Vanini fondente 62% con granella di nocciole caramello e sale / dark chocolate 62% with chopped hazelnuts, caramel and salt ciemna z Peru z kawałkami orzechów laskowych, karmelem i solą

Solone orzechy laskowe? Z czymś takim w czekoladzie jeszcze się nie spotkałam. Fistaszki, migdały - te producenci solą ciągle, ale laskowe? Nie. Co innego, że uważam, że ich naprawdę nie ma sensu solić, bo to nie pasuje, no ale... Nie mogłam wiedzieć na pewno przed spróbowaniem. A markę Vanini kiedyś lubiłam (ale dawno nic od nich nie jadłam).

Za czekoladę wzięłam się na Świnickiej Przełęczy, na którą weszłam od Zielonego Stawu Gąsienicowego, idąc z Kościelca. Wspinając się w śniegu, cały czas zastanawiałam się, czy wchodzić na szczyt. Czasu było coraz mniej, a wiało coraz mocniej. Gdy w końcu Świnicę zasłoniły chmury i wyglądało na to, że będzie już tylko gorzej, pomyślałam, że nie ma sensu. Już na Świnickiej Przełęczy ledwo porobiłam zdjęcia czekoladzie bez straty kawałka. Było parę takich momentów, że musiałam łapać kostki. A na moje nieszczęście tabliczka była bardzo połamana.

Vanini fondente 62% con granella di nocciole caramello e sale / dark chocolate 62% with chopped hazelnuts, caramel and salt to ciemna czekolada o zawartości 62 % kakao z Peru z prowincji Bagua z posiekanymi orzechami laskowymi, karmelem i solą.

Po otwarciu poczułam zapach głównie znacząco palonej, ale nie mocno gorzkiej czekolady, mieszającej się z motywem wegańskiego budyniu orzechowego, z zaznaczonym w tle dodatkiem jakby cukierkowego karmelu. Orzechowość w zasadzie była trochę niejasna. Orzechy laskowe dało się rozpoznać, ale nie tak, bym miała się założyć i... wydawało się, że towarzyszą im fistaszki (może nawet trochę wyprzedzają?). Słodycz trochę sugerowała nugat, ze względu na gorzkawość, kakaowy. Po przełamania czy odgryzieniu kawałka czasem za to swoją obecność zdradzała sól.

Tabliczka na dotyk obiecywała kremowość, acz mimo twardości, podczas łamania trzaskała przeciętnie głośno, łącząc kruchą chrupkość z dźwiękiem suchych, łamanych gałęzi.

W przekroju zobaczyłam sporo średnich kawałków orzechów i głównie małych karmelu o niemal czarnym kolorze. Większość orzechów znalazła się bliżej spodu, karmel zaś przy wierzchu. Nie wiem, czy to przemyślane, czy tak wyszło. Szybko okazało się, że tak gęsto je rozmieszczono, że w zasadzie nie da się zrobić kęsa bez dodatków - by popróbować wszystkiego osobno, bawiłam się już w warunkach domowych z nożem i dobrym oświetleniem.

W ustach czekolada rozpływała się średnio wolno i bardzo maziście. Miękła, racząc mnie średnią tłustością i kremowością, którą z czasem zaczęły zaburzać wyłaniające się dodatki. Karmel w większości rozpuszczał się wraz z nią, dodając lekką wodnistość. Czekolada starała się jak najdłużej kryć dodatki, stąd gryzienie wcześniej bardzo mi nie odpowiadało. Z czasem w ustach zmieniało się to wszystko w przesadnie najeżony zlepek kawałków.

Na próbę raz czy dwa pogryzłam dodatki obok czekolady. O ile orzechy zawsze były takie same, tak karmel gryziony wcześniej... w ogóle wyraźnie był. Lekko skrzypiąco-skrzyliście chrupał. Potem w większości się rozpuszczał. Sól na szczęście też się rozpuszczała w większości.

Czekolada znikała maziście-wodniście i zostawało dużo kawałków, głównie orzechów.

Karmelu na koniec zostawało niewiele. Tak, że jakaś drobinkami czasem lekko skrzypnęła i tyle. 

Gryzione kawałki, kawałeczki i drobinki orzechów lekko chrupały z jakby skrzypiącym pogłosem. W większości były delikatne, tylko parę trafiło się twardszych.

W smaku najpierw przeważnie rozchodziła się słodycz. W przypadku niektórych kęsów czasem równo z nią zaznaczała się średnio silna nuta soli. Zaraz się rozchodziła i trochę wycofywała.

Do słodyczy dołączyła palona gorzkość. Wydawało się, że zacznie rosnąć, ale po lekkim wzroście, spoczęła na średnim poziomie.

W gorzkości poczułam trochę ziół. Cierpkich, właśnie gorzkawych... Acz zaraz zostały w tyle. Czasem ich cierpkość podkreślał subtelny akcent soli.

Słodycz bowiem rosła i skupiała na sobie większość uwagi. Miała w sobie coś lekko karmelowego, acz nie wyraźnie palonego, a także... orzechowego? Do głowy przyszły mi jakieś orzechowe placki, kombinowane pancake'i z masła orzechowego, może z dodatkiem kakao.

Gdy spróbowałam trochę samej czekolady, wydała mi się sama w sobie lekko orzechowa jak kakaowy nugat, a także mniej karmelowa i mniej słodka. Orzechami laskowymi mogła przesiąknąć trochę, ale orzechowa nuta chyba płynęła i z niej samej. Motyw karmelu za to na pewno rozchodził się od kawałków.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa kawałki wyraźnie wyłaniały się z czekolady. Karmel jednak ogólnie bardzo podpinał się pod samą czekoladę. Kawałki orzechów wnosiły niewiele, bo lekki orzechowy akcent, którym podczepiały się pod bardziej kakaowo-nugatową nutę bazy, acz osłabiały słodycz.

Dodatki gryzione wcześniej, obok czekolady, były mało wyraziste. Trudno było określić, jakie orzechy tam dodano, a karmel jawił się jako bardziej cukrowo-cukierkowy, trochę sztuczny, prawie nie palony (drobna paloność ujawniła się tylko przy rozpuszczaniu?). Czekolada z kolei wydawała mi się słodsza i zarazem bardziej tanio gorzka w niemal plastikowy sposób.

Gdy spróbowałam samego karmelu (z trudem wydobytego i wydzielonego), wydawał się smakować cukrem, trochę wręcz cukierkowo, ale nieokreślono.

Orzechy zawsze smakowały tak samo, ale przy próbowaniu osobno utwierdziłam się, że w bazie czuć nugatowo-pancake'owy motyw niezależnie od nich.

Z czasem odnotowałam nugatowo-karmelową kawę. Nie zawsze tak samo nugatową czy karmelową - te smaki pojawiały się w różnych proporcjach, na pewno jednak kawę smakową. Jakby głównie to rozpuszczający karmel ją sugerował. A z kolei karmelowość karmelu chyba podkreślała odrobinka soli. 

Samego wyraźnie karmelowego smaku uświadczyłam w tej kompozycji w sumie niewiele.

Raz po raz przewijała się nie nachalna, ale wyraźna sól. Podkręcała słodycz i smak nieszczególnie palonego karmelu, a także znikomą soczystość.

Bardzo odlegle przemykała owocowo-cierpkawy motyw. Jakby jakiegoś cierpkiego cytrusa? Czasem przychodziła mi do głowy owocowa bombonierka, cytrusowo-czerwono owocowa? Taka, w której dodano też parę czekoladek z warstwą kakaowo-nugatową z pieczonych orzechów?

Ogólna orzechowość czasem rozmywała się pod naporem rosnącej słodyczy. Ta przynajmniej zachowała jakiś ambitniejszy wydźwięk. Już nawet niekoniecznie nugatu, ale... czegoś, nie cukru. Choć trochę niedookreślona, na szczęście w pozytywnym sensie.

Dodatki, głównie orzechy, gryzione na koniec były wyraźniejsze. Orzechy laskowe do rozpoznania. Łączyła je lekko prażona nuta i łagodna neutralność. Niektóre były bardziej słodkawe, inne lekko gorzkie. Bardzo harmonijnie wkraczały po lekko nugatowej bazie.

Śladowe resztki karmelu smakowały bardziej cukrowo-karmelowo, może nie mocno palono, a bardziej karmelkowo, ale bez dziwnej cukierkowości.

Na szczęście sól na koniec nie zostawała.

Po zjedzeniu zostawał posmak głównie dodatków, a więc lekko prażonych orzechów. Czasem czułam też sól, a przy niej echo sztucznego, cukierkowego karmelu. Czekolada, jako słodko-gorzkawy, lekko palony splot, robiła im za tło.

Tabliczka ogólnie tylko trochę wybiła się ponad przeciętność. Wiele w niej kwestii bym bardzo pozmieniała. Sól zbędna, ale nie jakoś szczególnie przeszkadzająca. Dodano jej na tyle mało, że "uszła w tłumie". Orzechy jako zbyt drobne, a przez to pozbawione charakteru nie zachwyciły, a niesatysfakcjonująco karmelowy, cukrowo-sztucznawy karmel był kiepski. Niby fajne było to, że rozpływał się wraz z czekoladą, ale mogli dodać lepiej zrobiony. Przynajmniej baza dobra, choć nie idealna. Kojarzyła mi się trochę z tabliczkami marki Tesco finest (np. Tesco finest Peruvian 70 % Dark Chocolate ciemna z Peru o cierpkiej słodyczy), które chyba właśnie Vanini robiło, tylko w wersji nieco "tańszej". W sumie pomysł, by zrobić czekoladę o niższej zawartości kakao, ale która nie jest okrutnie cukrowa, a trochę orzechowa, ciekawy.

ocena: 6/10

kupiłam: Auchan

cena: 19,99 zł

kaloryczność: 565 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, posiekane orzechy laskowe 7%, kawałki karmelu 7% (cukier, syrop glukozowy), pasta z orzechów laskowych, emulgator: lecytyna sojowa; sól 0,2%, ekstrakt waniliowy

Zotter Labooko fruit Johannisbeer / Blackcurrant biała porzeczkowa / z czarnymi porzeczkami

Zgłaszając dla zaprzyjaźnionej reprezentantki Zottera na Polskę, że z niektórymi nowościami chcę także tą, miałam chyba jakieś myślowe zaćmienie. Albo... nie doczytałam? I jakoś myślałam, że to będzie ciemna ze sproszkowanymi owocami, coś jak Zotter In-Fusion Sour Cherry in Cacao / Sauerkirsch in Kakao. Niestety, ta wchodziła w skład podlinii Labooko Fruit, czyli naturalnie kolorowych białych tabliczko-kuwertur ze sproszkowanymi owocami. Wzięłam ją więc w góry w listopadzie na prawie zimowe wyjście w Tatry, wychodząc z założenia, że energia się przyda. Pierwszym wybitnym szczytem, który zamierzałam tego dnia zdobyć, był Kościelec. Weszłam na niego znad Czarnego Stawu Gąsienicowego, idąc od Murowańca. Wystarczyły raczki, obyło się bez czekana i... było zadziwiająco ciepło. Kto by pomyślał? Niestety na szczycie zaczęło okrutnie wiać. Na szczęście też nie na tyle, bym musiała się obawiać, że zwieje mi czekoladę.

Zotter Labooko fruit Johannisbeer / Blackcurrant to biała czekolada porzeczkowa z czarnych porzeczek.

Po otwarciu rozszedł się delikatnie, ale wyraźnie owocowy zapach. Skojarzył mi się z dżemem z czarnych porzeczek i czarnego bzu oraz pudrowymi cukierkami porzeczkowo-malinowymi. Był kwaśny, cierpki, a jednocześnie znacząco słodki. Jakby tak dodać ogrom takich dżemów do jakiegoś trochę dusznego wege maślanego deseru. Subtelna mleczność udawała raczej roślinny zamiennik mleka.

Tabliczka w dotyku wydawała się jednocześnie sucho-pylista i tłusta. Podczas łamania trochę chrupko trzaskała, gdyż była twarda.

W ustach rozpływała się łatwo, w średnio-szybkim tempie. Miękła, zachowując umowny kształt. Mimo kremowości, była też pudrowo-proszkowa, a mazistość i soczystość łączyły się w niej w jedno. Tłustość, choć znacząca, wydawała się schodzić na dalszy plan.

W smaku szybko rozbrzmiała kwaśność porzeczek, ale jakby czarnych z dodatkiem czerwonych... W dodatku przerobionych na dżem. Kwaśność szybko zajęła wysoki poziom.

A jednak dżem zaraz dał się poznać jako dość słodki. Słodycz rosła powoli i nie nachalnie, ale zauważalnie. Nie osłabiała kwaśności, a w harmonii do niej dołączała. Oprócz dżemu poczułam pudrowość. Szybko przyszły mi na myśl pudrowe cukierki porzeczkowo-wieloowocowe.

Kwaśność porzeczek dopuściła do głosu nieśmiałe, niemal złudną nutę mleka, a ta zasugerowała jogurt. Jogurt wymieszany z dżemowym wsadem, który opierał się na czarnych porzeczkach, ale nie był tylko z nich. Wraz ze wzrostem słodyczy, jakoś mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, przyszły mi do głowy maliny. To głównie ich trzymało się pudrowe echo.

Słodycz jednak nie ograniczała się do owoców. W tle zaznaczyła jakby szlachetność, może nawet ciężkawą, ale przyjemną.

Jogurt czy raczej jogurtowy deser miał w sobie coś z wegańskich, roślinnych budyniów. Za nim chował się maślany motyw białej czekolady - starała się zostać incognito i nieźle jej to wychodziło. Czasem udało mi się uchwycić niemal karmelowe echo, ale przeważnie zaraz tonęło w oceanie soczystych owoców.

Ogólna owocowość starała się jak mogła, by zafundować mi soczystość i kwaśność. Z powodzeniem.

Kwaśne, dżemowe czarne porzeczki mieszały się ze słodszymi malinami, a jednak na koniec uparły się co do cierpkości. Tu prędko podkradły się jeszcze owoce czarnego bzu.

Końcowo w gardle czułam lekkie pieczenie, powiedziałabym, że splotu kwasowości i słodyczy, choć słodycz działała jakby trochę z ukrycia.

Po zjedzeniu został cierpki posmak dżemu z różnych leśnych owoców, w tym porzeczek, lecz choć głównie czarnych, to też trochę czerwonych, oraz malin, jednak także cukierkowa pudrowość i maślany motyw jakby słodkiego budyniu owocowego, z - tu już się zdradziła - białą czekoladą, i to w ilości pokaźnej. Przez motyw białej czekolady i kontrast, jaki powstał przy jej styku z cierpkością, pudrowy motyw trochę nazbyt irytował.

Tabliczka bardzo udana, bo wolna od zasładzania i ciężkości białych czekolad. Choć nie wyszła tylko czarno porzeczkowo, była cudownie kwaśno-soczysta, lekka. Fundowała cały bunkier owoców, m.in. czerwonych porzeczek i malin, czarnego bzu. Wydawało się, że jest tam jeszcze więcej różnych owoców, acz trudno je ponazywać. Nie była zbyt biało czekoladowa ani ciężka. Szkoda tylko że posmak do najlepszych nie należał i że rozpuszczała się tak szybko, ale przynajmniej bez najmniejszego oporu (a nie ukrywam, że tego się trochę obawiałam).

Choć smaczna, to jednak na tyle "słodyczowa", a nie czekoladowa jak lubię, że bez żalu resztkę - jakieś 8 g - oddałam Mamie. Nie, że nie zmogłabym, ale bardzo chciałam jej taką ciekawostkę pokazać.

Od Mamy usłyszałam: "Była bardzo smaczna! Taka na 8-9. Lekka, kwaśna, soczysta, mało białoczekoladowa w sumie. Bardzo przyjemna, mocno owocowa, ale niejednoznaczna. Powiedziałabym, że malinowa. Czarnych porzeczek bym nie zgadła, ale jak tak myślę... no może faktycznie. Ale też pewnie nie każdy owoc jest tak samo łatwo zrobić w czekoladzie, by było go wyraźnie czuć".

 ocena: 8/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g)

kaloryczność: 556 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy 33%, liofilizowane czarne porzeczki 12%, odtłuszczone mleko w proszku, lecytyna sojowa

MORO Alto Beni Bolivia 72 % ciemna z Boliwii

Hiszpańska marka Moro, odkąd ją poznałam, bardzo przypadła mi do gustu. W MORO Markham Papúa-Nueva Guinea 75% zakochałam się. Prędzej czy później musiały się więc pojawić u mnie ich kolejne tabliczki. Tym razem padło na boliwijską. Kakao z Boliwii rozkochało mnie od mojej pierwszej tabliczki z niego. W Boliwii rośnie naturalnie w lasach deszczowych dorzecza rzeki Beni, regionie miasta Cochabamba i północnej części La Paz. Ziarna te dostarcza El Ceibo, spółdzielnia założona w 1977 roku z oddolnej inicjatywy. Obecnie zrzesza ponad 1200 drobnych producentów zajmujących się ekologiczną uprawą kakao w regionie Alto Beni. Od wielu lat El Ceibo promuje uprawę kakao w systemach plantacji agroleśnych, a obecnie jest liderem wśród spółdzielni ekologicznych w Boliwii. Właśnie od nich Moro zamuliło ziarna. Dla nich Opracowano kilka protokołów dostosowanych do różnych odmian genetycznych. Okres fermentacji rodzimych boliwijskich odmian Criollo wynosi od 3 do 4 dni, podczas gdy odmiany hybrydowe wymagają od 7 do 9 dni, w zależności od klimatu i innych czynników zewnętrznych. Ziarna są fermentowane w drewnianych skrzyniach z małymi otworami w dnie, ułatwiającymi odpływ miąższu kakaowego. Podczas fermentacji ziarna są przewracane trzykrotnie co 48 godzin, a następnie co 24 godziny. Po fermentacji ziarna są suszone do poziomu wilgotności 7,5%. Wow, ileż szczegółów zdradził producent na swojej stronie! Dzięki temu jeszcze zyskał w moich oczach.

MORO Alto Beni Bolivia 72% to ciemna czekolada o zawartości 72 % kakao z Boliwii, z regionu Alto Beni.

Po otwarciu poczułam delikatny zapach leciutko prażonych orzechów laskowych, przechodzących w nugat i motyw wyidealizowanego Kinder Bueno White. Nugat musiał być - oprócz tego że laskowy - mocno mleczny. Do głowy przyszła mi też domowa, zdrowa wersja Milky Waya (nie realnego, którego recenzowałam w 2020) z piankowo-słodkim nugatem w środku, coś niemal mleczno czekoladowego albo i giandujowego? Niczym mleczna czekolada z miazgą z orzechów. Za tym wszystkim stanęło też trochę słodyczy bardziej owocowej: bananowej i... ciemnej? Jagodo-czerwonoowocowej? Mieszającej się ze słodyczą kwiatową. Tę wyróżniała pewna powaga. Mimo całej tej zbieraniny słodyczy, kompozycja wcale nie wydawała się przesłodzona, a bardzo spokojna i szlachetna.

Twarda tabliczka wydała mi się niecodziennie jasna jak na ciemną czekoladę, ale podczas łamania raczyła mnie chrupkimi, głośnymi trzaskami. Okazało się wtedy niestety, że została źle zatemperowana, przez co miejscami w środku była mozaikowa i jasna.

W ustach rozpływała się maziście, wolno, dając się poznać jako gęsta i niby kremowa, ale jednocześnie nieco ziarnista. Wydawała się niesamowicie pełna, masywna, a także pylista. Z czasem zdradzała lekką, cierpką soczystość, która jednak pylistości nie osłabiła. Tłustość wydawała się niska, mimo że niewątpliwie obecna. Całość znikała wodniście, zostawiając lekkie ściągnięcie.

W smaku od razu rozbrzmiała dominująca, wyrazista choć nie męcząca słodycz. Zaczęła od liofilizowanych, sproszkowanych bananów. Wsparły je słodkie suszone kwiaty.

Kwiaty właśnie wprowadziły akcent nieco poważniejszy, cierpkawy. Jakby wpisany w słodycz, ale zarazem nieco ją przestrzegający, by na za wiele sobie nie pozwoliła. Mimo to rosła i robiła się coraz odważniejsza. Kwiaty straciły po paru chwilach na znaczeniu.

W tle tylko przewinęło się trochę cierpkawo-kwaskawych owoców. Powiedziałabym, że coś podobnego do wiśni, ale niezupełnie. Może bardziej kwaśne czerwone czereśnie? Przechwyciły cierpkość kwiatów.

Słodycz liofilizowanych bananów i kwiatów - w tym momencie już skupiających się na słodyczy - zaczęła nieco przechodzić w karmel. Karmel znacząco palony, poważny, ale też słodki oczywiście. Karmel ten przywołał do kompozycji motyw nugatu. Nugat zaczął rządzić już po paru chwilach. Na tej właśnie nugatowej płaszczyźnie pokazało mi się wnętrze Kinder Bueno, chyba nieco śmietankowe Kinder Bueno White (recenzje z 2015 i 2020) oraz czekolada mleczna typu gianduja (z miazgą z laskowców). Robiło się coraz bardziej słodko, ale i orzechowo.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa myślałam, że słodycz przesadzi. Oto do głowy przyszła mi zdrowsza, domowa wersja Milky Waya, a więc piankowo-zasładzający nugat w mlecznej czekoladzie...

Wtedy jednak też i owocowe przebłyski zdobyły się na nieco więcej. Niewyraźny, jakby wiśniowy wątek wzbogacił się o coś słodko jagodowego, borówki amerykańskie i pitaję. Słodycz przybrała na lekkości. Owoce te robiły aluzje do kwasku, nawet się na trochę kwaśności pokusiły, ale niewiele i niedługo. Wydawało się, że pilnują tego... banany? Acz nieco cierpkie, więc świeżo-surowe.

Delikatna gorzkość nieśmiało zaznaczyła swoją obecność. Przypominając, że w całej tej nugatowej mieszaninie nie może zabraknąć też czekolady. Raczej mlecznej, ale trochę z echem kakao - wszak nawet Kinder Bueno White jest obsypane kakaem.

Mleczna czekoladowość przeszła w leciutko gorzkawe, za to mocno mleczne latte, a więc kawę z ogromną ilością spienionego mleka z nutą orzechów? Nugatowe latte, a w dodatku jeszcze dosłodzone wanilią latte.

Owocowe nuty uciekły przed tym, a kwiaty zaczęły zamazywać jakiekolwiek ich echo. Wciąż były to kwiaty suszone, które teraz wróciły  z nową mocą. Połączyły naprawdę wysoką słodycz z kwiatową cierpkością. Ich suchość natknęła się nagle na karmel, który końcowo wydał mi się bardzo ciepły. I jakby przemknęła mi tam szczypta ciepło-korzennych przypraw? A może to kwiaty je udawały?

Po zjedzeniu został posmak cierpkich suszonych kwiatów, które słodyczą w harmonii mieszały się z nugatową, mocno waniliową kawą latte. Zaznaczył się też karmel i wręcz piankowy akcent wyidealizowanego nadzienia Milky Waya. Nie było jednak za słodko, bo wyłoniły się też cierpkawe wiśnio-jagody i chyba rześko-łagodna pitaja.

Czekolada była bardzo, bardzo interesująca i smaczna, ale też nieco rozczarowująca. Bardzo brakowało mi w niej gorzkości. Subtelny akcent latte mnie nie usatysfakcjonował. Ogrom nugatów, wanilii, Kindewer Bueno White i Milky Waya w wersji wyidealizowanej, niemal mleczno czekoladowy, piankowy charakter przeplotła odrobinka owoców: najpierw słodszych bananów potem cierpkawych wiśnio-jagód i pitai, a także całkiem sporo suszonych kwiatów. Po trochu, po trochu, nadały ciekawego, innego wydźwiękowi słodyczy słodkości, która sama w sobie mogła by z czasem nieco przytłoczyć.

Choć mówi się, że takie złe zatemperowanie nie ma wpływu na smak, a jedynie trochę pogarsza konsystencję, ja mam mieszane uczucia. Wydaje mi się, że całościowo robi znaczenie... Nie jakoś tak bardzo, ale na tyle, by smucić. Nie sądzę jednak, by czekolada dobrze zatemperowana zapewniła mi więcej gorzkości, stąd i nie będę się za nią uganiać, by kupić dobrą.

ocena: 8/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: 7,5 € (za 80g; około 32 zł)

kaloryczność: 579 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Ferrero Rocher 70 % Cocoa Hazelnut ciemna z nadzieniem kakaowo-orzechowym z kawałkami orzechów

Przy Ferrero Rocher The Golden Experience Dark 55% Hazelnut, a także przy Lindt Lindt Creation Hazelnut de Luxe Dark 2019 (która w 2021 uległa zmianom na gorsze Lindt Creation Hazelnut de Luxe Dark 2021) swego czasu uwielbianej przeze mnie z małym ale" (za słodko!) myślałam sobie, że to wielka szkoda, że ich twórcy nie pokusili się na zrobienie czekolad o wyższej zawartości kakao. Gdy do sklepów trafiła dziś prezentowana, poczułam zarówno radość, jak i żal. Radość, że wreszcie nastąpiło spełnienie marzeń sprzed lat, a żal, że szkoda, że trochę nie w porę. Że nie wtedy, a teraz, kiedy to w zasadzie przeszły mi nadziewane czekolady i jakoś dla takich rzeczy znalazłam sobie alternatywę. A jednak i tak czekoladę postanowiłam zdobyć.

Ferrero Rocher 70% Cocoa Hazelnut to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao głównie Wybrzeża Kości Słoniowej i Ghany nadziewana kremem orzechowo-kakaowym (37%) i kawałkami orzechów laskowych.

Po otwarciu uderzył zapach wysokiej i dosadnej słodyczy o ciężkim charakterze, należącym do waniliny, aromatu waniliowego i cukru, a zarazem wyraźna cierpkość. Ta przybrała wydźwięk likieru kakaowego zrobionego na bazie kakao w proszku z lekką, duszno alkoholową naleciałością. Za tym wszystkim zaznaczyła się orzechowa nuta, ale przez sztucznawą i dosadną słodycz i ona miała w sobie coś ze sztuczności. Skojarzenie z Ferrero Rocher nie przybyło, już może bardziej z Rondnoir.

Tabliczka połączyła delikatność z masywnością. Choć w dotyku czuć tłustość, była twarda. Do tego dość krucha i łamiąca się trochę tak, jak jej się podobało, niekoniecznie po liniach. Zdarzyło się jej rozwalać, to znaczy np. wierzch czekolady odpadał od nadzienia zwłaszcza przy odgryzaniu kawałka. Była więc delikatna. Trzasku nie uświadczyłam, mimo że warstwa czekolady był gruba. Jedynie lekko pykała.

Nadziano ją sowicie, po całości, nie zaś każdą kostkę osobno. W wypukłościach kostek znajdowało się jeszcze więcej kremu i kawałków orzechów, czasem cała ich zbitka (choć nie wydaje mi się, by taka była zasada, że "wypukłość = kumulacja kawałków orzechów"). Ogólnie krem urozmaicało mnóstwo małych i średnich kawałków orzechów.

W ustach czekolada rozpływała się średnio szybko. Była tłusta i mazista. Miała nieco śliskawo-polewowe zapędy. Okazała się średnio gęsta, dość kremowa i znacząco pylista. Na koniec łatwo rzedła. Po pewnym czasie ochoczo mieszała się z tłustym wnętrzem.

Krem szybko dał się poznać jako miękki i zaklejający. Połączył maślaność z oleistością. Dość długo starał się zachować zwartość, lecz duża ilość różnej wielkości kawałków laskowców trochę go rozrzedzała.

W kremie znalazło się sporo różnej wielkości kawałków orzechów. Chwilami kęs przybierał postać nutellowato miękko-tłustego zlepka orzechów. Wydawało się to aż trochę otłuszczać usta.

Z czasem jednak krem znikał, zostawało jeszcze trochę czekolady, a w końcu zniknęła i ona, zostawiając same orzechy.

Kawałki orzechów gryzłam gdy wszystko inne się już rozpuściło. W większości były średnio chrupiące, kilka trafiło się bardziej miękkawych. A gdy raz czy drugi pogryzłam je z ciekawości wcześniej, struktura była taka sama.

W smaku czekolada przywitała mnie silną słodyczą zestawioną z cierpkością, która prawie dotrzymywała jej kroku. Cierpkość aż zaskoczyła mnie dosadnością.

Słodycz przedstawiła się jako mieszanka waniliny, próbującej udawać wanilię, ale która do prawdziwej wanilii się nie zbliżyła, jedynie do aromatu. Cukier też się pokazał, z kolei dodając motyw cukru wanilinowego. Ogólnie słodycz czekolady stanęła na średnim poziomie.

W tym samym momencie cierpkość rozkręcała się. Wyszła silna, trochę palona i jednoznacznie kojarząca się z kakao w proszku o narastającym, tanim kwasku. Była jakby... niezgrabna. Gorzkość zbliżyła się do słodyczy, po czym zwolniła, jako że spod czekolady wyłaniało się nadzienie.

Orzechy laskowe z nadzienia odezwały się po jakimś czasie, bez pośpiechu. Podchwyciwszy sztuczny wydźwięk słodyczy, i one przywołały raczej aromat orzechowy. Krem podczepiał się pod motyw kakaowy, kierując go w łagodniejszą stronę. Kakaową cierpkość obudował maślano-margarynowym wątkiem. Był słodki, ale w nienachalny, a spokojny, bardziej zwyczajnie cukrowy sposób. Krem połączył słodycz i cierpkość w jedno. Jawił się jako bardzo kakałkowy, jak tanie gorące kakao i pralinki kakaowe, raczej Rondnoir. Złagodził czekoladę, podtrzymując jej kakaowość, nadał jej harmonii, a jednak i tchnął w kompozycję lekką nutkę orzechów laskowych. Na pewno jednak nie wiodącą.

Gdy spróbowałam trochę kremu osobno, był głównie słodko-kakałkowy, trochę tanio margarynowy. On też zalatywał waniliną, ale nie tak mocno jak czekolada. W kremie podporządkowała się cukrowi. Nieśmiało pobrzmiewał orzechami, ale raczej w sposób, jak smakowałoby tanie kakao "o smaku orzechowym". Trudno powiedzieć, czy cały ich smak wziął się od kawałków i przesiąknięcia, czy i krem miał sam w sobie być lekko orzechowy.

Czekolada spróbowana osobno wydawała się bardzo kontrastowa: i bardzo tanio wanilinowo słodka, i cierpka w kakaowy sposób. Nie wydaje się, by przesiąkła jakoś szczególnie nadzieniem. Utwierdziłam się jednak, że to ono ją łagodziło.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa wraz z tym, jak orzechy porządnie zaczęły zaznaczać się na języku, orzechowa nuta nieco przybrała na sile. Niegryzione orzechy laskowe już było w miarę nieźle czuć, a dodatkowo nieco osłabiły słodycz, gorzkość zaś przestała wydawać się taka tania. Chyba nawet podkreśliły w niej gorzko palono-prażony akcent.

Kiedy z ciekawości pogryzłam orzechy obok czekolady, wydały mi się trochę nijaki, przygłuszone aromatem waniliowym, waniliną i tandetną cierpkością. Wolałam więc zostawiać je na koniec.

Z czasem nadzienie znikało szybciej, po nim czekolada wydawała się jeszcze bardziej niezgrabnie, chamsko gorzko-kwaśna jak najtańsze odtłuszczone kakao. Sztuczność słodyczy jednak trochę ogólnie osłabła. Ta trzymała się średniego poziomu, lecz o ciężkości nie zapomniała.

Gryzione na koniec orzechy laskowe okazały się o wiele bardziej wyraziste. Były mocno prażone, raczej słodkawe, jednak i przeprażona goryczka potrafiła się wśród nich zaplątać.

Po zjedzeniu został posmak waniliny, sztucznej wanilii i metalicznych, sztucznych orzechów laskowych, mieszających się z prażonymi i niewątpliwie naturalnymi orzechami. Wtórowała im cierpkość odtłuszczonego kakao. Czułam też tłuste, oleiście-margarynowe wykończenie, zarówno smakowe, jak i czysto fizyczne, osiadłe na ustach.

Czekolada rozczarowała mnie. Ferrero Rocher The Golden Experience Dark 55% Hazelnut była autentycznie smaczna, mimo że przesłodzona. Producent dodał jej trochę % kakao, jednak nie przełożyło się to na szlachetniejszy, poważniejszy smak. Miałam wrażenie, jakby do czekolady po prostu dosypano sporo taniego, tandetnego kakao w proszku. Przy nim kontrastowo zaznaczyła się sztuczna słodycz, tu - przy tej cierpkości - jakoś jeszcze bardziej nieporadna, a wanilinowość jeszcze bardziej dawała się we znaki i w smaku, i zapachu. A może... producent uznał, że jakoś trzeba tyle kakao osłodzić i dodał więcej waniliny? Szkoda, że zdecydował się dodać jeszcze mniej orzechów laskowych...

Po zjedzeniu większej ilości czekolada trochę przytłaczała, prawie mdliła. Pierwszego dnia spróbowałam 2 kostki, potem próbowałam dojeść resztę i ostatnie 4 kostki mnie zmęczyły i powędrowały do Mamy. Ta czekolada była bowiem dość... przytykająca i męcząca.

Wciąż jednak jawi się to jako słodycz lepsza od realnych Ferrero Rocher (recenzja z 2020)... Z tym, że... wcale tak mocno się z nimi ta wersja nie kojarzyła. Bardziej z Rondnoir, do których wpadły kawałki orzechów.

Podwójnie mnie ta czekolada zasmuciła. Że niesatysfakcjonująco smakowała to jedno, ale dwa... Naprawdę tkwił w niej potencjał. Gdyby nie ta nieprzyjemna wanilinowość, mogłaby być z tego całkiem przyjemna, kakaowa kompozycja z orzechami. Może nie szlachetna i głęboka, może nie jak Ferrero Rocher w tabliczce, ale smaczna. Wanilina podyktowała sztucznie-dosadny wydźwięk i ogół na tym ucierpiał. Fakt, że jak na mocno kakaową tabliczkę z nadzieniem orzechowym wciąż zasługuje na ocenę powyżej przeciętnej, ale mogło być lepiej.

ocena: 6/10

kupiłam: dostałam

cena: jak wyżej (ale sprawdziłam: w Lidlu kosztowała 9,99 zł za 90g)

kaloryczność: 608 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, olej palmowy, orzechy laskowe 10%, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu 3,5%, tłuszcz kakaowy, serwatka w proszku, bezwodny tłuszcz mleczny, emulgator: lecytyna sojowa, wanilina

Zdrowa Sowa Czekolada 80 % Madagaskar ciemna

Tabliczki marki Beaty Pawlikowskiej, Zdrowa Sowa, bardziej przekonały mnie czyste niż z dodatkami. Stąd na dziś przedstawianą bardzo się cieszyłam. Nie dość, że zrobiona z kakao z regionu, za którym ostatnio zatęskniłam, to jeszcze cudowna zawartość kakao! Miałam nadzieję, że się nie przeliczę... acz coś mi podpowiadało, że nie.

Zdrowa Sowa Czekolada 80% Madagaskar to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao z Madagaskaru, z dystryktu Ambanja; marki Beaty Pawlikowskiej.

Po otwarciu uderzył splot cytryny i grejpfruta, obok intensywnie ziemistej wytrawności. Cierpkość połączyła cytrusy z czarną, wilgotną, może nieco zakwaszoną glebą. Skórka cytryny idealnie wpasowała się w wytrawniejszy wydźwięk. Kompozycja ogólnie opierała się na duecie kwaśności i gorzkości, zaś słodycz robiła za dodatek. Przedstawiła się jako trochę kwiatów i palony karmel. Trochę słodyczy zapuszczało się w kwaśność, przekładając się na wizję wędzonkowego bigosu z rodzynkami.

Tabliczka była twarda, a przy łamaniu trzaskała donośnie, w kruchy sposób. Przekrój sugerował ziarnistość.

W ustach rozpływała się jednak gładko; średnio wolno, długo zachowując zbitość. Była maślana, ale nie za tłusta i bardzo soczysta. Mimo gęstości i kremowości, z czasem znikała łatwo - wszak usta jakby zalewały hektolitry soku. Nie przeszkodziło jej to w zostawieniu na koniec lekko suchego wrażenia.

W smaku przywitała mnie słodycz kwiatów i jakby słodkiej cytryny. Słodkiej w naturalny sposób, ze specyficzną kwaśnością, ale jednak słodkiej, której po chwili zaczęła towarzyszyć słodko-kwaśna pomarańcza. Zaraz cytrusy zaczęły trochę odchodzić od słodyczy i serwować coraz więcej kwaśności.

Kwiatów zbierało się coraz więcej i więcej, acz mimo nasilania się ich smaku, słodycz wcale tak mocno nie rosła. Leciutko, wręcz niepewnie badała grunt. Słodycz kwiatów wezwała na pomoc trochę karmelu. Karmelu ewidentnie palonego.

I ta właśnie paloność karmelu obudziła ogólnie bardziej palony motyw. Budował gorzkość i wytrawność, a pomogła mu delikatna wędzona nuta, która nagle wyłoniła się znikąd.

Gorzkość jakby chcąc nadrobić to, że to nie ona rozpoczęła występ, bardzo się nasiliła. Zaczęła dowodzić kompozycją. Przybrała wydźwięk wilgotnej, czarnej ziemi. Być może ziemi trochę zakwaszonej, z wpisaną w nią cierpką kwaśnością. Ogólnej cierpkości nie brakowało.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa odnotowałam dym, który także cytrusowość nakierował na cierpkość. Poczułam wyraźnie sporo świeżo startej skórki cytryny. Nagle doskoczył do niej grejpfrut. Kwaskawo-słodko-cierpki motyw okazał się jego konikiem i oto na długo, niemal do końca, w owocowej strefie grejpfrut wyraźnie dominował.

W tym czasie w tle osiadła wytrawność. Raz po raz przemknęła mi wędzonkowa nuta. Ogólnie i gorzko-ziemistemu motywowi nie brakowało wytrawności, ale ta... ta wydawała się nieco inna. Wędzonkowa? Po głowie chodziła mi kiszona kapusta, a dokładniej cały bigos o wędzonym charakterze ze... słodkimi rodzynkami. Tło bowiem należało do słodyczy i ta nie chciała za nic ustąpić.

Po tych przebłyskach karmel nieco się nasilił, nakierowując słodycz na zwyklejszy tor. Z czasem za słodycz odpowiadał głównie on, bo kwiaty zmieniły się wyraźnie w kwiaty pomarańczy i podczepiły się pod cytrusy.

W cytrusach słodycz jedynie się przewijała: trochę kwiatów, nawet jakaś pojedyncza mandarynka w pełni podlegały grejpfrutowi z cytryną i akcentem pomarańczy. Grejpfrut trochę zwolnił, by przemieszać się z innymi cytrusami.

Obok soczystej kwaśności ziemia z nieco dymnym wsparcie cały czas trzymała wysoki poziom, aż nagle pod koniec trochę się wycofała. Jej miejsce szybko starały się zająć słabo palone, trochę wręcz soczyście kwaskowe ziarna kawy i pojedyncze nibsy kakao.

Po zjedzeniu został posmak cytryny i grejpfruta (dokładnie w tej kolejności) jako kwaśno-cierpkawy, soczysty splot, zestawionych ze słodyczą kwiatów (pomarańczy?) i odrobinką karmelu, który jakby najchętniej stamtąd w ogóle uciekł. Czułam też wyraźny motyw ziemi i akcent wędzenia. Cierpkości ogólnie się nazbierało, że wyszła dość silna.

Czekolada była bardzo smaczna. Ta jej intensywna soczysta kwaśność cytryny i grejpfruta z dosadną ziemią, wspartą akcentami dymu i wędzonki zachwycała. Nieoczywiste sugestie bigosu, jakby naturalnie słodkiej cytryny, różne cytrusy i kwiaty, trochę bardziej kwaskawo kawowa końcówka tak poprzeplatały te główne, typowo madagaskarskie nuty, że w dodatku to bardzo interesująca czekolada. Konsystencja trochę tłusta i zbyt łatwo rzednąca, ale też na pewno nie zła. Gdyby rozpływała się wolniej, byłaby mocna 10.

ocena: 9,5/10

kupiłam: zdrowasowa.pl

cena: 30,90 zł (za 60g)

kaloryczność: 578 kcal / 100 g

czy kupię znów: chciałabym do niej wrócić

Skład:  ziarna kakao, cukier trzcinowy nierafinowany

Fin Carre Czekolada Gorzka z Całymi Orzechami 57 % cocoa ciemna z orzechami laskowymi

Nazbierało mi się za dużo czekolad z owocami w góry, więc pomyślałam, że na koniec sezonu przed zimą, dokupię coś pojedynczego, dostępnego w sklepach, by nie musieć zamawiać (zamawiając, wolę kupować po kilka czekolad, by przesyłka się opłaciła). Zakup zleciłam Mamie, prosząc o "jakąś ciemną z orzechami czy migdałami z Lidla".

Tę tabliczkę wzięłam ze sobą na trasę w Pieninach, kiedy w Tatrach padało dość sporo śniegu. Dokładniej na trasę ze Sromowców Niżnych, wokół Klasztornej Góry. Minęłam Czerwony Klasztor i poszłam czerwonym szlakiem przez Plasną w kierunku Przełęczy pod Tokarnią. Widziałam w internecie, że po drodze powinnam mijać Aksamitkę i punkt widokowy o tej nazwie. Górę minęłam i nadal znajdowałam się w środku lasu, więc zdążyłam już zwątpić, czy tam w ogóle coś jeszcze będzie widać. Wiedziona przeczuciem poszłam jednak jeszcze parę kroków i faktycznie, była mała wiata i tablica z nazwami szczytów. Piękne miejsce, które wyróżniłam czekoladą. Potem kawałek się wróciłam i przeszłam na zielony szlak do Leśnicy, a potem przez Targov i Hutę do drogi nad Dunajcem, a nią do miejsca startu. Bardzo przyjemna trasa.

Fin Carre Czekolada Gorzka z Całymi Orzechami 57 % cocoa to ciemna czekolada o zawartości 57% kakao z całymi prażonymi orzechami laskowymi, marki własnej Lidla.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach prażonych orzechów laskowych o słodkim charakterze na tle trochę cukrowo, ale wcale nie tak znowuż mocno, słodkiej czekolady. Czuć w niej gorzkość, acz też lekką, w dodatku o lekkim wydźwięku. Kojarzyła mi się trochę z syropem ze zwykłego kakao w proszku. Orzechy jednak skupiały większość uwagi, co wyszło całości na plus.

Tłusto-polewowa tabliczka była średnio twarda, a przy łamaniu trzaskała w kruchy sposób, w dużej mierze za sprawą orzechów. Tych nie pożałowano, ale rozmieszczono je nierówno, tak, że w niektórych kostkach było po kilka - za dużo - orzechów, a w innych w ogóle. Przy robieniu kęsa sama czekolada wydawała się trochę pyliście-skrzypiąca, choć jawnie nie skrzypiała.

W ustach czekolada rozpływała w średnim tempie, szybko i łatwo mięknąc. Trochę zalepiała i wykazywała za wysoką tłustość, kojarzącą się trochę ze śmietanką i czekoladami pełnomlecznymi. Była gładka i średnio gęsta.

Orzechy dość długo zostawały pokryte lepkawą, końcowo trochę tłusto-rzadką czekoladą. Gdy je gryzłam obok czekolady, ta wydawała się nieco bardziej ulepkowata. Orzechy za to zawsze były takie same. Dodano całe, dość duże sztuki pozbawione skórek. Na całą tabliczkę trafiły mi się też ze dwie połówki.

Orzechy zostawiałam więc na koniec. Przyjemnie, porządnie chrupały, jako że były w większości średnio twarde, parę trafiło się twardszych czy wyraźnie krucho-suchawych.

W smaku czekolada najpierw przedstawiła się jako gorzka w sposób łagodny, spokojny, ale wyraźny. Słodycz wkroczyła jeszcze delikatniej. Nie zdążyłam się zdziwić, a już podskoczyła. W jej cieniu osiadła wyraźna, choć niewysoka cierpkość zwykłego kakao.

W kęsach z orzechami czy w tych, w których tylko leciutko zahaczyłam o któregoś orzecha zębem, szybko zaznaczał się akcent orzechów laskowych. Przechodził na tyły, ale orzechowa mgiełka nie dawała o sobie zapomnieć. Czasami miałam wrażenie, że nawet w kęsach bez orzechów pewna orzechowość się kryła.

Pod delikatną cierpkość zaraz podpłynął splot masła i śmietanki. Zdawały się oplatać i starać się schować gorzkość, choć i one nie były bardzo silne.

Słodycz nadal rosła, gorzkość trzymała się średnio-niskiego poziomu dość długo. Słodycz zdradzała cukrowe pochodzenie i mieszając się z gorzkością, czasem nieśmiało sugerowała plastik. Nagle słodyczy zrobiło się bardzo dużo i zdominowała kompozycję.

Po paru chwilach niegryzione orzechy wkraczały nieco odważniej.

Gryzione obok czekolady były dość wyraźne, ale czekolada wtedy wchodziła w mocno plastikowy klimat. Choć nasilenie słodyczy wydawało się nieco niższe, sprawiała wrażenie bardziej dotkliwie cukrowej.

Sama czekolada bez orzechów wydawała się bardziej słodka, ale w soczysty sposób, i nieco bardziej tania, jako że ani trochę nie przesiąkła dodatkiem.

Tak czy inaczej mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa gorzkość jeszcze osłabła, zaczęła pobrzmiewać jako delikatny, grillowano-palony akcent. Miał nieco orzechowo-drzewne zacięcie, lecz nie domagał. Słodycz za to wydawała się rozkręcać bez końca.  W kęsach bez orzechów zasładzała z łatwością. I zawsze jeszcze podkreśliła maślano-śmietankowy wydźwięk.

Za nią odnotowałam lekką soczystość. Gdy słodycz ciągle rosła, a miejsce gorzkości zaczęła przejmować maślana nuta, soczystość nieco się ustabilizowała. Miała w sobie coś cierpkiego, choć głównie podchwyciła słodycz. Bardzo odlegle przywodziła na myśl mieszankę dojrzałych, trochę wodnistych śliwek i niezbyt dojrzałych gruszek, ale nie utrzymały się do końca.

Słodycz męczyła, i choć po soczystości przybrała nieco rześkawy (nie tak czysto cukrowy) ton, była za wysoka - przeszkadzała zwłaszcza w kęsach bez orzechów, bo w nich czuć ją wyraźniej. W kesach z orzechami, niegryzionymi, orzechy nieco ją rozbijały. Na maślanej fali szalała w najlepsze i drapała w gardle.

Pomyślałam o gorącym kakao ze śmietanką, zasłodzonym syropem kakaowym albo zrobionym na bazie syropu (taki przepis znalazłam, szukając czegoś o Hershey's Syrup Genuine Chocolate Flavor tutaj: Hersheyland Hot Cocoa with HERSHEY'S Syrup).

Końcowo jednak podkradło się do niej trochę cierpkości. Takiej prostej, kakaowej, trochę jakby grillowanej, bardziej polewowej niż czekoladowej. I jakby poskromionej maślanym motywem. Do głowy przyszły mi duże czekoladowe pierniki (jak np. Tesco Gingerbread Dark Chocolate Covered Soft & Sweet), ale bez wyraźnie wyczuwalnej korzenności.

Orzechy gryzione na koniec chwaliły się średnio mocno prażonym smakiem o słodkim charakterze. Rozwijały swe skrzydła w pełni, były wyraziste i bardzo smaczne, a także zagłuszały motyw kiepskawej czekolady.

Po zjedzeniu został posmak lekko prażonych, słodkich orzechów laskowych, zmieszanych z palono-grillowaną cierpkością kakao w proszku i silną, dosadnie cukrową słodyczą. W zestawieniu z dobrymi orzechami, echo czekolady wydawało się tanie. W dodatku na języku czułam dziwną - polewową? - maślaność.

Tabliczkę odebrałam jako poprawną. Z wadami, średnio-kiepskawą bazą, ale za to pysznymi orzechami. Męcząco słodka, za tłusta, ale za to z soczystym akcentem czekolada miała grillowany charakter i była nieco zbyt maślana, jednak przy dobrych orzechach laskowych w miarę pracowała. W górach nieźle szła. W domu za bardzo zasładzała.

Poziom w sumie podobny do Munz Swiss Premium 60 % Cacao Bittersweet Chocolate with Whole Roasted Hazelnuts, bo choć dziś przedstawiana była nieprzeyjemnie tłustsza, to miała więcej orzechów.

Chateau Orzechowa / Nussbeisser Czekolada Deserowa z Całymi Orzechami Laskowymi choć o mniejszej zawartości kakao, nieporównywalnie lepiej się prezentowała i od dziś przedstawianej, i od Munz.

ocena: 5/10

kupiłam: Lidl (w zasadzie Mama)

cena: 6,99 zł

kaloryczność: 587 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, całe prażone orzechy laskowe, tłuszcz kakaowy, bezwodny tłuszcz mleczny, emulgator: lecytyny

Meybona Feine Dunkle Schokolade Papua New Guinea 72 % Kakao / Fine Dark Chocolate 72 % Cacao ciemna z Papui Nowej Gwinei

Bardzo cieszę się, że gdy czekolady Meybony zawitały do Auchan, kupiłam wszystkie. Meybona Feine Vollmilch Schokolade Papua New Guinea 45 % Kakao / Fine Milk Chocolate 45 % Cacao była ciekawa, choć nie usatysfakcjonowała mnie. Kupiłam ją bowiem do kremu do ciasta, a jej nuty w pierwszej chwili wydały mi się za specyficzne tak właśnie do czegoś. To jednak sugerowało, że ciemna wersja może być naprawdę warta uwagi.

Meybona Feine Dunkle Schokolade Papua New Guinea 72 % Kakao / Fine Dark Chocolate 72 % Cacao to ciemna czekolada o zawartości 72% (miazga + tłuszcz) kakao trinitario z Papui Nowej Gwinei; konszowanie trwało 48 godzin.

Po otwarciu poczułam złożony, rześkawy zapach, na który złożyło się trochę cierpkich ziół, kwaskowato-słodkich owoców i kwiatów, które niewątpliwie dopuściły do głosu sporo słodyczy. Mieszany się z wanilią, co stanęło jakby w opozycji do bardziej wytrawnego splotu ziół i przypraw. Te miały w sobie coś aptecznego i goryczkowo-ostrego. Chyba czułam rozmaryn oraz tymianek, kardamon, goździki i gałkę muszkatołową. Korzennie jednak nie było. Zioła wydawały się bardzo... roślinne? Co podchwyciła nutka kaszy, chyba pęczak. Wspomniane już owoce kojarzyły mi się z kwaskawo-słodkim duetem mango i brzoskwiń, przerobionych na soczysty, a zarazem lekko octowy relish, głównie mango relish. W nim wskazałabym obecność czerwonego octu winnego.

Tabliczka szczyciła się twardością i przy łamaniu trzaskała głośno i chrupko.

W ustach rozpływała się gęsto i powoli. Przejawiała średnią tłustość, kojarzącą się z serkiem homogenizowanym, w którym z czasem pojawia się trochę wody. Z czasem woda mieszała się zaś z namiastką soczystości, a a na koniec serwowała pylisty efekt. Do tego lekko ściągała.

W smaku przywitała mnie słodycz wanilii. Za nią zaznaczyło się trochę cukru, słodycz wzrosła, ale trzymając się jednak waniliowego kontekstu.

W tle przemknęły zioła, lekko apteczna cierpkość i sporo rześkości, świeżości. W niej coś było... coś niemal niemożliwego do uchwycenia, coś trochę... ciężko-kwaskawo owocowego? Czerwono owocowego?

Słodycz w tym czasie zrobiła się dosadniejsza, przywodząc na myśl waniliowe toffi, miękkie i bardzo słodkie cukierki. Poprzez nie do kompozycji na sekundę czy dwie wkradł się lekko cukierkowy element. I on podkreślił owocowy akcent. Jednocześnie potencjalne cukrowe zapędy zyskały bardziej palony charakter. Słodycz szybko wzrosła znacząco, po czym zatrzymała się i na pewien czas nawet trochę cofnęła.

Polała się gorzkość. Ta ewidentnie wykazywała paloność, która umiejętnie wprowadziła do kompozycji wytrawność. Wytrawny motyw płynął z przypraw. Pomyślałam o rozmarynie i tymianku, wspartych nieco korzennymi wątkami chyba kardamonu, gałki muszkatołowej i goździków. Połączyły ostrawość, cierpkość też z pewną rześkością. Tego wszystkiego nie było jednak szczególnie dużo; kryły się w wyrazistej, dosadnej gorzkości na dość wysokim poziomie.

Cukrowo-cukierkowe akcenty podsunęły trochę kwasku, trochę owoców. Najpierw zakręciło się coś czerwono owocowego, a potem przez myśl przemknęło mi cukrowo-ciężkawe, wytrawniejsze mango relish. Takie z odrobiną czerwono winnego octu balsamicznego, z przyprawami. Duszone owoce trochę egzotyczne mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa w nieoczywisty sposób zaadoptowały rześkość. Była to jakby... ciężka rześkość?

Zioła i przyprawy, mieszając się z paloną nutą, przełożyły się na myśl o wytrawnym wypieku, chyba m.in. z ciastem francuskim, trochę maślanym... Do głowy przyszedł mi podwędzany twaróg z ziołami i chyba podpieczony... A podany z żurawiną?

Do owoców dołączyło trochę więcej kwasku ewidentnie  czerwonych owoców. Jakby czerwone owoce podsyciły owocowość relish, wciąż z octem winnym. W tym znalazł się teraz już duet mango i... brzoskwini? Która nieśmiało się pokazała, razem jednak z mango roztoczyła więcej rześkości, egzotyki.

Swoistą rześkość poczułam też w tle jako... roślinność? I do niej też zawitała lekka goryczka, w jaką idą niektóre kasze. Ogólna gorzkość bowiem trochę złagodniała.

Słodycz w tym czasie pozostawała nieco wycofana, acz nagle pozwoliła sobie na więcej. Wanilia nie dała o sobie zapomnieć, ale pikanteria ziół zasugerowała też trochę miód. Jakiś dziwny sos miodowo-malinowy, miód przemieszany z malinami, że zrobił się gęsty i czerwony...? Albo to kleisto-szkliste nadziewane cukierki owocowo-ziołowe prosto z apteki, które trochę drapią ostrawą słodyczą?

Roślinność udało mi się dookreślić jako kasza np. pęczak ugotowana na wodzie. Kasza z... orzechami? I suszoną żurawiną? Kasza prażona, palona... i robiąca aluzje do drewna? Nagle w wyobraźni przeniosłam się do wilgotnego, mokrego po kilkudniowych opadach, lasu.

Słodycz podpięła się pod ten nieco wręcz wodnisty wątek, przywodząc na myśl waniliowy ryż lub kaszę, ugotowane na wodzie, ale posłodzony. Z ochotą przemieszało się to z maślanością z pieczonej strefy, bardzo łagodząc kompozycję. Słodycz przybrała za to postać kwiatów, godząc wanilię i miód, a także kryjąc je w sobie. Kwiaty musiały też kwitnąc we wspomnianym lesie. Słodycz przechwyciła nieco piekący element ziół i przypraw.

Po zjedzeniu został posmak kwaskawo-słodkiej, trochę winnie octowej, trochę jak ziołowe cukierki mieszanki mango i czerwonych owoców, mieszających się z rześkimi, słodkimi kwiatami. Kwiaty miały w sobie sporo rześkości, wręcz wody. To wiązało się też z motywem kaszy na wodzie oraz mokrego lasu, drzew. Cierpkość, goryczka i trochę ziół zajęły miejsce w tle, razem z maślanym, wędzono-pieczonym twarogiem.

Czekolada była nie tylko bardzo dobra, ale też ciekawa, przy czym region da się rozpoznać. Wyraziście cierpko-gorzkawa za sprawą ziół i przypraw (rozmaryn, tymianek, korzenne i trochę aptecznych wątków), ale też bardzo słodka od wanilii, wręcz waniliowego toffi i ziołowych cukierków czy kwiatów. Nie brakowało w niej owoców, ale w formie wytrawniejszego relish (mango), czerwono owocowej nuty przechodzącej w ocet winny czy żurawiny do wędzono-pieczonego... czegoś. Ciasto-twarogu na wytrawnie. Trochę kasz, mokrego lasu przełożyły się na bardzo roślinny wydźwięk. I nawet lekka wodnistość bardzo nie przeszkadzała, jak w wersji mlecznej ta dziwna roślinność nie pasowała. Zastanawiam się, czy gdyby ująć jej sporo wanilii, byłoby lepiej (zakładam, że tak), czy to właśnie wanilia tak ciekawie pewne nuty pokierowała i podkreśliła.

Nieoczywiste czerwone owoce, trochę kwasku, trochę naprawdę dosadnej słodyczy, pikanteria  kojarzyły mi się z MORO Markham Papua-Nueva Guinea 75 %. Podlinkowana zawarła w sobie jeszcze bananowo-maślany wypiek, dzisiaj przedstawiana wypiek i słodycz waniliową niby rozdzieliła, ale w pewnym sensie i to było jakoś podobne.

ocena: 9/10

kupiłam: Auchan

cena: 17,99 zł

kaloryczność: 597 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie wykluczam

Skład: miazga kakaowa 59%, cukier, tłuszcz kakaowy, wanilia Bourbon

Meybona Feine Vollmilch Schokolade Papua New Guinea 45 % Kakao / Fine Milk Chocolate 45 % Cacao mleczna z Papui Nowej Gwinei

Gdy jesień się rozkręcała, zatęskniłam za moim ciastem pomarańczowym z kremem z mleczną czekoladą (więcej pisałam o nim na instagramie), więc uznałam, że to odpowiedni moment na dziś przedstawianą czekoladę. Po Meybona Feine Vollmilch Schokolade Tanzania 45 % Kakao / Fine Milk Chocolate 45 % Cacao wiedziałam bowiem, że czekolada mleczna tej marki bardzo dobrze sprawdza się w kremach.

Meybona Feine Vollmilch Schokolade Papua New Guinea 45 % Kakao / Fine Milk Chocolate 45 % Cacao to mleczna czekolada o zawartości 45% (tłuszcz + miazga) kakao trinitario z Papui Nowej Gwinei; konszowanie trwało 48 godzin.

Po otwarciu rozszedł się silny, słodki zapach wanilii i domowego toffi, przeplecionych pełnym mlekiem i masłem. Wydawały się naturalne, wiejskie i tworzyły sielski klimat. Toffi było to bardzo, bardzo mleczne - może amerykańskie fudge (masa z mleka skondensowanego) w wariancie toffi? Do tego w tle przewinęła się jakby świeższa, subtelna roślinność. Zapach jednak sugerował dość ciężkie przesłodzenie. Szlachetne, owszem, ale przesłodzenie.

W dotyku tabliczka zdradzała tłustość i kremowość. Mimo to, nie była miękka. Wydawała z siebie coś na kształt trzasku, może bardziej pyknięcia podczas łamania. Trochę - minimalnie - się przy tym kruszyła.

W ustach rozpływała się średnio szybko, eksponując tłustość pełnego mleka i masła. Była miękka, niemal śliska i niesamowicie gładka. Jej kremowość osiągnęła niecodzienny, zjawiskowo wysoki poziom. Zmieniała się w lepki krem, końcowo zostawiając lekko cierpkie wrażenie.

W smaku pierwsza rozbrzmiała średnio wysoka, acz intensywna słodycz wanilii. Zaraz za nią mknęło mleko. Aż się rwało, by zająć pierwszy plan, więc bez trudu zrównało się ze słodyczą.

Ta jednak nie czekała i też jeszcze wzrosła. Była mocno waniliowa, poniekąd przemieszana z mlekiem niczym tłuste mleko waniliowe. Wanilia podyktowała słodyczy szlachetność, tłuste mleko zaś zbudowało sielski, wiejski klimat.

Pomyślałam o wiejskim maśle i wiejskim, tłustym mleku, a także o zrobionym z nich domowym toffi.

Pod wanilię w tym czasie podkradła się lekko roślinna nutka. Zboże? Jeszcze świeższe, rosnące, nie zaś ścięte. Prawie... akcent drzew? Acz niekoniecznie. To była bardzo delikatniutka nutka.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zrobiło się trochę za słodko. Zbierało się też coraz więcej mleka, co sprawiło, że mleczno-maślane toffi zmieniła się w amerykańską masę fudge z mleka skondensowanego. Niewykluczone, że w wariancie toffi, leciutko palonym. Masa fudge-toffi, sowicie posłodzona wanilią, o! Ta bowiem wróciła wyraźniej.

Palony akcent toffi wydobył z oddali sugestię kakao. Na pewno nie gorzkość, ale jego lekką, wytrawniejszą cierpkawość. Przypomniało o motywie nieco bardziej roślinnym. Jak mleko roślinne? I zboża, trawy, skąpane w słońcu.

W świeżości roślin chyba raz po raz przemknęła mi ledwo uchwytna... Świeżość? Soczystość...? Trochę jak ciasto-placek z czerwonymi owocami, robiącymi aluzje do kwasku czy cierpkości, ale bez realnej kwaśności czy cierpkości. Pojawiły się dosłownie w chwili znikania kęsa. A do tego echo wodnistości napoju roślinnego?

Po zjedzeniu został posmak mleka i masła - dokładnie w tej kolejności - układających się w toffi i fudge w wariancie sowicie posłodzonym szlachetną wanilią. Do tego pobrzmiewał leciuteńki, roślinny akcent wegańskiego napoju zamiennika mleka i zbóż. Czułam lekkie przesłodzenie i drapanie w gardle.

Czekolada była bardzo smaczna, bo bardzo, bardzo szlachetna, mimo wysokiej słodyczy. Nie czuć cukrowości, a wanilię, domowe toffi bardzo mleczne, mleczne "fudge", i potem znów więcej wanilii. Mieszało się to wszystko z ogromem naturalnego mleka i masła, odpowiadających za sielski wydźwięk. Leciutka roślinność próbowała wpleść lekką świeżość, która na sam koniec zahaczyła o owoce. Ona jakoś tak... niezbyt pasowała do słodziakowej kompozycji. I chyba na zasadzie kontrastu sprawiała wrażenie, że słodycz wydawała się przesadzona.

Leciuteńka roślinność oraz bardziej mleczny wydźwięk masy fudge różni ją od nieco bardziej jakby kakaowo-orzechowawej, bardziej krówkowo-toffi Meybona Feine Vollmilch Schokolade Tanzania 45 % Kakao / Fine Milk Chocolate 45 % Cacao. Dziś przedstawiana jakoś łatwiej zasładzała - może przez to, że słodycz przeplotła ta roślinność, w smaku jakby bardziej "żadna" w momencie gdy w podlinkowanej jednak jakby ciutkę więcej czuć kakao? Co jest dziwne, bo zawiera ona o 1% mniej miazgi kakaowej od dziś prezentowanej. Liczę, że w kremie do ciasta te mankamenty się ukryją.

Ogólnie jednak były dość podobne, na pewno podobnej jakości - dobrze, że zostawiłam sobie odrobinkę tamtej do porównania!

Jak napisałam we wstępie, czekolady mleczne są mi potrzebne do kremu do ciasta pomarańczowego.

Trochę się bałam, czy te wodniście-roślinne nuty nie będą przebijać w moim kremie czekoladowym, ale na szczęście nie. Niestety jednak stało się coś innego. Jak zawsze dodałam do niego kakao i... z tą czekoladą za bardzo wysuwało się na przód. Krem wyszedł bardziej kakaowo-serkowo-maślano. Aby to jakoś wyrównać, dodałam mleko - słodkie, bo bez laktozy - nie żałując go. Dopiero to nakierowało kompozycję na bardziej mleczno czekoladowe tory. Stąd wniosek, że w czymś ta czekolada jest bardzo uległa, więc nie do wszystkiego się nadaje. Nie, że się nie nadaje, ale jest mało wyrazista i to trzeba brać pod uwagę.

Pod względem struktury w kremie była... grzeczna. Ładnie, porządnie rozpuściła się z masłem, tworząc gęstą masę, a potem to było łatwo zmiksować z serkiem i kakao, dzięki czemu powstał gęsty krem. Jako że czekolada znacząco zastygła, był masywnie gęsty.

ocena: 8/10

kupiłam: Auchan

cena: 17,99 zł

kaloryczność: 591 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne 22%, miazga kakaowa 22%, lecytyna sojowa, wanilia Bourbon