sobota, 21 listopada 2026

Sopocka Manufaktura Czekolady Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 70 % Trinitario/Criollo Ingemann O'Payo z Nikaragui fermentowana w beczkach po rumie

Żałuję, że tę tabliczkę można było kupić dopiero tak długi okres po Sopocka Manufaktura Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 70 % Trinitario/Criollo Nicaragua O'Payo. Bardzo chciałabym móc je porównać dzień po dniu! A jednak to nie koncert życzeń... Gdy jadłam Sopocka Manufaktura Czekolady Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna z Dodatkami 70 % Trinitario/Criollo Ingemann O'Payo + Malina nie mogłam odegnać myśli, że chciałabym się wczuć, co też płynie z samej czekolady, co wniosło fermentowanie w beczkach po rumie. Do tego stopnia byłam ciekawska, że gdy taka czekolada pojawiła się w internetowym sklepie, kupiłam bez namysłu. Owszem, zawsze mam coś do zarzucenia tabliczkom tej polskiej marki, ale są to małe zarzuty, stojące zawsze obok paru poważnych pochwał.

Sopocka Manufaktura Czekolady Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 70% Trinitario/Criollo Ingemann O'Payo to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao O’Payo z Nikaragui, fermentowanego w beczkach po rumie z Nikaragui.

Po otwarciu poczułam średnio intensywny zapach świeżych, gorzkawo-kwaskawych ziół oraz ananasa i innych egzotycznych owoców, a także  jeszcze czerwonych i cierpkich... np. dzikiej róży. Wszystkie jawiły się jako takie z dodaną ciężkością alkoholu. Alkoholu mocnego, ale nie bardzo jednoznacznego. Do głowy przyszedł mi rum, ale na dobrą sprawę mogłaby to być whisky. Na pewno był to alkohol o cukrowo-karmelowych zapędach. Podrzucił owocom jeszcze rodzynki, oczywiście nasączone. Całość miała w sobie coś z miodu... miodu z ziołami? I to pikantnie wytrawniejszymi: ziarnami kolendry i kozieradką. Część z nich przechodziło w kwiaty... acz też ziołowo-pikantne. Trochę dymu i masła robiło za spokojne, wytrawniejsze tło. Kwaśność i gorzkość wydawały się spokojne i wyważone, zaś obudowana wytrawnością i ciężkością słodycz trochę je wyprzedzała.

Twarda tabliczka podczas łamania trzaskała bardzo głośno i porządnie.
W ustach rozpływała się maziście, w średnim tempie. Choć niby zachowywała kształt, robiła się coraz bardziej zawiesinowa i soczysta. Była kremowa, ale znikomo tłusta. Znikała coraz bardziej rzadko, wręcz soczyście-wodnisto, zostawiając suchawo-cierpkie wrażenie.

W smaku pierwsza rozeszła się dość wysoka słodycz o miodowo-karmelowym charakterze. Był to karmel jawnie cukrowy, choć palony i dosadny... przez jakby alkoholowe echo? Prędko dołączyła do niego maślaność, bardzo go łagodząc.

Jakby kontrastowo do słodyczy pojawiły się pojedyncze przebłyski kwaskawo-cierpkich owoców... czerwonych? I umknęły ze względu na wzrost odważnej słodyczy.

Maślaność łagodziła bowiem wydźwięk, nie słodycz, bo ta rosła. Ze względu na owocowy akcent przemknęło mi przez myśl białe wino, ale słodycz jednak nasiliła się w kontekście cukrowo-pikantnym... Aż trochę zaszczypała to w język. Po głowie zaczęły przewijać mi się myśli o mocnych, a słodkich alkoholach, ale trudno było uchwycić coś konkretnego. Rum? Whisky? Nagle te cięższe wątki zepchnęły maślaność w niepamięć.

Wkroczył dym. I ten zdecydowanie jednak podkreślił paloność. Na chwilę wydobył na nowo palony karmel, po czym zajął się sobą. Zrobiło się bardziej gorzko od ziół, którym towarzyszyło sporo drewna. Zakradła się do nich niepewna świeżość... zimna kawa cold brew albo też... specyficzna kawa zielona?

W tej świeżości doszukałam się kolejnych owocowych przebłysków. Znów trochę owoców czerwonych pojawiło się i uciekło na tyły... A ja zaraz skupiłam się na bardzo słodkich i jakby wodnistych owocach: gruszkach, melonach... I owocowych alkoholach? Likierach owocowych? Albo białym winie o słodkim smaku, wymieszanym z sokiem owocowym i rozwodnionym?

Za nimi zaplątało się trochę maślaności, ale zaraz odpuściła.

Gorzkość nie była jakoś szczególnie mocna, ale zadbała o wytrawność, w której z kolei odnalazło się więcej pikanterii. Pomyślałam o mieszance wytrawnych, cierpkawych przypraw: ziarnach kolendry, kozieradce... których to pikanteria zawracała do alkoholu?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa owoce zaczęły odgrywać coraz ważniejszą rolę, acz rozkręcały się naprawdę powoli. Z rozwodnionego wina białego, likierów owocowych zaczęły wyłaniać się cierpko-kwaskawe owoce czerwone (duszone?), kwaskowato-słodki ananas i... rokitnik? Trzymała się ich lekka cierpkość.

Także gorzkość zaczęła przechodzić w cierpkość... Jakiegoś ziołowego naparu? Za mocnej yerba mate? Może jednak też kawa zwyklejsza... choć parzona na zimno?

Nagle wróciła maślaność i tym razem to właśnie te cierpko-goryczkowate i kwaskawe nuty zaczęła łagodzić. Pomyślałam o yerbie z nutą wiśni... Owoce jako miks czerwonych - chyba wiśni i porzeczek - jeszcze próbowały o siebie walczyć, ale choć trochę kwasku, nawet soczystości wprowadziły, to nie udało im się już za wiele zdziałać. Acz może... jakby jakieś rodzynki w alkoholu też się tam zaplątały?

Maślaność dopuściła do głosu więcej słodyczy, która przedstawiła się jako wręcz cukrowy alkohol. Przesłodzona whisky, jasny rum... rum z miodem? Rumowy miód pitny? Był bardzo nieoczywisty, ale przecukrzony i mocny, szczypiący w język.

Po zjedzeniu został posmak jasnego rumu i białego wina z sokiem owocowym, może nawet likierów owocowych. Powiedziałabym, że m.in. z akcentem gruszki, ananasa, rokitnika i miksu czerwonych. Obok stanął intensywny alkoholowy karmel i ostro-alkoholowy miód... Chyba? Alkoholowość wydawała się zawoalowana i dodatkowo rozproszona cierpkimi ziołami i przyprawami. Jakby na przekór temu wszystkiemu wyłoniła się też świeżość jakby... zielonej kawy? Yerby? Z czymś.

Dziś przedstawiana wyszła trochę mniej owocowo, a bardziej cukrowo-karmelowo alkoholowo od Sopocka Manufaktura Okrągła Sopocka Czekolada Rzemieślnicza Ciemna 70 % Trinitario/Criollo Nicaragua O'Payo. Dziś przedstawiana wcale nie była mocarnie alkoholowa. Alkohol po prostu jakby trochę poprzekierowywał różne jej nuty, podkreślając te słodkie i dodając ciężkości. Akcenty drzew i ziół, cold brew i yerba mate wzbogaciła "świeższa" zielona kawa, ale podobnie jak w podlinkowanej nie rozwinęły się tak, jak bym sobie tego życzyła. Dziś przedstawiana wyszła niby pikantniej, ale nie w ziołowy, a alkoholowy sposób. W głowie kręciły mi się cały czas jasny rum, whisky, białe wino i trochę likierów owocowych.
Obie przesłodzone, ale dzisiaj przedstawiana w inny sposób. Wydawało mi się, że alkoholowe akcenty spłycają nuty kakao, ale przynajmniej odciągają uwagę od tego, że posłodzono ją białym cukrem. 

Mam do efektu bardzo mieszane uczucia, bo alkohol był w niej na tyle delikatnie wkomponowany, że można by się nabrać, iż to zwykła czekolada, a jednocześnie na tyle wyraźny, że kompletnie pozmieniał nuty czystej, niefermentowanej w beczkach wersji.
Może i mogłaby mieć 8, ale to jej niezdecydowanie, czy ma być czystą, czy z dodatkiem, a w konsekwencji w żadnej roli nie zachwyca, przeważyło na ocenie.
Jak na czekoladę czystą, to ten alkohol przeszkadzał pewnym nutom, uprościł ogół, z kolei jak na czekoladę z dodatkiem, to nie był to jednoznacznie rumowy smak...
Osobiście nie przepadam za tymi czekoladami z kakao, fermentującego w beczkach po alkoholu, ale wiem, jak zacnie takie mogą wyjść, np. bardzo dobra Beskid Chocolate Barrel Aged Chocolate Hispaniola Barrel Aged 70 % czy wybitna Raaka 82% Bourbon Cask Aged Unroasted.


ocena: 7/10
cena: 35 zł (za 68g)
kaloryczność: 558 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, lecytyna słonecznikowa

piątek, 20 listopada 2026

krem Sticky Blenders Orzech Włoski Bez Skórki

Po tym, jak zostałam potraktowana przy Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie, uznałam, że od Sticky Blenders prędko niczego nie zamówię. A jednak... weszły limitowane nowości, z których dwie wydały mi się bardzo kuszące. Niestety zrobili je w wielkich słoikach. A to były smaki, które chciałam zjeść jednorazowo... W małych słoiczkach wystąpiły jednak jako zestaw 3 smaków. Pewnie w innej sytuacji miałabym problem, co zrobić, ale koniec końców okazało się, że dostałam mały kod rabatowy na kolejne zakupy, pokrywający przesyłkę. Uznałam więc, że może warto dać im szansę. Zaczęłam od tego, który kusił mnie najbardziej. Kocham orzechy włoskie, ale nauczyłam się już, że niezbyt nadają się do kremów, bo mogą iść w nich w za silną gorzkość lub przybierać zbyt tłustą konsystencję. Wiedziałam jednak też, że Sticky Blenders potrafią robić niesamowicie słodkie kremy (np. Sticky Blenders Migdał Vegan), a w dodatku oni swój z orzechów włoskich zrobili z blanszowanych, czyli bez skórek i w dodatku surowych. Takiego dotąd nie widziałam! Pomijając, że w ogóle wiele ich nie widuję.

Sticky Blenders Orzech Włoski Bez Skórki to naturalny krem 100 % z surowych orzechów włoskich; edycja limitowana z lutego 2026.

przed i po uporaniu się z olejem
Po odkręceniu rozszedł się nieoczywisty, łagodny zapach, łączący w sobie orzechy i jakby ziołowe kwiaty, do głowy przyszedł mi konkretnie rumianek. Było słodko, ale nie za mocno, maślano, a jednak wszystko to wpisywało się w bardzo łagodne - ale bez wątpienia - orzechy włoskie. Czuć je wyraźnie, ale jakby w niecodziennym, niemal świeżo-roślinnym przebraniu. W tle pobrzmiewało oleiste echo, nawet po zlaniu oleju.

Na wierzchu wydzieliła się niewielka ilość oleju, bo jakieś niecałe 3 łyżeczki, przy czym bardzo trudno było je zlać, bo trochę mieszały się z płynną masą orzechową. Zlałam jednak, ile mogłam, bo od razu widać, że krem był rzadki i płynny, a do tego bardzo tłusty. Wyglądał też na gładki, choć pojawiło się w nim parę czarnych kropeczek.
Przemieszałam, licząc, że może na dnie podsechł i będzie gęstszy, ale nie. Fakt, może na samym spodzie był... nieco mniej płynny. Ogólnie jednak był bardzo lejący, rzadki i sam w sobie oleisty. Choć w pierwszej chwili wydawał się idealnie gładki, widać w nim jakby chropowatość, szybko zalewaną przez olej.
W trakcie jedzenia potwierdziła się tłustość kremu. Był okrutnie wręcz oleisty i błyskawicznie otłuszczał usta. Rozpływał się jednak w tempie średnim, jakby na parę sekund wyraźnie gęstniejąc. Dał się wtedy poznać jako lepki i trochę przytykający, a jednak mimo wszystko nie strasznie ciężki. Po chwili jednak zarzucał pomysł gęstnienia i łatwo rzedł. Wyszedł bardzo miękko, kremowo-aksamitnie, acz... Nie gładko. Miał w sobie coś z niemal idealnie gładkiego jak na marcepan marcepanu i.... nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że kryje się w nim motyw jakby zmielonego, rozpuszczającego się w oleju biszkoptu albo coś jak zbyt tłusta bajaderka ze zmielonym ciastem. Choć bez miazgowego efektu, parę drobinek się w nim trafiło. Trochę przypominał tym sernik z twarogu: niby gładki, ale nie do końca.
Gdy z ciekawości pogryzłam masę, trzeszczała jak marcepan.
Czasem na koniec zostawały pojedyncze drobinki orzechów. Gryzione w większości były miękko trzeszczące, acz kilka potrafiło chrupnąć.
Pojedyncze czarne drobinki - skórki? - trzeszczały subtelnie.
 
W smaku najpierw rozeszła się jakby roślinna świeżość, trochę dociążona subtelnie maślanym echem. Orzechy włoskie od razu dały o sobie znać, choć nie był to typowy smak orzechów włoskich. Ta maślaność, roślinność pod ich nadzorem zaczęły tworzyć łagodną podstawę. Pomyślałam o jakimś wegańskim kremie, nadzieniu orzechowej tarty o ostrożnej słodyczy.

Orzechowość była tu pewna, jednak nie oczywista. Orzechom włoskim chwilę zajęło wyraźniejsze pokazanie się. Przez chwilę orzechowość ta przyjęła tajemniczy klimat przez roślinność, która potem rozjaśniła się jako surowość orzechów. Zupełnie jakby jeść orzechy prosto z krzaków, drzew, jeszcze nawet niekoniecznie odpowiednio dojrzałe.

Zaraz jednak słodycz zaczęła rosnąć właśnie poprzez orzechowość i maślaność. Mieszały się w jedno, idąc w kierunku niezbyt słodkiego ciasta blondie wypełnionego orzechami włoskimi. Pomyślałam właśnie o orzechach z ciasta - niby podpieczonych (wraz z ciastem), ale jednocześnie złagodzonymi, miękkimi, jakby zawilgoconymi... ciastem.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach orzechy włoskie przedstawiły się bardzo wyraźnie. Smak nasilił się, a one zasugerowały specyficzną goryczkę... Przez ułamek sekundy można było nawet zapomnieć, że krem był z orzechów bez skórek... Acz zaraz stało się jasne, że na tej sugestii koniec. Jej wspomnienie jakby zawisło gdzieś w tle, ale realnie gorzkość nie nadeszła.

Za orzechami odnotowałam za to oleisty motyw. Ciasto blondie na oleju (nie maśle!) zaczęło przybierać postać ciasta zdrowego, w dodatku wegańskiego z jakąś roślinną białą czekoladą. Orzechy włoskie w bardzo łagodnym, słodkawo-tłustym wydaniu, wydawały się robić aluzje do różnych ryżowych wege produktów. Ryżowo-laskowych? Blanszowane włoskie chwilowo próbowały się pod laskowce podszyć. Po krótkim wzroście potem jednak słodycz zaczęła słabnąć.

Orzechy włoskie, pozbawione skórek, a więc delikatniejsze, tłusto-słodkawe końcowo miały w sobie coś z roślinno-kwiatowej świeżości. Pomyślałam o kremowej tarcie orzechowej z mieszanki orzechów włoskich i laskowych z... z rumiankową nutą? Z kwiatami, a także znów o orzechach rwanych z krzaków, drzew nieco zbyt wcześnie.

Po zjedzeniu został posmak orzechów włoskich i dziwnej, mdławo-świeżej nuty, jakby łączącej roślinną świeżość z oleistością. Czułam bardzo subtelną słodycz jakby zdrowych, niedosłodzonych orzechowych, z orzechami ciast wegańskich. Goryczka nie wystąpiła, acz jej sugestia jakby wisiała w oddali. Czułam się przytłoczona tłustością.

Krem był smaczny, ale nie rozkochał mnie w sobie jak inne kremy 100% Sticky. Przede wszystkim był zbyt lejący, płynny. Kremy u mnie muszą być kremowe, a nie takie jak sos. W dodatku okrutnie otłuszczał usta, będąc niemożliwie wręcz tłustym. Tego się jednak spodziewałam, bo kremy z włoskich już takie są.
A zapach i smak? Interesujące, bo niesamowicie świeże, roślinne, lekkie. Niczym surowe orzechy prosto z drzew, niezbyt dojrzałe, potem orzechy z ciasta, wegański orzechowy krem z tarty - a więc niby słodko, ale jakby wspomniane twory były niedosłodzone. Sporo maślaności, ale nie w negatywnym sensie. Dziwaczne nuty kwiatów i wege ryżowych produktów, aluzja do orzechów laskowych zaskoczyły mnie, ale ciekawostkowo nie były złe.

Do kremu mam specyficzne podejście. O ile do większości zjedzonych kremów 100% z przyjemnością mogłabym wrócić, do tego niekoniecznie. O tym, że akurat po niego sięgnę tego dnia zadecydowało to, że Sticky Blenders wprowadziło nowość, limitowany zestaw Orzech włoski 3 szt. (banan z czekoladą, figa z truflą, karmel z bergamotką) i zastanawiałam się, czy go nie kupić. W decyzji miała mi pomóc ta degustacja. I choć jednorazowo było fajnie, to uznałam, że obejdę się bez tego zestawu i go nie kupiłam.


ocena: 8/10
kupiłam: stickyblenders.com
cena: 119 zł za zestaw 3 kremów po 200g każdy (3 różne smaki)
kaloryczność: 719 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: orzechy włoskie

środa, 18 listopada 2026

Solkiki The Elvis 59 Salty Peanut & Banana ciemna 59 % z Peru z fistaszkami, bananami i skórkami fistaszków

Gdy twórca marki Solkiki pozwolił mi wybrać, jakie chcę dostać czekolady, które miały mi wynagrodzić włosa w Solkiki Maranon Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao przejrzałam też tabliczki z dodatkami. Większość ich oferty to tabliczki 70%, więc niekoniecznie takie, które bym chciała. Wspomniana nie chwyciła mnie, bo była zdecydowanie za słodka. Uznałam, że z chęcią przygarnę za to jakieś tabliczki w góry. No i padło na dziś przedstawianą, zainspirowaną zamiłowaniem Elvisa Presleya do kanapek z masłem orzechowym i bananem. Nigdy nie lubiłam Elvisa, a i te jego słynne kanapki są nie po mojemu, ale połączenie tych elementów w czekoladzie na szlak wydało mi się bardzo kuszące.
Zrobili ją z kakao Gran Palo Blanco. Bardzo się zdziwiłam, że właśnie takiego kakao użyto do zrobienia tej tabliczki, bo na ich stronie znalazłam też czystą 72% Gran Palo Blanco, Peru - Dark z opisem, że to mikropartia ze specjalnie wyselekcjonowanych, która jak się skończy, prawdopodobnie nie wróci... Mnie byłoby szkoda taką bazę dawać pod dodatki, no, ale... Może właśnie pod te dodatki i najbardziej według twórców pasowała? Kakao to zakupiono od małej społeczności zwanej Cesar Vallejo de Palo Blanco z regionu miasta Chulucanas, zajmującej teren około półtorej godziny jazdy samochodem od regionu Piura. Mali producenci, w tym Juan de la Cruz Rivera, od 28 lat zajmują się tam najbardziej cenionym kakao. Właśnie on zasadził tam 30 lat temu pierwsze kakaowce. Ten pan, z zawodu spadochroniarz, nigdy nie przypuszczał, że te pierwsze drzewa uczynią go godnym najbardziej prestiżowej nagrody dla drobnych producentów kakao, Złotej Nagrody Kakao 2014. A jednak! Zajął się organizowaniem lokalnej społeczności, angażując ją w zajmowanie się kakao. I obecnie Palo Blanco zrzesza 31 plantatorów kakao.
A kwestię dodatków w Solkiki rozwiązali bardzo pomysłowo. Czytając opis nie bardzo rozumiałam, o co chodzi. Karmelizowali orzeszki w skórkach? A te nie odpadły? Otóż usunęli skórki z orzeszków i zmielili je razem z kakao, dodając na gładko do czekoladowej bazy (czyli to ich Solkiki Hand Roasted Organic Redskin Peanuts). Następnie skarmelizowali orzeszki już skórek pozbawione i takie dodali do czekolady wraz kawałkami suszonych bananów.
To maleństwo zabrałam ze sobą w góry na fistaszkową wyprawę wraz z Reese's. Po grani z Ornaku weszłam na Starorobociański Wierch. Uczciłam go właśnie dziś prezentowaną czekoladą, trochę obawiając się, czy mi jej nie zwieje wiatr. Potem zeszłam przez Kończysty Wierch i Dolinę Chocołowską.

Solkiki The Elvis 59 Salty Peanut & Banana to ciemna czekolada o zawartości 59% kakao Gran Palo Blanco z Peru ze skórkami fistaszków (zmielonymi wraz z miazgą) oraz karmelizowanymi i solonymi fistaszkami i suszonymi bananami.

Po otwarciu poczułam wyrazisty zapach liofilizowanych bananów i prażonych, ale wyraźnie ze skórkami fistaszków. Zaraz za nimi zaznaczyły się soczyste, kwaskawe czerwone owoce. Jeszcze dalej osiadła nuta pieczona-palona, trochę jak chrupiące tosty, a trochę orzechowa. Pomyślałam o toście, posmarowanym cienką warstwą masła orzechowego... Acz nie powiedziałabym, że w kompozycji czuć tylko fistaszki. Jakie jeszcze? Tego już nie mogłam uchwycić. Jeszcze dalej zaznaczyło się trochę ziemi.

Dość gruba, choć mała, tabliczka o kolorze ciemnej mlecznej w dotyku wydawała się raczej tłusta, ale zarazem lekko pylista. Dodatki lekko przebijały się na spodzie.
Przy łamaniu trzaskała niezbyt głośno, bardziej jakby pykała. Wydawała się lekko zawilgocona i bardzo masywna. Dodatki łamały się wraz z nią. Okazało się, że dodano ich bardzo dużo. Aż trudno o kęs bez nich.
W ustach czekolada rozpływała się wolno i maziście. Była aksamitnie kremowa i bazowo gładka. Łatwo miękła i zmieniała się w luźną, plastyczną masę. Urozmaiciły ją bowiem dodatki, które długo zostawały wtopione.
Banan w pierwszym kontakcie był twardszy, dopiero nasiąkał, częściowo rozpuszczając się, zaś orzeszki bez większych zmian.
Gdy z ciekawości pogryzłam dodatki wcześniej, banan trochę skrzypiał i krucho chrupał. Kawałki orzeszków chrupały albo zwyczajnie, albo trochę rzężąc za sprawą cukrowo-palonej otoczki, jaka znalazła się na niektórych.
Gdy mazista czekolada zniknęła, w ustach zostawały dodatki.
Wydawało mi się, że orzeszków dodano mniej. Były średniej wielkości i chrupały porządnie. Na koniec rzadko kiedy zostawała na nich resztka jakby zawilgocono cukrowej skorupki. Raczej nie trafiły mi się orzeszki w skórkach. Parę razy za to trafiła się mała, kryształkowa bryłka jakby zawilgoconego cukru, luzem.
Banan ostał się jako śliskie, małe kawałki, czasem też średnie. Końcowo zrobił się lepkawy i miękki w jędrny sposób.

W smaku pierwsza ruszyła średnio wysoka słodycz, w której prędko zaznaczały się arachidy i banany. Niezależnie od tego, czy trafiły się w kęsie, czy nie. Acz nie zawsze tak samo wyraźnie.
Nawet w kęsach bez dodatków czuć ich nuty: banany nieco słabiej - czekolada nimi przesiąkła, a arachidy... inaczej. W samej czekoladzie pojawiła się nuta nugatowa.

W przypadku kęsów z kawałkami bananów, całość dość mocno smakowała bananem liofilizowanym (jeszcze nim wyłonił się z czekolady), jednak prędko rozeszły się też inne wątki.

W tle przemknęła subtelna paloność, trochę kojarząca się z cierpkim dymem.
Wilgotna ziemia nadała kompozycji poważniejszy wydźwięk. Goryczka zbadała grunt, po czym zaczęła się nasilać, ale ogólnie nie wyszła ponad nisko-średni poziom.
Jakby skryta w gorzkawym cieniu zaznaczyła się i zaraz umknęła cierpkawa, ciężkawa soczystość czerwonych owoców. Przez myśl przemknęła mi mglista wizja ciemnego, wilgotnego chleba z suszoną żurawiną.

Jednocześnie rozchodziła się i zmieniała także słodycz. Do banana czasem dołączało echo palonego karmelu... Paloność jednak zaraz stapiała się z gorzkawością, a słodycz zrobiła się łagodniejsza. Pomyślałam o maślanym toffi, a po chwili o toffi z bananem. Może w nieco ciastowo-budyniowej, trochę złudnie mlecznej konwencji? Kawałki bananów - choć jeszcze mocno zatopione w czekoladzie - już coraz odważniej roztaczały swój słodki smak.

Wilgotna ziemia zmieniała się w... herbatę? Herbatę z drzewna nutą? Drzewno-dymną?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa za sprawą herbaty czasem znów pojawiały się przebłyski poważniejsze, palono-cukrowe. Choć jednak sam i tym razem się nie utrzymał, wydobył trochę orzechów. I to niekoniecznie arachidów, które dodano w postaci kawałków.

Dodatki coraz wyraźniej wyłaniały się i w konsystencji, i smaku. Niegryziony liofilizowany banan wyszedł bardzo wyraziście. Był słodki. Bardzo. W tle... chyba podkradły się do niego czerwone owoce. 
Niegryzione orzeszki niewiele wnosiły, acz trochę prażony-orzechowy akcent tchnęły, a także nakręcały nuty toffi i karmelu (gdy rozpuszczała się skorupka z nich).

Pomyślałam o nugacie z arachidów ze skórkami, ale nie tylko. Może z akcentem laskowych? Karmelowe tony musiały rozchodzić się ze skorupki z niektórych kawałkach orzechów. Parę razy trafiłam na sam kryształek cukru - ten ewidentnie smakował właśnie nieco bardziej karmelowym cukrem.

Gdy na próbę pogryzłam dodatki wcześniej, smakowały średnio wyraźnie, a czekolada wydawała się bardziej słodka i łagodniejsza.
Banan bananem, Arachidy słodko i lekko prażono. Wolałam dać wszystkiemu rozpływać się w swoim tempie, a dodatkami zająć się na koniec.

Słodycz za sprawą słodkiego banan aa uległa uroczemu wydźwiękowi. Toffi wygrzewało się w świetle głównej gwiazdy, banana.

Czerwone owoce z lekkim kwaskiem związały się z... herbatą, która po chwili nieobecności wróciła jako herbata czerwona. Pobrzmiewała przy niej gleba, bagnista ziemia i troszeczkę dymu. Coraz trudniej jednak było się na tym skupić.

Banan błyszczał i dominował. Wspomnienie kwasku, bardziej soczystość zmieniła się w... słodką, jeszcze ciepłą szarlotkę z lodami śmietankowymi... w której jabłka wymieszano z bananami. Robiło się tak słodko i uroczo, że można by się nabrać, iż to nie ciemna, a ciemna mleczna... albo arachidowo-wegańska "mleczna"?

Arachidy troszeczkę się ośmieliły: ich nugatowy smak płynął nie tylko od kawałków, a też z bazy. Może ze dwa razy zaznaczyła się przy nich też ledwo uchwytna odrobinka soli.

Gryzione na koniec banany smakowały bardzo słodko. Zupełnie dominowały nad orzeszkami. Czasem podkradł się nich lekko palony cukier o zgaszonym smaku (ewidentnie trzcinowy).
Gryzione na koniec fistaszki jawiły się jako delikatne i bardziej naturalnie słodkawe.

Po zjedzeniu został posmak głównie bananów, ale też karmelu i toffi, jakby toffi-bananowego budyniu? I coś niemal ciastowo-nugatowego. Przy tym zaznaczyły się arachidy ze skórkami, a także echo czerwonych suszonych owoców i może... ciemnego chleba? A do tego chyba... ziemia? Acz niezbyt klarowna... Bardziej jak coś ziemistego, np. herbata.

Czekolada wyszła smacznie, ale nie tak, jak myślałam. Przede wszystkim wyszła bardzo łagodnie i słodko, że z powodzeniem mogłaby udawać ciemną mleczną. Ogrom banana ją zdominował. Był to dobry banan, ale niestety źle rozegrano kwestię słodyczy, bo szybko robiło się za słodko. Gdy mieszał się z nutami toffi, nugatu bazy, było ok, ale gdy doszła do tego cukrowa skorupka z arachidów - po co? Wolałabym, by nie karmelizowano tych orzeszków, by były wyrazistsze, a nie ukryte za cukrem. Sama baza uległa dodatkom, ale czuć w niej parę akcentów ziemi, dymu, czerwonej herbaty i suszonych czerwonych owoców. Sama w sobie też pobrzmiewała orzechami, co przyjemnie zgrało się z dodanymi. Nie wiem, na ile to kakao miało orzechowe nuty, a na ile przyłożyły się do tego orzechowe skórki, które zmielono wraz z kakao. Bo na kawałkach nie ostała się żadna skórka.
Nie jestem jednak w pełni przekonana, czy aby na pewno takie peruwiańskie kakao było najlepszym wyborem do takich dodatków...

Choć zmienione i osłodzone, wyraźnie czuć je wraz z wyraźnymi nutami. Przecież to dobrze znane mi z Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao herbata, liście i drzewa, kajmako-karmel i sporo czerwonych owoców - w podlinkowanej sporo, w dzisiaj przedstawianej echo.

Jako jednak po prostu czekolada z bananem? Bardzo dobra! Słodka, ale nieprzecukrzona. Niekoniecznie mocno kakaowa, a ogólnie przystępna.


ocena: 8/10
kupiłam: dostałam od solkiki.co.uk
cena: jak wyżej, ale sprawdziłam: cena to £10.25 (ok. 50 zł) za 56g
kaloryczność: nie podana
czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowca, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, orzeszki ziemne ze skórkami, banan, różowa sól

wtorek, 17 listopada 2026

Reese’s Pieces Bark Milk Chocolate Pieces with Mini Reese’s Pieces Candy and Peanuts łamana mleczna czekolada z drażami z masłem orzechowym Reese's i orzeszkami ziemnymi

Pewnego wiosennego dnia wyszłam z założenia, że skoro często w górach czekolady i tak mi się łamią, nie powinno robić mi wielkiej różnicy, że tym razem zabieram już połamaną. Acz nigdy nie przekonam się do formy czekolady łamanej, zwaną czasem "chocolate bark" (korą czekoladową). Za nic nie przemawia do mnie ta forma, wygląda według mnie po prostu nieapetycznie. Choć jeśli miałam być szczera... wątpiłam, czy bardziej apetyczna forma akurat w tym przypadku by pomogła. Czekoladę tę wzięłam na wypad w Tatry Zachodnie. Ruszyłam z Siwej Polany przez Iwaniacką Przełęcz na Ornak. Właśnie na nim otworzyłam dziś prezentowaną paczkę.  Potem ruszyłam na Starorobociański Wierch, już zacierając ręce na tematycznie pasującą czekoladę, którą miałam zamiar otworzyć tam.

Reese’s Pieces Bark Milk Chocolate Pieces with Mini Reese’s Pieces Candy and Peanuts to mleczna czekolada z drażami z masłem orzechowym Reese's i orzeszkami ziemnymi; w formie łamanych kawałków, produkowana przez Hershey's.

Po otwarciu zagrzmiał intensywny zapach prażonych fistaszków, wzbogaconych o motyw słodkiego masła orzechowego z odrobiną soli. Czekolada była tuż za nimi, łącząc w sobie sporo cukru i mleka, a także bardzo charakterystyczną dla mlecznych czekolad Hershey's nutę "okołorzygowinową". Całość nie była przynajmniej tak przesłodzona, jak można by się spodziewać. Czuć w niej za to wątek plastikowej, lekko kakaowej polewy czekoladopodobnej. Wiązała się ze wspomnianą rzygowinową nutą czekolad Hershey's. Słabszą niż w czystej mlecznej tej marki, ale wyraźnie obecną. Do tego czułam jakby cukierkową (drażową?) sztuczność? Obstawiałabym jednak draże zwykłe, czekoladowe.

Zawartość torby wyglądała - krótko pisząc - dość obrzydliwie.
Fragmenty czekolady w dotyku przedstawiły się jako proszkowo-ulepkowe, plastikowe, a jednocześnie niemal aksamitne i potencjalnie dość tłuste, ale twarde. Były w specyficzny sposób oprószone jakby czekoladowym pyłkiem (jak to kawałki czekolady z dodatkami, luźno wrzucone do torby).
Przy łamaniu kawałki okazały się miękkawe, choć potrafiły krucho chrupnąć za sprawą dodatków: draży i orzeszków. Te czasem łamały się wraz z nią, czasem zostawały w którejś z części. 
Dodatki sprawiały, że czekolada trochę się kruszyła. Dodano ich bardzo dużo: raczej drobnych draży, w tym trochę rozwalonych, i średnio-małych, małych oraz bardzo małych kawałków orzeszków. Niektóre wręcz siedziały jeden na drugim.
W ustach czekolada rozpływała się dość szybko, błyskawicznie przedstawiając się jako proszkowa. Zaraz wyszła na jaw średnio wysoka, oleista tłustość i lekka wodnistość. Czekolada miękła, zachowując względnie kształt, coraz bardziej rzednąc i maziście pokrywając podniebienie. Wydawało mi się, że też mimo wszystko otłuszczając usta. Leniwie odsłaniała dodatki.
Orzeszki dłużej starały się nie wychylać, draże ze względu na to, że większe i specyficzne, łatwiej przyciągały uwagę.
Draże składały się z niesamowicie (a przynajmniej tak mi się wydaje, bo nie jadam takich produktów) cienkiej skorupki, która już w trakcie rozpływania się czekolady też zaczynała się rozpuszczać. Nie dało się więc zlizać samego koloru, bo wraz z kolorem zaczynała rozpuszczać się warstwa biała. Połówki draży czy te, których skorupkę nadgryzłam, rozpuszczały się obok czekolady, wolniej od niej. Przypominały wtedy zbito-rozlazłą, miękko-zagęszczoną mieszankę masła orzechowego, margaryny i proszku.
Draże gryzione wcześniej i szybciej były chrupiące za sprawą masywniejszej skorupki, a ich środek przypominał nieprzyjemnie zgęstniało-konkretną, łatwo mięknąca margarynę. Gryzione były obrzydliwe.
Czasem w ustach znalazł się kawałek z połową draża i wtedy nadzienie po prostu z czasem zaczynało się rozpuszczać. Czasem skorupka nie czekała na zniknięcie, by pęknąć i ujawnić dość zbite, maziste nadzienie. Okazało się nie przesadnie tłuste, a proszkowo-pyliste. Nie czysto masłoorzechowe, a jak mieszanka masła orzechowego i margaryny z proszkiem.
Z czasem czekolada coraz słabiej pokrywała dodatki, zlewała się z drażami, aż nagle znikała.
Orzeszki gryzione były twarde, ale chrupiące ledwo średnio.
Draży nawet na końcu wolałam nie gryźć, a jedynie je nadgryzać, gryźć skorupkę i dociskać językiem do podniebienia. Całe draże miały już częściowo pękniętą, jeszcze delikatniejsza skorupkę, która specyficznie chrupała, a nadzienie rozpuszczało się maziście, tak, jak wcześniej.

W smaku czekolada od razu dała się poznać jako słodka w sposób tani, ale o dziwo średnio wysoki. Słodycz dopiero rosła.

Cukier dominował, choć pojawiła się przy nim nutka... czegoś. Fistaszkowo-masłoorzechowa...? Może w porywach w kęsach z dodatkami... kakaowa jak z produktu czekoladopodobnego? Trochę tak, a trochę... rzygowinowa, charakterystyczna dla Hershey's?

Mleko ruszyło do gry i spowolniło wzrost słodyczy. Ta trochę zwolniła ze wzrostem, acz i tak nasilała się wyraźnie.

Dodatki dawały o sobie znać bardzo różnie. Czasem wtrącały się trochę szybciej, czasami dopiero w połowie rozpływania się się kęsa. Orzeszki trochę podpięły się pod nutę draży.

Mleko nie próżnowało i pokierowało całość w stronę cukrowego, a jednocześnie kakaowego w słodki sposób bloku czekoladowego z fistaszkami i napoju kakaowego instant. Wraz z wyłaniającymi się dodatkami skutecznie przygłuszyło rzygowinowy akcent czekolady Hershey's, ale nie dało rady zwalczyć też słodyczy, która mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zaczęła drapać w gardle.

Wtedy na jaw  wychodziła pewna tandeta, związana poniekąd ze wzrostem słodyczy, a poniekąd z drażami, czyli już inna niż na początku.
Sama czekolada lekko przesiąkła dodatkami tak, że w przypadku kęsów bez nich czuć, że zawiera fistaszkowe dodatki, ale nie tak wyraźnie, by stwierdzić, że draże.

Draże najpierw wprowadziły przede wszystkim tani, tandetny sztuczny motyw cukrowej skorupki - bardzo specyficzny smak. Potem wycofały go na rzecz wnętrza. Gdy dochodziło do głosu, dominowało zupełnie. Czekolada robiła za słodkie, trochę niegorzko kakaowe tło.
Środek draży smakował jak słodkawe masło orzechowe wymieszane z margaryną, o smaku rozwodniono-spłyconym olejem.

Gdy obok pojawił się kawałek orzeszka, trochę umacniał arachidowy charakter nadzienia z masłem orzechowym.

Z ciekawości ze dwa razy pogryzłam dodatki obok czekolady i wyszło to kiepsko. Czuć je, owszem, ale czekolada wtedy wyszła okrutnie plastikowo i też jakby trochę margarynowo.

Tak czy inaczej, czekolada w tle nagle okazywała się bardzo słodka i cukrowo drapała w gardle. Zupełnie jakbym piła bardzo przesłodzony, tani napój kakaowy instant. Zrobiony jednak na mleku, które do końca nie dało się zagłuszyć.
Przecukrzenie dawało się we znaki zwłaszcza w kęsach bez dodatków i z samymi orzeszkami. Draże o dziwo, gdy rozpuściła się ich skorupka, osłabiały cukrową słodycz margaryną i masłem orzechowym. 
Wolałam zostawiać dodatki na koniec.
Arachidy smakowały całkiem intensywnie. Były mocno prażone, ale jeszcze nie przeprażone. W niektórych zaplątała się delikatna goryczka.
Draże połączyły w sobie lekki, cukrowy motyw skorupki oraz masło orzechowe z margaryną. Bardzo intensywne w swej taniości.
Gdy gryzłam orzeszki podczas rozpuszczania się draża, podkreślały w jego wnętrzu arachidowość.

Po zjedzeniu został posmak głównie dodatków, a więc prażonych fistaszków oraz draży z masłem orzechowym nie najwyższej jakości. Stała przy nich margaryna oraz sztuczna, trochę cukierkowa słodycz. Trochę aż gryzła w język. Czekolada pobrzmiewała jako kiepski blok czekoladowy z fistaszkami i coś czekoladopodobnego, choć całkiem mocno mlecznego. W gardle drapało od za wysokiej słodyczy.

Całość... była pomysłowa, ale pozostawiała wiele do życzenia w kwestii jakości. Kiepska, wręcz czekoladopodobna czekolada mleczna o za wysokiej słodyczy zagroziła nawet rzygowinową nutą Hershey's, ale nie dała rady rozwinąć jej dzięki dodatkom. Do tych mam bardzo mieszance uczucia. Fistaszki oczywiście na plus, ale draże... Jak na draże dodane do czekolady, te sprawdzały się nieźle: nie jak po prostu draże, a masłoorzechowe punkty. Skorupka nie narzucała się za bardzo, a one rozpuszczały się integralnie z czekoladą. Mogłoby być fajne, gdyby ich nadzienie z masła orzechowego nie było tak margarynowe i tanie. Nie wierzę, że to piszę, ale trochę soli mogłoby temu pomóc.

Jadłam kiedyś M&M's Peanut Butter - te miały o wiele konkretniejszą, chrupko-twardszą skorupkę, od której masłoorzechowy środek oddzielała jeszcze warstwa czekoladowa. Coś takiego, masywniejszego nie wyszłoby w czekoladzie tak integralnie. Z tym że wspomniane draże zwyczajnie były lepszej jakości.
Draże dodane do tej czekolady miały o wiele delikatniejszą skorupkę niż np. Mimi Drażetki z czekolady mlecznej czy M&M's (u mnie M&M's Dark Mint; M&M's Crispy).

Jakościowo nieco gorsza od Milka Choco Jelly, ale jej smak był mniej cukierkowy, a bardziej arachidowy, fajny tematycznie. Uwierzę, że jak ktoś lubi Reese's i im podobne, będzie zadowolony. Na pewno lepsza od E. Wedel Bombowa. Oceniam więc biorąc pod uwagę, że to te kategorie słodyczy, odcinam się, że to nie moja bajka.
Mam jednak jeszcze zastrzeżenie co do formy i to już nie jest tylko, że mi się to nie podoba. Czekolada w takiej formie po prostu wygląda źle, nieestetycznie i nie zachęca do jedzenia.

W górach - choć czuć jej kiepskość - jakoś tam trochę poszła, przy weryfikacji w domu już było trudniej, ale i tak zjadłam zaskakująco dużo czegoś tak niemojego jak na mnie, bo aż 61g. Reszta trafiła do Mamy. Jej opinia: "W tej czekoladzie jest potencjał! Bardzo pomysłowa. Czekolada z drażetkami z masłem orzechowym i fistaszkami mogłaby być naprawdę fajna, gdyby tylko dopracowali jakość. A tak? No, słodkie to, nawet w porządku, ale nie, bym sama miała to sobie kupić. Słodkie, fistaszkowe... Tylko ten wygląd. Paskudny, jakby ktoś to zjadł i zwrócił. Kiepska forma.".


ocena: 6/10
kupiłam: ojciec kupił w Dealz
cena: 20 zł (za 170g; jak wyżej, ale sprawdziłam)
kaloryczność: 516 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: czekolada mleczna (cukier, miazga kakaowa, mleko, tłuszcz kakaowy, odtłuszczone mleko, tłuszcz mleczny, lecytyna sojowa, E476 polirycynooleinian poliglicerolu, naturalny aromat), orzeszki ziemne, cukier, uwodornione oleje roślinne (olej z ziaren palmowych, olej sojowy), częściowo odtłuszczone orzeszki ziemne, mniej niż 2%: syrop kukurydziany w proszku, olej z nasion palmowych, syrop kukurydziany, barwniki (w tym Yellow 6 Lake, Yellow 5 Lake, Red 40 Lake, Blue 1 Lake), sól, substancja glazurująca, modyfikowana skrobia kukurydziana, lecytyna sojowa, wanilina, wosk carnauba

niedziela, 15 listopada 2026

Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao ciemna 70 % z Peru

Brytyjska marka założona przez pasjonatów Iris i Boba, Solkiki, istnieje od 2008, formalnie od 2015 i ma w opisie, że była pierwszą w Europie marką wegańska bean-to-bar. Jej nazwa i logo dobrze mi się kojarzyła, byłam pewna, że jadłam jakąś ich czekoladę, więc gdy szukałam na blogu, przeżyłam szok. Musiałam pomylić ich z podobnie brzmiącą... Gdy zorientowałam się, że nie jadłam niczego Solkiki, postanowiłam to naprawić. Zamówiłam więc czekoladę, która wydała mi się po prostu interesująca, mimo że żałowałam, że nie miała więcej kakao. Mówiłam sobie jednak, że może skoro to surowa czekolada, to jakoś przejdzie. A jednak... gdy przed przygotowywanie tego posta znalazłam na stronie producenta informację, że ilość tych jest ograniczona, bo zaprzestań dostaw z Maranon i muszą szukać nowego źródła, zaczęłam bardzo cieszyć się, że ją mam. Zrobiono ją z kakao Fortunato no.4, zwanego Królem Ziaren , z plantancji Dona Fortunato. Rośnie tam Drzewo Matka, posiadające DNA identyczne z Pure Nacional. Uważane za wymarłe od ubiegłego stulecia, ziarno to zostało ponownie odkryte u podnóża Andów, na wysokości dwukrotnie wyższej niż ta, na której zazwyczaj rosną drzewa kakaowca.  Fortunato wraz z żoną uczestniczą w zbiorach. Przy użyciu maczet otwierają kabosy i wydobywają ziarna. Zamknięte wiadra z mokrymi ziarnami kakaowca są transportowane na osiołku Fortunato z farmy do domu rodzinnego, a tam ważone. Właściciele marki Solkiki szczycą się, że poświęcają temu kakao należną uwagę. 

Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao to ciemna czekolada o zawartości 70% nieprażonego / surowego kakao z Peru, z regionu rzeki Maranon; ziarna suszono na słońcu.

Po otwarciu poczułam jakby delikatnie, słodkawo mleczny zapach słodkiego, przesadnie posłodzonego, jogurtu wiśniowego z motywem konkretnie specyficznych wiśni z kupnych jogurtów. Żeby nie było: owoców jędrnych i chyba całych, ale typowo "jogurtowych", o znikomej kwaśności ze względu na słodkie realia. Jogurt mieszał się z niemal orzeźwiającą maślanką. Ta też niby nie była mocno kwaśna, ale pewną obietnicę kwasku ogólnie to tworzyło. Słodyczy dołożyły jeszcze kwiaty - mocno wilgotne i z gnilnym echem. Całość byłaby za słodka, gdyby nie stojąca obok poważniejsza, wytrawniejsza nuta wędzonej herbaty, w której to wędzenie wychodzi przed herbacianość.

Tym, co mnie najpierw nastawiło bardzo negatywnie, a potem przełożyło się na to, że dostałam kilka czekolad tej marki od producenta był... włos. Porządnie zatopiony w tabliczkę i sterczący z niej. Podobno jestem 2. przypadkiem w historii, który trafił na coś takiego, a mogą pochwalić się, że są regularnie kontrolowani przez oficjalny rządowy zespół ds. higieny bezpieczeństwa żywności i zawsze otrzymują najwyższą możliwą ocenę: 5 gwiazdek, co można sprawdzić online. Cóż, jak widać, zdarza się... Z moim szczęściem akurat mnie.

Tabliczka w dotyku wydała mi się tłusta i jakby powierzchownie lekko pylista. Była twarda, co przełożyło się na głośne trzaski podczas łamania. Świadczyły o gęstości i robiły aluzje do zawilgocenia.
W ustach rozpływała się powoli, bardzo maziście i kremowo. Była średnio tłusta i raczej gładka, aksamitna, a jej kremowość szła w nieco mazistym, lepkim kierunku. Pokrywała podniebienie maślanymi smugami, z czasem dodając do tego drobną soczystość. W tle wisiało echo pylistości, ale nie suchość.

W smaku od razu z pełną mocą rozbrzmiała słodycz karmelu. Palonego, a więc nie czysto słodkiego, ale nie za mocno, więc bez cienia goryczki. Oczami wyobraźni zobaczyłam karmel jasnobursztynowy, niemal złocisty i... oblepiający orzechy.

Orzechy, głównie nerkowce i laskowe w skórkach, były w karmelu, nie karmelizowane. Całość wyszła więc łagodniej, nieco maślano-śmietankowo. Słodycz rosła powoli, obierając ciężkawy tor. Słodycz zdawała się rządzić całą kompozycją.

W tle zaznaczyła się... prawie goryczka, bardziej wytrawność. Coś drzewnego, suszone liście...? A jeszcze dalej, za nią, echo...  chłodno metaliczne?

Aż nagle na drodze do ciężkości słodyczy stanęło trochę owoców. Wręcz słodziutkie owoce czerwone: przede wszystkim truskawki. Wyobraziłam sobie naturalny, acz mocno dosłodzony budyń z truskawkami liofilizowanymi, może też z wiśniami w proszku, a potem jakąś słodzoną, jakby lekko karmelową granolę truskawkową, z truskawkami. Karmelowi zależało, by utrzymać nadrzędną pozycję, ale mglisty motyw owoców dał radę się zaznaczyć.

Część karmelu odbiegła gdzieś na bok... Wraz z maślanością. przez moment w głowie zalegało mi  myśl o bardzo słodkim kajmaku z metalowej puszki, a potem przemknęło jakieś karmelowe latte, ale niekoniecznie kawowe... Herbaciane latte karmelowe? Ze śmietankowo-mleczną pianką na pewno.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa gorzkość nieco wzrosła, serwując mi liściastą herbatę. Zapomniała o mleku, malując wizję suchych, a tylko co naciągających liści... Liści, które dopiero rozwijają swój smak.

Truskawki przejęły mleczność, stając się mlecznym, subtelnie truskawkowym shake'em... może z czekoladą mleczną? Przynajmniej przyozdobionym wiórkami takowej. W owocach pojawiła się niska, niziuteńka kwaśność, a do truskawek wyraźnie dołączyło troszeczkę wiśni w wydaniu mocno jogurtowym. Jakbym w kupnym, niekwaśnym, a nawet za słodkim jogurcie właśnie trafiła na cały owoc. W jogurcie tym znalazło się sporo czerwonych owoców, jednak ogólnie i tak był bardzo słodki. Aż za słodki, choć w tle odnotowałam jakby maślankowe orzeźwienie.
Słodycz wciąż dominowała, choć na pewien czas karmel z owocowym echem zmienił się w przesłodzone owoce z karmelowym echem, by jednak potem wrócić.

Ogólnie rześkość do kompozycji próbował wpleść akcent żywych drzew... Drzewa dodały także herbacie nieco świeżości, choć ta... gdy tak nabierała mocy, robiła się trochę ciężka. Do głowy przyszła mi wędzona herbata czarna. Bardzo wędzona. Drzewa w końcu odpuściły, przeszły w ziołowość... Cierpkość piołunowatych roślin rozgościła się, choć nie przełamała wysokiej słodyczy. Wrócił bowiem karmel, wsparty kajmakiem. Wędzoność i herbata podszepnęła... zdrowszy karmel daktylowy?

Wręcz przeciwnie: zmieszała się z nią, obfitując w słodko gnilne kwiaty. Mocno zawilgocone, zwiędłe... i w tym sensie dziwnie lekko-rześkie zarazem. Polubiły się z jogurtowymi wiśniami, które też wyszły soczyście i ciężkawo zarazem.

Po zjedzeniu został posmak łagodnego karmelu z echem karmelowo-owocowej granoli, mieszający się z metalicznością oraz motywami truskawkowo-wiśniowego jogurtu, shake'a mlecznego oraz herbaty z mlekiem z wędzonym, wędzono-metalicznym (?) echem oraz wątkiem rześko-ciężkawym, wilgotnym zwiędło-gnilnych, słodkich kwiatów.

Czekolada miała sporo bardzo zacnych nut, ale wtłoczyła je w przesadzoną słodycz. Żałowałam, że gorzkość, wędzona herbata i akcenty drzewno-ziołowe się nie rozwinęły, a tylko trochę pokazały. Podobnie owocowe akcenty były bardzo subtelne. Acz nie wiem, czy mocniejsze pasowałyby do wędzonej herbaty... Ich aż tak jak jej nie żałuję. Jogurtowe wiśnie, truskawkowa granola i lekko truskawkowy shake mleczny, sporo słodkiego jogurtu, orzechy w karmelu na początku, zaś karmel daktylowy i gnilne kwiaty na końcówce smakowały mi, ale smakowałyby o wiele bardziej, gdyby nie było aż tak słodko. Ogrom karmelu na początku, potem przesłodzony jogurt i znów karmel dominowały cały czas. I w zasadzie nie zgadłabym, że zrobiono ją z nieprażonego kakao.

Czuję, że gdyby miała z 75% kakao, mogłaby zdobyć za smak 9. Długo zastanawiałam się, czy nie odjąć czekoladzie punktu za bylejakość i niesterylne warunki przy produkcji, czyli ten obrzydliwy, sterczący włos, wtopiony w masę czekolady, ale w końcu uznałam, że może jednak można im to wybaczyć.

Gdy pomyślałam np. o Feitoria Do Cacao Peru Maranonn 72 % Chocolate Negro, pomyślałam, że bardzo niewiele łączy tę czekoladę z innymi z tego regionu. Z podlinkowaną na pewno herbata, ale w Feitorii czułam dużo granatowych winogron, malin, pomarańczy, alkoholu, ziemi. Wspólne było to, że też to wszystko oferowała "na słodko".

Beskid Chocolate Czekolada Gorzka 70 % Peru Maranon też była słodka, ale jednocześnie rześka i przyjemnie ziemiście-ziołowa. Do tego mocno owocowa (limonki, brzoskwinie, maliny, truskawki, wiśnie, agrest), a do owoców dodała jogurt i wino oraz trochę nieostrego chili. Ich czerwone owoce i zioła można jakoś powiązać, ale nie powiedziałabym, by były bardzo podobne. Beskid niezaprzeczalnie był najpyszniejszy ze wspomnianych.


ocena: 8/10
cena: £8.45 (za 56g; około 41 zł)
kaloryczność: 495 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, surowy cukier trzcinowy

sobota, 14 listopada 2026

GymBeam Cashew Butter + Blueberries + Coconut + White Chocolate / Masło nerkowców z Kokosem, Białą czekoladą i Borówkami

To, że nie przepadam za kremami orzechowymi z prawie wszystkimi owocami, to już wiem. Parę mi jednak pokazało, że ciekawostkowo potrafią wychodzić całkiem fajnie. Stąd, gdy wybierałam, jakie kremy chcę dostać od GymBeam, której to marce ogólnie bardzo ufam, że wiedzą, co robią, pomyślałam, że spróbuję też jeden ich owocowy, słodszy krem. Pamiętałam bowiem, że GymBeam Cashew Butter + Chocolate + Banana był bardzo dobry. I właśnie! Banany to zupełnie inna kategoria owoców niż te takie jagódkowato-pestkowcowe w kremach. Banany mi jak najbardziej pasują. Podobnie zupełnie z innej bajki są daktyle - i wychodzą inaczej. Do nich jednak mam mieszane uczucia. Wracając do obiektu dzisiejszej recenzji: o ile maliny czy truskawki w kremach kompletnie mnie nie interesują, do borówek amerykańskich, a w sumie może bardziej jagód, mam słabość. Lubię jedne i drugie, jem może kilka razy na rok latem i mam wrażenie, że bardzo rzadko występują w czymkolwiek np. w czekoladach czy jako dżemy 100%. Dziś prezentowany krem kusił by mnie zdecydowanie bardziej, gdyby nie to, że borówki połączono w nim z białą czekoladą. Ogólnie jej nie lubię, a do kremów z nią prawie zawsze mam zastrzeżenia. Acz muszę przyznać, że i ją można dodać z głową. Pytanie, czy i tak stało się tutaj?

GymBeam Cashew Butter + Blueberries + Coconut + White Chocolate  / Masło nerkowców z Kokosem, Białą czekoladą i Borówkami to krem z surowych orzechów nerkowca i kokosa z białą czekoladą i borówkami.

przed i po uporaniu się z olejem
Po otwarciu poczułam wyrazisty, naturalnie mocno maślany zapach orzechów nerkowca, splatający się z motywem słodkiego kokosa. Zestawienie wydawało się naturalnie słodkie, a biała czekolada maślanością i słodyczą tak się do nich dopasowała, że mogłabym się nabrać, iż była tylko złudzeniem. Ogół jawił się nieco wręcz mlecznie-pralinkowo, z nutami wiórków i wafelków, zasugerowanych prażonym akcentem, w oddali. Ku mojemu zaskoczeniu, słodkie owoce jedynie leciuteńko zaznaczyły się w tle jako słodka świeżość. Zero kwasku też mnie zaskoczyło.

Na wierzchu wydzieliła się niewielka ilość oleju. Dosłownie 1/4 łyżeczki, parę kropel.
A podczas mieszania okazało się, że i ich krem zupełnie nie potrzebował, bo nie był bardzo gęsty. Mimo pewnego konkretu, wydał mi się miękki i dość lejący, gdy spływał z łyżeczki, do której częściowo się lepił. Na pewno jednak nie rzadki. Widać w nim sporo kropeczek borówek i drobinek kokosa oraz orzechów.

W ustach krem potwierdził swoją niezbyt wysoką gęstość, acz jakby na pewien czas trochę gęstniał. Był dość masywny, ale zarazem miękki i  na pewno nie ciężki. Tłustość w pierwszej chwili przedstawiła się jako maślano-oleista, jednak wraz z tym, jak krem rozpływał się w szybko-średnim tempie, odchodziła w niepamięć. Odwracała od niej uwagę wiórkowa miazgowość i lekka proszkowość, chwilami zahaczająca o ziarnistość. Acz te nie zruszyły zupełnie kremowości, którą także tu uświadczyłam. Motyw białej czekolady, jako lekkie, kremowe zagęszczenie czuć, ale nie było to coś, na co się bardzo zwracało uwagę. 
Z czasem bowiem pasta przyspieszała z rozpuszczaniem się ze względu na trochę narastającą soczystość i coraz więcej wyłaniających się punkcików sproszkowanych owoców oraz przemielonych wiórków. Soczystość ogólnie wyszła nienachalnie.
Drobinki dodały subtelnej, trzeszczącej chrupkości. Masa gryziona trzeszczała ze względu na pylistość i kokosa. A tych całkiem sporo zostawało też na koniec, gdy baza już zniknęła. Niby prosiły się o gryzienie wcześniej, ale jagodowy smak lepiej się rozchodził, gdy przedwcześnie nie gryzłam.
Na koniec w ustach zostawało sporo kamiennie twardych pesteczek borówek amerykańskich i przemielonych wiórków kokosowych, a także pojedyncze kawałki nerkowców. Wszystko to było zaskakująco chrupiące. Zarówno wiórki, jak i twarde (!) kawałki nerkowców.

W smaku jako pierwszy rozbrzmiał zgrany duet słodkiego kokosa i nerkowców. Kokos natychmiast wyniósł słodycz na wysoki poziom. Wydawała się bardzo naturalna, głównie należąca do niego, choć odnotowałam jeszcze wanilię. Po chwili nerkowce z ochotą ją podchwyciły i same trochę zanikły. To kokos początkowo miał więcej do powiedzenia. Wanilia zaś zdradziła obecność białej czekolady.

Nieśmiało, w tle, zaznaczały swoją obecność jagodo-borówki amerykańskie jako rześkie owoce. Nie mocno jednoznaczne, niepewnie obiecujące może odrobinkę cierpkości.

Słodycz jednak zaraz odciągnęła od nich uwagę, bo kokosowa została ewidentnie podkręcona. Wraz ze wzrostem słodyczy robiło się coraz bardziej mlecznie i maślano - tu właśnie odnalazła się czekolada. Smak waniliowej białej czekolady był wyraźny, ale nie nachalny, mimo że ogólnie było bardzo słodko.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji do głosu doszły wyraźnie, już jednoznacznie borówki amerykańskie. Wniosły owocową soczystość, która przełamała cukrowo-mleczną słodycz. Acz one też w zasadzie opierały się na słodyczy, ale o zupełnie innym charakterze. Kwasek w zasadzie tu nie wystąpił. Soczystość owoców świetnie czuła się w towarzystwie kokosa. Chwilami chyliły się ku zaskakująco świeżym, ale ogólnie czuć ich liofilizowano-suszony charakter.
Kiedy z nadgryzałam, gryzłam krem całościowo wcześniej, ten borówkowy smak nie miał takiej siły przebicia - bardziej przyciągał uwagę kokos, więc wolałam raczej, gdy całość spokojnie się rozpuszczała.

Gdy owoce się umacniały, kokos wydał mi się kremowy, przywodzący na myśl nadziewane kokosowe pralinki i... coraz łagodniejszy. Tu skorzystały nerkowce, nadrabiające pierwsze minuty. Zagrały mocniej i w towarzystwie borówek amerykańskich uczyniły kompozycję mocno maślaną.

Echo wanilii z białej czekolady maślaność jeszcze podkręcała. Nerkowce z lekko prażoną nutką kierowały wszystko ku pralinkom w wafelku, ze słodkim białym kremem, ale... jakby edycję limitowaną z owocową nutką (a skojarzenie to podkręcała konsystencja: chrupkość kokosa).

Wyłaniające się z czasem drobinki podkręcały smak borówek amerykańskich, sporadycznie napominając coś o kwasku, ale w zasadzie go nie wnosząc. Z czasem nawet na trochę wychodziły na przód kompozycji, gdzie już znowu czekał na nich kokos.

Gryzione kawałki, które zostały na koniec, okazały się głównie wiórkami kokosowymi. Sporadycznie zaplątał się jakiś kawałek nerkowca, ale smakowo niknął w kokosowym otoczeniu. Pesteczki i pojedyncze nierozpuszczone drobinki borówek podtrzymywały owocowy motyw.

Po zjedzeniu został posmak prażonych, słodko-maślanych nerkowców i słodkiego kokosa w niemal mlecznej tonacji, bardzo słodkich i ewidentnie jeszcze dosłodzonych białą czekoladą, a zarazem przełamanych za sprawą świeżo-słodkich borówek amerykańskich.

Krem był smaczny i ciekawy, jednak nie rozkochał mnie w sobie. Wolałabym go bez białej czekolady. Nie mówię, że ogólnie dosłodzenie było zbędne, bo w sumie nie wiem, w jakim kierunku poszłyby borówki amerykańskie. Tu prezentowały się słodko i nienachalnie. To mi odpowiadało. Ogół jednak w moim odczuciu wyszedł trochę za słodko, ale to mała wada. Zestawienie nerkowców i kokosa boskie, to pewne. Nie za bardzo podobała mi się konsystencja: wolę masywniejsze, mniej lejące kremy, które tak łatwo nie przyspieszają z rozpuszczaniem się.

Olini Orzeszek z kamczacką / Krem z nerkowców z jagodami kamczackimi o o wiele kwaśniejszym smaku też nie był ideałem. Z kolei (Smart Organic AD) Deluxe Almond Spread with blueberry dosłodzony syropem z agawy wydał mi się o wiele smaczniejszy i ciekawy. Stąd myślę, że można by lepiej dobrać słodzidło.
Patrząc na te owocowe, a także na krem GymBeam Almond Butter + Coconut + White Chocolate  / Masło migdałowe z kokosem i białą czekoladą uznałam, że choć nie lubię wystawiać połówek, tu muszę to zrobić. Od tego ostatniego bowiem był po prostu ciekawszy. A czy smaczniejszy? Myślę, że dużo zależy, jakie kto woli warianty.


ocena: 7,5/10
kupiłam: dostałam od gymbeam.pl
cena: jak wyżej, ale cena to 22,90 zł za 340g
kaloryczność: 596 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: orzechy nerkowca 40%, kokos 30%, biała czekolada 20% (cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, lecytyna sojowa, ekstrakt waniliowy), borówki liofilizowane 10%