie pasowało do tej rześkości kwiatowo-wodnistej. Kwasowość zaskoczyła mnie tym, że wyszła nisko-średnia - cukier kokosowy stanął na drodze jej rozwojowi tak, że aż łatwo zapomnieć, że to czekolada surowa 90%. Gorzkość na odpowiednim poziomie, słodycz średnio wysoka, więc teoretycznie to z kolei jak trzeba, a jednak jakby coś nie grało. Drewno i drzewa, las iglasty i orzeszki piniowe, tytoń stały obok mocno owocowego smaku brzoskwiń, mango, cytrusów. Kwiaty, rześkie rośliny i woda kokosowa wiązały się z rześkością też chyba nakręconą cukrem kokosowym. Dziwnie podkręcił... wodnistość? I tłustość tłuszczu kakaowego, którego ogólnie dodano tam dużo. Tak, bardzo ingerował w nuty samej czekolady. Za bardzo. Nie zgadłabym tej zawartości kakao, dałabym jakieś góra 80%. Mogłabym wystawić jej 8, gdyby tylko struktura była mniej miękko-tłusta. Ta miękkawość spleciona z konkretem wyszła trochę osobliwie.

ocena: 7/10

kupiłam: Kuchnie Świata

cena: 22 zł (za 70g)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: nieprażone kakao, cukier kokosowy, tłuszcz kakaowy

Zotter Almond Praline Intense / Mandel Praline intense ciemna 70 % z nugatem migdałowym z ciemną czekoladą

Nowe, coraz bardziej kombinowane kompozycje Zottera zwyczajnie zaczynały mnie męczyć i denerwować. Ambitne opisy, a rzeczywistość rozczarowująca. Problem widziałam w tym, że obecnie Zotter za wiele pcha do każdej warstwy, robi za dużo złożonych warstw, przez co ogół wychodzi zbyt chaotycznie lub rozmyto. Dziś przedstawiana kompozycja na tle tych wszystkich przekomnimowanych, przeładowanych tabliczek jawiła się jako przyjemnie prosta odskocznia. Jak ujął w opisie Zotter, "w hołdzie dla słynnej francuskiej ciemnej praliny (dark praline)", stworzył pralinę z ciemnych prażonych migdałów z ciemną czekoladą, która wg niego pasuje tam najlepiej. Zgooglałam, by się upewnić, o co chodzi. Chodzi o krem zrobiony z karmelizowanych migdałów, czyli właśnie tę francuską pralinę. To dość ważne, bo często w odniesieniu swoich warstw i orzechowych batono-tabliczek Zotter używa nazw "pralina" i "nugat" zamiennie. A w cukiernictwie to nie to samo, bo nugat to masa orzechowa z białkami. "Ciemna" pewnie odnosi się do tego, że migdały zostawia się w skórkach (bo kremy migdałowe niektórzy dzielą na jasne z migdałów blanszowanych i ciemne z migdałów ze skórkami). 

 Zotter Almond Praline Intense / Mandel Praline intense to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao nadziewana (59%) kremem na bazie praliny / nugatu migdałowego i ciemnej czekolady o zawartości 80% z solą.

Po otwarciu uderzył intensywny zapach prażonych migdałów, za którymi pobrzmiewała spokojna, szlachetnie gorzka ciemna czekolada. Prażone migdały, może lekko karmelizowane, dominowały zupełnie. Wiązały się z ciepłem oraz znaczącą słodyczą waniliowo-nugatową, i karmelową. Powiedziałabym, że czuję mocno maślany karmel, którego maślaność harmonijnie splata się z bardziej stonowanym wątku ciepłego ciemnego chleba z masłem. Chlebowy akcent pochodził od palonej czekolady i z gracją mieszał się z maślanym wnętrzem.

Tabliczka wydawała się masywna, a podczas łamania wrażenie to utrzymało się. Gruba warstwa czekolady trzaskała, a i zbity środek był konkretny. Wyglądał na kruchy, ale w dotyku czuć tłustość. Przy odgryzaniu kęsa zęby wchodziły w niego łatwo, jak w masło.

W ustach czekolada rozpływała się kremowo i dość powoli. Cechowała ją mazistość i maślana tłustość. Z wolna odsłaniała nadzienie, które próbowało się do niej upodobnić. Krem rozpuszczał się jednak zdecydowanie szybciej.

Krem wykazywał niemal czekoladową gęstość, ale też maślaną - jeszcze wyższą niż czekolada - tłustość. Był nieprzyjemnie tłusty, że w trakcie jedzenia wydawał się nieco tłusto-śliski. Okazał się bowiem niemal idealnie gładki. Zbitość zachowywał prawie do samego zniknięcia.

Podczas odgryzania kawałka, odzywała się i czekolada, i nadzienie.

W smaku czekolada rozniosła po ustach motyw palony i nieco migdałowo-chlebowy. Kojarzyła się z ciemnym chlebem, a do tego miała subtelnie kawowe echo. Wykazywała stonowaną słodyczą palonego karmelu.

Spróbowana osobno pobrzmiewała migdałami. Wydaje mi się, że choć niewątpliwie przesiąkła, sama w sobie też zawarła nutę migdałów. Oprócz tego, wyraźnie wykazywała soczystość wina z wyczuwalnymi czerwonymi owocami.

Nadzienie odzywało się prawie od razu, choć wkraczało spokojnie, w harmonii z czekoladą. Zauważalnie dodawało jej słodyczy o nugatowo-pralinowym tonie. Przede wszystkim umocniło jednak migdałowy wątek.

Krem okazał się skupiać na prażonych migdałach. Prażonych i zdecydowanie osłodzonych, bo zwłaszcza w zestawieniu z czekoladą, wydawał się słodki. Połączył słodycz wanilii i maślanego karmelu, które układały się w pralinowo-nugatowy klimat. Motyw migdałów kojarzył mi się z najzacniejszymi pastami 100% z prażonych migdałów ze skórkami. Możliwe, że leciutko karmelizowanych. Zarówno prażenie, jak i karmelowe echo podkreślało pewne niemal korzenne ciepło. Przy nim zaplątała się subtelna cierpkość, jako że krem też zawierał trochę czekolady, dzięki której świetnie zgrywał się z czekoladą.

Kiedy spróbowałam trochę kremu osobno, utwierdziłam się co do tego, że pobrzmiewał korzennie imbirowym ciepłem, ale wydał mi się mniej słodki, bardziej maślano-oleisty. Oczywiście przede wszystkim prażono migdałowy, ale bardziej tłusto stonowany, gdy chodzi o słodycz. Tę ewidentnie podbijała kontrastowo gorzka czekolada.

Czekolada w tle, za nugatem, wydawała się jeszcze bardziej cierpko-gorzka, kontrastowo mocniejsza. Kryło się w niej kawowe echo, a nawet pewna ziemistość.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa krem tak czy inaczej robił się nieco bardziej maślany, ale z czasem, w zestawieniu z czekoladą, wydawał się bardziej słodki. Z czekoladą układało się to w wizję ciemnego chleba, posmarowanego słodkim, waniliowym masłem. Karmel przyozdabiał to skojarzenie, zaś leciutko rozgrzewający gardło efekt nasilał poczucie słodyczy (w istocie to imbir, niezbyt oczywisty jako on sam). Z czasem i tak migdałowość zaczęła słabnąć, a ja odnotowałam pewną oleistość.

Nadzienie uległo nieco czekoladzie, końcowo decydując się na jeszcze trochę kakaowej cierpkości. Zdarzyło się, że na myśl przyszła mi luźna wizja migdałowego cappuccino ze względu na maślaność, która udawała coś niemal mlecznego.

Dosłownie parę razy - może ze trzy czy cztery - pod koniec bardzo nieśmiało, w oddali, zaznaczała się odrobinka-odrobineczka soli.

 Występ kończyła już sama palona i wręcz winnie-ziemiście soczysta czekolada. Jej jakby opalany charakter i subtelny kwasek kojarzył mi się z beczkami z winem o nutach ziemi i czerwonych owoców.

Po zjedzeniu został posmak prażonych migdałów, migdałów lekko karmelizowanych i wtulonych w waniliowo-maślaną toń, za sprawą której miałam w głowie naturalny krem migdałowy w wariancie nugatowym. Ostał się też motyw cierpko-gorzkiej, palonej czekolady.

Czekolada okazała się smacznym zaskoczeniem. Wreszcie Zotter skupił się na pojedynczym składniku i w pełni wykorzystał jego potencjał. Prażone migdały wtłoczone w waniliowo-karmelowe realia nugatu, praliny wyszły cudownie i idealnie mieszały się z gorzką, nieprzesłodzoną ciemną czekoladą. Smakowo wnętrze smakowało, jakby wymieszano konkretnie cudowny krem Eko Gram The Real Almond Paste z elementami słodzącymi. Jak dla mnie, nieco większą rolę w samym nadzieniu mogłaby odegrać ta czekolada 80%, ale pewnie dodano jej malutko. Za to na pewno obeszłabym się bez tej wychylającej się pod koniec oleistości. Acz taką jedyną, poważniejszą wadą była konsystencja kremu - niestety wyszedł okrutnie tłusto.

ocena: 8/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g; acz moja ważyła 77g)

kaloryczność: 591 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, migdały 28%, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, olej słonecznikowy, pełny cukier trzcinowy, emulgator: lecytyna sojowa; sól, proszek imbirowy

(miniaturka) Chocolat Bonnat Voiron Puerto Cabello 75% "Venezuela" Cacao 75% Chocolat ciemna z Wenezueli

Po zjedzeniu miniaturki Chocolat Bonnat Voiron Chuao 75% "Venezuela" Cacao 75 % Chocolat  uznałam, że nie będę bardziej zwlekać z kolejną. Wszak też była z Wenezueli - fajnie więc je zestawić w krótkim odstępie czasu. Dziś prezentowaną, jak się okazało, zrobiono z regionu miasta Puerto Cabello ze stanu Carabobo.

Chocolat Bonnat Voiron Puerto Cabello 75% "Venezuela" Cacao 75% Chocolat to ciemna czekolada o 75 % zawartości kakao z Wenezueli z regionu miasta Puerto Cabello, u mnie jako miniaturka / neapolitanka ważąca 3g.

Po rozwinięciu złotka poczułam bardzo delikatny, ale wyraźny zapach kwiatów, wkomponowanych w nieco chłodno-rześką konwencję. Pomyślałam o eukaliptusie, choć nie był to w 100% on. Mięta...? też nie, ale coś z tych klimatów. Trochę za kwiatami i tym chłodem zaznaczyła się kawa mokka, a więc czekoladowo-mleczna, choć zrobiona na espresso z palonych ziaren. W oddali zaś odnotowałam bardzo wycofaną, owocową cierpkość. Chyba pomarańczy.

Malutka kostka, choć bardzo tłusta w dotyku, była bardzo, bardzo twarda. Do tego stopnia, że nie dałam rady jej przełamać.

W ustach czekolada przez moment czekała z rozpuszczaniem się, udając zimne, a w końcu ocieplające się masło. Gdy już zaczęła, rozpływała się w tempie średnim, stając się gęsto-zbitym maślanym kremem, który tłustymi smugami pokrywał podniebienie.

W smaku pierwsza rozeszła się słodka maślaność, zapowiadająca, że kompozycja ogólnie będzie bardzo łagodna.

W oddali przemknął ledwo zauważalny kwasek... acz jakby zanim spróbował się przebić, już zniknął.

Do łagodności dołożyła się kwiatowa rześkość, jaka do niej po chwili dołączyła. Okazała się nieść też trochę słodyczy. Słodycz wzrosła znacząco, przedstawiając się jako jasny, wielokwiatowy miód.

Z maślanością związał się delikatny motyw orzechów. Powiedziałabym, że naturalnie słodkich orzechów laskowych i młodych, jasnych orzechów włoskich pozbawionych skórek i goryczki. Orzechy zaczęły przechodzić w łagodnie orzechowy krem na bazie serka śmietankowego do tortu / babeczek.

Słodycz przestała rosnąc, zajmując poziom dość wysoki. Zmienił się jej wydźwięk, miód zmieszał się bowiem z pewnym... orzeźwieniem? Miętą? Wyobraziłam sobie napar ze słodkiej, łagodnej mięty, posłodzony miodem. Mięty łagodniejszej, zielonej... Może z dolatującym z oddali eukaliptusem?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa wyłoniła się subtelna gorzkość o wyraźnie palonym charakterze. Przypominała kawę, ale taką załagodzoną: ze sporą ilością pełnego mleka, kawę czekoladową... Nie za mocną, w ogóle to nie za mocno kawową, choć z palonością ziaren, z jakich ją zrobiono.

W tle znów zarejestrowałam soczyście-cierpkawy kwasek chyba pomarańczy (?), tym razem podejmujący niezbyt udaną próbę przebicia się...

Krem orzechowy zaczął robić się coraz mniej wyraźny, stając się słodkim kremem "możliwe, że kawowym", ale jasnym i słodkim. Osiadł na kakaowym, nieco bardziej gorzkim cieście kakaowym.

Gorzkość, mimo że delikatna, podkreśliła odrobinę owocowej cierpkości. Odnotowałam słodko-cierpkawą pomarańczę z domieszką... cierpkawych, ciemnych owoców leśnych?

Wróciła maślaność, która odciągnęła uwagę od owocowego echa, a nakierowała ją na wspomniane już ciasto z kremem.

Czekoladowe ciasto z cynamonem? Czekoladowy piernik? Końcówka zrobiła się bardziej korzenna, choć wciąż słodko-maślana. Miętowy napar, już bardziej pewna ziołowość, też wpisała się w korzenność. Była to korzenność słodka, trochę przyozdobiona kwiatami. Pomyślałam o cieście piernikowym z cienką warstwą dżemu pomarańczowego, może wręcz trochę nijako marmoladowego.

Po zjedzeniu został posmak maślany, łagodny, ciastowo-kremowy. Czuć tu korzenne ciasto kakaowo-czekoladowe z warstwą śmietankową jakiegoś kremu. Możliwe, że kawowo-orzechowego, ale na pewno słodkiego i tłustego. Wszystko to wieńczyła pewna rześkość ni ziół, ni kwiatów oraz nienachalna nutka pomarańczy.

Czekolada wyszła całkiem w porządku, ale nieporywająco. Wyczuwalne w niej nuty wszystkie były smaczne, ale miały zbyt łagodny, niecharakterny i wręcz nudny charakter. Całość była bardzo, bardzo łagodna i maślana. Gorzkości w niej czułam niedosyt. Krem serkowo-śmietankowy orzechowy, potem bardziej kawowy, czekoladowa kawa mokka, ciasto kakaowe z korzenną nutką były przyjemne, ale brakowało im charakteru. Sporo kwiatów, miodu, mięty zaparzonej z miodem z echem owoców leśnych i pomarańczy próbowało to urozmaicić, ale wszystko to za bardzo uczepiło się łagodności, maślaności i słodyczy. W dodatku nie pasowała mi tłusta konsystencja. Acz gdyby smak był boski, można by na nią przymknąć oko.

Krem orzechowo-czekoladowy, cookie dough, drzewa, pomarańcze i mandarynki, trochę kawy, dżem i nalewka, lukrecja i zioła A. Morin Venezuela Puerto Cabello noir 70 % w pewnym sensie kojarzyły się z nutami dziś prezentowanej, która choć też nie była mocno gorzka, nie kwaśna a soczysta, smakowała znacznie lepiej.

ocena: 6/10

kupiłam: dostałam

cena: nie znam

kaloryczność: 603 kcal / 100 g

czy kupię znów: tak

Składniki: kakao, tłuszcz kakaowy, cukier