krem Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie

Od dobrych parunastu lat rogale świętomarcińskie ani trochę mnie nie kuszą. W zasadzi nie kuszą odkąd pierwszy raz takiego spróbowałam. Nie przemawia do mnie też po prostu to, że tradycyjne są z białym makiem. Ten właśnie biały mak nie wydaje się kuszący, bo ma delikatniejszy smak. A ja właśnie lubię charakterek niebieskiego maku. Jako miłośniczka paru kremów od Sticky Blenders na ich propozycję nawiązującą do tych rogali zwróciłam uwagę. Przy nim dowiedziałam się, że to marka konkretnie z Poznania. Jak sami napisali, czuli się zobowiązani i postanowili "zamknąć nadzienie rogala Świętomarcińskiego w słoiku. Ja zaś postanowiłam, że recenzja trochę sobie poczeka w kolejce na publikację na odpowiednią datę. I fakt, nie wzięłabym się za otwarcie słoika tak szybko, gdyby nie to, że pewnego dnia zauważyłam, że stoi w kałuży oleju. Wyciekł z niego, bo słoik musiał być niedokręcony. Przy tym spotkałam się z bardzo nieprzyjemnym podejściem sklepu. Otóż z mojego słoika wyciekł olej, to raz. Przy wycieraniu go i szafki, mój wzrok padł na skład: dodano olej z winogron. Na stronie sklepu tego nie było. Poczułam się oszukana, bo nie kupuję kremów orzechowych z dodatkiem oleju innego niż orzechowy. Napisałam więc do Sticky Blenders w związku z tymi problemami. Odpowiedź najpierw była taka, że nie ma szans na zwrot pieniędzy, potem, żeby krem jednak odesłać i po "zweryfikowaniu sytuacji" mogę liczyć na "jak najbardziej prokonsumenckie rozstrzygnięcie sprawy". Wysłałam, płacąc za przesyłkę, by po prawie miesiącu otrzymać odpowiedź, że krem zutylizowali, a zwrotu nie będzie. "Świetne" podejście, pogratulować. Czyli nie dość, że bylejakość przy tworzeniu opisów, drukowaniu etykiet, to jeszcze właśnie zupełnie nie prokonsumenckie podejście. I cóż... jak widać, zapłaciłam dodatkowo za wyrzucenie przez nich kremu. Po prostu świetnie x2. 

Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie to krem z migdałów i orzechów nerkowca z białym makiem oraz blanszowanymi orzechami włoskimi, mający oddawać nadzienie z rogali świętomarcińskich; edycja limitowana na jesień 2025.

przed i po uporaniu się z olejem

Po otwarciu uderzył mnie sztuczny marcepan, który wpisał się w motyw olejku / aromatu migdałowego. Dominował, lecz łagodne blanszowane migdały, ale też nieoczywiste nerkowce, jako naturalnie słodki splot też dały radę się zaprezentować. Zmieszane z nie wysoką, ale ciężkawo-duszną słodyczą sugerowały lukier albo nieco bardziej biało czekoladową lukro-polewę. Za tym wszystkim przewinęła się goryczka. W pierwszej chwili pomyślałam o orzechach włoskich, o maku dopiero w drugiej kolejności. Nie był bardzo oczywisty aż do momentu zlania oleju. Później zrównał się z aromatem marcepanowym. Był to mak jakby słodkawy, delikatniejszy, a także podłapujący duszność całości. Ta duszność i olejek migdałowy odlegle robiły aluzje do dusznego ciasta drożdżowego, więc ogólnie faktycznie, rogal świętomarciński gdzieś wśród wielu myśli się zaplątał.

Na wierzchu wydzieliło się trochę oleju, z czego zlałam jakieś 2 i trochę łyżeczki. Wyglądał na olej trochę rozwodniony. Nie wiem też, ile wylało się w szafce wcześniej.

Postarałam się zlać, co się dało i przemieszałam krem. Okazał się dość rzadki, lejący, mimo że i trochę konkretu w nim czuć. Masa wydała mi się bardzo luźna, grudkami spływała z łyżeczki bardzo szybko. Brakowało mi gęstości i kremowości. Od razu widać, że to niegładka pasta pełna drobinek i sporych kawałków: jak się okazało drobinki to nie typowy orzechowo miazgowy efekt, a kuleczki maku. Większe kawałki zaś to posiekane orzechy włoskie pozbawione skórek. Choć trafiłam na dosłownie pojedyncze kawałeczki ze skórkami.

W ustach krem rozpływał się szybko. W pierwszej chwili jakby trochę się lepił, po czym rozpuszczał się i rzedł bardzo ochoczo. Dał się poznać jako nieprzyjemnie oleisty i jakby wodnisty. Zwłaszcza w zagarnięciach bez orzechów zaznaczała się też proszkowość, pylistość. Mak do pewnego momentu udawał orzechowo miazgowy efekt, ale wyraźnie czuć różnicę. Od zwykłych past orzechowym to było znacznie bardziej ziarniste. Wszak to nie krem z dodatkiem maku, a zrobiony m.in. na jego bazie. Wystąpił w nim mak przemielony, choć nie zupełnie, jak z zacniejszej masy makowej. Urozmaicały go duże, średnie i małe kawałki orzechów włoskich. Trafiłam też na parę małych jakby słupkowatych kawałków o niemal białym (a więc jaśniejszym od włoskich) kolorze.

Przeważnie gryzłam mak i orzechy wcześniej, bo krem aż się o to prosił. Tylko co parę łyżeczek zostawiałam mak i orzechy na koniec.

Mak ogólnie leciutko raczej trzeszczał niż strzelał. Orzechy okazały się delikatne, nie twarde, prawie miękkie choć próbujące pochrupywać. Te jaśniejsze małe kawałki słupków (?) wykazywały się wyższą twardością.

Oleista tłustość podczas jedzenia i po zjedzeniu osiadała na ustach.

W smaku od razu rozbrzmiał bardzo wyrazisty, nie do pomylenia z czymkolwiek innym mak. Mak naturalnie słodkawy, inny od niebieskiego, jakby łagodniejszy z natury, charakteru, ale nie mniej wyrazisty. Trzymała się go leciusieńka, znikoma goryczka. Od razu odzywała się też słodycz "dodana", kojarząca się trochę z kremami biało czekoladowymi.

Słodycz nie była tak samo wysoka przy każdym zagarnięciu. Raz grała ważniejszą, raz mniej rolę.

Szybko dołączył do nich motyw migdałowy. Na niego złożyły się blanszowane, łagodnie-neutralne migdały i aromat migdałowo-marcepanowy. Ten ustanowił pewną duszność, ciężkość. Odlegle skojarzył mi się z drożdżowymi warstwami ciasta z makowca i przypieczonym ciastem rogala. Olejko-marcepan trochę się wycofał, choć po tym mocnym wkroczeniu, już tylko pobrzmiewał. Niestety denerwująco sztucznie.

Czasem, w zależności od zagarnięcia, już tu dawały o sobie znać łagodne orzechy włoskie. Niegryzione niemal nic nie wnosiły. "Niemal" nie oznacza jednak "zupełnie nic". Wydawało mi się, ze trochę podkręcają się z makiem. Przy ich kumulacji właśnie przewijała się leciutka, marginalna goryczka.

W tym samym czasie bardzo rosła słodycz. Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach do głowy przyszła mi lukrowa polewa wyższej niż normalnie jakości. Polewa trochę... biało czekoladowa i mocno maślana? Obstawiam, że stały za nią nerkowce. Jako one same w zasadzie się nie ujawniały. Po tym porządnym dosłodzeniu, jakie "polewa" ta zafundowała, zaczęła łączyć się z makiem.

Motyw masy makowej, słodkiej, choć nie napastliwie, zrobionej z białego maku o bardziej słodkawo-orzechowym smaku niż niebieski z nutką marcepanu stał się bardzo jednoznaczny. Ta łagodność i słodycz zawarła w sobie pewną mleczność. Naprawdę łatwo o myśl o nadzieniu rogala świętomarcińskiego. Migdały i nerkowce przybrały tę konwencję, nie grały na siebie. Naturalne migdały jednak jako tako dało się wyczuć, nerkowce ukryły się.

Z czasem  raz po raz przemykał mi tam też mdły, oleiście-wodnisty, acz bardzo delikatny motyw. Denerwujący trochę mniej niż sztuczność nuty marcepanowej.

Gdy gryzłam kuleczki maku, jego smak nasilał się, ten oleiście-wodnisty motyw zagłuszając. Sztuczności nie zwalczył, ale jej ciężkość jakoś tam wpisywała się w wizję rogala, więc najgorzej nie było. Gryziony mak wpisał się w ogólną łagodną i słodką orzechowość kremu.

Gryzione orzechy włoskie radziły sobie z zagłuszaniem tych gorszych posmaków, mimo że same nie były szczególnie intensywne. Słodkawe, prawie bez goryczki ze względu na brak skórek, wpisały się w resztę, robiąc za subtelny dodatek. Gdy zostawiałam je na koniec, w udany sposób tonowały słodycz i zawracały smak na nieco poważniejszy, naturalniejszy tor.

Po zjedzeniu zostawał więc posmak głównie łagodnych, acz z pozytywnie gorzkawym echem orzechów włoskich i olejku migdałowo-marcepanowego. Czułam też motyw jakby orzechowego, słodkiego  maku. Otulała je subtelna na tym etapie słodycz... właśnie jakby słodkiej masy makowej, białej czekolady, lukru i marcepanu. Migdałowy motyw w posmaku to głównie olejek / aromat migdałowy, blanszowane, łagodne migdały pobrzmiewały jedynie jako echo. Całość była słodka w ciężki, ale o dziwo nie bardzo wysoki - jak można by się obawiać - sposób.

Krem na pewno wyszedł ciekawie i całkiem nieźle, mimo wad. To, jak duże to wady, to kwestia bardzo subiektywna. Mnie nie podobała się ta rzadka, pozbawiona zbitej gęstości konsystencja. Drobinki maku i kawałki orzechów trochę ją ratowały, ale i tak brakowało mi tu kremowości w kwestii samej masy. Za dużo za to było jakby wodnistej oleistości. Zarówno zapach, jak i smak, w udany sposób udawały nadzienie rogala świętomarcińskiego, ale jako krem do jedzenia łyżeczką nie przekonało mnie to. W końcu, gdy ciekawostkowość osłabła, wady denerwowały coraz bardziej i jakieś 65-70g tego kremu to moje maksimum (a normalnie takie słoiczki zjadam na raz). Olejek migdałowy zagłuszył nerkowce i migdały blanszowane, które tu pełniły funkcję nośnika. Słodka pasta z białego maku wyszła całkiem przyjemnie na smak, ale nie tak, bym chciała jeść tego większą ilość przez aromat migdałowy i pewną wodnistą mdłość, czającą się w tle. Orzechy włoskie wydawały mi się tu wykastrowane z charakteru, jaki mają te ze skórkami. Gdyby to wszystko miało lepszą, bardziej jak typowe kremy orzechowe konsystencję, a nie było masą do ciągłego gryzienia to jeszcze, a tak... No nie. Do tego stopnia, że za sam efekt chyliłabym się ku wystawieniu 4. No, ale jednak przyznałam 5 za pomysłowość. I mimo wszystko... tej reszty nie wyrzuciłabym sama, gdybym wiedziała, że reklamacja nie zostanie uwzględniona. Wolałabym zmęczyć, nawet ten męczący efekt, ale nie wyrzucić.

ocena: 5/10
kupiłam: stickyblenders.com
cena: 39 zł za 200g
kaloryczność: 593 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

 Skład: migdały, orzechy nerkowca, biały mak mielony parzony, blanszowane orzechy włoskie, cukier puder trzcinowy surowy, olej z pestek winogron, aromat migdałowy

Zotter Labooko Opus 5 Cuvee 77 % Dark Chocolate / Dunkle Schokolade ciemna z Ekwadoru, Kolumbii, Gwatemali, Peru i Ugandy

Może straciłam serce do nadziewanych czekolad Zottera, ale czyste ciemne nadal mnie ciekawiły i czułam, że ich jakość nie spadła. Przyzwyczaiłam się, że co roku wchodzi nowy blend, Opus, dostępny potem tylko przez rok. Dziś przedstawiany był podwójnie wyjątkowy, bo po raz pierwszy Zotter szarpnął się na tak wysoką zawartość kakao. Tym razem wykorzystał kakao tylko z gór. Kakaowce normalnie rosną niżej, więc wygląda na to, że Zotter pozbierał tu ciekawostki. Jak co roku z 5 różnych miejsc, a dokładniej z wyżyn i gór Ekwadoru, Kolumbii, Gwatemali, Peru i Ugandy.

Zotter Labooko Opus 5 Cuvee 77% Dark Chocolate / Dunkle Schokolade to ciemna czekolada o zawartości 77% kakao z Ekwadoru, Kolumbii, Gwatemali, Peru i Ugandy, z regionów wyżynno-górskich; blend na rok 2025/26; czas konszowania: 20h.

Po otwarciu poczułam się, jakby otworzyła nie czekoladę, a jakieś zdrowe surowe słodycze, batony zrobione ze zmielonych daktyli i kokosa z orzechami, chyba migdałami i arachidami, w wariancie kakaowym. Lekko soczysta, ciężkawo-piekąca słodycz suszonych daktyli mieszała się na ich płaszczyźnie z goryczkowatą nutką oleju kokosowego. W orzechach jednak doszukałam się prażonego, cieplejszego akcentu (więc nie było tak zupełnie surowo). Obok pojawił się jeszcze łagodny, nieprzesłodzony marcepan i jakby jakieś zdrowe wersje cukierków Michałków. Marcepan pobrzmiewał nieco... piernikowo? Szczyptą cynamonu, przemykającą w tle. Może to jakieś marcepanowe pierniki? Na pewno za to wszystko to przeplotła kwaśno-cierpka, skąpo słodka nutka owoców głównie leśnych, z zaznaczonymi malinami. Wsparła je odrobinka cytrusów w tle.

Tłusta w dotyku tabliczka była twarda, acz przy łamaniu trzaskała średnio głośno, chrupko.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnio-wolnym, tłusto w sposób niby dość zbity, kojarzący się z chłodnym masłem, a jednocześnie względnie łatwo rzednąc. Roztoczyła mazistą kremowość, szczycąc się pozorną gładkością, a z czasem także soczystością. Zrównała się z tłustością, ale jej nie przełamała. Z czasem odnotowałam w niej lekką ziarnistość, prawie tonującą tłustość.

W smaku jednocześnie rozbrzmiała słodycz z gorzkością, niemal na równych prawach, przynajmniej w pierwszej chwili. Zaraz jednak gorzkość wzrosła, zostawiając słodycz na średnim poziomie. Mimo to, zdawały się trzymać razem, w zgodzie. Stworzyły wizję zdrowych, raczej surowych batonów, spodów do zdrowych ciast czy innych słodkości ze zmielonych suszonych daktyli i wiórków kokosowych z migdałami.

Masa daktylowo-kokosowa szybko dała się poznać jako kakaowa, niemal pylista od sporej ilości kakao. Niewątpliwie nie szczędziła nieco piekącej, choć nie przesadzonej, ciężkawej słodyczy daktyli. Kokos dodał trochę cierpkiego oleju kokosowego, który zaraz z motywem pylistego kakao przeszedł w gorące kakao zrobione na mleczku kokosowym, może też z olejem, na pewno w wariancie wiśniowym.

Doszukałam się przy tym jakby ciepłej nutki... trudnej do uchwycenia... ciastek owsianych z cynamonem?

Olej kokosowy otworzył drogę cierpkości, na której to fali mogła brylować gorzkość. Oczami wyobraźni zobaczyłam skały, strzeliste szczyty nieprzystępnych gór. Skały i pył... które po chwili otulił dym. Jakby wilgotny, trochę jak mgła, gęsty. Wszystko to zbudowało ziemisty motyw, który do końca był wyczuwalny, mimo że po tym debiucie i chwili chwały, wycofał się, dopuszczając do głosu inne wątki.

Zza skał i dymu wychynęło trochę więcej kwasku. Zaczęły odzywać się cytryny, ale po chwili przygłuszyły je cierpkie, średnio dojrzałe wiśnie.

Mniej więcej w połowie  rozpływania się kęsa w zdrowych batonach, masach na znaczeniu zaczęły przybierać migdały i orzechy. Te drugie już odbiegły od surowości ze względu na podkreślenie prażeniem. Pomyślałam o jakimś zdrowszym cieście inspirowanym cukierkami Michałki, a potem to migdały zwróciły moją uwagę motywem marcepanu. Nie za słodkiego, łagodnego. Acz jakby z odrobinką cynamonu? Jakby nieco piernikowego marcepanu.

Marcepan zaczął trochę łagodzić skaliście-dymne, ziemiste tony. Dołączyła do niego maślaność.

Gdy gorzkość odpuściła, wkroczyły słodko-cierpkie owoce. Przede wszystkim owoce leśne, w których rządziły jagody leśne i maliny. Umiejętnie łączyły dojrzałą słodycz z soczystą kwaśnością. Przez pewien krótki okres niemal dominowały, po czym pozwoliły wrócić skałom, dymowi i marcepanowo-kokosowym słodkościom.

Owoce straciły na jednoznaczności, ale nie zniknęły. Przemknęły w nich borówki amerykańskie i wsparte wiśniami granatowe, niemal czarne winogrona. Poprzez nie wemknęła się nutka kwiatowa.

Wyobraziłam sobie kwiaty leśne: przylaszczki, fiołki, ale bez wątku lasu. Ziemi natomiast owszem. Mimo ciągle łagodzącej gorzkość maślaności, jakby mieszanka mgły i dymu pokazała raz jeszcze, co potrafi. Kwiaty napędziły w niej poczucie wilgoci.

Daktyle zniknęły, słodycz zrobiła się bardziej zwyczajnie karmelowa. I trochę... karmelowo-alkoholowa? Jak karmelowa, nieco jakby korzennie-pieprznie piekąca whisky (w niesilnej wersji)?

Po zjedzeniu został posmak skał i wilgoci, ale nie wilgotnych skał oraz dymu. Jego cierpkość mieszała się z cierpkością owoców leśnych i wiśni. Obok jednak wystąpiły łagodniejsze nuty marcepanu i spodów do zdrowych ciast, zdrowych batonów kakaowych z kokosa i daktyli z migdałami, ale też piekąca w język pikanteria... whisky?

Czekolada była bardzo smaczna, tylko dla mnie trochę za tłusta w specyficzny sposób i za szybko znikająca. Gdyby miała lepszą konsystencję, dostałaby 10 bez trudu, a tak... długo się nad oceną zastanawiałam.

Smak i zapach jednak nadrabiały. Ogrom skał, dymu, trochę ziemi, mieszające się ze zdrowymi, nieprzesłodzonymi słodkościami z daktyli i kokosa, migdałami połączonymi z marcepanem, gorące kakao z mleczkiem kokosowym i olej kokosowy, potem trochę karmelu ciekawie współgrały z owocami leśnymi, jagodami, malinami i wiśniami, a końcowo odrobinką winogron granatowych i kwiatów. Sporo niesiekierowej gorzkości, odpowiednia ilość soczystej kwaśności i słodycz o szlachetnie-ciężkim wydźwięku stworzyły cudowną kompozycję.

ocena: 10/10

kupiłam: dostałam od zotter.pl

cena: 22,49 zł (cena półkowa za 70 g)

kaloryczność: 596 kcal / 100 g

czy znów kupię: mogłabym

Skład: miazga kakaowa, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, pełny cukier trzcinowy

Kaitxo Uganda Bundibugyo 70 % ciemna z Ugandy

Bardzo lubię markę Kaitxo, więc gdy składałam większe czekoladowe zamówienie zamówienie, zerknęłam, co od nich by tu zdobyć. Dziś przedstawiana czekolada przyciągnęła mój wzrok tym, że była limitowana, zrobiona z małej partii kakao z regionu Bundibugyo od spółdzielni Bundikakemba, zrzeszającej około 600 rolników. To kakao to mieszanka amelonado i trinitario. Żałowałam tylko, że nie pokusili się na wyższą zawartość. Co ciekawe, akurat oni przeważnie robią tabliczki właśnie o wyższej zawartości niż te 70%, które czasem wydają mi się jakieś "standardowe", najpopularniejsze. Co więcej, tak się złożyło, że dawno nie jadłam czekolady z ugandyjskiego kakao o właśnie tak niskiej zawartości. Miałam więc nadzieję, że się mimo wszystko nie zawiodę.

Kaitxo Uganda Bundibugyo 70% to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao amelonado i trinitario z Ugandy, z regionu Bundibugyo; edycja limitowana.

Po otwarciu rozszedł się ciepło-pieczony motyw delikatnych tostów, mocno osłodzonych jakby nieco bardziej palono karmelowym kajmakiem. Słodycz w kompozycji ewidentnie dyktowała warunki. Tosty chowały się pod słodkim konfituro-dżemem z czerwonych owoców: mieszanki wiśni, truskawek. Czułam też sok wiśniowy o wysokiej słodyczy, od którego odbiegał motyw jakby skwaśniałego soku, ale bez kwaśności. Chodzi o sam wydźwięk. Ten jakby zalewał trochę niedookreślone orzechy. Orzechy marynowane / macerowane w winie...? Occie winnym balsamicznym? (Raz w życiu miałam do czynienia z czymś takim w Zotter White Praline + WineNuts).

Orzechowość trudno było uchwycić, ale na pewno pobrzmiewała. Też przystała na słodycz, osiadając w mlecznym kremie orzechowym.

Tabliczka podczas łamania trzaskała głośno i chrupko jak suche gałęzie, jawiąc się jako chrupko twarda i pokazując ziarnisty przekrój.

W ustach czekolada rozpływała się średnio-wolno, wykazując pewną suchość i narastającą piaszczystość. Tłustość za to wydawała się znikoma. Nieco miękła, zachowując zbity kształt. Mimo że suchawa, trochę obklejała podniebienie. Wydawała się średnio gęsta, a z czasem gdy doszła jeszcze soczystość, wręcz trochę rzadkawa.

Zniknąwszy, czekolada zostawiała leciutko pyliście-proszkowe, suche wrażenie.

W smaku pierwszą poczułam bardzo wysoką, wręcz trochę dosadną słodycz nie za mocno palonego karmelu. Od razu pomyślałam o cukrze trzcinowym i cukrze brązowym, przechodzących częściowo w krem karmelowy albo raczej kajmak. Karmelowo-cukrowe echo wisiał nad kompozycją w zasadzie od początku do końca.

W tle zaznaczyły się słodziuteńkie truskawki... truskawki, których uchwyciła się pewna pudrowość? Ich motyw był bardzo delikatny, zalewany... mlekiem? Tak, mleko truskawkowe, bardzo słodkie, jedynie nieśmiało napomykające o kwasku - to było to.

W tym czasie krem karmelowy został rozsmarowany na leciuteńko podpieczonych, miękkich, jakiś bardziej mleczno-maślanych tostach. Pomyślałam o mieszance tostów z kremem kajmakowo-karmelowym, innych z masłem, topiącym się od ich ciepła. Same tosty aż trudno wyczuć spod tych dodatków na wierzchu.

Ogólnie zrobiło się maślano-mleczne. Mleko raz po raz wychylało się z kompozycji wyraźnie tak, że nabrałabym się, iż to ciemna mleczna.

Do mleka truskawkowego mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dołączył sok... czy raczej syrop truskawkowo-wiśniowy, a potem motyw czerwonych owoców stał się chwilowo mniej jednoznaczny. Mleko także się wycofało.

Przez chwilę przez głowę przemknęły mi pieczono-duszone zacukrzone cukrami trzcinowym i brązowym czerwonymi, słodko-winnymi jabłkami, a potem jednak wróciły te bardziej typowo czerwone, ale już jako przesłodzone syropy, konfitury i dżemy z wiśni. Takie, w które zakradła się palona nutka.

W tym czasie te parę tostów zmieniło się w równie nieśmiałe orzechy. Do nich szybko doskoczyły czerwone owoce i pomyślałam o orzechach macerowanych w słodkim czerwonym winie i occie balsamicznym. W sumie bez kwasku, ale w tym klimacie. Orzechy przypominały te marynowane w winie - jak w Zotter White Praline + WineNuts, ale to był inne orzechy. Łagodniejsze. Może laskowe?

A z czasem przechwyciła je mleczność, wracająca do gry. Wkomponowała orzechy w mleczny, bardzo słodki krem orzechowy. Krem zrobiony z orzechów laskowych, z których niektóre zachowały skórki, wspominające lekką gorzkość.

Owoce złagodniały, zaniechały winnych zapędów, końcowo występując jako przesłodzone herbatki owocowe, z wiśni i truskawek. A że mleko na końcówce pozwoliło sobie na wiele, wyobraziłam sobie jakąś dziwaczną chai latte z owocami, a więc herbatę czarną, ale wzbogaconą o owocowe nuty ze spienionym mlekiem, polaną sosem kajmakowo-toffi. Herbata jakby zerknęła ku gorzkości.

Po zjedzeniu został posmak mleka i karmelo-kajmako-toffi, które przełożyło się na poczucie przesłodzenia. A słodyczy dokładały jeszcze pudrowo słodkie truskawki i syrop wiśniowy. Herbatka owocowa w posmaku znów zerkała ku winu, ale bez alkoholu.

Czekolada była smaczna, ale przesłodzona. Brakowało mi w niej gorzkości. Myślę, że większa zawartość kakao sprawiłaby, że kompozycja pokazałaby pazurki i była znacznie smaczniejsza. Miała bowiem parę fajnych, interesujących niuansów, ale koniec końców słodycz je zalewała i mnie nudziła. Choć fakt, że rozumiem, że taka słodziusia konwencja może się podobać; w zasadzie swój urok mimo wszystko miała...  Acz mnie ta słodycz chwilami aż przytłaczała ilością karmelowo-kajmakowych, toffi nut, mieszających się z cukrami trzcinowym i brązowym. Pudrowo słodkie truskawki, mleko truskawkowe, syrop i dżemy wiśniowe, herbatka owocowa konsekwentnie szły w słodycz. Kwaśności w sumie nie czuć, a jedynie jej sugestie przez nutkę wina i herbatki owocowej. Wino, ocet balsamiczny były jedynie akcentem, który zaplątał się przy dziwnych macerowanych w nich orzechach. Ogólnie orzechowości za wiele nie czułam ,ale ta, która wystąpiła była łagodna: niczym krem orzechowy, w który zmieniła się nutka tostów. Całość wydawała się ciepła, co nakręcała słodycz.

ocena: 8/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: €8  (za 70g; około 34 zł)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Fin Carre Whole Nuts Milk Chocolate with roasted hazelnuts mleczna z całymi orzechami laskowymi

Choć w góry czasem zabieram też mniej moje, a więc mleczne i białe czekolady, akurat o zabranie tej, siebie bym nie posądziła. Parę razy mleczną lidlową z całymi orzechami widywałam u Mamy i zawsze trzymałam się z daleka. Jej opinia, że to "plastik, ale (Mama) je ją dla orzechów, bo są bardzo dobre" nie zachęcała. Skąd więc ta recenzja? Idąc na Szpiglasowy Wierch od Morskiego Oka z nowopoznanym kompanem zgadałam się o czekoladach i powiedział, że skoro jestem taką wielbicielką czekolad, to świetnie się składa, bo poczęstuje mnie czekoladą, którą przywiózł z Pragi, a której w Polsce nie widział. Gdy wyjął dziś przedstawianą, nie ukrywam, że trochę się rozczarowałam... W dodatku jestem pewna, że podobna czekolada w Polsce jest. Ale spróbowałam! Wszak ja z londyńskiego Lidla też przywiozłam Fin Carre Hazelnut Dark Chocolate. Czy możliwe, że czeski Fin Carre jest inny niż polski? Hm... Za otwarcie, a ja też za zdjęcia, wzięliśmy się przy Morskim Oku, które... było puste! Zupełnie, ani jednego człowieka oprócz nas - szok i niedowierzanie.

 

Fin Carre Whole Nuts Milk Chocolate with roasted hazelnuts to mleczna czekolada o zawartości 32% kakao z całymi prażonymi orzechami laskowymi; marki własnej Lidla (u mnie z czeskiego Lidla).

Po otwarciu uderzył zapach nie za mocno prażonych orzechów laskowych w towarzystwie bardzo pełno mlecznej czekolady o cukrowo-waniliowej słodyczy.

Tabliczka w dotyku wydała mi się trochę polewowa, a przy łamaniu aspirująca do twardej. Wydawała z siebie kruche dźwięki, ale raczej ze względu na orzechy. Te raczej zostawały w którejś z części. Dodano ich średnio-sporą ilość i rozmieszczono nierówno.

W ustach rozpływała się dość szybko, dając się poznać jako zbito-gęsta i tłusta. Czuć w niej lekką, jakby miękką proszkowość. Cechowała ją mazista kremowość o nieco maślanym charakterze, do czego potem dochodził mleczny motyw, za którego sprawą rzadko znikała. Orzechy łatwo się z niej wyłaniały.

Gdy z ciekawości pogryzłam orzecha obok czekolady, wydała mi się nieprzyjemnie tłusta, ulepkowata. Orzech wiadomo, jak i na koniec.

Gryzione orzechy okazały się pozytywnie twarde i bardzo chrupiące. Dodano sztuki małe i średnie, częściowo w skórkach.

W smaku od razu poczułam ogrom mleka, które goniła wysoka słodycz. Wanilia mieszała się z cukrem, bardzo szybko przesadzając z natężeniem.

Mleko jednak nie dało się przygłuszyć. Wydawało się pełne, co zaraz podkreśliła maślaność.

Cukier i wanilia robiły, co mogły, by zawojować pierwszy plan, acz w końcu zdecydowały się trochę nim podzielić na pewien czas. I tak drapały w gardle, ale zgodziły się na porządnie mleczny, maślany smak.

Orzechy laskowe niegryzione pobrzmiewały w znikomym stopniu. Acz jakby samą swoją obecnością trochę rozbijały słodycz.

Gdy spróbowałam samej czekolady, okazało się, że nimi nie przesiąkła.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz drapała już w gardle. Mleko i masło trzymały się jeszcze nieźle przez pewien czas, ale dzielenie miejsca z nimi na pierwszym planie słodyczy ewidentnie się znudziło. Zepchnęła je na plan drugi. A tam zakradła się do nich lekka taniość, którą podszepnęła przesadzona słodycz. Co ciekawe, z jednej strony np. w kęsach bez orzechów w końcu robiło się tak słodko, że nawet ta taniość uciekała... Ale z drugiej to właśnie jakby to przecukrzenie ją wtłaczało.

Gdy z ciekawości pogryzłam orzecha obok czekolady, wtedy jednak też słodka taniość wychodziła na jaw (podkreślona naturalnością orzecha?).

Końcowo, choć okrutnie słodko, zrobiło się na chwilę bardziej waniliowo niż cukrowo. Wtedy mleko znów się nasiliło, jakby przy lekkim wsparciu wanilii, acz już nie z taką łatwością co na początku.

Gryzione na koniec orzechy laskowe wyszły bardzo przyjemnie: naturalnie słodkawo, wyraźnie. Prażone lekko, raczej bez skórek (ja nie trafiłam, a jak się przyjrzeć spodowi, nie wygląda, by któryś orzech był ze skórką).

Po zjedzeniu został posmak orzechów laskowych, gdy akurat się trafiły. Dominowały wtedy nad posmakiem czekolady, który był cukrowy, lekko waniliowy i trochę tanio-plastikowy.

Bardzo bazowa, w porządku czekolada. Bez większych wad oprócz przesłodzenia, które w sumie nie dziwi w jej przypadku. Można się takiego spodziewać po tego typu tabliczkach w tej cenie. Kryło się w niej taniawe echo, wywołane przez słodycz, ale w całokształcie było znikome. Głównym atutem tabliczki były bardzo dobre orzechy, ale mogłyby być lepiej rozmieszczone i wystąpić w większej ilości (skoro czekolada była w sumie taka bazowa).

Zaskoczyło mnie tylko, że w zasadzie dziś przedstawiana wyszła lepiej niż Fin Carre Czekolada Gorzka z Całymi Orzechami 57 %. Ja i tak wolałabym zjeść podlinkowaną, bo jednak jakby nie patrzeć ciemna, ale ujmę to tak: podlinkowana to średnio-kiepskawa ciemna, a dziś przedstawiana średnio-niezła mleczna. Obie z dobrymi orzechami.

ocena: 6/10

kupiłam: poczęstowałam się

cena: jak wyżej

kaloryczność: 582 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, orzechy laskowe 27%, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, słodka serwatka w proszku, laktoza, miazga z orzechów laskowych, emulgator: lecytyny; ekstrakt waniliowy

Cocoa Retreat Kokoa Kamili 80 % Udzungwa, Tanzania Chocolate ciemna z Tanzanii

Gdy zobaczyłam pierwszy raz tabliczki brytyjskiej marki Cocoa Retreat, nic o niej nie wiedziałam. Nic dziwnego, bo to naprawdę malutka marka (a ja na spróbowanie kupiłam naprawdę malutką tabliczkę, hue hue). Stworzyła ją pasjonatka kakao i poetka Oenone Thomas, która zajmuje się mikropartiami, tak, by mieć wszystko pod kontrolą. Dba o to, by łańcuch dostaw był jak najkrótszy, transparentny i identyfikowalny. Pracuje na kakao od sprawdzonych dostawców, z wiarygodnych plantacji. W tym przypadku padło na kakao od Kokoa Kamili, które to przedsiębiorstwo samo fermentuje i suszy ziarna dokładnie w miejscu, gdzie kakao rośnie, czyli w wiosce Mbingu.

Cocoa Retreat Kokoa Kamili 80% Udzungwa, Tanzania Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao z Tanzanii, z regionu Morogoro, z terenów Parku Narodowego Gór Udzungwa, ze wsi Mbingu.

Po otwarciu poczułam delikatny zapach, sugerujący zawartość 70-75% kakao, nie 80%. Dominowały wiśnie, ale mimo że z soczystą kwaśnością, jeszcze nieco podkręconą cytryną, to i tak w słodkim wydaniu. Wyobraziłam sobie wisienkę w syropie zatkniętą w babeczkę z kremem. Ogromem maślanego kremu w wariancie "masło orzechowe". Wsparł go mocno maślany krem. Fistaszkowa nutka łączyła się też z kawą z pianką - jakby właśnie smakową kawą? Fistaszkowy wątek zawarł w sobie też pewną surowość i... świeżość? Do głowy przyszły mi jeszcze drzewa. Przede wszystkim pnie, kora, gałęzie, ale jednak w wydaniu kwitnącym, ukwieconym. W oddali, jakby właśnie w tych kwiatach kryła się jeszcze odrobinka owocowej egzotyki w postaci... papai i suszonego mango? Łączyły rześkość z niemal ciężkawą, acz egzotyczną słodyczą.

Tabliczka w dotyku była trochę tłusta, a przy łamaniu twarda, jakby w bardzo pełny i zawilgocony sposób. Trzaskała średnio głośno, ale na pewno konkretnie.

W ustach rozpływała się powoli i kremowo maziście. Początkowo wydała mi się nieco suchawa, co potem odeszło na jakby bardzo, bardzo daleki plan, ale nigdy zupełnie nie zanikło. Pobrzmiewała mi w niej też lekka ziarnistość; mimo kremowości czekolada nie była gładka. Długo zachowywała zbity kształt, zaś tłustość tylko przez pewien czas. Łączyła się bowiem z soczystością, która rosła, by pod koniec jednak zwolnić i pozwolić, by mazista, maślana tłustość z suchawym echem ją dogoniły.

W smaku przywitał mnie bardzo słodki maślany krem, przekładający się na wizję babeczek z ogromem kremu w kolorze beżowym. Kremu karmelowego? Acz mowa tu o maślanym, łagodnym karmelu. Paloność dopiero rosła.

W oddali odnotowałam wtrącający się kwasek wiśni i cytryn. Mimo że był subtelny, wniósł sporo soczystości.

Paradoksalnie, goryczka i soczystość na zasadzie kontrastu umocniły obraz piekarnio-cukierni z mnóstwem babeczek. Karmel zaczął się rozmywać na rzecz masła orzechowego. Łagodne i słodkawego, też w formie babeczkowego kremu.

Zaraz za słodkim kremem dała o sobie znać goryczka suszonych ziół, przywodząca na myśl starą aptekę.

Palony wątek, który rósł, zmieszany z coraz silniejszą słodyczą, wpuścił do kompozycji więcej zupełnie innej gorzkości. Ziołowo-apteczny motyw ustąpił drzewom i ziemi. Ona jednak sama w sobie palona była ledwo średnio, co jednak nie stanęło na przeszkodzie, by nie dała się poznać jako ciepła. Jej ciepło jednak reprezentowało rozgrzaną, gorącą, niemal pustynną ziemię. Wraz z jakby pustynnym pyłem...? Nagle jednak ziemię przygłuszyły drzewa i gorzkość ogólnie złagodniała.

Powidoki apteczności w tle cytrynie dopowiedziały wydźwięk... syropu cytrynowego? Acz potem bardziej niż aptecznego, to smakowego do deserów.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przy drzewach zaznaczyła się nieśmiała... świeżość? Jakby nie za słodkie kwiaty i... surowe fistaszki?

Kwasek wiśni przebił się do babeczek, a oczami wyobraźni zobaczyłam, jak w beżowy, fistaszkowo-karmelowy krem, zatknięto wiśnię. Trochę przełamała słodycz, zrobiło się bardzo soczyście, po czym kwaśność się wycofała. Słodki syrop cytrynowy choć chwilowo podkreślił wiśnię, zaraz sam umknął, a wiśnia poddała się słodyczy. To wisienka deserowa, w syropie.

W tym czasie złagodzona drzewami ziemia zmieniła się w kawę. Też łagodną, na pewno z pianką, choć niekoniecznie pianką mleczną. Po głowie chodziła mi kawa orzechowa, z nutką arachidów.

Kawa z pianką zwróciła uwagę na to, co pod babeczkowym kremem. Musiał przyozdabiać babeczkę kakaowo-kawową. Kwaskawe zapędy owoców zamknęła w sobie, jakby była nadziana słodko-kwaśną konfiturą wiśniową... wiśniowo-wieloowocową?

Kwaśność zeszła prawie do poziomu zerowego. W tle jakoś lekko pobrzmiewała, ale nie grała większej roli. Dbała jednak o to, by nie zatraciła się soczystość. Ta końcowo rozgościła się w słodyczy, zmieniając jej wydźwięk na bardziej owocowy i egzotyczny. Jakby nieco egzotyczna wiśnia przemieszała się z papają i mango... Mango suszonym? O skondensowanej słodyczy. W egzotyce tej odnalazła też pewną kwiatowość.

Kwiaty jeszcze załagodziły drzewny akcent... w zasadzie rozmyły go, że końcowo pobrzmiewało mi coś jeszcze drzewno-arachidowego, ale aż trudnego do nazwania.

Po zjedzeniu został posmak gorącej ziemi, aptecznie ziołowy oraz wiśni i mango, zmieszanych niemal w jedno. Do tego pojawił się delikatniejszy motyw kawy z pianką i babeczki - może kawowej - z fistaszkowym kremem, którego trzymało się maślano karmelowe echo. W tle leniwie osiadła odrobina drzew, niosących wytrawniejszą, neutralną, spokojną świeżość. Posmak już wskazywał na zawartość kakao.

Czekolada była smaczna i ciekawa, złożona, a jednak zbyt łagodna jak na 80% dla mnie. Gorzkość niska, trochę nut gorącej ziemi, drzew i kawy z pianką tylko przyozdobiły słodko-kremowe i soczyste wątki. Czuję ogromny niedosyt nut ziołowo-aptecznych - szkoda, że tylko się zaznaczyły, bez rozwoju. Maślany krem karmelowy, krem "masło orzechowe", zdobiące babeczki, samo chyba kawowe ciasto i koktajlowe wiśnie, konfitura wiśniowa, syrop cytrynowy przełożyły się na mocno słodko klimat. Trochę trochę kwaśniejszych wtrąceń wiśni i cytryny zapewniło epizodyczną kwaskawość, a owoce egzotyczne - papaja i mango raczej suszone - soczystość, ale i one były mocno związane ze słodyczą. To bowiem zaskakująco słodka kompozycja.

ocena: 8/10

kupiłam: chocolateseekers.com

cena: £6.75 (za 45g; około 33 zł)

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Lindt Excellence Robust Dark 85 % Cocoa 2026 po zmianach ciemna

Nie planowałam tego posta, a aktualizację Lindt Excellence Dark 85 % Cocoa (2021) i Eko Gram The Real Cashew Paste. Po wymieszaniu kremu z czekoladą zgarnęłam jej trochę, by tak o zjeść przy swojej kreatywnej pisaninie, rysowaniu, "internetowaniu". Coś mi jednak w tej czekoladzie nie w pełni pasowało. Pomyślałam, że może była długo otwarta czy coś. Podczas jedzenia kremu czekoladowego nie dawało mi spokoju to, że nie smakował bardzo wyraźnie tą znaną mi, charakterystyczną czekoladą. Poszłam sprawdzić opakowanie i... Niespodzianka. Czekoladę zmieniono.

Lindt Excellence Robust Dark 85 % Cocoa to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao; po zmianach, wersja od roku 2026.

Po rozerwaniu sreberka rozeszła się silna słodycz wanilii, której towarzyszył prostszy cukier. Tak się przemieszały, że przemknęła mi myśl o waniliowym cukrze pudrze. Razem z prostym motywem kakao w proszku stopowały soczystość, rześkość... lasu iglastego? Ta znalazła się na dalszym planie. Gorzkość wydała mi się stać trochę w opozycji do słodyczy jako motyw za mocno palony, w tym dokładnie przesadnie palonych ziaren kawy. Słodycz, choć nie bardzo wysoka, wydawała mi się tu niedopasowana, niezgrana z resztą, za to wydobywająca z gorzkości, co gorsze.

Bardzo ciemna tabliczka podczas łamania trzaskała głośno i jakby krucho. Cechowała ją twardość. 

W ustach czekolada rozpływała się powoli, ale bardzo chętnie. Zmieniała się w gęsty, wręcz mulisty i tłusty krem. Zalepiała usta w mazisty, lepki sposób. Starała się zachować kształt, ale wydawała się przy tym giętka. Do kremowo-mazistej tłustości zakradł się lekko wodnisty efekt. Z czasem zdradzała lekką pylistość.

W smaku pierwsza pokazała się słodycz o prostym charakterze. W pierwszej chwili wydała mi się wysoka, jednak zaraz zajęła raczej średni poziom. Na jej prostym charakterze szybko osiadła wanilia. Dużo wanilii.

Raz i drugi zza słodyczy spróbowała się przebić jakaś... rześka soczystość? Świeżość lasu iglastego? Gorzkość zaznaczyła swoją obecność jako bardzo mocno palony motyw, po czym zajęła miejsce za słodyczą. Dopiero rosła.

Słodycz szybko wydała mi się nieco zbyt ciężka, trochę jak waniliowy cukier puder, trochę wręcz duszna. Paradoksalnie zmotywowało to soczystość i gorzkość, które wzrosła. Spod przesadnie palonego wątku rozlała się bardzo mocno palona kawa i trochę zbyt kakaowy, aż pylisty od kakao w proszku murzynek.

W tym czasie drzewom iglastym udało się już pokazać wyraźniej. Wniosły trochę rześkości, niemal soczystości i subtelny kwasek.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz nawet się odrobinkę cofnęła, upewniając mnie, że nie ma zamiaru wznieść się ponad średni poziom, a jednak coś mi w niej nie pasowała. Przy reszcie wydawała się nieco... niezgrabna. W końcu cierpkość zasugerowała jej ciemne, cierpkie owoce. Pomyślałam o śliwkach, może jakiś bardziej kwaskowatych rodzynkach. Cierpka soczystość wyłoniła się jakby przy wsparciu... Cukru? Kontrast ujawnił jeszcze troszeczkę kwasku, ale ten zaraz zaczął się wycofywać...

I zatonął w zbyt mocno palonej kawie i nieco przypalonym cieście kakaowym, murzynku.

Gorzkość z echem kakao w proszku zaczęła łagodnieć, robiąc się trochę jak kakaowe, murzynkowe ciasto. Las zniknął prawie zupełnie,  a kawa okazała się kawą z mlekiem, cappuccino. Do tego pojawiła się i rozgościła maślaność. Wraz z cały czas mocno waniliową słodyczą przypieczętowała duszny wydźwięk.

Po zjedzeniu został posmak zbyt dusznej, ciężkiej słodyczy wanilii, kryjącej cukier, oraz za mocno palonej kawy z przypalonym murzynkiem i kakao w proszku. Za nimi zaznaczyły się kwaskawe drzewa iglaste i cierpka soczystość.

Czekolada okazała się rozczarowaniem. Mam wrażenie, że z Lindt Excellence Dark 85 % Cocoa (2021), przyjemnie soczystej, leśno-rodzynkowo-śliwkowej, gdzie wyraźnie było czuć śliwki żółte, mocno, ale z nie przesadnie mocno palonej czekolady nie tylko wyleciał cukier trzcinowy, ale też głębia i charakter. Słodycz podlinkowanej była wyraźnie karmelowa, ambitniejsza i cudnie łączyła się z paloną bazą. Karmelowy cukier trzcinowy w dawnej przyjemnie harmonijnie zakomponował owoce.

W dziś przedstawianej słodycz miała więcej do powiedzenia od początku, bardziej odstawała od kakao i trochę męczyła za mocno waniliowym, a zarazem prostym wydźwiękiem. Palona nuta w dziś przedstawianej poszła w kierunku przypalonym. Owocowe nuty w dziś przedstawianej wydały mi się trochę zagubione. Albo więc w dodatku mocniej prażą kakao, albo to ta słodycz tak zadziałała. W dodatku nowa wersja wydała mi się bardziej wodnista i tłusta zarazem.

Chciałabym czekoladzie odjąć 2 punkty, ale gdy myślę o tym, co innego jest na rynku, wciąż wydaje się prezentować dobrze. Smutne.

Wszystko to spisałam dokładnie porównując obie czekolady, bo miałam jeszcze tabliczkę sprzed zmian, ale czuć je wyraźnie - wszak mnie coś tknęło wcześniej, gdy o zmianie nie wiedziałam.

Wystraszona od razu poleciałam sprawdzić Lindt Excellence Dark 70 % Cocoa / Intense Dark 70%, którego często używam do wypieków. Choć też zmienił nazwę, smakowo bez zmian.

ocena: 8/10

kupiłam: ojciec kupuje w Kauflandzie, Biedronce etc.

cena: zawsze w promocji, czyli około 10 zł

kaloryczność: 585 kcal / 100 g

czy kupię znów: tak

Skład: miazga kakaowa, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, cukier, wanilia

-----------------

Już myślałam, że Lindt Excellence Dark 85 % Cocoa (2021) jako składnik do niczego się nie nadaje, ale tknęło mnie, by spróbować jej jeszcze w czymś. Do kolejnego eksperymentu użyłam jednak już nowego Lindta 85%.

Przy Eko Gram The Real Cashew Paste pisałam już o tym, że odkryłam, iż można zrobić z niego boski krem czekoladowy, poprzez wymieszanie go z dobrą ciemną czekoladą i kakao. Zawsze dotąd do 110g kremu dodawałam 17g J.D. Gross Ekwador 70 % (z 2020 lub 2023) i łyżeczkę kakao. Po tym jednak, jak podlinkowane czekolady wycofano, zaczęłam kombinować. W tym kremie ogromne znaczenie ma bowiem jakość czekolady, więc kiepskiej czy średniej nie chciałam (byłoby ją wyraźnie czuć). Pomyślałam więc o tym Lindcie. Chciałam też dodać mniej kakao, skoro ta czekolada ma więcej %, ale po spróbowaniu kremu z połową łyżeczki kakao było i tak niewystarczająco głęboko czekoladowo. Czyli i tym razem dodałam 17g czekolady i łyżeczkę kakao.

Efekt mnie zaskoczył. Był dobry, ale nie lepszy niż z Grossem. Wyszło to... mniej czekoladowo.

W pierwszej chwili krem witał się nerkowcowym smakiem, do którego powoli dołączało kakao. Cierpko-palone, trochę jak ciastka kakaowe typu Oreo, przechodzące w kakaowo-murzynkowe ciasto nasączone kawą. Ciastowość łączyła nerkowcowy krem z czekoladą. Tak, nerkowce cały czas dobrze czuć. Kakaowa czekolada tu wcale nie wyszła imperatywnie (jak można by założyć po procencie). Słodycz narastała powoli, powoli, jawiąc się jako przygaszona, aż mocno podskakiwała pod koniec. Właśnie w ostatnich chwilach robiło się bardziej czekoladowo-kakaowo niż kakaowo, ale ogólnie to wyszło właśnie raczej słodko-kakaowo. Dało się doszukać smaczku Lindta 85%, ale nie klarownego, co zrzuciłam na dodane przeze mnie kakao. A jednak - wyczuwalność dodanego kakao - to nie zarzut! Właśnie ono bowiem uzasadniało i przyjemnie zagospodarowywało resztę słoczy. Gdy spróbowałam z mniejszą ilością, ta końcowa słodycz mimo że była niska, wydawała się jakaś denerwująca. Taka... niedopasowana? I po tych wszystkich odczuciach, podczas jedzenia tego kremu tknęło mnie, że coś mi ta czekolada... pobrzmiewa trochę nie tak, jak pamiętałam - i gdy poszłam sprawdzić, odkryłam zmiany. Czułam je więc nawet w kremie...

Do wersji z łyżeczką kakao pewnie raz na jakiś czas wrócę, ale nie dlatego, że ta czekolada jest w tym rewelacyjna, a z braku alternatyw. J.D. Gross Ekwador 70 % (z 2020 lub 2023) wychodził bardziej czekoladowo. Inna sprawa, że z Grossem mieszałam nieco lepszy krem sprzed zmian Eko Gram The Real Cashew Paste (2023). Z dzisiaj przedstawianym Lindtem nieco mniej obłędny krem Ekogram The Real Cashew Paste 2026.

Adikam Lizak z Czekolady RIP mleczna z kremem mlecznym

Dziś przedstawiany grób czekoladę zobaczyłam chyba cudem, bo w dziale, na który nawet nie patrzyłam (jak mi się wydawało). Nie wiem, dlaczego przemówił do mnie jego wygląd. Nie podobają mi się czekoladowe lizaki, a ten w sumie nawet nie jest jakąś wyjątkową figurką, a po prostu jak jedna z wielu na Halloween. Kupiłam z krzywym uśmiechem, specjalnie pod bloga, nie spodziewając się niczego dobrego. Będąc niemal pewna, że to po prostu czekolada mleczna w takiej formie, składu nawet nie zaszczyciłam spojrzeniem. Mój błąd. Trafiłam na nadziewańca. Zdziwiło mnie bardzo, że zrobili czekoladkę z kremem jako lizaka. No, ale i tak na Halloween / Samhain wyglądał jak trzeba. No, i skład był autentycznie dość przerażający. I szkoda, że producenta dopiero w domu skojarzyłam... Przecież jadłam już czaszki Adikam Happy Halloween mleczna i biała.

Adikam Lizak z Czekolady RIP to mleczna czekolada o zawartości 30% kakao nadziewana kremem mlecznym w formie figurki "lizaka", produkowana na Halloween przez Adikam.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach cukru i mleka, w którym zaznaczyło się mleko w proszku. Przy cukrze odnotowałam akcent wanilii. Za nimi pobrzmiewała margaryna, a całość zdradzała obecność taniego, mlecznego kremu. Jego motyw nasilił się po przełamaniu i podziale. Było zdecydowanie za słodko już na tym etapie. Nie miałam jednak najmniejszych skojarzeń z czekoladkami typu Kinder (a tego można by oczekiwać).

Czekolada w dotyku była tłusta i kojarzyła się z polewą. Całość wydawała się ciężka i konkretna, a przy łamaniu krucha. Nie uświadczyłam wtedy trzasku czy oporu. Tak samo przekrajanie poszłoby łatwo, gdyby nie patyk biegnący przez całość. Pod bardzo grubą, ale nie twardą warstwą czekolady, była średnia ilość proszkowo-sypiącego się kremu. Miejscami znalazło się go więcej, miejscami niewiele.

Forma dość podła, bo wszystko się kruszyło.

W ustach czekolada rozpływała się dość szybko. Była gęstawa, choć łatwo rzednąca i znikająca trochę wodniście. Wykazywała pewną kremowość, ale też proszkowość. Tłustość stała na średnim poziomie.

Nadzienie szybko do niej dołączyło, bo i szybko się rozpływało. Okazało się jednak bardzo tłuste, ani trochę nie suche, choć poczułam w nim lekką pylistość. Miękkie i margarynowe, znikało szybciej niż czekolada. Mimo że miejscami dodano go malutko, i tak zostawiało wrażenie otłuszczonych ust.

W smaku czekolada uderzyła wysoką słodyczą, która od razu poszła w plastikowym kierunku. Tak plastikowej czekolady dawno nie jadłam! Nie pomogło całkiem sporo mleka, które odezwało się już po chwili. Słodycz rosła, dając się poznać jako czysto cukrowa. Cukrowy, czekoladowy plastik po pewnym czasie dopuszczał nadzienie do głosu.

Gdy spróbowałam czekolady osobno, plastikowość w niej aż krzyczała.

Krem podkręcał mleczność, ale nie wyszło to na dobre, bo na równych prawach stała w nim margaryna, ogólna tłuszczowość, oleistość. Mleczno-tłuszczowy krem okazał się nieco mniej słodki od czekolady. Jawił się jako bardziej zachowawczy w kwestii słodyczy. Przy czekoladzie to tłuszczowa mdłość bardziej dawała się we znaki. Ta jego tłuszczowa, oleista mdłość na moment nieco rozbiła cukrowy plastik. Co więcej, w nadzieniu przemknęła lekka sztuczność.

Gdy spróbowałam trochę kremu osobno, był tłuszczowo-mdły, ale sam w sobie jednak też wręcz niemożliwie cukrowy.

W całości to plastikowa czekolada dominowała, tylko na pewien czas dopuszczając do siebie krem. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa cukier aż palił w gardle. Słodycz i plastikowość trochę odciągały uwagę od tanio-tłuszczowego kremu, który zaraz przycichł.

Końcówka to ponowny debiut plastikowej, cukrowej czekolady z mlecznym echem. Mleka w proszku?

Po zjedzeniu został posmak cukru i plastikowej, tandetnej masy czekoladopodobnej. Chyba zaplątała się tam waniliowa nutka, ale też sporo wątków tłuszczowo-margarynowo-mlecznych i taniego oleju. Przy nich wyszła na jaw też niedookreślona sztuczność.

To prawdziwie podła figurka czekoladopodobna z równie nieprzyjemnym kremem mlecznopodobnym. Smutne. Cukrowo-plastikowa czekolada przytłaczająca cukrowo-tłuszczowe nadzienie. Nic, forma, smak czy zapach - no, oprócz wyglądu nagrobka - nie zachęca do jedzenia. Dałam radę zjeść może 1/5 tego maleństwa i nie mogłam powstrzymać krzywienia się.

Mama spróbowała i też nie miała ochoty zjeść całej pozostałej reszty, stwierdzając: "No według mnie aż takie najgorsze nie było, ale tak do bólu przeciętne i nudne, słodkie, że bez sensu to jeść". 

Sama czekolada była nieco inna niż czaszki Adikam Happy Halloween Okropnie cukrowa i plastikowa, ale przynajmniej nie taka duszna i sztucznie przerysowana. 

ocena: 1/10

kupiłam: Lidl

cena: 3,99 zł (za 25 g)

kaloryczność: 524 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: 50% czekolada mleczna (cukier, pełne mleko w proszku, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, lecytyna sojowa, ekstrakt z  wanilii), 50% krem mleczny (cukier, tłuszcze roślinne: shea, rzepakowy; laktoza, pełne mleko w proszku, serwatka w proszku, lecytyna rzepakowa, aromaty)

czekoladki / trufle Love Burfe VIP Artisan Belgian Chocolate & Burfe

Na te czaszki natknęłam się trochę przypadkiem. W zasadzie przemierzałam internety, szukając nieznanych mi małych - może nawet domowych - producentów czekolad m.in. na Etsach. Myślałam, że może coś zamówię, może trafi się jakaś współpraca; nic konkretnego. Gdy planowałam posty, jak zwykle długo naprzód, tknęło mnie, że przyszłe Halloween / Samhain wygląda smętnie, bez żadnej większej upiornej serii. I zrobiło mi się przykro, że w pewnych latach na Halloween publikowałam tylko jakieś wyjątkowo niskiej jakości słodkości. Kiedy zobaczyłam dziś przedstawiane czaszki i przeczytałam ich opis, pomyślałam, że im na pewno będzie daleko do nisko półkowego czortostwa. Właścicielka sklepu, Lorraine, zgodziła mi się wysłać pudełko do testów w ramach właśnie małej współpracy. A cóż takie pudełko miało zawierać? Czachy, których belgijską czekoladę na wierzchu zabarwiono naturalnym kolorowym tłuszczem kakaowym Sosase Chocolate, czyli firmy, której założycielem jest James Pearson, były szef kuchni Pałacu Buckingham. A wypełniono je "burfe", czymś podobnym do Burfi / Barfi, czyli indyjskich słodkości z mleka o konsystencji krówki ("fudgy"). Każda czaszka miała zawierać 3 nadzienia. Interesujące. Waniliową posłodzono wanilią z Madagaskaru. Bardzo żałowałam tylko, że mimo tego, że w opisie znalazła się też warstewka mlecznej czekolady wewnątrz (pod białą), ja w moich czaszkach jej nie uświadczyłam. Moje pudełko było bowiem trochę specjalne, jako że akurat z produkcji na okolicznościowe targi czy coś.

Love Burfe VIP Artisan Belgian Chocolate & Burfe to czekoladki w kształcie czaszek zrobione z białej czekolady barwionej, nadziewane mleczną truflą "burfe" waniliową z mleczkiem kokosowym, truflą "burfe" czekoladowo-śmietankową oraz solonym karmelem; w opakowaniu 192g (12 sztuk po 16g).

Po otwarciu poczułam słodki zapach białej czekolady, w której masło i mleko mają wiele do powiedzenia, mieszającej się z mlekiem skondensowanym, mlekiem z tubki oraz odrobiną wanilii. Czekolada wyszła nisko półkowo i ciężko. Zaskoczyła mnie jednak jej stonowana słodycz. Słodyczy dodał lekko kajmakowo-mleczny motyw. Go zaś trochę podkreślił zwłaszcza po podziale i w trakcie jedzenia mocno palony, słonawy karmel oraz subtelna nuta truflowo-kakaowa. Ogólnie jednak, bez dzielenia, dominowała nie za słodka, nie najwyższych lotów biała czekolada. 

Czaszki były masywne i ciężkie. Przy podziale okazały się konkretne, ale nie twarde. Bardzo gruba warstwa czekolady nie trzaskała, nóż i zęby wchodziły w nią łatwo. Miękka jednak na pewno też nie była, trzymała kształt i formę, ale... było w niej coś, sugerującego, że w ustach ochoczo zmięknie.

Czaszki zaskoczyły mnie formą, bo istotnie w każdej były trzy nadzienia, ale nie jedno na drugim. Każda czaszka miała linię podziału idącą mniej więcej przez środek - z łatwością można było taką czaszkę rozkręcić, podzielić na pół. Jedna połowa - ta z żuchwą - był wypełniona kremem białym, druga zaś - czacha - kremem brązowym i karmelem. Ciekawy podział. Ma plusy, i minusy (zadowoleni powinni być i fani jasnych nadzień nielubiący ciemnych, i odwrotnie, ale... jeśli wszystko ma być spójną kompozycją, trudno jeść wszystko razem).

Nadzienia różniły się nie tylko kolorami, ale też strukturą. Wszystkie były miękkawo-plastyczne, ale każde inaczej.

Najgęstsze było czekoladowe. Wydawało się też najmniej tłuste. Popisało się konkretem i zwartością, acz nie było twarde.

Waniliowe wydawało się bardziej spulchnione, przypominało trochę tłusty mousse.

Solony karmel był najrzadszy i wyglądał na półpłynny.

W ustach biała czekolada dała się poznać jako szybko mięknąca i tłusta. Była maślana i kremowa, bardzo gęsta i gładka. Rozpływała się w tempie średnim, znikając rzadko i trochę wodniście.

Nadzienia podpinały się pod jej miękkość i tłustość, a znikały w różnym tempie. Czasem znikały szybciej, czasem wolniej od czekolady.

Brązowe faktycznie było masywne i konkretne. Rozpływało się najwolniej, idąc w kierunku zbito-czekoladowym, a potem bardziej miękkiej gumki do mazania. Okazało się dość suche, trochę kakaowo pyliste i bardzo plastyczne zarazem. Tak, że aż można było zrobić z niego w ustach kulkę. Tłustości w nim prawie nie uświadczyłam.

Karmel rozpuszczał się znacznie szybciej, ponieważ w ustach okazał się rzadkawy. Czuć w nim scukrzoną proszkowość i średnią tłustość.

Krem biały okazał się najtłustszy. Skojarzył mi się z trochę gibko-gumowym frostingiem babeczek z kremowego serka śmietankowego. Z czasem zdradzał lekką proszkowość. Nadzienie to robiło się coraz bardziej luźne. Znikało dość szybko, gdyż było tłusto-rzadkawe i mocno śmietankowe.

W smaku czekolada biała przywitała mnie średnio wysoką słodyczą i ogromem mleka. Po chwili dołączyła do niego maślaność i echo taniości. Maślaność ścigała się z pełnym mlekiem. Słodycz jednak zreflektowała się i też zaczęła bardzo wzrastać. Miało to w sobie coś z taniego mleczka z tubki, które słodyczą po paru sekundach aż lekko zaznaczyło się w gardle. Poszła w plastikowym kierunku. Czekolada nie przesiąkła nadzieniami.

Gdy się skupiłam, kolorowe wzorki wydawały się bezsmakowe (co nie jest jednoznaczne z tym, że niczego nie wnosiły). Dało się je zlizać - to chyba warstewka kolorowego tłuszczu kakaowego. 

Nadzienia same z siebie odzywały się po paru chwilach. Zrównywały się z czekoladą białą, po czym trochę ją prześcigały mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, dominując przez moment. Ona jednak cały czas pobrzmiewała, co biorąc pod uwagę jej tani wydźwięk, psuło odbiór.

Karmel przecinał i kakaową truflowość, i biało czekoladowość wyrazistym, słonawym motywem. Ten po chwili tonął w palono-maślanym karmelu. Gdy karmel mieszał się z białą czekoladą, przyszedł mi na myśl mleczny kajmak, lecz ten karmel smakował wyraźnie karmelowo. Nie był mocno słony, a słony w sposób podkreślający.

Najpierw karmel przygłuszył czekoladę i truflę kakaową, po czym zniknął i dopuścił do głosu nadzienie kakaowe. Szczypta soli z karmelu podkreśliła gorzkawość trufli czekoladowej.

Nadzienie brązowe obniżało słodycz czekolady białej, puszczając przodem cierpkawo-kakaowy, truflowy motyw. Nie było zbyt gorzkie, ale wyraźnie trochę wytrawne. Słodycz tego nadzienia była niska i wpisała się w trochę palony wydźwięk. Rosła z czasem, ale lekko, idąc w kierunku domowego bloku czekoladowego z ciepłym echem cynamonu.

Po debiucie nadzień niestety w drugiej połowie rozpływania się kęsa do głosu bardziej wracała biała czekolada i po nich niestety już męczyła taniością i plastikowym charakterem.

W przypadku części z nadzieniem jasnym, do głosu środek dochodził po paru chwilach, nie przeprowadzając rewolucji. Krem po prostu podpinał się pod mleczność białej czekolady. Zmienił ją w zasadzie w śmietankę - on właśnie bardziej śmietankowo smakował. Wręcz... śmietanką kokosową. Nadzienie waniliowe podwyższało słodycz, kierując ją trochę w kierunku wanilii. Pomyślałam dokładnie o waniliowym frostingu z kremowego serka na babeczkach, który z czasem tak przybierał na słodyczy, że drapał w gardle. Do pary z czekoladą.

Po jasnym nadzieniu czekolada biała też jawiła się jako jeszcze bardziej kiepsko-tania. I gdy zostawała tylko ona, było bardzo za słodko; drapało w gardle.

Po zjedzeniu został posmak głównie bardzo maślanej, nie za słodkiej białej czekolady o tanim wydźwięku. Obok zaznaczyły się nadzienia: to, które akurat było. Czasem więc czuć waniliowo-śmietankowo-serkową słodycz, czasem bardziej duet słono-palonego karmelu i odrobiny kakao.

Czaszki uważam za nawet ciekawe i teoretycznie dobre na prezent, gdy nie jest się pewnym, jakie słodkości ktoś lubi. Wielbiciele smaków waniliowo-śmietankowych ucieszyliby się z połowy z jasnym nadzieniem, wielbiciele kakao z drugiej. Solony karmel sprawił, że nie było nudno i strasznie mdło. Połowa łagodniejsza, połowa charakterniejsza. Choć najpierw nie byłam przekonana co do formy, myślę, że była rozsądna, bo trzy warstwy jedna na drugiej dałoby pewnie efekt śmietnika, przeładowania. Naturalne nadzienia dobrej jakości wyszły naprawdę całkiem smacznie. Czekolada jednak wszystko psuła, bo smakowała tanio i kiepsko, a w dodatku była za gruba i za ciężka. Niby rozumiem jej użycie w celu zabarwienia (choć też poszłabym w innym kierunku - dałoby się ładnie zrobić np. czekoladę karmelową). Acz... taka kolorystyka też do mnie niezbyt przemawia. Czekoladki zrobione na pewno trochę dla oka, ale nie tylko dla oka. W nadzieniach czuć potencjał, jednak w całokształcie nie na tyle, bym miała ochotę jeść tego więcej. Mnie na raz wystarczyła niecała czaszka*. Biała czekolada nadto mnie zasładzała.

Mama gdy tylko uchyliła wieczko, skrzywiła się. Zjadła większość pozostałych (ostatnie 2 już oddała ojcu) i opisała: "Zapach taniej białej czekolady. Wyglądają... no tak sobie. Kształt ładny, ale strasznie pstrokate. Ciekawa forma, ale najlepiej wyszły, gdy całą czaszkę wsadzi się do ust i ponadgryza, bo smaki nadzień wtedy ciekawie się zgrywają i uzupełniają. Byłam zaskoczona, że wszystko tak wyraźnie, po kolei czułam, jak te smaki po sobie wchodziły i się uzupełniały, a potem się zmieniały. Tylko że, no, duże są na takie jedzenie. Czekolada w smaku też kiepska. Jak taka tania, zwykła. Nadzienia wyszły o wiele lepiej, ale ona je przygłuszała za bardzo. Białe nadzienie o dziwo uznałam za najsłabsze. Takie po prostu słodkie i bardzo zlewało się z czekoladą. I było tak słodko i mdło. Ciemne nadzienie lepsze, takie wyraziste. A najlepszy to ten solony karmel. Zwyczajnie smaczny. Ale jeść dla nadzień to kiepsko. Całość kiepska, w zasadzie mi nie smakowała. Słodka i tania. Może i dobry skład, ale drogie, więc co z tego? No i utwierdziłam się, że nie lubię białej czekolady". 

*Za namową Mamy porwałam się na jeszcze jedną czaszkę, chyba z jakiś masochistycznych względów. Uznałam jednak, że jak faktycznie w tej wersji - jedzone w całości - smakują inaczej... Można.

Do takiego sposobu mam jednak podstawowy zarzut już przed sięgnięciem po czekoladkę: jak do jedzenia na raz, czekoladki są za duże i nie ma komfortu w zapychaniu ust całą.

Gdy włożyłam całą czaszkę do ust, najpierw znów poczułam czekoladę, a więc połączenie mleka i masła w tanim wydaniu. Słodycz rosła dopiero z czasem, aż nagle bardzo podskoczyła.

Ponadgryzałam czekoladkę, a nadzienia zaczęły się odzywać. Najpierw czekoladę zabarwiło białe, dodając jej szlachetniejszego wydźwięku wanilii i umacniając mleczno-śmietankowy motyw. Po chwili polał się karmel - wydał mi się mniej palony, prawie niesłony. Z mlecznością trufli zahaczył o kajmak, po czym na zasadzie kontrastu odezwał się gorzkawy, ciepły i lekko palony krem kakaowy. Karmel i kakaowa trufla nie dopuszczały do głosu taniości czekolady przez pewien czas. Wszystkie trzy nadzienia przez moment rozbrzmiewały razem, jednak potem zaczęły po kolei się wyciszać. Najpierw zniknęło karmelowe, potem rozmyła się szlachetniejsza mleczność, na koniec kakaowe i znów zaczęła doskwierać tania, biała czekolada.

Tu muszę się zgodzić z Mamą, że gdy wszystko jadło się na raz, kompozycja poniekąd zyskiwała, bo trochę chowała się taniość czekolady. A jednak najlepsze z nadzień - karmelowe - zostały zbytnio przygłuszone i nie czuć w nim soli.

ocena: 4/10

kupiłam: dostałam od LetLoveFlowCrafts z Etsów

cena: jak wyżej, ale cena to £25 za opakowanie ok. 192g

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: mleko, kakao, cukier, mleko zagęszczone, mleko w proszku, mleko kokosowe w proszku, tłuszcz kakaowy, kakao w proszku, masło, olej kokosowy extra virgin, himalajska sól różowa, cynamon,

dekoracja: kolorowy tłuszcz kakaowy od Sosase Cholatier Chef