Zotter Tanzania Cacao Safari / Tansania Kakao-Safari ciemna 70 % z kremem na bazie mlecznej czekolady oraz nugatem z orzechów nerkowca z kawałkami marakui, pieprzem grejpfrutowym, pieprzem timut i kawałkami migdałów w karmelu

Po Zotter Uganda Cacao Safari / Kakao-Safari straciłam nadzieję, że druga z tego duetu Safari będzie lepsza. Zwłaszcza, gdy zobaczyłam, że do orzechowej warstwy dodano marakuję. Po Vanini nie miałam ochoty na tabliczkę z marakują, a już jako dodatek do kremu nerkowcowego w ogóle mi się to nie widziało. Połączenie czekolady i narkowców jako nadzienie w wykonaniu Zottera było świetne w Zotter Boozy Chocolate Mousse, ale z kolei krem z mlecznej czekolady w Zotter Milk Choco Mousse bardzo mi nie podszedł. Nie wiedziałam więc, czego spodziewać się po dziś przedstawianej. Niestety miałam złe przeczucia. Mimo że z opisu dowiedziałam się, że krem zrobiono w niej z kakao od tanzańskiego producenta Kokoa Kamili. Pytanie, ile z tego poczuje się w kremie, i ogóle w takiej czekoladzie? To jednak nie jedyna ciekawostka, jaką zawierała. Drugą był dodatek pieprzu cumeo, zwanego też pieprzem grejpfrutowym. Ponoć ta niezwykła papryka z Himalajów ma intensywny smak grejpfruta, cytryny i limonki, co czyni ją lubianym składnikiem wśród szefów kuchni nagrodzonych gwiazdkami Michelin. A na tym pieprzu Zotter nie skończył. Dodał bowiem jeszcze timut, piakantny i cytrynowy pieprz. Ech, już na etapie czytania opisu odniosłam wrażenie, że strasznie dużo napchał do tej tabliczki. Nie rozumiem, po co. Gdybym ja chciała użyć jakiś ciekawy pieprz i pokazać go odbiorcom, na pewno nie mieszałabym go z drugim, podobnym.

Zotter Tanzania Cacao Safari / Tansania Kakao-Safari to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao nadziewana (24%) kremem ganache na bazie mlecznej czekolady oraz (36%) praliną / nugatem z orzechów nerkowca z kawałkami marakui, pieprzem grejpfrutowym cumeo, pieprzem timut i kawałkami migdałów w karmelu ("brittle").

Po rozchyleniu papierka przywitał mnie złożony, ale raczej chaotyczny niż głęboki zapach. Spód pachniał bardziej pieprznie, a zarazem mocno owocowo: marakujowo-cytrusowo. Ogólnie w kompozycji wyraźnie czuć orzechy nerkowca i wiążącą się z nimi maślaność, ale też jakby migdałowy motyw samej czekolady. Ta o dziwo wydała mi się bardzo wycofana, lekko tylko dymna. Wierch tabliczki pachniał nieco mniej pikantnie, ale też marakujowo-nerkowcowo, choć nieco bardziej czekoladowo. Po przełamaniu z zaskoczeniem odnotowałam wzrost czekoladowości i nerkowców, nie marakui. Tę wtedy urozmaicił motyw słodko-goryczkowatego grejpfruta i jakby pieprzna ziołowość.

Tabliczka wydawała się twarda i masywna tylko do momentu przełamania. Wtedy ujawniała kruchość i mimo grubej warstwy ciemnej czekolady na wierzchu nie trzaskała. Krem czekoladowy wyglądał na bardziej tłusty, acz zbity i masywny, nugat zaś wydawał się suchawo-kruchy, ale i jemu nie brak tłustości. Urozmaiciły go lśniące drobinki koloru bursztynowego w ilości średniej.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, utrzymując zbitość tak długo, jak się dało. Mazistymi, tłustymi falami pokrywała podniebienie i odsłaniała wnętrze. Przy nim wydawała się ciężka. 

Krem czekoladowy starał się podpiąć pod czekoladowość. Był bowiem gęsty, maślano-śmietankowo czekoladowy i bardzo tłusty. Tłustszy niż czekolada, w dodatku w miękki sposób. Wykazywał niemal idealną gładkość.

Nugat był konkretny i zbity, ale zaraz zmieniał się w maziście-tłusta masę. Wydał mi się wręcz śliskawy, ale wrażenie to, jak i gładkość, rozbijały małe grudko-kawałki, napędzające soczystość.

Dodatki w nugacie wystąpiły pod postacią bardzo różną. Całkiem sporo uświadczyłam tam soczystych, rozpuszczających się, choć w porywach chrupkawo-trzeszczących, jakby trochę gumowy kleksów jakby soku i pyłku. One końcowo tworzyły jakby nieco gibkie smugi kremu. To marakuja. Było tam też trochę migdałów, z których rozpuszczał się na wodę karmel, by zostawić miękko-chrupkawe kawałeczki samych zbyt posiekanych. A także twarde kawałeczki i drobinki pieprzu.

Wszystko to trochę rozbijało poczucie tłustości, acz całość i tak jawiła się jako ciężkawa. Na koniec otłuszczała usta.

W smaku czekolada rozniosła paloną, wyrazistą gorzkość, nasuwającą na myśl dym i ciemny chleb, lekko osłodzone karmelem. Kontrastowo gorzkość, wręcz cierpkość, podkreślała owocowa nutka.

Jak się okazało gdy spróbowałam jej osobno, sama czekolada trochę przesiąkła marakują. Za mało, by z pewnością orzec, że to marakuja, ale wystarczająco, by "czymś pobrzmiewała".

Marakuja ze środka, choć czasem nieśmiało zaznaczyła swoją obecność, wcale się nie spieszyła, by rozbrzmieć a już na pewno by zawojować kompozycję. Puściła przodem czekoladowo-nugatowe wątki. Oto krem czekoladowy podkradał się pod czekoladę i powoli przemodelowywał jej smak.

Krem czekoladowy wkroczył poprzez trochę palony motyw. Osłabił jednak gorzkość, jako że sam był leciutko gorzki. Skojarzył mi się jednak z bazującym na śmietanie deserem, mousse'em lub bitą śmietanką kakaową. Był więc cierpki, nawet nieco truflowy, ale też słodki i mleczno-maślany.

Gdy spróbowałam kremu czekoladowego osobno, wydał mi się łagodniejszy, bardziej maślany.

Nugat dołączył poprzez maślaność, po chwili mieszając ją z motywem orzechów nerkowca. One znacząco umocniły mleczność wnętrza, a same wyszły zaskakująco jednoznaczne. W pewnej chwili poczułam się, jakby jadła jakiś deser, pudding, mousse nerkowcowo-kakaowy, w którym to właśnie nerkowce dominują.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zaczęła nieco drapać w gardle. Jednocześnie coraz delikatniejsze kakao epizodycznie podkręcała delikatna, ale ciężka, pikantna pieprzność, wkraczająca wraz z zawoalowanym marakujowo-cytrusowym wątkiem. Oto odzywały się drobinki i drobinko-kleksy z nugatu. Kwaśność owoców wcale nie była bardzo wysoka, lecz na zasadzie kontrastu do maślano-mlecznego, słodko-gorzkiego otoczenia wydawała się nieco niedopasowana. Czuć w niej głównie marakuję, ale rozmytą odrobiną cytryny. Niegryziony pieprz wydawał się niewiele wnosić. Choć owocowa nuta była bardzo delikatna, z czasem owocowy motyw i słodycz (z którą szedł w parze) zagłuszał nerkowce. Słodycz nugatu z czasem bardzo wzrosła; także za sprawą nieco cukrowych punkcików (jak się okazało, rozpuszczającego się karmelu?). Tak, że aż robiło się trochę za drapiąco-słodko.

Ta część spróbowana osobno wydawała się wyraźniej marakujowa, a nerkowcowa nuta w niej nie wystraszyła się owoców.

Rozpuszczające się drobinki coraz bardziej rozmywały smak kremu czekoladowego i nerkowcowego nugatu, aż w końcu przerobiły je na lekko słodkawe, tłuste smakowo maślane tło. Punktowe przebłyski dziwnie niemal cukrowo słodkiej marakui, grejpfruta i niepalonego karmelu nakręcały się w swych przeciwnych klimatach i kłóciły się ze sobą. Raz po raz plątał się tam jakby cytrusowo-ziołowy pieprz, wzmagający poczucie drapania słodyczy.

Czekolada końcowo znaczyła jeszcze mniej, wydając się słodszą.

Gryzione na koniec drobinki okazały się w większości pieprzem o ostro-cytrusowym charakterze oraz mało migdałowymi, nijakimi migdałami. To raczej "coś orzechowawego", przy czym czasem coś cukrowo chrupało. Marakujowe drobinki w większości się porozpuszczały, ale gdy na koniec się jeszcze coś zaplątało, smakowało wyraźnie marakują, choć jakby wymieszaną z cukrem.

Po zjedzeniu został posmak marakui i pieprzu o trochę cytrusowym charakterze. Czułam cierpkość... jakby cytrusów, grejpfruta i trochę kakaowego dymu. Czekolada ciemna właśnie głównie jako dym ostała się na koniec, jakoś dziwnie odleciała. Oprócz tego czułam sporo maślaności, śmietankę i "coś orzechowego", ale niedookreślonego.

Czekolada mi nie podeszła przez chaotyczność i jakby bezsensowne zasładzanie. Niezbyt wyraziste punkciki marakujowo-pieprzne spłyciły delikatny krem mleczno czekoladowy i nerkowcowy nugat, sprowadzając je do roli tłustego tła. A w obu tych warstwach był potencjał. Marakuję i pieprz grejpfrutowy wkomponowałabym w większej ilości w ogóle w inne nadzienie, które by się lepiej z nimi łączyło. Początkowa obiecująco niska słodycz rozkręcała się do poziomu drapiąco przesadzonego, kwaśność była znikoma, a jednocześnie przeszkadzająca. Gorzkość trzymała się subtelnego poziomu, przez co czułam jej niedosyt. Wiele nut jakby chciało, a nie mogło.

Za dużo było mi tu zgrzytów. Nawet dobra ciemna czekolada w tej kompozycji nie mogła się odnaleźć. I ogólnie niby trudno tu wskazać coś, co by było bardzo złe, ale tak samo nie umiem niczego bardzo dobrego wypisać. Znudziłam się po 20 gramach i było mi poważnie za słodko.

Mama też nie dokończyła. Czekoladę opisała: "Ogólnie mi nie smakowała. Niby był w niej jakiś delikatny kwasek, a ja lubię kwaśność w nadzieniach, ale ten... był jakiś niefajny, niewyrazisty. Za mało go było, żeby wyraźnie poczuć, co to dokładnie było i by coś pozytywnego wniósł. Ogół z opisu wydawał się smaczny, z potencjałem, ale jak przyszło do jedzenia to jakieś to takie... niedookreślone, niesmaczne, że się nie chce jeść, ale bez żadnych skrajnych odczuć, mocno przeciętne, takie na 5/10".

ocena: 5/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g; acz moja ważyła 75g)

kaloryczność: 543 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, orzechy nerkowca 13%, mleko, pełne mleko w proszku, kawałki karmelizowanych migdałów "brittle" 2% (cukier, migdały, dekstroza, masło, pieprz grejpfrutowy, emulgator: lecytyna słonecznikowa), syrop z cukru inwertowanego, masło, syrop skrobiowy, słodka serwatka w proszku, liofilizowana marakuja 1% (maltodekstryna, koncentrat marakui), odtłuszczone mleko w proszku, cukier trzcinowy, emulgator: lecytyna sojowa; sól, pieprz, sproszkowana wanilia, proszek cytrynowy (koncentrat soku z cytryny, skrobia kukurydziana, cukier)

Steiner & Kovarik 70 % Extra Dark Chocolate ciemna

Moje pierwsze spotkanie z czeską marką Steiner & Kovarik nie wyszło najlepiej. Steiner & Kovarik Aluna Cokolada 55 % S Ruzi Kolumbie / Milk Chocolate 55 % with Rose bardzo mnie rozczarowała niemal niewyczuwalną różą, która miała być gwiazdą tabliczki. Jako że od razu kupiłam też dziś przedstawianą, sięgnęłam po nią bez większego zastanowienia. Czy po podlinkowanej świadomie dałabym szansę dziś przedstawianej, czy kupiłabym ją po tak rozczarowującej mlecznej z dodatkiem? Sama naprawdę nie wiem, więc w zasadzie cieszyłam się, że sprawa była już przesądzona.

Steiner & Kovarik 70% Extra Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao.

Po otwarciu poczułam zapach drewna i orzechów laskowych, trochę stłamszonych przez gorzko-cierpki, prosty palony wątek. Mimo to, robiły aluzje do tortu orzechowo-czekoladowego, który mimo pewnej wytrawności, wykazywał wysoką słodycz. Tę jednak tworzył głównie jakby tanio-wanilinowy, duszny wątek. Średnio wysoka, lukrowo-cukrowa, prosta słodycz mieszała się bowiem jakby ze sztucznym serkiem homogenizowanym - obstawiam, że to nadmiar lecytyn.

Twarda, niemal czarna tabliczka w dotyku była bardzo tłusta. Przy łamaniu dała się poznać jako przeciętnie twarda i tak też trzaskała, ujawniając ziarnisty przekrój.

W ustach czekolada rozpływała się wolno, jakby dopiero po chwili zastanowienia. Była gęsta i mazista, a kształt - mimo że gibko-giętki - zachowywała niemal do końca dość długiego, tłustego rozpływania się. Okazała się bardzo tłusta, a w dodatku jakby dziwnie zagęszczona. Czuć w niej ulepkowaty, tanio polewowy motyw takiego... zastygnięcia. Pobrzmiewająca pylistość sprawiała, że choć niby była gładka, nie potrafię o niej myśleć jako o gładkiej.

W smaku od razu czuć słodycz, która płynie w dusznym kierunku. Najzwyklejszemu na świecie cukrowi towarzyszyło dziwne, sztuczne echo, które narzucało mu jeszcze bardziej tani, wręcz tandetny wydźwięk.

Zaraz odezwało się też drewno. Suche, zwykłe drewno, obok którego powoli rosła gorzkość. Także najprostsza, najzwyklejsza i nieambitna gorzkość palenia. Paloność wyszła tu trochę topornie, serwując cierpkość nazbyt mocno palonego, prostego kakao w proszku. Wraz z duszno-sztuczną słodyczą zbudowały klimat polewy pseudoczekoladowej.

Do kompozycji dołączyła tłustość masła, które przez ogólnie tani wydźwięk chyliło się w stronę margaryny - tu wydaje mi się, że za dużo lecetyn miało w tym ogromny udział. Niemaślana maślaność wraz ze słodyczą miały w sobie coś z taniego serka homogenizowanego wanilinowego.

Między maślaność a gorzkość jakoś mniej więcej w połowie rozpływania isę kęsa spróbowały wbić się orzechy. Trochę pieczono-palone, trochę gorzkawe, a trochę słodkie orzechy... laskowe? Do głowy przyszedł mi tort a'la Ferrero Rocher z ciemnoczekoladową polewą.

A w następnej sekundzie, przez chwilę, pomyślałam o orzechowym lukrze, który zawrócił słodycz na bardziej właśnie zwykły tor cukru i lukru. Przez moment już było lepiej, po czym wróciła sztuczna taniość. Tym razem jako plastikowa polewa a'la lukier. Słodycz wspięła się na dość wysoki poziom i zaznaczyła się na języku, ale jakby bardziej wydźwiękiem niż mocą.

Margarynowo-maślany wątek usiłował uchwycić paloność, zdobył się na echo palonego, brązowego masła, po czym trochę odpuścił.

Paloność, cierpka goryczka o palonym wydźwięku złagodniała. Trochę tej paloności zmieszało się z orzechami, przekładając się na myśl o orzechach prażonych w... cukrze. Czyli nieudolnie karmelizowanych orzechach, które końcowo są po prostu w cukrze. Palona nuta została z tyłu.

Orzechy laskowe końcowo weszły w sojusz ze sztuczną, plastikowo-metaliczną tłustością, duszną i tandetną. Na szczęście to orzechy dominowały. Cierpkość mocno palonego kakao podążała za nimi jak cień.

Po zjedzeniu został posmak orzechowy, trochę złudnie margarynowy, jak tanich cukierków orzechowo-kakaowych w taniej polewie pseudo czekoladowej. Czułam też drewno i za mocno paloną nutę, jej pewną cierpkość, jak również duszną, sztuczną słodycz.

Czekolada wyszła źle. Nastawiłam się na prostą, ale smaczną czekoladę, a dostałam coś, co smakuje jak czekolada z marketu z najniższej półki. Gdybym tam ją kupiła, nawet bym aż tak jej nie krytykowała. Smakowy efekt to poziom prawie Fin Carre Czekolada gorzka 74 % (recenzja wersji 2021-2025), trochę gorszy, bo z nachalniejszym tanio-tandetnym motywem. Bliżej jej do Babayevsky Dark Chocolate Elite 75 % Cacao / БАБАЕВСКИЙ Шоколад Элитный 75 % Kakao. Mimo jednak, że aż tak zła jak ta rosyjska czekolada nie była, ocenę wystawiam taką samą, bo cena dziś przedstawianej (aż sprawdziłam na stronie producenta: $8.99 za 45g - wszak na Allegro mogą sobie liczyć za sprowadzenie) to jakaś kpina, bo 72 zł za 100g. 

Margarynowo-wanilinowy, sztuczno-duszny wątek chyba rozkręciły lecytyny w ilości o wiele przesadzonej. Bez tego byłoby lepiej, ale też mocno średnio, bo jednak prosta słodycz cukru i lukru i nieambitnie gorzki, palony smak nie zachwyciłyby nawet pozbawione tych nieprzyjemnych nut. Drewno i trochę orzechów laskowych nie pomogło. Gdyby miały lepsze towarzystwo byłyby zwyczajnie ok. To złe towarzystwo sprawiło, że odpadłam po 17 gramach, a i to męczyłam to-to. Uznałam, że będę dodawać jej po kilka gramów razem z innymi czekoladami do wypieków, w których jej taniość jakoś się ukryje.

ocena: 3/10

kupiłam: Allegro

cena: 17,50 zł (za 45g)

kaloryczność: 581 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, emulgatory: lecytyna sojowa lecytyna i E476

krem GymBeam Hazelnut Butter / Masło z Orzechów Laskowych 100 %

Wybierając, jakie kremy chcę otrzymać od lubianej przeze mnie marki GymBeam, dziś przedstawiany był oczywistym wyborem. Bardzo lubię kremy 100% z orzechów laskowych i od dłuższego czasu są stałymi bywalcami mojej komody i lodówki. To, jednak, jak interesujący jest ten konkretny krem, wyszło na jaw dopiero jakoś dzień czy dwa przed jego degustacją. Na słoiku nie znalazłam żadnej wzmianki na temat prażenia orzechów i tknęło mnie, by zapytać. Otóż okazało się, że marka robi go z orzechów nieprażonych, surowych. Wow, z takim chyba jeszcze do czynienia nie miałam! A trzeba Wam wiedzieć, że normalnie - gdy mowa o samych orzechach - zdecydowanie wolę surowe niż prażone.

GymBeam Hazelnut Butter / Masło z Orzechów Laskowych to krem 100% z surowych orzechów laskowych.

przed i po uporaniu się z olejem

Po otwarciu przywitały mnie naturalnie bardzo słodkie orzechy laskowe. Bez wątpienia były to świeże orzechy. Nie tylko świeże w sensie "nie prażone", ale bardzo, bardzo świeże, jakby tylko co zerwane i wyłuskane z łupinek. Celowały w wizję orzechów w dużej mierze bez skórek, acz ich akcent zaznaczył się nienachalnie w tle. W dużej mierze jednak odciągał od nich motyw niemal roślinny: łagodny i rześki.

Na wierzchu wydzieliło się bardzo dużo oleju. Zlałam jakieś 13 łyżeczek, a od razu wymieszałam 3-4 łyżeczki. Krem pod olejem bardzo wysechł i zrobił się dość twardy, ale mieszanie o dziwo nie było bardzo wymagające. Podeschnięta masa ochoczo przyjęła olej. Krem choć gęsty i przez pewien czas grudkowaty, wydał mi się miękki i uległy, więc po paru chwilach mieszania uzyskałam jednolitość. Widać, że nie był gładki, a upstrzony kropeczkami i drobinkami, potencjalnie bardzo miazgowy i oleisty. Ciągnął się, wykazując zwięzłość.

Od pierwszej sekundy w ustach gęsty krem jakby rozkręcał się, na gęstości jeszcze przybierając. Rozpływał się powoli, chwaląc się mocno miazgową konsystencją. Tłustość rozkręcała się, serwując nieco oleisty motyw, ale w końcu zatrzymała się na średnio-wysokawym poziomie, który nie przełożył się na ciężkość. Jego tłustość szła troszeczkę w kierunku kremów z orzechów włoskich i pekanów (jakby do laskowych ich trochę dodano). Całość wydała mi się miękka i w pewnym sensie aksamitna, choć na pewno nie gładka.

Pasta gryziona całościowo skrzypiała, trzeszczała w twardawo marcepanowym stylu.

Po zniknięciu masy, w ustach za każdym razem zostawało mnóstwo drobinek i kawałeczków. Gdy gryzłam je na koniec, po kremie, również w większości były skrzypiące-trzeszczące, a zarazem chrupkawe. Odebrałam je jako niemal soczyste, ale zarazem konkretne i sporadycznie twardawe.

W smaku od razu poczułam delikatną, niską, ale nie mdłą słodycz. Należała do świeżych, niemal soczystych orzechów laskowych. Takich tylko co zebranych i rozłupanych chwilę wcześniej.

Ich delikatna słodycz... przez chwilę czy dwie to w zasadzie jedynie mgliście słodkawy motyw. Słodycz zeszła na niski poziom, dopuściła do głosu motyw jakby roślinny - świeży niczym powietrze, gdy pada, niczym zmoczona deszczem leszczyna. Cała ta roślinność wypływała z orzechów i umacniała wizję surowych. Czasem bardzo subtelnie zdradzało swoją obecność echo skórek orzechów. Ale nie gorzkość.

Nagle słodycz podskoczyła. Zajęła średni poziom, bo choć wzrosła od początku, to jednak bardzo wysoka się nie stała. Czy to delikatna, czy już ta silniejsza, świetnie czuła się na pierwszym planie i dyrygowała innymi nutami.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach przywołała szlachetną, subtelną goryczką świeżych skórek surowych orzechów. Dodawała kremowi głębi, długo trzymając się z tyłu.

Jako że słodycz wzrosła znacząco, goryczka w zasadzie jawiła się jako nieistotna. Motyw skórek za to owszem. Nie była to typowa gorzkość, raczej wytrawność, przełamująca słodycz.

Skórki mieszając się ze słodyczą laskowców czasami robiła aluzje do pieczonego biszkoptu orzechowego - z tym, że osadzonego w surowych realiach (ma to sens?). Słodko-wytrawnego w taki naturalny, nienachalny sposób.

Gryzione drobinki orzechów kontynuowały naturalnie słodki, ale już zdecydowanie mniej, bo jedynie słodkawy, i świeży smak orzechów laskowych ze skórkami. Wśród drobinek skórki odegrały ważniejszą, choć nadal nie bardzo silną i nie gorzką, rolę.

Po zjedzeniu został posmak świeżych, słodkawych orzechów laskowych z leciutko zaznaczonymi skórkami. Zupełnie jakbym jadła młode, soczyste orzechy, wśród których tylko co jakiś czas zdarza się zaplątać jakiemuś w skórce. Wydawały się niespotykanie słodkie i miały w sobie coś lekko świeżo-roślinnego, co mnie kojarzyło się z mokrą od deszczu leszczyną.

Krem był nie dość, że przepyszny, to jeszcze niespotykany. Jedyny w swoim rodzaju. Jadłam wiele kremów, w których pojawiały się sugestie świeżych orzechów, tak lekko prażone były, ale to, jak jednoznacznie świeże orzechy czułam w tym, było... wow, niecodzienne. Przy okazji zaskoczyła mnie ich słodycz - rzadko trafiają mi się tak naturalnie słodkie laskowce. Wydaje mi się, że niegorzkie, ale jednak dobrze wyczuwalne skórki podkręciły słodycz na zasadzie kontrastu (i zakładam, że to, że ich nie prażono nie przyprawiło im goryczki). Akcent roślinny, aluzja do deszczu przyjemnie wieńczyły świeżość.

Konsystencja wydawała mi się też bardziej świeża, a zatem... oleiście-tłusta, jak kremy z najtłustszych orzechów. Wolałabym, by nie szła w tym kierunku, ale rozumiem, że wynika to z surowości orzechów (które zachowały cały tłuszcz).

ocena: 10/10
kupiłam: dostałam od gymbeam.pl
cena: jak wyżej, ale cena to 28,90 zł za 340g
kaloryczność: 628 kcal / 100 g
czy kupię znów: możliwe

Skład: orzechy laskowe 100%

Pangea Chocolate Tumaco Colombia 73 % ciemna z Kolumbii

Gdy uznałam, że chcę bliżej poznać rzemieślniczą markę z Katalonii, Pangea Chocolate, od razu zamówiłam dwie tabliczki, które z opisów wydały mi się obiecujące. Pangea Chocolate Maya Belize 75 % sprostała oczekiwaniom, bo okazała się naprawdę zacna. Ponoć misją firmy jest ukazywanie  różnorodności i bogactwa poszczególnych regionów, co uzyskują poprzez minimalną ingerencję w smak kakao podczas prażenia i mielenia. Liczyłam więc na równie ciekawe doznania przy dziś prezentowanej i... po prostu pyszną czekoladę, bo naprawdę bardzo lubię smak Kolumbii. Do stworzenia tej tabliczki wykorzystano ziarna z centralnego regionu tego kraju, z podnóża Andów.

Pangea Chocolate Tumaco Colombia 73% to ciemna czekolada o zawartości 73 % kakao trinitario z Kolumbii, z regionu miasta Tumaco.

Po otwarciu poczułam zapach niezdecydowanych kwiatów, chyba stulistnych róż, ale zestawionych jakby z "zielonością" świeżych roślin i świeżo skoszonej trawy. To skojarzenie budował też niedojrzały, zielony banan i delikatna, słodko-wodnista biała brzoskwinia. Obok, jakby dla przeciwwagi stanął karmel. Słodki, nieco poważniejszy, ale nie mocno palony, a bardziej karmelkowy. Za paloność odpowiadał nieco przypalony ciemny chleb, trzymający się tyłów oraz świeżo wypieczona, może jeszcze ciepła ni bułka grahamka, ni drożdżówka z dżemem malinowym. Dżemem urozmaiconym płatkami róży? Raz po raz przemykała mi nutka pieprzu różowego.

Twarda tabliczka na dotyk wydawała się mieć w sobie coś tłustego, jednak przy łamaniu trzaskała jakby bardzo sucho. Głośno i konkretnie.

W ustach czekolada rozpływała się wolno, ale bardzo chętnie, mimo zbitości. Już po chwili pokryła podniebienie gęstymi smugami. Ujawniła swą maślaną tłustość, której towarzyszyła delikatna soczystość, końcowo sprawiająca, że czekolada łatwo rzedła i znikała. A zostawiała po sobie cierpkie wrażenie.

W smaku pierwszy rozbrzmiał słodziutki malinowy sernik. Sernik z dodatkiem liofilizowanych sproszkowanych malin, cały słodziaśnie różowiutki, zrobiony z cukrem pudrem. Przesłodzenia jednak zarzucić mu nie można - nawet ten puder musiał być trzcinowy. Niewątpliwie był to sernik na spodzie brownie, jako że prędko i szlachetna gorzkość kakao się odezwała.

Słodka twarogowość zaczęła przechodzić w słodką śmietankę i lody malinowe zrobione na takowej. Leciuteńki kwasek z sernika zatonął w niemal uroczo malinowej masie lodowej.

Słodycz z jednej strony spróbowała wtedy przytoczyć nieco palony akcent, ale szybciej i wyraźniej część słodyczy zaangażowały kwiaty. Przysłoniły maliny, a same zaprezentowały kwitnące krzewy róży stulistnej. Zrobiło się bardzo różano. Słodko-soczyste maliny próbowały jeszcze trochę walczyć o siebie, ale odpuściły.

Różany wątek nie dominował za długo, gdyż palony motyw ani myślał odpuścić. Po trzcinowym cukrze pudrze przyszła pora na karmelki. Słodkie karmelki za sprawą coraz bardziej znaczącego palenia stały się karmelem, a potem nawet... melasą?

Melasa wiązała się z delikatną goryczką. Ta spójnie przechodziła do gorzkości, która szybko wzrastała. Przemknęła mi myśl o nieco za długo pieczonym, lekko przypalonym ciemnym chlebie... Przez moment gorzkość wydała mi się bardziej wytrawna ze względu na kontrast ze słodziutkim początkiem, lecz z czasem przypalony chleb zmieniał się w brownie z karmelem... Paloność łącząca gorzkość ze słodyczą z czasem, mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, zupełnie rozmyła tę wizję.

Za różami, kwiatami stanęła świeżość jakby "zielona": świeżych, zielonych roślin, zadbanego ogrodu i świeżo skoszonej trawy.

Lekka goryczka związana ze słodyczą, melasowość i ta roślinność przez moment sugerowały trochę... jakby zdrowego kremu chałwowego z tahini i np. syropu z agawy.

W zieloność wkradła się słodycz, która wydobyła stamtąd motyw owoców, a dokładniej jeszcze zielonych bananów. Ich lekką cierpkość załagodziły po chwili słodsze, nieco bardziej niż zwykłe mdławo-wodniste białe brzoskwinie. Słodycz dzięki temu wydawała się rześka i przystępna, choć i tak ogólnie nie była wysoka, a średnia.

Ułożył się w motyw lekko kwaskawego gęstego soku bananowo-brzoskwiniowo-malinowego. Oto bowiem wróciły maliny. Paloność podrzuciła im z czasem motyw jakby przypalono-opalanego dżemy malinowego.

Gorzkość w tym czasie zdążyła się nasilić. Trzymała się przede wszystkim motywu palonego, ale podchwyciła trochę cierpkości i przytoczyła cierpkie zioła i przyprawy. Przyprawy nawet chwilami wręcz ostre, m.in. chili i różowy pieprz? Goryczka, gorzkość i ostrość nakręcały się nawzajem. Pikanteria jednak po fali wzrostu zelżała, a wątek ten poszedł w stronę popiołu.

Owocowość znów słabła. Lekko kwaskawy malinowy dżem zdawał się wieńczyć jakąś grahamko-drożdżówkę, w którym to połączeniu właśnie ona więcej znaczyła. Coś wypieczonego, miękkiego, ale z chrupkimi brzegami, niedookreślonego... Wypieczonego do goryczki?

Dżemowość prawie się zatraciła, a ta niejasna goryczka zasugerowała paloną, gęstą, słodką masę. Melasę? Nie do końca. Rześkość kwiatów i ostatki owoców, roślin narzuciły jej rześkość. Mnie do głowy przyszedł syrop z agawy. Właśnie taki "karmelowawy", ale roślinnie rześki.

Po zjedzeniu został posmak karmelowo-rześki, chyba syropu z agawy, taki melasowo-kwiatowy oraz motyw różanego sernika i... echo zdrowej chałwy z agawą?. Za nim pobrzmiewał splot cierpkich zielonych bananów z dodatkiem malin i białych brzoskwiń, a także jakby opalana nuta i popiół.

Czekolada była bardzo złożona i ciekawa, a do tego bardzo smaczna. Mimo że czułam niedosyt gorzkości. Niski kwasek pasował, słodycz nie przegięła, mimo że miała wiele do powiedzenia. Uroczy początek, słodziusi sernik malinowy i lody malinowe, potem róże i świeżość, rześkość ogrodu z jednocześnie przewijającymi się karmelkami, karmelem oraz motywem wypieku sprawiły, że od początku dużo się tam działo. Ciemny chleb, potem bułko-bułeczka z dżemem, brownie z karmelem pojawiły się i wycofały, by na końcówce znów trochę o sobie przypomnieć. Łagodniejsze owoce, a więc maliny, banany zielone, białe brzoskwinie i chwilowa pikanteria, cierpki popiół - ileż zwrotów akcji zapewniły!

Kwiaty, owoce, w tym banan, wegańskość-roślinność, sezam, które czułam w Beskid Colombia Tumaco Dark 80 % trochę kojarzyły się z nutami dzisiejszej, ale tu ewidentnie widać, jak wiele dobrego zdziałało te kilka % więcej kakao.

Dżemy, syropy,  truskawki, chleb, karmel i dym Fruition Chocolate Colombia Tumaco 85 % też miały trochę wspólnego z dziś przedstawianą.

ocena: 9/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: € 7,90  (za 70g; około 33 zł)

kaloryczność: 572 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Beskid Chocolate Barrel Aged Chocolate Hispaniola Barrel Aged 70 % Czekolada gorzka z ziaren kakao leżakowanych w beczce po burbonie i piwie typu stout ciemna z Dominikany

Nie jestem fanką smakowych, infuzowanych degustacyjnych czekolad. Czasem dopuszczam danie takim szansę, ale nigdy nie są moim wyborem. Abym się skusiła, za czymś takim musi stać marka, której jestem pewna. A Beskidu jestem. Zwłaszcza, że dziś przedstawiana bazowała na naprawdę zacnym kakao, którego smak (który poznałam dobrze za sprawą czystym ciemnych tabliczek, m.in. Beskid Chocolate Dominikana Hispaniola BIO Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 70 % Kakao; nowa 2024) według mnie naprawdę miał szansę stworzyć z whisky coś pysznego. Niestety jednak dopiero na krótko przed samą degustacją dotarł do mnie wyraźnie fakt, że powinnam się nastawić także na aromaty stouta. Kakao dojrzewało bowiem przez 7 miesięcy w dębowych beczkach po burbonie Woodford Reserve oraz imperialnym stoucie Browarny Craft Beer – Bestie. Ten ponoć ma nuty palonego słodu, ciemnej czekolady i subtelnej słodyczy. A ta whisky... wow, jej opis mnie zaskoczył. Ponoć zawiera ponad dwieście wyczuwalnych nut: od mocnego zboża i drewna, po słodkie aromaty przypraw, owoców i nut kwiatowych".

Beskid Chocolate Barrel Aged Chocolate Hispaniola Barrel Aged 70 % Czekolada Gorzka z ziaren kakao leżakowanych w beczce po burbonie i piwie typu stout to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao Hispaniola z Republiki Dominikany, które leżakowało w beczkach po burbonie Woodford Reserve i imperialnym stoucie Browarny Craft Beer - Bestie.

Gdy tylko rozcięłam folię, uderzył bardzo silny, głęboko czekoladowy zapach, kojarzący się z podwójnie lub nawet potrójnie czekoladowym brownie, któremu towarzyszyła słodycz krówko-karmelu i czekoladowa kawa mokka z nieco mlecznym elementem, ale i goryczką. Przechodziła w kawowo-czekoladowy sernik ze słodką warstwą ze śmietany. Bardzo wyraźnie wszystko to przeplotła jakby karmelowo-pikantna, dosadnie alkoholowa i słodka w szlachetny sposób whisky. Choć z czekoladowością stworzyła wizję czekoladowych trufli z whisky, głównie wydawała się z nią ścigać. Ich zawodom z oddali przyglądała się lekka goryczka ciemnego, też jakby czekoladowego, piwa oraz motyw bardziej rześki, kwiatowy. Lekko zahaczający o owocową egzotykę? Pewna część alkoholowości wiązała się z tym soczystym motywem. Po głowie snuł mi się owocowo smakujący koniak i brandy mandarynkowa.

Niestety tabliczka trafiła do mnie źle zatemperowana. Ech, coraz częściej na takie trafiam. 

Masywna tabliczka podczas łamania trzaskała średnio głośno i kruszyła się przez miejscowe złe zatemperowanie.

W ustach czekolada rozpływała się powoli wolno, bardzo długo zachowując zbity kształt, mimo mazistości. Podniebienie pokrywała maziście-soczystymi smugami, a raz po raz czuć w niej jakby chropowatość, pylistość - właśnie złe zatemperowanie.

W smaku pierwsza ruszyła niemal urocza słodycz krówek. Po chwili zaznaczyła się na tym etapie subtelna, jeszcze nie tak jednoznaczna whisky (bardziej jako "szlachetna alkoholowość") i poprowadziła je w stronę poważniejszego, palonego karmelu.

W tle przemknęły kwiaty, przygotowujące grunt pod rześkość. Ta szybko dała się poznać jako owocowa. Z alkoholową dosadnością whisky, która w tym czasie się rozkręcała, przywodziły na myśl koniak i mandarynkową brandy. Cytrusy nieco się nasilały i z czasem mandarynki wystąpiły jako owoce, nie tylko jako nuta alkoholu. Cytrusy, do których podkrada się coś egzotycznego?

Swą obecność delikatnie zaznaczyła torfowa ziemia, puszczając jednak przodem coś innego...

Whisky rozbrzmiała bardzo wyraźnie. Mimo że realnych procentów nie było w tej tabliczce, czuć jej alkoholową mocarność, splecioną z ciężko karmelową słodyczą. Właśnie jakoby za sprawą wątku alkoholowego znacząco wzrosła słodycz, a ja pomyślałam o specyficznym "cukrowym szkiełku" (czyli warstwie, jaka czasem pojawia się w czekoladach z płynnym alkoholowym nadzieniem np. Lindt Whisky).

Gorzkość bazy nie zwlekała i ruszyła, nasilając się znacząco. Była palona, trochę kawowa niczym palone ziarna kawy... Rozsypane na czarną, wilgotną ziemię? Odnotowałam motyw ciemnego, słodko-goryczkowatego piwa, ale nie piwo jako takie. Z alkoholi wyraźnie dominowała whisky.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa soczystość i lekki kwasek zaserwowały mi jeszcze trochę owoców w tle: już nie tylko mandarynki, ale też, a nawet bardziej mango i ananasa... może nawet winogrona? Robiące aluzje do mocnej grappy? Wydawało się, że kwiaty trochę próbowały je ukryć.

Ziarna kawy i ziemia nieco złagodniały, stając się czekoladową kawą mokka. Kawą z nutką pomarańczy? I śmietanką?

Część kwasku odłączyła się od owoców, idąc w kierunku kwaskawego sernika z warstwą śmietanową na wierzchu. Sernika czekoladowego, w dodatku jakby... ze skórką pomarańczy nasączoną whisky? Jakbym tak jedząc sernik trafiła raz za razem na nią właśnie, a po chwili... zagłuszył to mocny ananasowy alkohol - brandy ananasowa?

Whisky poniekąd zdawała się walczyć z czekoladowością, spierać się o dominację. Tu czekoladzie przyszło z pomocą... piwo? Jakby mocno czekoladowe piwo, a po chwili mocno czekoladowe brownie z piwem, którym czuć goryczkę słodu i kawy. Za ich sprawą na znaczeniu mocno przybrał palony wątek. Pomyślałam też o mocno alkoholowych czekoladowych cukierkach "trufle". Przez moment z mniej jednoznacznym alkoholem.

Goryczka z czasem przechwyciła plączące się tu i ówdzie kwiaty i pokierowała je w ziołowym, dosadniejszym kierunku. Goryczka i cierpkość ziół szybko zatonęła w pikanterii whisky, która wróciła bardzo wyrazista. Whisky, właśnie pikanterią i specyficzną, alkoholową słodyczą - ale bez alkoholu! - aż jakby rozgrzewała gardło i przyprawami piekła w język.

Wykorzystała to ziemia, porządnie wieńcząc końcówkę.

Po zjedzeniu został posmak whisky i słodu prosto z piwa, zupełnie, jakbym wypiła trochę jednego i drugiego oraz mocno czekoladowego brownie, w którym czekoladowość podkręcono kawą i palonym słodem. Whisky jawiła się jako niemal karmelowo słodka i pikantna, gryząca tym samym w język. Obecna soczystość wraz z nią udawała koniak i/lub owocową brandy. Mandarynkowo-pomarańczowo-ananasowe echo z owoców w posmaku miało najwięcej do powiedzenia, acz i ono nie było bardzo intensywne.

Czekolada na pewno była interesująca i niewątpliwie smaczna, ale nie chwyciła mnie tak, jak robią to czyste ciemne tabliczki tej marki. Mocne nuty alkoholi walczyły z czekoladą, która z jednej strony wydawała się tym zmotywowana i nakręcała się w swej czekoladowości, z drugiej... ja czułam się przytłoczona whisky. W moim odczuciu to wszystko było nazbyt chaotyczne. A jednak muszę przyznać, że wielbicieli whisky, powinna w sobie rozkochać. Bardzo subiektywnie wystawiłabym jej 8, ale nie ma zamiaru odejmować punktów za to, że wolę czyste czekolady do dodatków. Chyba wśród czekolad smakujących alkoholem to prawdziwa gwiazda.

Baza Beskid Chocolate Dominikana Hispaniola BIO Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 70 % Kakao; nowa 2024 do rozpoznania, ale w ciemno mogłoby to uciec, bo jednak uwaga skupiała się na przepychankach czekolady z whisky, a jeszcze i piwo co nieco wtrąciło.

Podobnie jak w podlinkowanej czułam tu sporo krówko-karmelu, kwiatów, sernika, ziół, trochę mandarynek i mango, cytrusy i pikanterię, ale inaczej rozłożyły się siły. Dziś prezentowana wyszła bardziej mandarynkowo-pomarańczowa, do czego doszedł ananas, mniej w niej było krówek, zniknęły soczyste daktyle i orzechy. To whisky zdawała się w dziś przedstawianej rozdawać karty, a i jej smak bardzo silnie czuć. W dodatku sprawiła, że słodycz wydawała mi się jakaś taka dosadniejsza i aż trochę przytłaczająca. Piwo nutami palonymi, słodowymi też to i owo pozmieniało, wydobyło i rozkręciło kawę, jak mi się zdaje, ale nie było aż tak imperatywne jak whisky.

Nie przekonuje mnie zabarwianie smaku kakao, a już tym bardziej dwom różnymi alkoholami. Ciekawe, czy można było by nadać kakao smak whisky delikatniejszy, gdyby tak np. dojrzewało w beczkach o wiele krócej?

ocena: 9/10

kupiłam: Beskid Chocolate

cena: 34,30 zł (za 70 g; dostałam rabat)

kaloryczność: 505 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakaowca, cukier trzcinowy nierafinowany

Endangered Species Salted Peanuts 60 % Cocoa Dark Chocolate ciemna z orzeszkami ziemnymi i solą

Gdy po latach wróciłam do amerykańskiej marki Endangered Species po zmianach, czekało mnie miłe zaskoczenie, bo tabliczki, które kolejno otwierałam, były bardzo dobre. Stąd, póki jeszcze internetowy sklep iHerb je oferował, zakupiłam kilka kolejnych. Dałam szansę także tym wariantom, które nie byłyby moim pierwszym wyborem, ale które wydawały się, że dobrze zrobione, mogą się udać. 

Tabliczkę wzięłam w wyjątkowe miejsce, bo na Szpiglasowy Wierch (jeden z moich najukochańszych szczytów), na który weszłam zimą od strony Doliny Pięciu Stawów. Z niego zaś zeszłam przez Morskie Oko. Pogoda dopisała! Słońce, nie za silny wiatr i... warunki wcale nie wydawały się takie zimowe. A trochę się ich obawiałam.

Endangered Species Salted Peanuts 60% Cocoa Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 60 % kakao z fistaszkami i solą.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach prażonych orzeszków ziemnych częściowo wchodzących w motyw masła orzechowego typu amerykańskiego, a więc słodko-słonego. W zasadzie... mogło to być masło w wariancie czekoladowym. Sól wydała się znikoma, równie dobrze mogła to być tylko sugestia, nie dodatek.  Słodycz wykazała się większą odwagą, prezentując swój waniliowo-nugatowy charakter. Przemknęło więc nawet skojarzenie z wnętrzem Snickersa. W oddali zaś, związany z silna palonością, znalazł się delikatnie gorzki akcent, luźno nawiązujący do fistaszkowego cappuccino.

Tabliczka była twarda, toteż podczas łamania trzaskała bardzo głośno, jakby głucho. Przekrój ujawnił sporą ilość fistaszków. Łamały się wraz z czekoladą, choć i tak wystąpiły pod postacią mocno posiekanej. Były tam więc kawałki małe, średnie i bardzo małe.

Dało się zrobić kęsa bez arachidów, choć trafiły się w większości kęsów. Sól - czasem bardzo delikatna, ledwo wyraźna, czasem bardzo wyraźna, ale nigdy nachalna - wystąpiła może w połowie kęsów.

W ustach czekolada rozpływała się raczej wolno, niby chwaląc się kremowością, ale z szorstkością podążającą za nią jak cień. Kremowość połączyła trochę mazistą tłustość i leciutką pylistość. Z czasem robiła się gładsza, ale nie zupełnie gładka.

Konsystencję urozmaicało sporo kawałków orzeszków, które długo siedziały zatopione w czekoladowej gęstwinie. Kolejnymi mazistymi falami pokrywała podniebienie, a ja z czasem co jakiś czas, nie za często, trafiałam też na rozpuszczający się wraz z nią drobny kryształek soli. Większość soli rozpuszczała się jednak niezauważalnie.

Orzeszki tylko na próbę pogryzłam obok czekolady, by odkryć, że były takie same niezależnie od momentu gryzienia, a różnica tkwiła w czekoladzie, która wcześniej przy nich wydawała się bardziej tłusto -ulepkowata.

Czekolada znikała tłusto, zostawiając dodatki. Tylko fistaszki, bo sól na koniec nie zostawała.

Potwierdziło się, że orzeszków dodano sporo.

Fistaszki wystąpiły głównie w postaci kawałków średnich rozmiarów, ale było też trochę znacznie mniejszych. Chrupały aż miło.

W smaku przywitała mnie średnio silna, ale odważna słodycz o trochę dusznym charakterze, oddająca słodzone masło orzechowe. Amerykańskie "peanut butter", w którym nie żałowano wanilii. Masło w wariancie czekoladowym?

Czasem prawie od razu dawała o sobie znać sól, po czym cofała się i pobrzmiewała bardzo odlegle.

W tle przewinęła się nuta palona, która wprowadziła łagodną gorzkość. Miała ona charakter syropu kakaowego, który mimo cierpkości i gorzkości, dokładał się też do słodyczy. W tle odnotowałam nieśmiałe orzechowe cappuccino.

Dał też o sobie znać ogólnie orzechowy, przechodzący w konkretnie arachidowy motyw.

Gdy spróbowałam trochę samej czekolady, uznałam, że płynął też z niej samej. Przesiąkła arachidami, ale sama w sobie musiała być orzechowa; bardziej ogólnie orzechowa, bo konkretnie masło orzechowe nie pojawiało się w wątku orzechowym bez kawałków orzeszków.

Gdy z ciekawości pogryzłam kawałki arachidów wcześniej, obok czekolady, smakowały średnio, niebyt satysfakcjonująco wyraźnie, a czekolada wydawała się słodsza. Wolałam więc zostawiać je n koniec.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa fistaszki wyłaniały się coraz bardziej i tym samym w smaku coraz więcej się udzielały. Nie trzeba było ich gryźć, by je poczuć. Wciąż kojarzyły się z masłem orzechowym, choć ze względu na rosnącą słodycz do głowy przyszedł mi masło orzechowy Snickers. Było wręcz trochę nugatowo w kwestii bazy.

Punktowo raz po raz pojawiała się sól, z różna siłą. Zawsze jednak podkreślała motyw masła orzechowego, a zagłuszała nugatowość. Parę razy sól wydała mi się wręcz kwaśna. Przebijała się przez wszystko, po czym znikała.

Słoność występowała często, przeważnie jednak była subtelna.

Niezależnie od słoności, z czasem rozchodził się soczysty kwasek. Im słabiej rozbrzmiewała sól, tym z jednej strony kwaśność wydawała się słabsza, ale z drugiej wyraźniej czuć w niej czerwone owoce. Z czasem kwaśność usuwała się, zostawiając te owoce słodkimi. Do głowy przyszły mi jakieś wiśnio-żurawiny. Może słodki sos-syrop z nich?

Słoność, czy to słabsza, czy silniejsza, na końcówce kierowała uwagę na prażone orzechy.

Gryzione na koniec kawałki fistaszki smakowały wyraźnie. Cechowała je średnio mocna, taka bardziej tylko podkreślająca, prażoność i subtelna słodycz.

Ze dwa razy jednak trafiłam na coś dziwnego: z rozgryzanego orzeszka wystrzeliwał smak kwaśny, ze słonawym echem. Może to jakoś sól się podczepiła pod orzeszki?

Po zjedzeniu przeważnie zostawał posmak prażonych, łagodnych, ale wyrazistych arachidów w akompaniamencie soczyście czerwono owocowej czekolady o dusznej, dość wysokiej słodyczy waniliowego masła orzechowego.

Tabliczka wyszła bardzo smacznie, mimo że z drobnymi wadami. Dla mnie przede wszystkim była nieco za słodka, a za mało gorzka. Gdyby producent dał 72% jak innym swoim czekoladom, byłoby świetnie. W obecnej formie może nie fundowała okrutnego przecukrzenia, ale słodycz robiła się ryzykowna. Fakt, że orzeszki bardzo ciekawie ją ograły, podpowiadając jej czekoladowo-waniliowe masło orzechowe i wnętrze Snickersa, ale myślę, że przy niższej słodyczy te nuty by nie uciekły. Akcent fistaszkowego cappuccino oraz czerwone owoce ciekawie ją urozmaiciły. Sól dodano bardzo z głową: wyczuwalnie, ale bez przesady. Co do orzeszków zaś... były bardzo dobre, smaczne i o przyjemnej strukturze, ale wolałabym większe kawałki.

ocena: 8/10
kupiłam: pl.iherb.com
cena: 16,45 zł (za 85g; promocja)
kaloryczność: 607 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: ciemna czekolada (miazga czekoladowa, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, lecytyna sojowa, wanilia), orzeszki ziemne, sól himalajska

Perle di Sole Cioccolato Findente Al Gusto Di Arancia Orange Flavoured Dark Chocolate Bar ciemna 51,4 % z pomarańczą

Dawno temu jadłam Mount momami Edel-Zartbitter Blutorange, która sprawiła, że inaczej spojrzałam na pomarańczowe tabliczki. Ogólnie z wariantami pomarańczowymi różnych słodyczy odkąd pamiętam miałam problemy. Niektóre mnie obrzydzały (Tic Taki, draże), inne były obojętne, jeszcze inne zachęcające. A choć ogólnie zawsze byłam wrażliwa na olejki, akurat pomarańczowy stanowił wyjątek i te dopuszczałam. Może dlatego, że lepsza tabliczka z olejkiem niż ze skórką kandyzowaną? Ostatnio jednak beznadziejnie cytrusowo przearomatyzowane tabliczki Vanini zohydziły mi czekolady z olejkami cytrusowymi. Obstawiałam, że czasowo, nie na stałe, bo ogólnie uważam, że różne rzeczy dodane z głową mogą wyjść ok. Biorąc jednak to wszystko pod uwagę, w normalnych okolicznościach dziś prezentowaną tabliczkę odłożyłabym sobie na "kiedyś tam". A jednak kupiłam niepewnie dwie, zostawiając w sklepie trzeci wariant. Miałam różne obawy do tej nieznanej marki i czekolad: przede wszystkim bałam się, że to typ Modica, którego nie cierpię. Spieszyło mi się więc, by ją przetestować i tym samym rozsądzić, czy chcę trzeci smak.

Czekoladę wzięłam ze sobą na zimowe wejście na Szpiglasowy Wierch. Ruszyłam z Palenicy Białczańskiej, kawałek asfaltem, dalej Doliną Roztoki koło wodospadu Siklawa. Potem, podziwiając zamarznięte stawy, nie za długi odcinek szlakiem niebieskim aż do skrzyżowania z żółtym, gdzie oczywiście obrałam kierunek "Szpiglasowa Przełęcz". W śniegu była wydeptana bardzo wąska ścieżynka, na której leżał nieco sypki śnieg, więc szłam ostrożnie i aż zaczęłam wątpić, że uda mi się znaleźć trochę przestrzeni na czekoladową sesję, ale w końcu udało się i, jak planowałam, otworzyłam czekoladę na podejściu, jeszcze przed przełęczą. Tak, cukrowy zastrzyk był tam potrzebny. 

Perle di Sole Cioccolato Findente Al Gusto Di Arancia Orange Flavoured Dark Chocolate Bar to ciemna czekolada o zawartości 51,4% kakao o smaku pomarańczowym, czyli z aromatem pomarańczowym.

Po otwarciu uderzył zapach pomarańczy w wydaniu wyraźnie olejkowym, choć niekoniecznie bardzo sztucznym. Pomarańczowość ta nie mordowała, mimo że wyprzedzała czekoladę. Dopuszczała ją do siebie jako soczyste, bardzo słodkie galaretki w czekoladzie. Wysoka słodycz wydawała się trochę soczysta i nie cukrowa, mimo że bardzo silna. Czyżbym odnotowała próbę uszlachetnia jej wanilia? Cierpkość kakao niemal nie istniała w tej kompozycji, choć bez wątpienia oczami wyobraźni patrzyłam na galaretki w czekoladzie... "deserowej" (nie cierpię tego określenia, ale tu pasuje idealnie).

Bardzo ciemna, i lśniąca tabliczka była twarda i trzaskała chrupko przy łamaniu. Przypominała skałę. 

W ustach rozpływała się w średnim tempie, znacząco tłusto maziście. Czuć w niej lekką oleistość, ale też kremowość. Mimo że zachowywała kształt, znacząco miękła. Odznaczała się gładkością i gęstością. Znikając zostawiła tłuste i olejkowe wrażenie.

W smaku pierwszy rozlał się napój pomarańczowy. Taki zwykły, dosłodzony, z kartonu. Wyniósł słodycz na dość wysoki poziom z łatwością.

Z napoju wyłonił się motyw olejku pomarańczowego. Słodycz i jego nie odstępowała na krok, więc choć przemknęły mi przez myśl galaretki pomarańczowe, to okrojone z cierpkości, goryczki, nie utrzymały się na dłużej. Moje myśli zaczęły za to błądzić po żelkach i gumach rozpuszczalnych (mamba) pomarańczowych. Zrobiło się trochę cukierkowo.

Wreszcie ruszył jednak tez palony motyw. Taki prawie zbliżający się do gorzkości, ale nie gorzki. Obok płynęła maślaność, ogólnie harmonizująco-łagodząca kompozycję.

Gorzkawość wyprosiła w pomarańczy nieco bardziej naturalny motyw owocu pomarańczy. Bardzo słodkiej, acz soczystej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa palony motyw kakao zmieszał się z pomarańczą i poszły razem w stronę nadzienia-trufli czekoladowo-pomarańczowej. Bardzo słodkiej, choć udającej twór wytrawniejszy.

Trufli... z odrobinka alkoholu? Pomarańczowego likieru? Ale w sumie raczej bez alkoholu... Chyba. Słodycz trochę rozgrzewała język, trochę drapała w gardle, przez co ta sugestia cały czas gdzieś z boku wisiała. Zrobiło się też za słodko, mimo że czystej, chamskiej cukrowości nie czuć za to za grosz. Pomarańcza za mocno ją zabawiła. Olejkowy wydźwięk pomarańczy nie był jedynym wyczuwalnym.

Do głowy przyszła mi domowa galaretka jako nadzienie czegoś maślano-kakaowego (ciasta? domowych trufli?) chyb wciąż z likierem, po czym w tle przemknął mi... jakby zielony, trochę roślinny motyw. Należał do bardzo łagodnego kakao o znikomej cierpkości. Podkreślił też wanilię, która urozmaiciła pomarańczowość.

Roślinność, zmieszawszy się z jakby cukierniczą, słodko olejkowa pomarańczą, zaserwowała trochę kwasku. Końcowo pomyślałam o słodko-kwaśnych owocach i ich soku. 

Po zjedzeniu został posmak kwaskawego soko-napoju pomarańczowego, przepleciony motywem olejku pomarańczowego w z kolei słodkim wydaniu. Z olejkiem wiązała się delikatna cierpkość, do której podkradło się kakao oraz rozgrzewanie, w którym ujawniło się przesłodzenie.

Tabliczka zaskoczyła mnie pozytywnie jak na to, czym była. Okazała się bowiem bardzo przyzwoita. W górach nieźle szła, w domu też do skończenia, choć ostatnie 6 kostek już mnie zmęczyło olejkowością i wcisnęłam je Mamie.

Szkoda, że była tak mało... prawie niegorzka i tak mocno pomarańczowa, że aż mało kakaowa. A jednak deserowo-kakaowo smakowała, nie czułam się, jakbym jadła oleje w formie tabliczki, a bardzo słodką, delikatną czekoladę mocno pomarańczową. Przynajmniej słodycz nie męczyła aż tak bardzo dzięki duetowi pomarańczy i wanilii, nie była chamsko-tania. Pomarańcza na szczęście oprócz olejkowości, miała też bardziej naturalne momenty soku, napoju. Skojarzenie z truflą kakaowo-pomarańczową w ogóle byłoby bardzo smaczne, gdyby wyszło wytrawniej.

Niestety jednak, jakby nie patrzeć, to wciąż niegorzka, bardzo słodka i tłusta tabliczka pomarańczowa bez pomarańczy... Nie umiem się nią zachwycić. Myślę, że pojedyncze kawałki suszonej czy liofilizowanej pomarańczy by pomogły.

Jakościowo blisko jej do Lindt Excellence Orange, acz oferuje pomarańczę "na inny sposób". Sposób podobny do Mount momami Edel-Zartbitter Blutorange, ale bardziej męczący.

Mama, której jako wspomniałam wcisnęłam resztkę, nie dokończyła. Jak to opisała: "Ta czekolada bardzo mnie nudziła. Czułam pomarańcze i to wyraźnie, ale w nic w niej ciekawego nie uświadczyłam. Jakaś taka... deserowa? Nie wiem, kto lubi takie czekolady, ta był nudna, przeciętna taka".

ocena: 6/10

kupiłam: Auchan

cena: 24,49 zł

kaloryczność: 530 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: czekolada (cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyna sojowa, naturalny aromat waniliowy), naturalny aromat pomarańczowy 1,5%

(miniaturka) Chocolat Bonnat Voiron Chuao 75% "Venezuela" Cacao 75 % Chocolat ciemna z Wenezueli

Kiedy zobaczyłam zestaw tabliczek Pralusa Les Cru d'Excellence: 3 Rare Dark Chocolates, decyzję o zamówieniu podjęłam natychmiast. Żałuję, że 2 z nich występują tylko właśnie jako zestaw, bo jedną Pralus Chuao 75 % w 2017 już jadłam. Uznałam jednak, że skoro było to tak dawno, a wystawiłam jej 10/10 z przyjemnością do niej wrócę. Do zakupu dostałam też parę miniaturek, w tym neapolitanki Pralus Carré De Café Cafe au Lait; Noir "czekolada" kawowa mleczna; ciemna / "kawolada". Byłam pewna, że dostałam miniaturki tylko Pralusa, więc jakież było moje zdziwienie, gdy na dzień przed tym, jak miałam porobić jednej zdjęcia i ją zjeść, doczytałam, że to... miniaturki Bonnata. Marki też francuskiej, ale na którą patrzę krzywo. Mimo że jadłam tylko jedną, Chocolat Bonnat Asfarth 65 % Milk Chocolate. Kojarzyła mi się jednak z nieprzyjemną tłustością... Cóż, wygląda na to, że dobrze się stało, iż trafiła do mnie miniaturka. Miałam bowiem jak zweryfikować odczucia bez narażania się na koszty. A może miałam się przekonać?

Chocolat Bonnat Voiron Chuao 75% "Venezuela" Cacao 75% Chocolat to ciemna czekolada o 75 % zawartości kakao z Wenezueli z regionu wioski Chuao, u mnie jako miniaturka / neapolitanka ważąca 3g. 

Po rozchyleniu złotka poczułam intensywny zapach palono-prażonych orzechów. Dominowały włoskie, a towarzyszyły im łagodniejsze, słodsze laskowe. Orzechy umocniły drzewa - mieszane, i iglaste, i liściaste, rosnące sobie spokojnie w lesie. Ten wprowadził trochę świeżości, która wprowadziła kwaskawo-słodki motyw ni jagód, ni wiśni, łączących się na nieco winnej płaszczyźnie. Całość spowijała znacząca maślaność, kojarząca się z ciężko maślanym kakaowo-orzechowym deserem budyniowym.

Kosteczka już w dotyku była tłusta, a przy odgryzaniu kawałka wydała mi się bardzo, bardzo twarda. Wszak zrobiono ją naprawdę grubą. Nie dało się jej przełamać!

W ustach potrzebowała sekundy czy dwóch, trwając w nich niewzruszenie, a potem rozpływała się w tempie średnim, udając grudkę ocieplającego się leniwie masła. Tłusto pokrywała podniebienie smugami i zmieniała się w gęsty, masywny, dość zbity krem maślany.

W smaku pierwszy przemknął kwasek zespojony ze słodyczą, przywodzący na myśl czerwone owoce i jagody, może z cytrusem, który się przy nich zaplątał.

Ruszyła subtelna gorzkość i odważna, trochę wręcz dosadna, choć nie za wysoka słodycz, a kwaśność cofnęła się jeszcze szybciej niż się pokazała.

Jagodowo-czerwone, niedookreślone owoce w tle mimo nieco poważniejszego, niemal winnego charakteru, zapomniały o w kasku. Przeszły w słodycz, niczym najdojrzalsze borówki amerykańskie albo wręcz dżem (podkręcony winem?) z nich. Ogólnie był to jakby wątek poboczny.

Na przodzie za to rozbrzmiał ogrom drzew. Pomyślałam o wiekowym lesie mieszanym, gdzie styka się aromat drzew żywych i drewna leżącego i na przemian wilgotniejącego i schnącego. W akompaniamencie drzew wkroczyły orzechy włoskie. Odpowiadały za gorzkość, która choć wyraźna, nie była wysoka. Zwłaszcza, gdy zaczęły do nich dołączać orzechy laskowe, te już niegorzkie ani trochę. Za to słodkie i w pewien sposób... maślane?

Słodycz nie szalała, ale rosła konsekwentnie z łatwością wchodząc na średnio-wysokawy poziom. Wydawało się, że stara się nie mieszać do nut reszty, ale to silniejsze od niej i jednak to robi. Przede wszystkim na płaszczyźnie owocowej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa cytrusowe akcenty w owocach zaczęły w końcu przeważać. Nie znaczy to, że rosła kwaśność! Ta wciąż była dość niska. Poczułam grejpfruty i pomarańcze, niewykluczone, że jako kandyzowane skórki... Słodycz uległa im zupełnie i połączyła się z nimi.

Nagle poczułam się, jakby miała do czynienia z nieco przesłodzonym, trochę miodowym winnym grzańcem ze skórką pomarańczy i grejpfruta. Wokół przewijały się też słodkie w specyficzny sposób skórki kandyzowane.

Gorzkość w tym czasie mocno złagodziło masło. Orzechowo-drzewny motyw słabł na rzecz wizji kakaowego, mocno maślanego deseru - chyba w jakimś zimowym wariancie. Wyobraziłam sobie tłustą, orzechową pralinę zrobioną z orzechów... karmelizowanych? Słodycz i do nich się dobrała. Prażono-palone akcenty orzechów podpowiadały karmel, ale słodycz nie była bardzo karmelowa. Robiła aluzje do karmelu, ale nie zaserwowała mi wyrazistego karmelu.

Z czasem orzechowość i palony potencjał wygłaskało masło, masło z korzennymi zapędami i motywem kandyzowanych cytrusowych skórek. Masło... cytrusowo-kakaowe? Albo maślano-korzenny deser z nutą pomarańczy, kakaową śmietanką i kakaem posypany.

Po zjedzeniu został posmak grzańca z kandyzowaną skórką i orzechów włoskich, mocno złagodzonych masłem. Masło... niemal dominowało, choć na zasadzie kontrastu końcowo wychyliła się jeszcze cierpkość mocno palona. Jakbym tak jadła maślany deser, sowicie posypany cierpkim kakao. Niestety jednak, maślaność zepchnęła ją na margines.

Całość mnie nie chwyciła, mimo że czułam potencjał. Czułam też niedosyt gorzkości, niedosyt kwaśności, a słodycz miała niezgrany, denerwujący wydźwięk, mimo że też nie była wysoka. Drzewa, las, orzechy włoskie z dodatkiem laskowych i nuty czerwono-jagodowe, potem wyraźnie cytrusowe i grzańcowe miały potencjał, ale wkomponowano je w zbyt łagodzącą maślaną tłustość. Może gdybym miała więcej, wczułabym się bardziej, ale i tak wiem, że nie zmieniałabym zdania na pozytywne. Za dużo tłustości, a słodycz za prosta. Gdyby więc chociaż cukier dodawano tu trzcinowy zamiast białego, może i mogłabym dać marce szansę. Odstraszają jednak ceny i gramatury (gdybym miała trafić na kiepską czekoladę, wolałabym malutką tabliczkę).

ocena: 7/10

kupiłam: dostałam

cena: nie znam

kaloryczność: 603 kcal / 100 g

czy kupię znów: tak

Składniki: kakao, tłuszcz kakaowy, cukier