SOL Dark Chocolate Colombia 75% cacao ciemna z Kolumbii

Ta czekolada czekała dość długo, w zasadzie sama nie wiem, dlaczego. Wszystkie jedzone dotąd Sol tylko utowerdzaly mnie w przekonaniu, że zapewniają bardzo miłe degustacje. Ta, jak i poprzednie, wydawała się bardzo tajemnicza. Co oczywiście bardzo kusiło. W dodatku ostatnio czułam niedosyt tabliczek z Kolumbii. Cudny smakowo region, a jakoś ostatnio niewiele czekolad z niego jadłam.

SOL Dark Chocolate Colombia 75% cacao to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao z Kolumbii.

Po rozchyleniu papierka poczułam mocno kwaśne, wytrawne wino i suszone owoce z wyraźnie dominującą wśród nich żurawiną. Zaraz za nią stanęły kwaśne rodzynki. Mimo że suszone, zawarły w sobie trochę soczystości, którą dodatkowo podkręciła słodko-kwaśna, lekko cierpka-goryczkowata za sprawą skórki, pomarańcza. W zasadzie pomyślałam o jakimś wytrawniejszym grzańcu z pomarańczą. Choć... ciepło, jakie czułam, niekoniecznie wiązało się z przyprawami korzennymi - te wydały mi się sugestywne i prawie nieobecne. W nim - w cieple - też jednak osiadła pewna słodycz - karmel? Na pewno za to czułam jeszcze kwaskawy jogurt z sowitą ilością masła orzechowego.

Bardzo twarda tabliczka podczas łamania trzaskała porządnie głośno.

W ustach czekolada rozpływała się kremowo i średnio powoli. Po chwili w zasadzie zmieniała się w śmietankowo-maślany krem, po czym rzedła i zdradzała kremowość, przeplecioną lekką piaszczystością. Niską tłustość rozproszyła wysoka soczystość.

W smaku pierwszy wyraźnie przywitał mnie pewny siebie karmel. Mimo iż nie bardzo słodki sam w sobie, sprawił, że to właśnie słodki motyw porządnie rozwinął się jako pierwszy.

W tle przemknęło mi coś owocowego... Pomarańczowego? Nie, chyba jednak nie... Nie za mocno, w zasadzie bardzo subtelnie palony karmel zaprosił do gry kandyzowaną żurawinę. Lekko kandyzowaną, już specyficznie "cukrowawą", ale wciąż też soczyście kwaśną. Żurawina zaczęła mieszać się z innymi czerwonymi, słodko-kwaśnymi owocami. Przemknęło mi przez myśl czerwone wino, ale zaraz zniknęło zupełnie.

Paloność częściowo odłączyła się od słodyczy i zajęła budowaniem gorzkości. Nie silnej, ale wyraźnej. Sprawiła, że kompozycja przybrała poważny wydźwięk. Oczami wyobraźni patrzyłam na rozgrzane, wręcz gorące skały i żwir.

Nagle wyraźnie ponad to wszystko wyskoczyła lekko prażona, łagodna pasta 100% z fistaszków. Trochę masło orzechowa, ale bardziej naturalna. Narastająca za nią kwaśność zasugerowała jogurt z chlapniętą łychą kremu arachidowego.

Słodycz w dużej mierze za sprawą karmelu wzrosła wtedy znacząco. A że i cały czas coś słodko-owocowego było wyraźnie wyczuwalne, czerwone owoce urozmaiciła jakby skórka pomarańczy w karmelu.

Jednocześnie za sprawą gorzkiej paloności rozeszło się palone w kominku drewno. Jeszcze umocniło ciepło.

Po wybiciu się na pierwszy plan, pasta fistaszkowa zaraz się wycofała i wraz z owocami zaczęła budować klimat słodkawo-orzechowego, soczyście słodko-kwaśnego peanut butter & jelly. Takiego już mocniej prażonego, niemal ciepłego w wydźwięku. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa wykorzystał to karmel i dołączył do kremu, sugerując masło orzechowe o smaku karmelu.

Galaretka "jelly" musiała bazować na żurawinie, ale przy mocnym wsparciu granatu. Za sprawą dżemowej galaretki kwaśność i słodycz zmieszały się w jedno, dzięki czemu smaki te wydały mi się bardzo wyważone. Każdy intensywny, ale nie za silny.

Do palonego drewna i lekko rosnącej gorzkości dołączyła cynamonowa kawa. Kwaśność spróbowała jednak jakby je otulić, przygłuszyć. Zupełnie, jakby gorzkie nuty opływały jogurt i maślanka. Pomyślałam o kawowym nabiale i cynamonowym jogurcie z masłem orzechowym. Wszystko to zaczęło tracić na jednoznaczności.

Przy tych poważniejszych wątkach owoce przez chwilę jakby spojrzały tęsknie ku czemuś poważniejszemu... grzanemu winu? Słodkiemu i z akcentem... pomarańczy?

Im więcej kwaśności przechodziło w jogurt, tym mniej kwaśne robiły się owoce. Stąd ogólnie nie za wysoka kwaśność kompozycji nie zmieniała nasilenia, a wydźwięk. Z owoców znów ostały się głównie żurawiny, już nie tak kandyzowane, a bardziej suszone. Zaraz dołączyły do nich słodko-kwaśne rodzynki i kwaśne suszone śliwki. Takie, przy których zsysaniu z pestki trzeba się napracować. Suszone owoce przygłuszyły wszelkie karmelowe akcenty, ale nie osłabiły słodyczy, a kontynuowały ją.

Wtedy i orzeszki ziemne, jakby uwolnione od dżemo-galaretki i karmelowego echa, wybiły się na pierwszy plan. Krem orzechowy pobrzmiewał słabiej, teraz orzeszkowa nuta oddawała same prażone arachidy. Arachidy, które wsparło palone, jakby poważne drewno.

Po zjedzeniu został posmak fistaszków i fistaszkowego masła orzechowego, znów z motywem słodkiego, nie za mocno palonego, ale jakby ciepłego karmelu. Towarzyszyła mu kwaskawo-słodka nuta czerwonego "jelly", w którym przewijała się żurawina i chyba granat. Owocowość na koniec jawiła się jako słodka, ale i porządnie kwaśna, bo i owoce suszone łączyły w sobie i to, i to. Myślę głównie o rodzynkach i śliwkach. W dodatku wyłoniła się jeszcze skórka pomarańczy. Palone drewno zaś osiadło spokojnie w tle.

Czekolada była smaczna i ciekawa, dynamiczna, ale bez "przewrotów", raczej z nutami zgodnymi ze sobą. Owoce od bardzo słodkich kandyzowanych, galaretkowo-dżemowych (tu czuć głównie żurawinę i granata) po kwaśno-słodkie suszone (rodzynki i śliwki) współgrały z kremem fistaszkowym, masłem orzechowym i drewnem, jak również kwaśną nutą jogurtu i maślanki. Żwawa, wszechobecna słodycz i kwaśność trochę wyprzedzały gorzkość, ale ogólnie wszystkie były bardzo zgrane. Ja bym jednak wolała, by to kwaśność lub gorzkość, wyraźniej dominowała, a niestety to słodycz miała najwięcej do powiedzenia (ale znów: wcale tak słodko nie było, po prostu ta słodycz... była wszędzie). Akurat tej kompozycji jeden wiodący smak by wyszedł na dobre i mogłoby to mnie w sobie rozkochać.

Kawowo-rodzynkowa końcówka dziś prezentowanej przypomniała mi BTB Chocolate Czekolada Ciemna Colombia 80 %, splot fistaszków i chałwy z Zoto Betulia Ocho Hacienda Betulia Antioquia Colombia 70 % Single Variety Chocolate trochę przypominał krem fistaszkowy z dziś przedstawianej, acz ogólnie... zaserwowała mi trochę nowych doznań niż kolumbijskie kakao ostatnimi czasy.

ocena: 8/10

kupiłam: sol_chocolate na Instagramie

cena: 250 UAH (około 24 zł; za 70g)

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy

Das Exquisite Erlesene Qualitat Kokos Zartbitter ciemna 50 % z nadzieniem kokosowym

W posiadanie tej czekolady weszłam w dziwny sposób. Sięgnęłam po nią w Rossmannie, bo wyglądała nieznajomo-znajomo. Stojąc w kolejce z kremami orzechowymi, sprawdzałam, czy nie ma czekolad, które mogłabym kupić w góry. Tam kokosową bym zjadła, ale nie nadziewaną. Są za potencjalnie problematyczne i delikatne na zabieranie je w trasy. A już na pewno takie nadziane po całości. Przypominała kolosalnego Zottera lub Magnetic Czekolada deserowa z nadzieniem kokosowym. Spojrzałam na ojca, usłyszałam "bierz jak chcesz", ale już biorąc zrezygnowałam i jednak miałam odłożyć. Było jednak za późno, już ktoś mnie trochę poganiał, już kolejka się przesuwała... I uległam tej tabliczce. Kupiliśmy. Czy słusznie? Wątpiłam i sceptycyzm rósł, ilekroć o niej pomyślałam, więc w końcu uznałam, że czas się za nią zabrać. I starałam się zrobić to bez uprzedzeń. Wspomniana niestety bowiem źle się kojarzyła. Na koniec wstępu jeszcze taka ciekawostka: na opakowaniu producent zdradził, że kokos użyty do zrobienia tej czekolady, pochodzi z Filipin.

Das Exquisite Erlesene Qualitat Kokos Zartbitter Zartbitter-Schokolade Gefullt mit Kokoscreme to ciemna czekolada o zawartości 50% kakao nadziewana (58%) kremem kokosowym, wyprodukowana w Niemczech dla drogerii Rossmann.

Po otwarciu rozszedł się dość ciężki, wyrazisty zapach, kojarzący się z likierem kokosowo-kakaowym. Dominował kokos o ewidentnie "aromatowym" podszyciu, kokos słodki w poważniejszy, alkoholowy sposób, ale i czekolada miała wiele do powiedzenia. Czuć jej przecukrzenie, ale i dość mocno paloną gorzkość. Ogół wydał mi się jednocześnie przecukrzony, jak i wcale nie tak mocno słodki. Po przełamaniu i w trakcie jedzenia nasiliła kokosowość: do aromatu doszły całkiem pewne siebie wiórki.

Tabliczka była średnio gruba. Składała się z niezbyt grubej warstwy twardo polewowej czekolady oraz dużej ilości plastycznego, grudkowego nadzienia z wiórkami. Wyglądał trochę jak marcepan.

Przy łamaniu za sprawą czekolady, tafla chrupko trzaskała. Nie jakoś szczególnie głośno, ale wyraźnie. Wydała mi się średnio twarda i dość masywna.

W ustach czekolada potrzebowała chwili, po czym rozpływała się trochę opornie ulepkowato. Była średnio tłusta i trochę mazista, ale też nieco polewowo-plastikowa. Aspirowała do gładkiej, lecz czuć w niej lekką proszkowość. Szybko odsłaniała nadzienie, po czym rozpływała się razem z nim, aby zniknąć tylko trochę szybciej od niego.

Wnętrze okazało się średnio wilgotne i grudkowo rozlazłe. Miękło średnio tłusto i trochę zawiesinowo. Kojarzyło się z marcepanem z przemielonymi, chrzęszczącymi wiórkami i kawałkami kokosa oraz lukrem.

Czekolada i nadzienie czasem bardziej się rozpadały, czasem mieszały się razem w luźną masę.

Na koniec w ustach zostawało sporo różnej wielkości kawałków kokosa i wiórków, w tym przemielonych. Trzeszczały porządnie, wyraźnie wiórkowo, ale wciąż też trochę udając marcepan.

W smaku czekolada od początku zaserwowała mi sporo słodyczy o głównie cukrowym charakterze. Wpisała się w wizję taniej polewy kakaowej. Zaraz odezwała się palona gorzkość, ogólnie trzymająca się niskiego poziomu, acz wyraźna. Aromat kokosa dołączył po chwili. Wkradł się w słodycz i jeszcze ją podkręcał. Czekolada, gdy nadzienie się wyłaniała, robiła mu miejsce na przodzie.

Gdy spróbowałam trochę czekolady osobno, okazało się, że przesiąkła kokosem tak delikatnie, że to aż dziwne.

Wnętrze odzywało się wprawdzie poprzez kokosa, a dokładniej aromat kokosowy, jednak szybko drastycznie podnosiło słodycz. Okazało się okrutnie przecukrzone. Przywodziło na myśl lukier kokosowy, w którym kokosa czuć dopiero za cukrem. Kokos połączył w sobie aromat i wiórki. Przewinęła się tam jeszcze niedookreślona jakby sztuczna słodycz oraz nieśmiały mleczny akcent. 

Nadzienie spróbowanie osobno okazało się bardziej sztuczne, wręcz cukierkowe.

Czekolada robiła nadzieniu za tło, ani przez chwilę się nie zatracając, acz znacząco słabnąc w punkcie kulminacji wzrostu słodyczy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz drapała już w gardle. Do głowy przyszedł kokosowy cukier puder, choć wraz ze słodyczą nasilał się też smak kokosowy. Wiórki przedzierały się całkiem udanie przez aromatową toń.

Niska gorzkość utrzymywała mocno palony charakter i wraz ze zwyklejszą, cukrową słodyczą czekolady, całą słodycz zawróciła na bardziej zwyczajnie cukrowy tor zawrócić słodycz. Nie obniżyć, ale odwrócić uwagę od sztucznej cukierkowości.

Gdy z nadzienia wyłaniało się coraz więcej wiórków, smak robił się właśnie bardziej wiórkowy, ale i wiórki nie dały rady przełamać słodyczy. Kojarzyło mi się to trochę z batonem Bounty.

Gdy trochę podgryzałam wiórki wcześniej, i tak było okrutnie słodko. One wydawały się przygłuszone. 

Pod koniec słodycz - głównie za sprawą nadzienia - ogólnie bardzo męczyła, wręcz paliła w gardle. To zaś obudziło skojarzenie ze znacząco alkoholowym, rozgrzewającym likierem kokosowym. Bountym dla dorosłych? Czekolada, choć i ona dokładała się do słodyczy, zdobyła się jeszcze na ostatnie, bardziej cierpko-gorzkie zabłyśnięcie.  W zestawieniu z nadzieniem jawiła się jako bardziej gorzko-cierpka. Niestety dość polewowo.

Wiórki, jakie zostały na koniec, przywróciły trochę kokosowy smak. Udało mu się zagrać naturalniejszą, wiórkową kartą, acz motyw aromatu, sztuczności wciąż pobrzmiewał, wraz z poczuciem przesłodzenia.

Po zjedzeniu został mocno kokosowy posmak, łączący wiórki i denerwującą sztuczność oraz ogólnie przesłodzenie. Czułam jakby mieszankę cukru, lukru i czegoś bardziej cukierkowego. Cierpka, palona goryczka też znalazła sobie sporo miejsca, ale niestety pobrzmiewała bardzo tanio.

Czekolada za nic mnie do siebie nie przekonała, ale jak pomyślę o jej cenie w odniesieniu do wielu innych czekolad, wydaje się śmiesznie tania i w tej swojej śmiesznej cenie, zapewne satysfakcjonująca wiele osób. Było bardzo kokosowo? Było. Było bardzo słodko? Zaiste. W moim odczuciu okrutnie przesłodzona, z wyczuwalną sztucznością nadzienia i taniością wierzchu, ale jednocześnie nie jakaś szczególnie w tym zła. Szkoda, bo potencjał w niej jest. Mieszanka kokosowy jakby marcepanu i Bounty pokryta ciemną czekoladą - to naprawdę mogłoby być smaczne, gdyby było wykonane lepiej. Po 8 gramach odpadłam - za słodko, za sztucznie i zupełnie nie moja forma.

Bardzo przypominała Magnetic Czekolada deserowa z nadzieniem kokosowym. Powiedziałabym wręcz, że to ten sam producent, a różnice były małe, acz na korzyść dzisiejszej. Dziś przedstawiana była mniej wilgotna i mniej tłusta - może coś w tym jest, a może po prostu trafiła się bardziej podeschnięta. Na pewno ma nieznacznie mniej (o 1%) nadzienia.

Resztę oddałam Mamie, której czekolada ta smakowała: "Za nic nie umiałam zgadnąć, ile miała kakao, bo ten środek bardzo słodki. Bardzo, bardzo słodki. Za słodki, że na pierwszy miejscu cukier, potem w sumie też cukier i dopiero kokos, ale ogólnie dobra. Jedyna jej wada to to, że taka słodka, a tak.... całkiem przyjemna, jeśli tak mało kosztowała. Gdyby kosztowała jakieś 20 zł, to bym nie była taka łaskawa w odbiorze, ale tak to naprawdę nie ma co się jej czepiać. Fajnie tak kokosowa, tak ciekawiej... I tak jak coś znajomego". Gdy podpowiedziałam "ciemnoczekoladowe Bounty?", usłyszałam: "O tak, tak, dokładnie! Że też sama na to nie wpadłam, bo dokładnie tak można to opisać!".

ocena: 7/10

kupiłam: Rossmann

cena: 6,59 zł (za 140g)

kaloryczność: 474 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, miazga kakaowa, wiórki kokosowe (16%), syrop glukozowy, tłuszcz kakaowy, woda, tłuszcz kokosowy, emulgator: lecytyna z soi; substancja utrzymująca wilgoć: inwertaza

Chocolates Sole Chocolate Puro Bitter 70 % Cacao ciemna

Hiszpańską markę Sole polubiłam już za samą Chocolates Solé Chocolate Puro 56 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic con Canela / with Cinnamon i w zasadzie w ciemno (bo znając tylko podlinkowaną) zaczęłam gromadzić różne jej tabliczki, na jakie się natykałam. Dziś przedstawianą kupiłam chyba w ogóle jako pierwszą, a potem zupełnie nie skojarzyłam jej z tą marką. Powód? Nie wczytanie się. W mojej głowie zapisała się linia organiczna, a jak widać, marka ma też zwyklejszą. Liczyłam, aby nie mniej pyszną.

Chocolates Sole Chocolate Puro Bitter 70% Cacao to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao.

Po otwarciu rozszedł się zapach drewna i sezamu. Sezamu surowego, naturalnie słodkawego i wchodzącego w roślinne tony. W tejże roślinności osiadł też motyw zdrowych wegańskich słodyczy z bakalii, mleczka i oleju kokosowego etc. Przy motywie związanym ze słodyczami też odnotowałam wątek niebezpiecznie tanio wanilinowo-margarynowej polewy kakaowej. Ogólna słodycz wydała mi się trochę ciężka, ale ogólnie niska. Jednak to niewątpliwie drewno i sezam dominowały, dopuszczając do siebie trochę orzechów: surowych arachidów z małym wsparciem laskowych. Przez to wszystko przebijało się też trochę owoców: bardzo słodkich gruszek i śliwek powidlano-suszonych. 

Gruba tabliczka była spodziewanie kamiennie twarda, a trzaskała dość głośno. W dotyku wydawała się tłusta przesadnie.

W ustach rozpływała się w sumie ni jeszcze średnio, ni już powoli. Wydawało się, że mięknie z wierzchu, a w środku zachowuje masywność, wręcz twardość. Do końca nie wyzbyła się swego kształtu, mimo że raczyła mnie smarowo-mazistą kremowością. Była tłusta w maślany sposób, a także niemal idealnie gładka. Pozostawiała lekko cierpko-suche wrażenie.

W smaku od razu poczułam zgrany duet słodyczy i gorzkości. Zaczynały ze średnio-niskiego poziomu i razem się nasilały.

Trochę się tylko rozchodziły. Oto słodycz zaczęła zmierzać w niebezpiecznie wanilinowo-margarynowym kierunku, wydała mi się nieprzyjemnie ciężka, toporna, mimo że wcale nie jakoś szczególnie silna. Przez chwilę kojarzyła mi się z białymi kremami pseudomlecznymi, pseudowaniliowymi z tanich nadziewanych czekolad / czekoladek.

Gorzkość w tym czasie otarła się o proste kakao w proszku. Zrobiło się trochę cierpko, po czym przybrała mocno palony wydźwięk. Poczułam w niej drewno. Stare, suche, z odpadającą suchą korą. Sucho-cierpkie? Gorzkość nie była jakaś szczególnie mocna, ale wyrazista. Z czasem trochę zaczęły łagodzić ją niejednoznaczne orzechy i trochę surowego sezamu.

Słodycz w tym czasie przeszła na bardziej prosty, cukrowy ton. Nasiliła się już do poziomu średniego i zaczęła przejawiać trochę likierowe zapędy. Nieśmiało zaznaczyła się w niej ledwo uchwytna owocowa, ale ciężka, nutka jakby... likieru gruszkowego? Alkohol jednak nie pojawił się jako taki i już po chwili likierowy motyw zmienił się w waniliowe echo. Zaraz też same słodkie gruszki (konferencja?) przyszły mi do głowy. Za ich sprawą słodycz znowu trochę wzrosła i... jednak przysłoniła owocowość.

Motyw białych kremów zmienił się w po prostu maślaność. Taniość znikła, ale mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa ten wątek ogólnie sporo łagodził i trochę przeszkadzał. Choć zatrzymał wzrost słodyczy, nad gorzkością też trochę pracował.

Palona nuta osłabła. To wykorzystały surowe arachidy i sezam. Sezam na moment wyszedł na pierwszy plan orzechowego wątku. Arachidy i trochę orzechów laskowych rozmywały się za nim. Łagodnienie, maślaność wydobyły więcej roślinnych akcentów, które w harmonii mieszały się z sezamem.

Lekka cierpkość zetknąwszy się z owocową nutą, zaobfitowała w trochę ledwo uchwytnych cierpko-słodkich powideł śliwkowych. Bardzo odległych... czekoladowo-kakaowych powideł? Słodkich w prosty, nieco ciężki sposób. I znów owocowy akcent zatracił się w prostej, cukrowej, choć tym razem z waniliowym przebłyskiem, słodyczy.

Delikatna cierpkość prostego kakao w proszku też podchwyciła ogólne łagodnienie. Z mlecznych kremów podkradła sobie mleczność, toteż do głowy przyszło mi słodkie mleko po płatkach śniadaniowych kakaowych / czekoladowych. Nie utrzymało się jednak długo, bo sezam i roślinne nuty uparły się na naturalniejszy wydźwięk.... kakaowej owsianki? Możliwe, że na kokosowym roślinnym zamienniku mleka.

Wróciło więcej drewna. Suchych, starych drzew z odpadającą korą, a także luźna myśl o wegańskich zdrowych słodyczach z surowych orzechów i pestek, z suszonymi owocami, z olejem i mleczkiem kokosowym i w polewie kakaowej.

Po zjedzeniu został cierpki posmak prostego zwykłego kakao w proszku, mieszającego się z drzewami i lekko roślinnym (trochę sezamowym?) echem. Czuć palony akcent, umacniający gorzkość, ale też bardzo dużo aż ciężkiej słodyczy. Połączyła się w niej cukrowość z wanilią i echem tanim i mało jednoznacznym, jakby wanilinowo-margarynowym, ale niezupełnie. Czułam też jakby cierpkie, kakaowe powidła śliwkowe, ale bardzo, bardzo delikatne.

Czekolada była smaczna w prosty sposób. Słodycz miała niestety tanie zapędy wanilinowo-margarynowe (przez za dużą ilość lecytyny?), ale potem przeszła w bardziej owocowe klimaty likieru gruszkowego i powideł. Owocowych akcentów ogólnie było niewiele. Gorzkość też, choć jej już czułam więcej, nie wykazała się szczególnie. Palona, drzewna strefa jednak charakter niewątpliwie miała. Do tego sporo roślinności i sezamu oraz akcenty prostego kakao jako polewy i mleko po płatkach kakaowych. Wszystko to złożyło się na nie za słodką, nieszlachetnie prostą kompozycję. Wydaje mi się, że tę nieszlachetność - jeszcze nie taniość - narzuciło za dużo lecytyny słonecznikowej. Od jakiegoś czasu zdarzyło mi się trafić na parę czekolad, w których była właśnie ona i pobrzmiewały w nich dziwne akcenty. Gdyby nie to, z łatwością zgarnęłaby 8.

ocena: 7/10

kupiłam: naturitas.pl

cena: 14,45 zł

kaloryczność: 513 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier, tłuszcz kakaowy, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt waniliowy

Benjamissimo 70 % Dark No Added Sugar ciemna z Peru

Kupując tę czekoladę razem z Benjamissimo Mint Maca 70 % Dark  jakoś nie do końca zarejestrowałam świadomie fakt, że dziś prezentowana zawiera słodzik zamiast cukru. Tak, widziałam skład, ale jakoś nie przełożyło się to na pomyślenie, czy aby NA PEWNO chcę ją zjeść. Trochę ciekawiła, ale czy aż żeby kupić? Do marki miałam mieszane uczucia. Wiedziałam, że potrafią zrobić smaczne tabliczki, ale przecież wiele mieli takich bardzo nie w moim typie, których nie znałam. Szkoda, że dopiero po zakupie sobie przypomniałam, że Benjamissimo Dark 80 % No Added Sugar przecież nie wróżyła niczego dobrego. Jeszcze więcej słodzika? To mogło się bardzo nie udać.

Benjamissimo 70 % Dark No Added Sugar to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao z Peru, bez cukru, słodzona słodzikiem (erytrytolem).

Po otwarciu poczułam chłodno-słodzikowy, słodki zapach, mieszający się z orzeźwiającym, schłodzonym napojem w wariancie wiśnia&mięta. W rześkości odnalazło się też trochę kwiatów i eukaliptus. Narzucił ją ewidentnie słodzik, choć wanilia i korzenne echo starały się go trochę ukryć. Wanilia naprowadziła słodycz na niewyraźną wizję kremu orzechowego, cienko rozsmarowanego na kromce ciemnego chleba. Wraz z nim nieśmiała korzenna sugestia wspomniała też coś o pierniku. Do chłodu dołożyła się też gorzkawa nuta ziemi i dymu.

Tabliczka wydawała mi się wręcz kamienie twarda. Trzaskała głośno niczym mieszanka skały i szkła.

W ustach czekolada rozpływała się w średnim tempie. Tam, gdzie kawałek był grubszy wolniej, gdzie cieńszy szybciej. Z czasem miękła i oleiście-maziście pokrywała podniebienie. Choć zachowywała kształt niemal do końca, nie wydawała się zbita. Na pewno za to tłusta i wodnista. Przewinęła się w niej soczystość, acz jakby stapiała się z narastającą wodnistością, co przez denerwujący aspekt, bardziej się rzucało w oczy (w język?).

W smaku przywitała mnie chłodna, bardzo słodka wiśnia... w zasadzie napój wiśniowo-miętowy. Połączenie wiśni i mięty od razu orzeźwiało, ale też fundowało sporo słodyczy; nie kwaśność.

Słodzik szybko zdradził swoją obecność, ale nie od początku pchał się na pierwszy plan w kwestii słodyczy. Zaznaczył jednak, że także w goryczkowato-cierpkim wątku ma coś do powiedzenia. Słodzikowość zrobiła miejsce pod zioła, które pojawiły się po chwili.

Do gorzkości próbował dołączyć dym, acz nie znalazł sobie za dużego pola do popisu, pobrzmiewał więc delikatnie. Ziemia... też spróbowała swoich sił, ale nie udało jej się utrzymać. A po niej przemknął... chleb pumpernikiel?

Trochę gryzący w język efekt słodziku wydobył z ziemi namiastkę korzenności. Mieszanki na bazie cynamonu i anyżu?

Wiśniowo-miętowy motyw nasilił się i wzbogacił o niejednoznaczną mieszankę czerwonych owoców. Owoce głównie trzymały się napojowego wydźwięku, tylko raz po raz trochę się z niego wychylając.  Wszystkie łączyła przeważająca słodycz. Kwasek odnotowałam tam tylko i wyłączeni na zasadzie sugestii. Jakby chciał się pokazać, a nie mógł. Rześko-soczyste owoce wsparło trochę kwiatów.

Kwiaty zaś podszepnęły pewną pikanterię, przyprawy. Mieszanka ta zahaczała trochę o... pierniki z czerwonym, marmoladowym nadzieniem? Ogrom rześkości zasugerował nawet podkręcenie czerwonych owoców limonką, ale... ten wątek jakoś uciekał. Pumpernikiel starał się tę wizję utrzymać, lecz jednak umknęła.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa do ziół i słodziku dołączyło jeszcze więcej chłodnej rześkości w wydaniu eukaliptusa i mięty pieprzowej. Mimo że nuty te starały się trochę ukryć słodzik, ten uparcie wychodził na przód.

Czyżby ziemia znów spróbowała się pokazać? Chłodna i mokra...? I nagle jednak znów zniknęła. Dym starał się umocnić gorzkość i choć ogólnie ją nieco wzmocnił, to jednak go z kolei dopadła wodnistość i złagodziła. Pikanteria za to się utrzymała, jako że uchwyciła się gryzącego elementu słodziku

Nagle wyobraziłam sobie kromkę ciemnego chleba-pumpernikla skąpo posmarowaną bardzo słodkim, oleistym kremem orzechowym... może orzechowo-kokosowym? Zrobionym z miazgą kokosową. Słodki krem zasugerowała wanilia, która przybyła nie wiadomo skąd na odsiecz słodzikowi. Mieszała się trochę z odrobinką różnych ostro-słodkich przypraw korzennych. Trochę im się to udało, bo słodzik nie był już taki jawny. W dodatku chlebowy akcent zaaprobował korzenność i piernik z owocową nutą (wiśni z odrobiną limonki?).

Tłuszczowo-wodnisty motyw jednak nie dał się łatwo odpędzić. Po kremie orzechowo-kokosowym skierował moje myśli ku korzennemu "cappuccino mocy", czyli kawie z olejem kokosowym. Kawie... leciutko korzennej... korzenno-miętowej? Łagodnej, niezbyt gorzkiej. Zarówno ona, jak i krem, przybrały wydźwięk "zdrowych słodyczy", bez chamskiej słodzikowości, ale z wyczuwalną nutą słodziku.

Słodycz jednak, lekko ostro-mrożąca, aż zaznaczała się w gardle.

Po zjedzeniu został posmak oleistego, słodkiego od wanilii i słodziku kremu orzechowo-kokosowego, do którego zakradł się cierpki dym i łagodna kawa. Cierpkość połączyła lekką gorzkość z denerwująco chłodno-cierpkim słodzikiem. Ten mieszał się z motywem mięty i kwiatów. Rześkość i chłód wydawały się aż namacalne. Choć smak słodziku jako tako starał się ukryć, wydawał się aż gryźć w język. Tu z pomocą przyszła odrobina korzenności i cierpkość soczysta (limonki?), ale czuć, że to nie korzenna ostrość, a słodzik gryzie.

Czekolada nie przemówiła do mnie, ale ku mojemu zaskoczeniu nie mogę stwierdzić, że była niesmaczna. Wodniście-tłusta struktura (za którą odjęłam cały punkt) i nuty wody i oleju bardzo mi przeszkadzały, słodzik denerwująco powracał przy każdej okazji, ale uświadczyłam tam i parę przyjemnych wątków. Napój wiśniowo-miętowy na plus, w zasadzie nawet mięta i eukaliptus, mimo że to słodzik je napędzał, miały i lepsze momenty. Wanilia, maskująca nachalność słodziku, trochę kwiatów i korzenności też wiele dobrego zdziałały. Żal mi jednak było dymu i ziemi, że nie dały rady porządnie rozbrzmieć. Gdyby nie struktura, smakowo mogłaby nawet zdobyć 7,5.

Ziemię i piernik czułam wyraźnie w Benjamissimo Mint Maca 70 % Dark i w tej nuty bazy cudownie rozwinęły się wraz z dodatkiem mięty i macy. Słodzik w dziś przedstawianej za to za bardzo w nie ingerował. Szkoda, że dziś przedstawianej nie posłodzili cukrem trzcinowym. Smakowo wydała mi się lepiej zrobiona od Benjamissimo Dark 80 % No Added Sugar, mimo że przy 70% kakao to było trudniejsze zadanie. Marka przeszła od tamtej pory jednak wiele zmian. Uwierzę więc, że teraz działają na lepszym kakao albo i się wiele nauczyli, jak umocnić jego kakao, by nie przegrywało aż tak bardzo ze słodzikiem.

ocena: 6,5/10

kupiłam: Allegro

cena: 16,08 zł (za 60g)

kaloryczność: 533 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, substancja słodząca: erytrytol; tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyny ze słonecznika; wanilia Bourbon, sól himalajska

Auchan Ciemna Kawałki Malin / Dark Raspberry Pieces ciemna 57 % z malinami

Odświeżona czekoladowa oferta Auchan prezentowała się smutno. To znaczy... Może gdybym nie spróbowała już 2 z tej nowej odsłony, nie byłabym aż tak złej myśli, ale cóż... Zjedzone nie zapowiadały niczego dobrego. Na moje nieszczęście tę kupiłam razem z Auchan Gorzka Miętowa / Dark Mint ciemna 47 % z miętą; nowa / zmieniona 2025 i Auchan Noir Citron.

Wzięłam ją w góry, tego samego dnia co Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Blueberry Organic Belgian Chocolate, z jednej strony uśmiechając się na takie leśnoowocowe duo, z drugiej czując, że zamiast kumulacji chyba wolałabym jedną owocową, drugą z orzechami. Acz decyzja zapadła. Tabliczkę otworzyłam na Ciemniaku, po przejściu niesamowicie pięknej grani od Małołączniaka. Tym razem Czerwone Wierchy zachwyciły mnie bielą, nie czerwienią. Następnie skierowałam się w dół, przez Twardą Kopę i Piec do Kir. I tam widziałam Widmo Brockenu! Razy 2, czyli... chyba mogę już liczyć na szczęście w górach. Pytanie, czy szczęście miało też dotyczyć czekolad w nie zabieranych...

Auchan Ciemna Kawałki Malin / Dark Raspberry Pieces to ciemna czekolada o zawartości 57 % kakao z kawałkami liofilizowanych malin.

Po otwarciu uderzył intensywny zapach malin, na palono czekoladowym tle. Maliny mieszały się przerysowane cukierkowo-landrynkowe z kwaskawymi liofilizowanymi. Sztuczność była już trochę nachalna, ale jeszcze nie w stopniu wykluczającym smaczność, a jedynie podającym ją w wątpliwość. Słodycz wydała mi się wysoko-średnia, a gorzkość średnio-niska. Trudno było powiedzieć, w jakim kierunku pójdzie smak.

Trochę ulepkowata tabliczka wydawała się łączyć tłustość z suchością. Łamana trzaskała głośno i krucho.

W przekroju zobaczyłam dużo małych kawałków malin. Da się jednak zrobić kęsa bez nich.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnim. Cechowała ja mazistość i gęstość. Była maślano tłusta, a zarazem pylista. Okazało się, że kawałków malin zatopiono w niej sporo. Kawałki malin rozbijały gęstość, jako że rozkręcały soczystość. Same bowiem, choć początkowo tylko przez sekundę suche, szybko nasiąkały i w dużej mierze rozpuszczały się wraz z czekoladą.

Gdy na próbę pogryzłam maliny wcześniej, jawiły się jako chrupkie, nie tylko za sprawą pestek. Trzeszczały tak, że czuć, że to liofilizowane maliny.

Czekolada znikała soczyście, z tłusto-wodnistym efektem, a malin na koniec zostawało zaskakująco niewiele.

Maliny gryzione na koniec były chrupiące za sprawą pestek. Zostawało bowiem anikoma ilość farfocli, głównie pestki.

W smaku od razu rozbrzmiewały maliny. Raz bardziej - gdy zahaczyłam zębem o kawałek - soczyście-kwaskawe naturalne, a raz bardziej cukierkowe.

Tak czy inaczej jednak maliny cukierkowo-landrynkowe, sztucznawe i bardzo słodkie mknęły na przód. Szybko zajmowały pierwszy plan. Lekki malinowy kwasek odchodził na tyły. Maliny przytłaczały czekoladę.

Ta jednak i tak się odzywała, tylko że trochę stłamszona. Pojawiła się nuta lukru, może lukru malinowego, ale czuć też po prostu cukrowość.

Malinowy wątek trochę się uspokoił, a czekolada zapewniła niską gorzkość o prostym, palonym wydźwięku. Spróbował odezwać się dym, przywołujący z oddali lekką cierpkość.

Spróbowany kawałek samej czekolady, bez malin, okazał się leciutko smakować malinami, takimi między landrynkowo-sztucznymi a naturalnymi, a do tego palona gorzkość wydawała się wtedy nieco bardziej odważna. Nie jednak silna.

Maliny kwaskawe i liofilizowane nasilały się wraz z wyłanianiem i rozpuszczaniem się kawałków. Zwalczały cukierkowy motyw.

Gdy z ciekawości pogryzłam je obok czekolady, wydawały się kwaskawe, ale zgaszone słodyczą bazy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zbliżała się do ryzykownie wysokiego poziomu. Wciąż była prosta, trochę lukrowa jak lukier malinowy.

Malinowy wątek zrobił się bardziej naturalny, ewidentnie liofilizowany i soczyście kwaśny. Na pewien czas sztuczność się chowała, maliny nie wydawały się już takie przerysowane. Ich kwaśność rosła.

Gorzkość za to, mieszając się z malinami, poszła w dziwnym kierunku. Gorycz i nuta liofilizowano-przecierowych malin przypominała wydawała się pochodzić z jakiś kiepskich przypalonych ciastek z malinami.

Maślaność zaraz zaczęła wygładzać gorzkość, a i słodycz jej pomogła. Baza stała się nieco wyraźniejsza, ale wtedy też zrobiła się nudna, bo nieambitnie słodka i bez charakteru. Do głowy przyszedł mi "buttercream frosting" (amerykański krem z ubitego masła do np. babeczek). To chyba w kontraście do coraz wyrazistszych, soczystych malin.

Malinowy aromat cały czas pobrzmiewał, ale wydawał się coraz mniej nachalnie cukierkowy. Bliżej końca narastała kwaśność, jako że liofilizowane maliny nasilały się.

Sama czekolada zaś uprościła się do słodyczy.

Gryzione na koniec kawałki malin były w dużej mierze pestkami, mającymi swój specyficzny smaczek, ale farfoclowe kawałki też i kwaskiem się popisały.

Po zjedzeniu został posmak trochę cukierkowo malinowy, przerysowany, ale też zwyczajnie kwaskawo malinowy. Za malinami zaznaczyła się ryzykownie wysoka słodycz lukru oraz delikatna cierpkość kakao.

Niby maliny szły w cukierkowość, niby było ryzykownie słodko... Ale miało to swój urok. Mnie trochę męczyło, ale w górach jako tako szło. Słodka, nudna i mało gorzka baza przegrywała z malinami, ale tak, jak smakowała, to bardzo jej nie brakowało. Wolałabym wyrazistszą i bardziej gorzką. Maliny - szkoda, że podkręcono je aromatem. Liofilizowane same wyszłyby lepiej.

Ogólnie prezentowała się nieco lepiej niż Auchan Noir Citron, ale też bez wielkich zalet. Ponad przeciętność trochę się wybiła, ale na pewno nie na tyle, bym miała ją gorąco polecać.

ocena: 6,5/10

kupiłam: Auchan

cena: 9,99 zł

kaloryczność: 529 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, liofilizowane maliny 2%, emulgator: lecytyny z soi; naturalny aromat malinowy

Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Blueberry Organic Belgian Chocolate ciemna z Papui-Nowej Gwinei z jagodami

Gdy tylko zjadłam zamówione czyste ciemne czekolady marki Chocolate from Heaven, zaczęłam żałować, że nie porwałam się także na czwartą, która była do kupienia na stronie Brain Market. Najpierw nie chciałam kupować nieznanej czekolady z dodatkami w tej cenie, jednak po tym, jak trafiłam w górach na kilka naprawdę niesatysfakcjonujących nawet tam tańszych czekolad, uznałam, że także na tabliczki w góry warto wydawać nieco więcej. Nie tyle, co na degustacyjne, ale postanowiłam, że nie będę kupować tych naprawdę nieobiecujących. Gdy zjadłam wszystkie 3 ciemne, uznałam, że ta jest bardzo obiecująca i wcale nie taka droga, biorąc pod uwagę efekty tej firmy. Jagody, mimo że są popularne w sezonie na nie, mimo że ludzie uwielbiają jagodzianki, a borówki amerykańskie są do kupienia praktycznie wszędzie, w czekoladach jakoś bardzo rzadko występują. Jeszcze jako nadzienia... To może. Ale tak o, w czekoladzie o tak wysokiej zawartości? Nie widziałam. Wzięłam ją w góry, na w zasadzie pierwsze bardziej zimowe wyjście, na Małołączniak końcem października 2025. Weszłam na niego niebieskim szlakiem z Kir przez Przysłop Miętusi. Przez większość drogi na szczęście było bardziej jesiennie, łańcuchy nie przymarzły, a i na szczycie utrzymywała się przyjemna, słoneczna i bezwietrzna aura. Idealna na przerwę z czekoladą!

Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Blueberry Organic Belgian Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao z Papui-Nowej Gwinei z liofilizowanymi jagodami, z amazońskiego lasu.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach czarnej, wilgotnej ziemi, mieszającej się z soczystymi, słodko-cierpkimi jagodami i fioletowymi owocami, m.in. śliwkami. Chyba też odrobinką cytrusów, ale bez kwaśności. Owoce dominowały świeże, lecz ich mała część osiadła w piekącym się właśnie kakaowym cieście drożdżowym. Lekko pieczona nuta połączyła wypiek z gorzkością kakao i karmelem. Mimo to, ogólna słodycz stała na niskim poziomie, jako że obok gorzkości stanęła wytrawność trochę roślinna. Jakby groszek cukrowy?

Tabliczka w dotyku zdradzała tłustość, ale była twarda. Gdy łamała się z głośnym trzaskiem, wydawała się bardzo zbita. Przekrój ujawnił niewiele kawałków niemal czarnych, całych jagód. W trakcie jedzenia okazało się jednak, że wcale ich nie pożałowano. Nie było jednak trudno o kęs bez nich. 

W ustach czekolada rozpływała się kremowo i początkowo dość tłusto, potem mniej. Nie spiesząc się, acz nie jakoś wyjątkowo powoli. Poczucie tłustości osłabiał subtelnie proszkowo-chropowaty element. Potwierdziła się zbitość, a czekolada długo zachowywała kształt. Maziście pokrywała podniebienie i z wolna odsłaniała kulki jagód, które rozlokowano bliżej wierzchu. Te długo w niej siedziały, z czasem nieco rozrzedzając bazę. Za ich sprawą trochę narastała nienachlana  soczystość. 

Gdy z ciekawości pogryzłam jagody wcześniej, obok czekolady, były miękkawe, ale bardziej suche i rozpoznawanie liofilizowane. Szybko jednak nasiąkały, udając świeże owoce.

Czekolada znikała łatwo, bardziej soczyście i niezmiennie maziście.

Po czekoladzie co jakiś czas zostawały jeszcze małe i średnie jagody. Czasem po dwie w kęsie, czasem jedna, dość często żadna. 

Owoce gryzione na sam koniec były miękkie, ale też jędrne i trochę strzelające za sprawą pesteczek. zaskakująco udanie podszywały się pod świeże, choć skrywały w sobie liofilizowano-suchy element. Niektóre wyraźniejszy, inne niemal nieobecny.

 

W smaku pierwsza pokazała się słodycz. Czasem, gdy zahaczyłam zębem o owoc, jagodowa, z karmelowym echem, a częściej karmelowa z echem owoców. 

Wśród owoców mieszały się owoce leśne z fioletowymi, m.in. śliwkami. Pomyślałam o bardzo słodkich (niemal miodowo?), ciemnofioletowych z cierpkawą skórką pokrytą szarym nalotem (np. odmiany Tophit), a po chwili też o czekoladowym cieście ze śliwkami.

Nuta śliwkowej cierpkiej skórki oraz coraz bardziej czekoladowo-kakaowe niż tylko kakaowe ciasto  wprowadziły ziemię. Gorzkość rosła bardzo mocno. Zbierało się coraz więcej ziemi. 

Ziemia i owoce leśne zaprzyjaźniły się za sobą. Owoce leśne, przy tym wsparciu rządzącej ziemi, wyszły przed śliwki. Wtedy to jagody leśne zaczęły odgrywać znaczącą rolę. Wydawały się płynąć też z samej czekolady.

Kiedy próbowałam samej czekolady, nie była całościowo przesiąknięta dodatkiem, ale w całej pobrzmiewały owoce leśne wraz ze śliwkami. Jagody leśne czuć wyraźnie w kęsach z pobliża dodatku oraz oczywiście z dodatkiem.

Gdy na próbę pogryzłam jagody obok czekolady, miały mały problem z przebiciem się przez intensywnie ziemisty motyw. Były wyczuwalne, ale nie mogły rozwinąć w pełni skrzydeł.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa ciasto kakaowo-czekoladowe wzbogaciło się o mak, a ziemia wydała mi się brudniejsza niż na początku. Przywodziła na myśl ziemię z leśnego cmentarza, gdzie odnotowałam odrobinkę dymu.

Dym jednak odleciał do słodyczy, zwłaszcza w kęsach bez jagód, przypominającej o karmelu. Zawsze jednak i tak wygrywała z nim soczystość. W kęsach z jagodami i z ich okolic miała łatwiej. Jagodowy smak nasilał się, a mieszanka owoców leśnych i fioletowych dzielnie je wspierała. Odnotowałam też, że nie wszystkie niegryzione jagody odzywały się tak samo głośno. Niektóre dłużej pozostawały subtelne.

Od jagód czasem rozchodził się delikatny kwasek. Był głównie intensywnie jagodowy, acz wydobył z bazy cytrusowy wątek.

Ogólna cytrusowość zaznaczała się lekko przy owocach leśno-jagodowych, nie próbowała wyskakiwać przed szereg. Czasem jagody wydawały mi się lekko robić aluzje do cukierkowości. 

Gorzkość nieco złagodniała, przechodząc w nieco neutralniejsze, ale na pewno wytrawne tony. Ziemia wzbogaciła się o rośliny ją porastające, a ja pomyślałam jeszcze o zielonym groszku cukrowym. 

Słabnące wypiek i karmel otarły się o... precle? Z makiem, trochę nadto wypieczone, a potem ukryły się w ziemi.

Jagody gryzione na koniec raz czy drugi mignęły nieco wręcz cukierkową nutą, ale to rzadko - chyba przez kontrast do wytrawnie-ziemistej bazy. Zawsze prezentowały się jako bardzo słodkie i niemal do złudzenia przypominające świeże surowe owoce, jedynie z "suszoną nutką". Ich słodycz przeplotła cierpkość, a także przelotny kwasek. To bez wątpienia jagody leśne.

Po zjedzeniu został posmak jagód, owoców leśnych i śliwek, przy mocnym wsparciu ziemi. Ziemi chyba z lekko roślinnym akcentem. Nie brakowało też słodyczy karmelu. Przy nim owocom zdarzało się czasem trochę ocierać o cukierkowość, acz naprawdę bardzo delikatnie.

Czekolada była przepyszna! Wyrazista, ziemista baza o nutach fioletowych owoców: głównie śliwek, ale też owoców leśnych idealnie pasowała do charakternych, słodko-kwaskawych jagód, które przypominały świeżo-surowe owoce. Trochę karmelu, ciasto z jagodami zapewniające słodycz przeplatały się z wytrawniejszymi nutkami groszku cukrowego i precla. Ogół wyszedł głęboko, wyraziście, a jednocześnie harmonijnie.

Podobała mi się też mazista struktura z urozmaiceniem w postaci całym owoców, które i w konsystencji udawały świeże surowe.

Nie jestem pewna, czy zgadłabym, że baza to Klingele Chocolates from Heaven 72 % Dark Organic Belgian Chocolate. Kojarzyły się, bo nuty śliwek z podlinkowanej zostały podkręcone jagodami, a ziemia wyszła znajomo... Acz dodatek wiele przemodelował.

ocena: 10/10
kupiłam: brainmarket.pl
cena: 12,93 zł
kaloryczność: 533 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie, ale mogłabym do niej wrócić

Skład: miazga kakaowa, nierafinowany cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, jagody 8,93% (jagody, nierafinowany cukier trzcinowy, olej słonecznikowy), naturalny aromat jagodowy 1,78%, wanilia

Prawdziwe Kakao Czekolada Rzemieślnicza Gorzka Złoto Majów ciemna 65 % z Peru

Na firmę Prawdziwe Kakao natknęłam się przypadkiem, bo gdy wracałam z jednej indyjskiej knajpy przy krakowskim Rynku Głównym, kątem oka dostrzegłam pijalnię kakao. Nie pijam kakao, ale jakoś tak uśmiechnęłam się na ten widok, że miło, że powstają takie miejsca, a nazwa zapisała mi się w głowie. Wróciwszy do domu, po paru dniach trochę pogooglałam. Coś mi mówiło, że może i czekolady tam znajdę. I oto proszę bardzo! Mieli też swoją tabliczkę czekolady. Napisałam maila z zapytaniem o mini współpracę, a po miesiącu otrzymałam pozytywną odpowiedź. Za czekoladę jestem bardzo wdzięczna i mimo że zawartość kakao była dość niska jak dla mnie, liczyłam na zacną degustację.

Prawdziwe Kakao Czekolada Rzemieślnicza Gorzka Złoto Majów to ciemna czekolada o zawartości 65 % kakao (miazga 60% + tłuszcz kakaowy 5%) Criollo z Peru, z manufaktury Michała Depty.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach wiśni przeplecionej ciężką cytrusowością złożoną ze skórek cytryny i pomarańczy. Raczej świeżych skórek, choć próbowała się do nich podkraść kandyzowano-cukrowa nutka. Ogół był znacząco słodki, ale nie w cukrowy sposób, a jakby od słodkiego cynamonu cejlońskiego w naprawdę pokaźnej ilości. Cynamonu o naturalnie cytrusowej nucie. Kwaśność wiązała się głównie z wiśnią, ale zahaczała też o pewną kiszonkową wytrawność - raz po raz moje myśli błądziły koło kapusty kiszonej, ale to nie była zupełnie ona. Kwasek wprowadził też pewną mleczność - jakby mleko zsiadłe? Mieszało się to z łagodniejszym, maślanym motywem. Co nie znaczy, że było łagodnie, bo też sporo ziemi i dymu czuć, zapewniających gorzkość.

Tabliczka wyglądała na tłusto-pylistą, acz w dotyku wydawała się po prostu  tłusta. Przy łamaniu trzaskała niezbyt głośno, a i mimo grubości, nie była wyjątkowo, a zwyczajnie twarda.

W ustach rozpływała się w tempie średnim, maziście i tłusto. Kształt zachowywała dość długo, kojarząc się przy tym z grudką masła, które obudowywała pylistość. Trochę jak tłuste trufle w kakaowym pyłku. Mimo maślaności, czekolada nie była jednak gładka, a lekko chropowata. Z czasem mazistość  rozrzedzała soczystość. Cały czas było tłusto, a pod koniec trochę taninowo cierpko.

W smaku pierwsza rozeszła się bardzo osłodzona wiśnia. Jak się po chwili okazało, przesłodzony kompot wiśniowy i owoce z dna dzbanka. Czuć tu wyraźnie proste docukrzenie owocu. Kompot, dżem... zdobył się jednak też na kwaśność.

Swą obecność zaznaczył gorzko-cierpki dym, acz ogólną gorzkość niemal od razu trochę złagodził maślany wątek.

Maślaność trzymała się na razie tyłów, pozwalając owocom na rozwój. Do wiśniowego wątku dołączyły cytrusy: głównie skórka z cytryny. Chyba towarzyszyła jej skórka pomarańczy. Wydawały się świeże, acz nie kłóciłabym się, że w kompozycji nie znalazło się też trochę kandyzowanych skórek. Słodycz jednak nie była czysto kandyzowana. A jako że niewątpliwie związana z cytrusowymi skórkami, do głowy przyszedł mi kumkwat o słodziutkiej jak mandarynki skórce.

Po paru chwilach z cytryny polał się też sok. Kumkwat też upuścił kwaśny sok (w sumie podobny do cytryny). Kwaśny, wyrazisty - przeciął wszystko i na chwilę wciągnął w siebie wiśnie, by potem przysłonić je zupełnie. Cytryna jak się pokazała, tak nagle zaczęła znacząco słabnąć. Utrzymywała się wprawdzie do końca, ale w wersji łagodniejszej i słodszej, trochę kwaśnej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dymna nuta zaczęła mieszać się z wątkiem kremu "ganache" czekoladowego, zrobionego z czekolady o wysokiej zawartości kakao, ale wkomponowanego w jakiś słodki deser, pralinki. Czuć więc moc i charakter kakao, ale jakby wpisane w coraz cięższo słodkie realia.

Czasem, bardzo w oddali, deser wzbogacał się o cierpko-słodkie wiśnie... i próbowało przy nich zaznaczyć się coś kwaskawo-wytrawnie kiszonkowego (bigos ze śliwko-wiśnią i cukrem?!), ale naprawdę trudno to uchwycić.

Z tego motywu ganaszu, ciemnoczekoladowych czekoladek wysokiej jakości próbowała wyrwać się ziemia... Ziemia rozgrzana, gorąca i... pikantna? Nagle poczułam sporo cynamonu. Oto dominować zaczął ganasz kakaowo-czekoladowo-cynamonowy.

Słodycz rosła, ale nie jakoś mocno. Zarówno ją, jak i gorzkość, coraz bardziej tonowała maślana nuta. Do masła dołączyło zsiadłe mleko, cierpkawy nabiał ogólnie - ten splot kontynuował kwasek po owocach. Był wprawdzie osłabiony, ale obecny. Osłabiona cytryna przeszła w motyw bardzo słodkiego ciasta... może blondie cytrynowego? Takiego cytrynowego, ale w sumie niekwaśnego, a ciężko słodkiego. Może z kandyzowaną skórką cytryny? Wyobraziłam sobie też zacukrzony kompot cytrynowy.

Słodycz i do cynamonu się dobrała, kierując moje myśli ku cynamonkom, ale w wersji wzbogaconej o owoce - o wiśnie? Albo po prostu zrobione z cynamonem cejlońskim, który sam w sobie potrafi smakować cytrusowo rześko. Na pewno z przesadzoną ilością lukru na wierzchu. Może cytrynowego?

W gorzkawym, kakaowo-cynamonowym ganaszu kryła się drobna wytrawność i sporo cierpkości. Dym wychylał się trochę zza tego słodko-kakaowego wątku. On właśnie końcowo przełożył się na luźną myśl o jakiejś goryczkowatej ziołowej herbacie z cynamonem, sporą ilością cukru i plastrem cytryny. Ziemi... musiałam się doszukiwać, acz chyba i ona tam była.

Po zjedzeniu został posmak cytryny na słodko, tonowanej wysoką, prostą i trochę wręcz kandyzowaną słodyczą oraz maślano-mlecznym motywem. Nie brakowało jednak też ciepła, pikanterii - tu jednak trudniej o jednoznaczność. Dym, cynamon i trochę ziemi zdawały się zatapiać w tłustych czekoladkach z jeszcze tłustszym kremem ganache.

Czekolada nie chwyciła mnie. Miałam wrażenie, że smakowite nuty za bardzo wygłaskał tu prosty cukier i tłuszcz. Mimo to, nie było bardzo za słodko, co się chwali przy tej zawartości kakao i użytym cukrze. Maślano-mleczne nuty i niemal kandyzowano-kompotowe, przecukrzone akcenty przeszkadzały soczyście kwaśnej cytrynie, wspartej pomarańczą, wiśniowym akcentom i cynamonowi. Trochę jakby kwaśność bardzo chciała przebić się przez ciężką słodycz, ale nie była w stanie. Ziemia ledwo się wychylała. Na więcej pozwolił sobie dym, acz i on wyszedł jakoś nazbyt uładzony.

ocena: 7/10

kupiłam: dostałam od prawdziwekakao.pl

cena: jak wyżej, ale cena to 33 za 70g)

kaloryczność: 552 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier

Jaskólskich Pasieka Surowy Miód Cząbrowy 2025

Ostatnio, jeszcze przed zamówieniem Nadbużańska Pasieka Wędrowna Miód Gryczany nektarowy  czułam już, że miody mi przeszły. Są mi potrzebne tylko zimą do masy makowej, ale to też - wtedy nie musi to być miód z najwyższej półki. Mama jednak ma jeszcze strzały, że zjadłaby jakiś dobry, spróbowała inny itd. Na miód cząbrowy jednak nie wpadłyśmy. O istnieniu takiego dowiedziałam się dopiero otwierając przesyłkę. No tak, w końcu zioła też kwitną i nektarują. O innych ziołowych miodach słyszałam (i np. Sądecki Bartnik Miód kolendrowy jadłam). Z tym, że... sam cząber jakoś z niczym mi się nie kojarzy (wiem, że jest taka roślina, ale nie znam jej, nie próbowałam). Dziś prezentowany dostałam jako gratis od sklepu Miód Dobry! i dopiero zaczęłam czytać, "z czym go zjeść". Jak się okazało, to wręcz unikat, czasem określany "polską manuką". Stąd taki prezent uważam za jeszcze milszą rzecz! Pochodzi z pasieki z tradycjami, które kontynuuje najmłodszy przedstawiciel rodu, z Kujaw. Tam właśnie uprawia się cząber - roślinę ogólnie rzadko w Polsce uprawianą. Zbiór późny, acz jako że ze znaczącą zawartością wody, nie krystalizuję się za łatwo. Jego smak opisano jako bardzo intensywny. Byłam więc bardzo, bardzo ciekawa. I ponoć nie tylko ja, bo miody cząbrowe z Jaskólskich Pasieki ponoć w tym roku niemal od razu się sprzedały. A dotąd zwykle jeździły do Szwecji. Naprawdę, bardzo miło jest dostać i poznać taki rarytas!

Jaskólskich Pasieka Surowy Miód Cząbrowy 2025 to cząbrowy miód nektarowy z Kujaw, ze zbioru z roku 2025, u mnie jako próbka w słoiczku 48g.

Po odkręceniu poczułam wyrazistą słodycz o pikantnym charakterze. Słodycz wciąż w pewien sposób jawiła mi się jako nieco wręcz słodziusia, jak często w przypadku jasnych miodów, ale miałam wrażenie, jakby taki przeciętnie słodziusi miód w tym przypadku przyprawiono nieokreślonym, trochę korzennymi ziołami.

Miód oczywiście był bardzo lepiący, ale też przyjemnie jak na miód gęsty. Mój był półpłynny, zaczął się krystalizować. Jako że takich nie lubię, rozpuściłam (oczywiście w kąpieli wodnej, pilnując, by nie przegrzać). Formował się w stożek podczas lania z łyżeczki, acz jego kropla tworzyła niezbyt kształtną, słabą kulkę.

W ustach miód wydał mi się jakby wręcz pełny, gęstawy jak na miód. Nawet po tym, jak go rozpuściłam. Zrobił się płynny, ale o pewnej gęstości nie zapomniał.

W smaku pierwszą poczułam delikatną słodycz. Zaskakująco jak na miód delikatną, oddającą kwiaty. Pomyślałam o miodach wielokwiatowych, ale w wersji mniej słodkiej. Takiej, w której słodycz żywo dopiero narasta.

Słodycz rosła dość szybko, ale wcale nie tak mocno. Przemknęła lekka pikanteria, coś zaczęło drapać w gardle. Pomyślałam, że to kwiatowa słodycz tak drastycznie podskoczyła, ale nagle odkryłam, że w gardle rozbrzmiała pikanteria. Przyszedł mi do głowy pieprz... acz jakby cynamonowy. Była to cynamonowo-pieprzna nuta jakby zatopiona w niemal słodziusich, słodziuteńkich na wydźwięk realiach. Pomyślałam o ziołowo-kwiatowym, rześkim, ale ostrym pieprzu, który dominował w jakiejś całej korzennej mieszance. Za słodyczą zatańczyły jakby ciepło korzenne przyprawy i zioła - nieokreślone, ale bez wątpienia lekko ostre. Ostre w słodki sposób. Ta charakterniejsza słodycz stanęła jakby obok tej zwyklejszej, jasno miodowo-kwiatowej. Na końcówce słodycz wydała mi się jedynie wysokawa.

Po zjedzeniu został posmak słodziusiego, jasnego miodu i kontrastowa do niego pikanteria pieprzo-cynamonu. Czuć go wręcz w gardle. W posmaku jawił się jako pieprz bardziej złożony, nie taki oczywisty (może cząber, którego smaku nie znam). W gardle czułam trochę efekt porównywalny do tego, jak na języku zaznacza się lukrecja.

Bardzo ciekawy miód. Podobała mi się ta niska słodycz i pikanteria, a także kontrast słodziuteńkości i pieprzności. Nie aż tak, bym miała kupić w tej cenie, ale bardzo cieszę się, że spróbowałam.

Pomyślałam, że najlepszym otoczeniem do wczucia się w ten miód będzie twarożek, bo jest neutralniejszy, łagodniejszy od jogurtu. A z kolei twarożek to obecnie jedyne, do czego jadam pestki dyni - na nie po prostu miałam ochotę. Sypnęłam 22g lekko podprażonych, by nie odciągały uwagi od miodu.

Efekt był smaczny, jako że potwierdziło się, że miód cząbrowy idealnie zaprezentował się na twarożkowym tle. Wydał mi się jeszcze bardziej uroczo słodziusi, a jednocześnie jeszcze bardziej cynamonowo-pieprzny. Zupełnie, jakbym cały twarożek doprawiła szczyptą cynamonu i pieprzu. Miód trochę rzedł i wsiąkał w twarożek, ale do pewnego stopnia starał się swoją gęstawość utrzymać. 

ocena: 9/10 (nuty smakowe, jakość w odniesieniu do ceny)

kupiłam: dostałam od miod-dobry.pl

cena: jak wyżej, ale cena to 109 zł / 450g
kaloryczność: nie podana

czy znów kupię: nie

PS Jeśli ktoś czuje miodowy niedosyt, zapraszam na aktualizację recenzji Miód z pasieki Moja Pszczoła Nektarowy Gryczany.