Feitoria Do Cacao Peru Maranonn 72 % Chocolate Negro ciemna

Portugalskiej marce Feitoria Do Cacao już jakiś czas temu postanowiłam się przyjrzeć, jednak potem... trochę zapomniałam, inne marki zajmowały mi głowę itd. W końcu nadarzyła się okazja, bo znalazłam ich tabliczki na polskiej stronie. Co ciekawe, chcąc przygotować posta pod recenzję i przypomnieć sobie, na jakiej dokładnie... Nic nie mogłam znaleźć. Z historii skrzynki mailowej, przelewów, zbieranych rachunków i pdf'ów z zamówieniami to zamówienie wyparowało. Dziwne. Miałam jednak nadzieję, że dziwa na tym się skończą, a dalej będzie już miło. Jak przeczytałam w opisie tej tabliczki, zrobiono ją z rzadkiego kakao Puro Nacional z Peru, ponoć wymarłego 100 lat temu. Po badaniach DNA w 2009 okazało się jednak, że ziarna z doliny Marañón były identyczne z ziarnami zaginionego kakao peruwiańskiego Puro Nacional, obecnie kojarzonego głównie z Ekwadorem. Rosną one na na wysokości powyżej 1000 metrów, a jakieś 40% ziaren jest biała.

Feitoria Do Cacao Peru Marañón 72 % Chocolate Negro to ciemna czekolada o zawartości 72% kakao z Peru Nacional, z regionu Maranon.

Po otwarciu poczułam słodki motyw ni likieru, ni wina owocowego czerwonego. Bardzo słodkiego w niemal uroczy sposób, alkoholowego subtelnie, a mieszającego się ze słodkimi malinami i kwiatami. I drobnym akcentem dżemu winogronowego? Słodycz kompozycji była wysoka, ale głównie owocowa. Karmel tylko trochę się do owoców podkradł. Odlegle zaznaczył się jakiś cytrus, a mi przez myśl przeszedł jeszcze sok pomarańczowy i w porywach niemal nieuchwytny likier też chyba pomarańczowy, ale w wydaniu słodko-soczystym, bez żadnej goryczki, skórkowości etc. Obok tego wszystkiego zaznaczyła się jeszcze poważna, spokojna rozgrzana ziemia i delikatny orzechowo-maślany akcent. Kremu orzechowo-pomarańczowego?

Tabliczka była twarda oraz pylista w dotyku. Łamana, trzaskała donośnie i głośno.

W ustach rozpływała się bardzo gęsto i adekwatnie do tego powoli. Była maślano, ale nie za mocno, tłusta, a także kremowa. Niemal do końca zachowywała masywność i w zasadzie kształt, ale nie wydawała się twarda. Raczej jak... konkretne masło orzechowe? Z leciutkim pylistym efektem.

W smaku pierwsza rozbrzmiały słodkie, wyraziste kwiaty, do których po chwili dołączył słodki dżem lub wręcz bardzo słodka amerykańska galaretka "jelly" z ciemnych granatowych winogron.

Odnotowałam delikatną cierpkość - raczej nie owocową, ale winogrona były tak "energiczne", że starały się ją wciągnąć w swój motyw. Ich owocowość zrobiła się nieco poważniejsza, bo przeplotło ją mocno owocowe, a mało alkoholowe wino. Wino czerwone, ale bardzo łagodnie i słodkie. Podkreślało ciemne, słodkie winogrona.

Cierpkość na boku wyszła trochę... kwiatowo? Nasilająca się nuta kwiatów związała się jednak głównie ze słodyczą. Pomógł jej palony karmel, którego też nie brakowało.

Na wzrost słodyczy nieowocowej, winogrona i słodkie owocowe wino przywołały na pomoc... maliny? Maliny jako dżem lub przecier malinowy.

Cierpkość wzbogaciła się o delikatną gorzkość, a do kompozycji zawitała ziemia. Ziemia rozgrzana. Cierpkość trzymała się od tej pory głównie gorzkości, jednak poprzez kwiaty raz po raz podkradała się tez do owoców. Ogólnie więc gorzkość osiągała jedynie średni poziom - większość nut grała bowiem na słodko.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa w owocowej strefie dominowała wizja musu malinowego, winogrona granatowe stały się jedynie echem. Głównie słodkim, choć leciutko cierpkawym echem. Subtelna, szlachetna alkoholowość też nie odpuszczała.

W oddali pojawiła się w tym czasie drobna maślaność, a po chwili cytrusowa nuta. Pomyślałam o soku, jednak ze względu na alkohol, zaraz zmienił się w pomarańczowo-kwiatowy likier. Z maślanością zaczęły się trochę spierać.

W tym czasie ziemia za sprawą kwiatów przeszła w nieco bardziej herbaciany motyw. Owoce przemieszały się z karmelem i ogólnie jako owoce trochę osłabły... Tylko karmelowi podszepnęły bardziej owocowy motyw brandy/koniaku. Wtedy maślaność zaczęła robić drobne aluzje do... nerkowców? Winogronowy dżem wydawał się czysto słodki, że aż mało winogronowy... Winy za to owszem. Nagle okazało się, że... pomarańcza ma więcej do powiedzenia. Otarła się o herbatę, po czym...

Pogodziła się z maślanością, układając się z nią w wizję czekoladowego kremu na bazie nerkowców z nutą pomarańczy.

Nuty ziemi i herbaty starały się utrzymać gorzkość, ale i je w końcu otuliła słodycz kwiatów i karmelu. Kwiaty bardzo zmotywował do działania herbaciany klimat, a karmel... Karmel wykorzystał to, że owoce słabły. Karmelowa brandy na koniec wysunęła się niemal na sam przód.

Po zjedzeniu został posmak kwiatów i maślano-nerkowcowego kremu, dosłodzonych palonym karmelem i lekkim, owocowo słodkim alkoholem. Za nim zaznaczył się niemal uroczo słodki malinowo-winogronowy mus i bardzo nieśmiały cytrus. Gorąca ziemia, zaparzona herbata przełożyły się na drobną cierpkość.

Czekolada była smaczna i ciekawa, jednak niestety dla mnie trochę za słodka. Większość nut wyszła bowiem na słodko. Owoce - granatowe winogrona, maliny i cytrusy, w zasadzie głównie pomarańcza - zdecydowały się serwować dżemy, przeciery, wino i likiery. Nie były zbyt kwaśne. Gorzkości trochę czułam, jednak wolałabym, by nuty ziemi i herbaty zagrały odważniej. Wydawały się wycofane. Za to kwiaty i karmel wyłaniały się, skąd się tylko dały. I one, i te owoce wyszły smacznie, jednak wolałabym, by było ich czuć trochę mniej.

ocena: 8/10

kupiłam: nie pamiętam

cena: chyba około 30 zł (za 50 g)

kaloryczność: 596 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakaowca, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Rapunzel Chocolat Noir 85 % Avec Cacao De Bolivie ciemna z Boliwii

Marka Rapunzel ma lepsze i nieco gorsze tabliczki, jednak w zasadzie jej jedyną większą wadą jest po prostu słodycz. Dlatego też byłam niezwykle ciekawa, jak wyjdzie tabliczka o tak wysokiej zawartości kakao, co dziś przedstawiana, w jej wykonaniu.

Rapunzel Chocolat Noir 85% Avec Cacao De Bolivie to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao z Boliwii, słodzona cukrem trzcinowym Rapadura.

Po otwarciu poczułam zapach szlachetniejszego i nieco bardziej kakaowego kremu typu Nutella. Może zrobionego domowo z orzechów laskowych, kakao, cukru i mleka? Cukru trzcinowego, zapraszającego wręcz melasowy karmel. Karmel trochę alkoholowy? Pomyślałam o bardziej palonym, właśnie karmelowym alkoholowym nadzieniu coś jak z batona wedlowskiego Pawełka (na blogu jest recenzja Toffi). W słodyczy zaznaczyła się też pewna świeżość, jakby kwiaty i odrobinka mięty, ale nie kwiaty jednoznaczne i na pewno nie wyraźnie mięta (chodzi bardziej o poczucie rześkości, świeżości). Wszystko to prezentowało się na łagodnym, spokojnym tle starych drewnianych mebli. W oddali doszukałam się jeszcze soczystości jakiś ciemnych owoców... chyba w czekoladzie lub jako owocowo-czekoladowy krem.

Tabliczka wydawała się masywna i tłusto-kremowa. Przy łamaniu potwierdziła się jej masywność,  twardość, obfitująca w trzaski. Sprawiała wrażenie zbitej.

W ustach rozpływała się powoli, w zasadzie już wolno, ale chętnie. Miała w sobie coś z masła i była bardzo tłusta, a z czasem do tłustości dołączyła wodnistość. Jeszcze umocniła wrażenie tłustości, mimo że w tle wystąpił też drobny, pylisty efekt. Czekolada wykazywała kremowość i miękkość, w której to trzymała swój kształt. Kojarzyła mi się z bardzo gęstym puddingiem o śliskawo-maślanej tłustości, trochę jak Ehrmann High Protein Chocolate Pudding.

W smaku przywitała mnie subtelna słodycz o mocno palonym charakterze. Towarzyszyła jej niemal kwiatowa rześkość, nie będąca jednak jednoznaczną nutą kwiatów.

Za słodyczą zaznaczyło się masło. Rosło w siłę, przedstawiając się jako ubity maślany krem ("whipped buttercream") do ciasta / babeczek w wariancie kakaowym. Właśnie przy nim zaraz pokazało się też kakao: wyraźnie cierpkawe kakao w proszku. Nie jednak jakieś byle jakie, odłuszczone. Po prostu... proste.

Lekka cierpkość po chwili zaczęła rosnąć. Gorzkość miała łagodny charakter, ale właśnie umacniała się bez dwóch zdań. Cierpkość niekoniecznie wiązała się z gorzkością. Poniekąd, poprzez kakao, owszem, jednak coraz wyraźniej czułam też soczystość.

Soczysta cierpkość przywiodła na myśl aronię, acz bardziej w formie jakiegoś kremu aroniowo-czekoladowego z nadziewanych czekoladek aroniowych.

Inne nuty z ochotą przystały na rosnącą, ugodową gorzkość, współgrały z nią. Słodycz popłynęła w kierunku nieco bardziej kakaowej, cierpkawej Nutelli. Albo raczej kremu tego typu, domowej, zdrowej i smaczniejszej alternatywy. Orzechy laskowe, ozdobione cierpkim kakao wprowadziły echo mleka.

Pomyślałam o mocno czekoladowo-orzechowym cappuccino, po czym jednak mi umknęło. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa orzechów laskowych zbierało się coraz więcej. Zaprosiły do gry drewno - może meble zrobione właśnie z drzewa orzechowego? Meble mające już swoje lata.

Drewno zaś obudziło rześkość... jakby kwiatów i mięty, ale bez wyraźnego smaku ani kwiatów, ani mięty. Trzymał się ich chłód podobny do tego anyżu czy lukrecji, ale w ich przypadku też nie jakoś wyraźnie ich smak.

Znacząco wzrosła też słodycz. Trzymała się palonego tonu. Wciąż reprezentowała palony karmel, chylący się ku melasie. Melasie i karmelowej trufli? Do głowy przyszła mi karmelowa, alkoholowa trufla. Nadzienie jakiś szlachetnych czekoladek o karmelowo-alkoholowym tonie i coś a'la Pawełek, ale nie toffi, a wyraźnie karmelowy. Alkoholowe wrażenie sprawiało, że słodycz - mimo że nie bardzo wysoką - odbierałam jako dosadną.

W truflowości przewinęła się też soczystość... Trudna do uchwycenia, ale jednak. Pomyślałam o niemal czekoladowym, dziwnie mało owocowym owocu. Słodko-cierpkawej świdośliwie (ze świeżą miałam do czynienia tylko z jakąś mało słodką odmianą, o czym pisałam na instagramie) i acai? Albo o jakiś ciemnych owocach w czekoladzie, może... jagodzie w czekoladzie (analogicznie do cukierków "śliwka w czekoladzie). A do tego melasie... winogronowo-aroniowej? (Zupełnie abstrakcyjne wyobrażenie.) I aronii w wydaniu bardzo osłodzonym i czekoladowym. Coś jak... aronio-śliwka w czekoladzie?

Palona gorzkość zdawała się jednością z karmelowo-melasową, alkoholową truflą. Mimo że dość wyraźna, z czasem zaczęła coraz bardziej ulegać maślanej nucie. Masło wsparły orzechy laskowe. Tym razem splotły się w wizję ubitego kremu maślanego w wariancie nie kakaowym, a laskowo orzechowym. Kakao w proszku niemal się ukryło...

Po czym wyłoniło się w posmaku, po zniknięciu czekolady z ust. Po zjedzeniu został posmak dokładniej kremu kakaowego z ubitego masła, mieszającego się z karmelem o rześkim, prawie kwiatowym echu. Cierpkość wydawała się jednak należeć nie tylko do kakao, a też do jakby "czekoladowego" owocu, czegoś jak czekoladowa aronio-jagoda a'la "śliwka w czekoladzie"... albo właśnie też śliwka? Z odrobiną alkoholowej masy między owocem a czekoladą.

Czekolada była smaczna. Niemal melasowa, karmelowo-truflowa słodycz w niej nie grała pierwszych skrzypiec zwyczajnie dlatego, że cukru nie było za wiele. Jednak cały czas bardzo wyraźnie ją czuć, że aż nie zgadłabym tych 85% kakao. Dałabym góra 80%. Czuć za to sporo kakao w proszku, acz przybrało tu wydźwięk całkiem przyjemny. Kojarzyło się z kakaowym kremem do babeczek etc. oraz domową, kakaową alternatywą Nutelli z kakao i orzechów laskowych. Niemal nieuchwytne  owocowe - bardziej czekoladowo-owocowe m.in aronii - echo plątało się na obrzeżach kompozycji, ale owoców jakoś mi tu nie brakowało (wyrazistsze nie pasowałyby). Za dużo było mi tu nut maślanych. Podobnie struktura wyszła za tłusto i wodniście jednocześnie. Mimo to, degustacja była całkiem przyjemna.

Wyszła jako tako podobnie do Rapunzel 70 % Kakao Edelbitterschokolade / Chocolat extra noir, a zarazem inaczej. W podlinkowanej czuć drewniane meble, kominek i przyprawy - za sprawą wyższej słodyczy poszły w bardziej korzennym kierunku, podczas gdy w dziś przedstawianej poszły w stronę swoistego chłodu i alkoholową dosadność. Konsystencja dzisiaj przedstawianej była za to wręcz przytłaczająco tłusta.

Jej cierpkawe ciemne owoce i miętowo-kwiatowy chłód trochę kojarzył się z lukrecją i owocowym winem znanym z np. Zotter Labooko Bolivia 90 % Dark Chocolate (2023/24).

ocena: 7/10

kupiłam: naturitas.pl

cena: 16,01 zł (za 80g)

kaloryczność: 636 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, kakao w proszku, cukier trzcinowy pełny

Blanxart Chocolate Negro 70 % Cacao con Frambuesa y Asai / Dark Chocolate 70 % with Raspberry & Acai ciemna z malinami i jagodami acai

Nie lubię marki Blanxart przez ich okrutną tłustość, która w dodatku wręcz spłyca smak. A jednak, ku mojemu zaskoczeniu, ich Blanxart Chocolate 70 % Cacao Negro / Dark with coconut sugar mi smakowała. To była podwójna niespodzianka, bo uważam, że cukier kokosowy rzadko do której czekolady pasuje przez to, jak imperatywny jest. Tu jednak się spisał. Stąd, gdy natknęłam się na obiekt dzisiejszej recenzji na aukcji sprzedawcy, u którego robiłam trochę większe zamówienie, postanowiłam dać szansę. Połączenie dodatków bowiem, malin i jagód acai, wydało mi się ciekawe i kuszące. Za czekoladę wzięłam się na Wołowcu, na który weszłam z Jarząbczego Wierchu. Taak, mocno w dół, by minąć dwie przełęcze, a potem znów mieć podejście. Wcale jednak nie bardzo męczące, za to bardzo widokowe. Ten czerwony szlak jest naprawdę piękny i cieszę się, że na niebie było sporo chmur, więc słońce nie dręczyło.

Blanxart Chocolate Negro 70% Cacao con Frambuesa y Asai / Dark Chocolate 70% with Raspberry & Acai to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao (miazga + tłuszcz) ze sproszkowanymi malinami i jagodami acai, słodzona cukrem kokosowym.

Otworzywszy, poczułam zapach złożony z mnóstwa owoców: malin, jagód, owoców leśnych i cytrusów oraz trochę ziemistej czekolady. Owoce miały dość pudrowy wydźwięk, ale nie całkiem. Częściowo wchodziły jednocześnie w słodziutkie wino ni czerwone, ni różowe. Niedookreślony, szlachetniejszy wyrób bardziej kompleksowo owocowy, może tylko leciutko alkoholowy... albo nawet i nie? Pomyślałam o winie, ale jakby bez alkoholu (?) z dodatkiem malin, wiśni, jagód. W tle zaznaczył się trochę przypalony chleb żytni. Słodycz mimo że średnio wysoka, wydała mi się dosadna. Tylko w części należała do owoców. W słodkiej strefie równie wiele do powiedzenia miała słodycz palono karmelowo-melasowa, która w jedno splatała swą ciężkość z rześkością mokrych skał. Do tego wszystkiego dołączył motyw starych książek i papieru. 

Tabliczka przypominała skałę zarówno pod względem twardości, jak i takiej masywności. Była konkretna i trzaskała spodziewanie głośno. Przekrój wyglądał na bardzo ziarnisty. Widać w nim też, jak i prześwitujące na spodzie tabliczki, drobinki owoców.

W ustach czekolada rozpływała się powoli. W pierwszej chwili wydawała mi się bardzo zbita i gęsta. Na pewno także trochę pyłkowa. Minimalnie miękła, ale kształt zachowywała do końca. Była maślano, ale nie mocno, tłusta. Proszkowość, która narastała odciągała od tego uwagę. Część tego pyłku / proszku, rozpuszczała się. Podobnie jak narastająca soczystość, która rozchodziła się od pyłku. Do niej z czasem doszła wodnistość, a czekolada miała nieco tłuste wykończenie. Sporadycznie na języku zaznaczały się drobinki, które nawet dało się wyhaczyć i pogryźć. Te były twarde w pestkowy sposób. 

Po zniknięciu masy jednak w ustach w zasadzie nic nie zostawało. Zdarzyło się, że zaplątała się drobinka, ale o marginalnym znaczeniu.

W smaku przywitał mnie owocowy motyw. Przewodziły w nim słodko-kwaskawe maliny... Zaraz wręcz malinki. Słodziutkie, urocze i... pudrowe? Pomyślałam o cukierkach pudrowych. W oddali zaznaczyła się leciuteńka owocowa cierpkość, jednak słodycz odwracała od niej uwagę.

Ogólna słodycz się nie oszczędzała i wzrosła. Rosła wraz z owocowością, ale nie była tylko owocowa. Pomyślałam o karmelu, związanym z... suchymi, starymi książkami? W czekoladzie zaplatała się nuta papieru.

Niska gorzkość zgłosiła swoją obecność, jednak wydała mi się bardzo wycofana.

Do malin dołączył akcent cytryny, podkreślając leciutki kwasek. Nie mocno, ale wyczuwalnie. Obudził ciemne owoce leśne, coś cierpkawo jagodowego, powiedziałabym, że też czarne / fioletowe maliny. Acz to właśnie zwykłe, słodkie maliny dominowały.

W tle zawinął się lekki... mleczny akcent lodów owocowych na mleku? Malinowo-cytrynowych gelato?

Gorzkość nasiliła się, jako że wzmocniła ją wilgotna, czarna ziemia oraz chłodne skały. I butwiejące drewno? Ziemia podszepnęła owocom wino. Przyszło mi do głowy słodkie wino malinowe. Raczej różowe i... nieszczególnie alkoholowe, łagodne.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa obok tego wszystkiego nagle pojawiła się słodycz zupełnie inna. Palona i dosadna, trochę melasowa, trochę karmelowa. Próbowała ukryć nutkę papieru (tabliczka musiała przesiąknąć papierem, w który była zawinięta).

Słodycz ta zmotywowała kwasek. Owoce nasiliły się, serwując mi kwaskawy jogurt pitny. Wariant malinowy. W miejsce cytryny weszło więcej ciemnych owoców leśnych, coś jagódkowo-wiśniowego. Trzymały się jednak parę kroków za malinami. Wino zmieniło się w słodki, trochę palony kompot.

W gorzkości łączył się pewien chłód należący do skał i wilgotnej ziemi, wraz z dymem. Cierpki dym podkreślał się z palonością karmelu. Ten przechodził w melasę. Do głowy przyszedł mi palony... papier do pieczenia? I przemknął nieco przypalony... Ciemny chleb posmarowany masłem?

Końcowo owoce zrównały się z nutami bardziej czekoladowymi. Jakby poprzez papierowe echo wróciły cukierki pudrowe. Wkomponowały słodycz w owoce. Były to jednak... cukierki naturalne i kwaskawe. Dominowały maliny, choć asystowały je cierpkawe, jagódkowate owoce.

Po zjedzeniu został posmak kwaskawo-słodkich malin oraz lekko cierpkich ciemnych owoców leśnych, mieszających się z motywem masła i lodów mlecznych oraz cierpkim dymem i chłodem skał. Było cierpko-gorzkawo, trochę ziemiście, ale wszystkie takie poważniejsze nuty zdawały się podlegać słodyczy. Słodycz nieowocowa zaznaczyła się jako maślany karmel, którego trzyma się echo melasy, ale raczej subtelnie.

Czekolada była bardzo dobra, co mnie zaskoczyło: tłustość Blanxartów ukryła się za proszkowością i lekką soczystością. Trochę mi żal, że mocarniejsze, "ciemniejsze" nuty Blanxart Chocolate 70 % Cacao Negro / Dark with coconut sugar tu trochę osłabiły owocowe, ale nie mogę porównywać czystej z tabliczką owocową. To bardzo dobra czekolada owocowa. Czuć wyraźnie maliny, jagody acai w sumie też, choć one zatapiały się w czekoladowość. Owoce wyszły dynamicznie, współpracowały z bazą, tworząc z nią jedność. Wyszła znacznie lepiej niż Zotter In-Fusion Sour Cherry in Cacao / Sauerkirsch in Kakao. Ogromny plus, że owoce dodali kosztem cukru, a nie kakao. Wszystko trochę psuł akcent papieru, którym czekolada przesiąkła, a także jednak lekka tłustawość (choć całkiem nieźle szło jej chowanie się w zrozumiałej proszkowości). 

ocena: 9/10

kupiłam: Allegro

cena: 24,31 zł

kaloryczność: 585 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: kakao, cukier kokosowy 28%, tłuszcz kakaowy, maliny w proszku 1%, acai w proszku 0,5%

Dolfin Chocolat Noir - Puur - Dark Sesame grille Dark Chocolate with roasted sesame ciemna 60 % z sezamem

Gdy przypadkiem natknęłam się w internecie na nowości marki Dolfin, oczy mi rozbłysły. Do marki mam ogromny sentyment. Wszak to z nią zaczynałam odkrywać lepsze czekolady i, opisując je, zaczęłam odkrywać, że ze słodyczy, to właśnie czekolada jest moim światem. Pech chciał, że był środek upalnego lata... I nagle przyszła luka pogodowa, ochłodzenie. Prawie, jakbym dostała znak od Wszechświata! Od razu zamówiłam, co ciekawsze tabliczki. Potem już tylko czekałam na powrót cieplejszych dni, by zabrać którąś w góry. Wybrałam jedyną z dość krótką datą, trochę żałując, że to akurat z sezamem. Wolałabym zostawić ją na koniec, bo chyba na nią nakręciłam się najbardziej. Wszak sezam bardzo lubię, a do czekolad dodają go niezwykle rzadko! Tabliczkę wzięłam ze sobą na Jarząbczy Wierch, na który weszłam z Trzydniowiańskiego Wierchu przez Kończysty Wierch. Kocham tamtejsze granie i widoki!

Dolfin Chocolat Noir - Puur - Dark Sesame grille Dark Chocolate with roasted sesame to ciemna czekolada o zawartości 60% kakao z prażonym sezamem.

Po otwarciu rozszedł się wyrazisty zapach oleju sezamowego, któremu wtórował prażony sezam o niemal wytrawnym charakterze. Wiązał się z pewną roślinnością i goryczką, która bardzo odlegle skojarzyła mi się z sałatką z glonów wakame z olejem sezamowym. Obok zaznaczyła się ziemia i mokre drewno, jak również paloność czekolady. Ta nie była w jakiś szczególny sposób konkretna, ale jeszcze podkreślająca prażony motyw sezamu. Gorzkość ogólna była dość silna, ale złożył się na nią i sezam, i czekolada. Słodycz zaś, o trochę karmelowo-cukrowym wydźwięku, wyszła bardzo wycofana.

Twarda tabliczka głośno i krucho trzaskała przy łamaniu. Sezam trzymał się jej dość porządnie. Dodano go nie za dużo, nie za mało. Ilość optymalna. A jednak bardzo rzadko zdarzały się kęsy - w zasadzie tylko, gdy robiłam kąski-kęsiki - bez niego.

W ustach czekolada rozpływała się dość wolno, dając się poznać jako gęsta i trochę maślana. Ogólnie jednak nie była bardzo tłusta. Kremowa i mazista za to owszem. Miękła bardzo łatwo. Gdy odgryzałam kawałek, wydawała się lekko pyliście trzeszcząca. Wyłaniający się dodatek chwilami podkreślił w niej jeszcze lekką wodnistość. Z ciekawości ze dwa czy trzy razy pogryzłam go na próbę wcześniej obok czekolady, ale ta wydawała się wówczas ulepkowata. Sezam był taki, jak i gryziony na koniec. 

Wolałam więc gryźć sezam, gdy czekolada zniknęła.

Sezam gryziony na koniec strzelał bardzo subtelnie. W większości raczej miękkawo trzeszczał. Chwilami udawał świeży.

W smaku od razu poczułam lekką gorzkość i wytrawność oleju sezamowego.

Gorzkość szybko okazała się palona, ale często - nie w każdym kęsie tak samo - trochę... ugodowa w stosunku do nutki oleju sezamowego? Ta nie była bardzo silna, ale nie dało się na nią nie zwracać uwagi. Przemknęła myśl o sałatce z glonów wakame z nim, po czym... Trochę się ten olej wycofał. Prażony sezam dość często też zgłaszał swą obecność.

Zaraz wkroczyła też słodycz. Zawarła w sobie leciutką, niedookreśloną orzechowość, ale i sporo cukru. Cukier wkomponowała zaraz w jakiś ciepło-rozgrzewający likier... dosłodzony wanilią?

Orzechowa nutka czasem wydawała się wzbogacona o pewną... roślinność? Jakby miksu pestek i ziarenek (nie tylko sezamu) do sałatek?

Czekolada spróbowana osobno, bez ziarenek, też smakowała trochę wytrawnym olejem sezamowym. Ziarenka wplatały ten wątek bez trudu, więc ogólnie nie musiałam ich gryźć, by je poczuć. 

Gdy na próbę pogryzłam sezam obok czekolady ta wydała mi się maślano-wodniście-oleista, a sezam średnio wyrazisty. Wolałam więc gryźć go na koniec.

Ogólna orzechowość z czasem zatonęła w palonej toni jako... palone orzechy? Orzechowe kakao? Do głowy przyszło mi gorące kakao, łączące gorzkość ze słodyczą, która wręcz rozgrzewała. I... Nibsy o nieco ziemistym zacięciu? A do tego sezam czarny, bardziej gorzkawy i wytrawniejszy od białego.

Słodycz jakby trochę bała się sezamowej wytrawności i trzymała się boków. Z jednej strony wydawała się oderwana od reszty i niedopasowana, z drugiej... chwilami dawała się we znaki. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dołączyła do niej maślaność i wzrosły razem. Pomyślałam o maślanym karmelu. Echo wanilii podkreślało jego łagodny, niepalony charakter. Nasilał się aż nagle prawie zupełnie pochłonął wytrawną goryczkę sezamu. 

W oddali doszukałam się jeszcze wątlej soczystości, a czasem jakby roślinnego motywu... Wilgotnego drewna? Zwłaszcza w kęsach z większą ilością sezamu pobrzmiewało drewno nasiąknięte wodą, zaś w kęsach gdzie trafiło się np. jedno ziarenko lub akurat mniej prażone, soczystość pozwalała sobie na odrobinkę więcej. Trzymała się słodyczy.

Wyłaniający się sezam wydawał się też podkreślać maślaność i oleistość - głównie, ale nie tylko sezamową - w czekoladzie. Końcowo słodycz maślanego, niezbyt palonego karmelu znów się go wystraszyła, acz dała radę jeszcze zaznaczyć się w gardle.

Sezam gryziony na koniec przeważnie był dość wytrawny. Prażony bardzo różnie. Raz mocno, raz średni, raz minimalnie. Czasem szedł w bardziej surowo-orzechowawym kierunku. Ze dwa czy trzy razy zdarzyło mu się zrobić aluzję do popcornu. Smakowo tonował słodycz. A gdy trafiło się więcej ziarenek, ogólnie zagłuszał czekoladowość.

Po zjedzeniu został posmak prażonego, wytrawnego sezamu z echem oleju sezamowego. Czułam też maślaność czekolady i akcent gorącego kakao na mleku. Obok stanął łagodny, słodki maślany karmel, wzmocniony wanilią, który jednak i tak wydał mi się trochę zagubiony. Za to w gardle słodycz na małe co nieco sobie pozwoliła.

Czekolada mnie rozczarowała. Była w porządku, jednak liczyłam na coś innego. Znając Dolfina, widząc zawartość kakao, myślałam, że kompozycja pójdzie albo w sezamkowym, albo w neutralnym kierunku. Za nic był nie zgadła, że wplecie motyw oleju sezamowego, z którym zbytnio się nie lubię (zależy w czym). Słodycz czekolady niby jawiła się jako niska, ale w gardle się zaznaczała. Wydawała się... trochę nie na miejscu. Gorzkość samej czekolady, ta kakaowa, nie popisała się. Palona, leciutko orzechowa i w porywach ziemista baza przypominała raczej gorzkawe gorące kakao niż porządnie gorzką ciemną czekoladę. Sezam dominował... głównie motywem oleju sezamowego dopiero potem jako prażone ziarenka. Pierwszy mocno zabarwił bazę, która końcowo zdecydowała się na maślaność. Szkoda. 

Lindt Excellence Roasted Sesame Dark była o wiele słodsza, jednak nawet przy mojej wrażliwości na słodycz, uważam, że akurat to sezamowi w czekoladzie pasuje.

ocena: 7/10

kupiłam: SmaczaJama.pl

cena: 16,90 (za 70g)

kaloryczność: 545 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, sezam 6%, tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyna sojowa; naturalny aromat waniliowy

Endangered Species Cranberry & Almonds 72 % Cocoa Dark Chocolate ciemna z suszoną żurawiną i migdałami

Jadłam tylko jedną czekoladę amerykańskiej marki Endangered Species (Endangered Species 72 % Dark Chocolate with Hazelnut Toffee) i niezbyt mi odpowiadała, jednak nie w sposób, bym miała skreślić całą markę. Po prostu wariant był nie po mojemu. Gdy jakiś czas temu trafiłam na sporo tabliczek tej marki na polskie stronie, wyglądały zupełnie inaczej od tamtej. Jak ten czas leci! W sumie więc, biorąc pod uwagę, jak dawno jadłam podlinkowaną, to mogły być już zupełnie inne czekolady. Ileż to zmian marka i jej oferta mogły przejść. Niezrażona zamówiłam więc kilka, myśląc o nich głównie w kontekście gór. Uznałam, że jedzenie zacznę od tej, bo... jakoś tak w mojej głowie ten wariant zapisał się jako lubiany przez Amerykanów. Amerykańskie marki często łączą migdały z żurawiną. Mnie ten duet wydaje się smaczny, ale jak wiele takich, nie wyjątkowy. Gdy mam myśleć w kontekście dodatków do czekolady? Ot, może być, może nie być. A jednak kupiłam, bo z kolei u nas w Polsce nie należy do zbyt popularnych i nie jadłam za wielu takich czekolad. A w górach wiedziałam, że przejdzie. Wzięłam ją na Trzydniowiański Wierch, na który weszłam z Siwej Polany Doliną Chochołowską, przez Polanę Trzydniówkę.

Endangered Species Cranberry & Almonds 72% Cocoa Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 72 % kakao z suszoną żurawiną i migdałami.

Po otwarciu rozszedł się palony, trochę gorzki zapach, kojarzący się ze słodką czekoladową kawą. Czarną, acz smakową; ze smakowym, nieco nadto słodkim syropem. Słodycz połączyła cukrowość ze sporą dawką wanilii. Tuż obok wystąpiła słodko-kwaśna żurawina, idąca trochę w kandyzowanym kierunku, acz dało się rozpoznać, że dodano owoce suszone. Migdały prawie zupełnie się ukryły. Po podziale i w trakcie jedzenia, wydawało mi się, że doszukałam się ich akcentu, skrytego w czekoladowej kawie.

Przy łamaniu tabliczka trzaskała bardzo głośno i głucho. Była bardzo, bardzo twarda. Przekrój ujawnił, że dodano do niej średnią ilość średnich kawałków migdałów i małą ilość średnich i małych żurawin. Migdały łamały się idealnie wraz z czekoladą, żurawina zostawała w którejś z części.

W ustach czekolada rozpływała się dość powoli, wykazując kremowość i lekką suchość. Tłustość niby była, ale dobrze się chowała. Podobnie jak znikoma pylistość, więc ogół odebrałam jako względnie gładki. Czekolada długo zachowywała masywność, maziście pokrywając podniebienie i z wolna odsłaniając dodatki. Zdecydowanie wolałam gryźć je na koniec. O ile migdały były takie same niezależnie od czasu, tak żurawina gryziona wcześniej była twardsza i nieco suchsza, ale nie sucha. 

Czekolada znikając, wyszła już trochę tłusto rzadko i wtedy brałam się za dodatki. Potwierdziło się, że ogólnie dodano ich średnią ilość. Migdałów więcej niż żurawiny: na migdały trafiałam w większości kęsów, na żurawinę od czasu do czasu. Przeważały kawałki średniej wielkości, ale trafiłam też na trochę małych, gdy chodzi o migdały. Żurawiny wystąpiły w postaci malutkich całych owoców oraz chyba paru kawałków. Gryząc uważnie, dało się zrobić kęsa bez nich.

Migdały były chrupiące-delikatne, czasem wręcz trzeszczące.

Żurawina gryziona na koniec zdążyła już trochę nasiąknąć i przedstawiła się z nieco bardziej, acz też nie mocno, soczystej strony. Wciąż była konkretna i twardawa, acz nie bardzo twarda. Trzeszczała od skórek i jawiła się jako lepko-konkretna.

W smaku od początku czuć średnią, choć wyrazista, słodycz i średnią, paloną gorzkość. Słodycz nagle podskoczyła, podrzucając wizję czarnej kawy z czekoladowym sosem. Jego słodycz wyszła trochę dusznie, co umocniła wanilia, która zawarła sojusz z cukrem.

Palona nuta rosła, jednak nie przełożyła się na wysoką gorzkość. Ta była łagodna, czego pilnowała drobna maślaność.

Czasem, gdy któryś przegryzłam lub chociaż zahaczyłam zębem, dodatki dość szybko dawały o sobie znać. Migdały wpisywały się w czekoladowość, jakby próbując nieco poskromić słodycz, zaś żurawina bardziej się wyróżniała z racji słodkiej soczystości.

Gorzkość i intensywna słodycz po kawowym starcie zmieniły się w kawowe, kawowo-migdałowe brownie lub murzynka je udającego. To w nich miejsce znalazła sobie maślaność. Wyobraziłam sobie ciasto polane trochę przesłodzonym, kakaowym sosem /syropem.

Czekolada sama w sobie miejscami lekko przesiąkła dodatkami. Z czasem ich nuty leciuteńko się odzywały, jakby niezależnie od kawałków. Gdy z ciekawości próbowałam raz po raz samej czekolady, czasem miała w sobie coś z migdałów i żurawiny, acz mocno nimi nie smakowała. Czasami za to w ogóle ich nie czuć. Wtedy czekolada wydawała się nieco bardziej ziemista i mniej słodka (dodatki jakby to wyrównywały, lekko podkręcając ziemistość i mocno podkręcając słodycz?).

Żurawiny ogólnie łatwiej dawały o sobie znać, ale robiły to rzadziej (bo było ich mniej). W zestawieniu z migdałami, odciągały od nich uwagę. A jednak niegryzione dodatki, choć odzywały się, pozostawały daleko za smakiem bazy. Kiedy trafiłam na większą kulkę żurawiny, podczepiała się pod syropową słodycz, podrzucając wizję syropu / sosu żurawinowego.

Niegryzione migdały trochę łagodziły ziemistość i nieco delikatniej, słodycz.

Gdy z ciekawości parę razy pogryzłam dodatki obok czekolady, całkiem nieźle współpracowały jako migdałowe ciasto czekoladowe z bardzo słodką, niemal kandyzowaną żurawiną. Słodycz ogółu wtedy wydawała się silniejsza i trochę męcząca, drapiąca.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa palona nuta umocniła trochę gorzkość. Wyłoniła się subtelna ziemistość... Jakby niepewna, czy może sobie na coś pozwolić, aż w końcu faktycznie bardziej się wychyliła i... oddała pole do popisu gorzkości palonej. Łagodny wątek migdałów i słodka soczystość rozchodzące się od kawałków trochę podkreśliły ją... W zasadzie podkręcały się nawzajem.

Słodycz też jeszcze wzrosła. Wspięła się na wysoki poziom, a w obliczu nawet tej lekkiej soczystości, zrobiła się wyraźnie karmelowa. Jak karmelowo-czekoladowy sos...? Albo raczej Karmel czekoladowy! W dodatku podkręcony wanilią.

Gdy na koniec gryzłam dodatki, czasem któryś dominował, czasem występowały w duecie zgodzie.

Migdały były delikatnie, łagodnie słodkie w naturalny sposób i podprażone minimalnie. Chwilami jakby wcale.

Żurawina gryziona na koniec była głównie słodka. Wyraźnie suszona, acz robiąca aluzje do kandyzowanej. Kwasek jedynie się w niej przewijał.

Po zjedzeniu został posmak dodatków: łagodnych migdałów i słodko-soczystej żurawiny. Czekolada wystąpiła jako zakalcowe ciasto czekoladowe i kawa z litrami słodkich sosów - waniliowo-czekoladowego i karmelowego - też całkiem wyraźnie się zaznaczyła. Jej goryczka trzymała się paloności.

Czekolada była smaczna. Co prawda trochę ryzykownie słodka, ale nie bardzo męcząca i jednak gorzka na poziomie całkiem niezłym. Słodycz miała wydźwięk bardzo syropowo-sosowaty, trochę duszny, ale nie dominowała. Paloność, motyw ciasta czekoladowego i trochę ziemi mieszały się w niej z dodatkami: nienachalną żurawiną i delikatnymi migdałami. Migdałów dodano odpowiednią ilość, dzięki czemu czuć je dobrze i nie zostawiły niedosytu, żurawiny trochę poskąpiono, ale nie była na tyle zachwycająca, że bardzo by mi zależało, by takiej dodano więcej. Gdy chodzi o wielkość kawałków, wyszło uniwersalnie, bo nie była to ani drobnica, ani całe. To kompozycja spokojna, prosta, ale nie nudna.

Odebrałam ją lepiej niż Endangered Species 72 % Dark Chocolate with Hazelnut Toffee, w której chyba po prostu dodatek zrobili kiepsko i baza tym przesiąkła.

ocena: 8/10
kupiłam: pl.iherb.com
cena: 20,72 zł (za 85g)
kaloryczność: 551 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: czekolada (miazga kakaowa, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, lecytyna sojowa, wanilia), migdały, suszona żurawina, cukier trzcinowy, proszek celulozowy, olej słonecznikowy

ciastka korzenne Tago Dzwoneczki / Ginger Bells

Jakiś rok czy dwa lata temu Mama co i raz powtarzała, że zjadłaby dobre ciastka korzenne, a ja się cieszyłam, że mnie nie ciągnie, bo jak to ciastka, w ogóle mogłyby dla mnie nie istnieć. Potem jednak przyszedł mi pomysł na twarożek stylizowany na lody Magnum Double Gold Caramel Billionaire Golden Caramel Chocolate Tub, do którego to właśnie potrzebne są ciastka korzenne. Annas Original Ginger Thins; po zmianach 2024 sprawdzały się, mimo że nie były ideałem. Nie widziało mi się jednak znowu wydawanie takiej kwoty na jedynie trochę ponadprzeciętne ciastka. Pomyślałam, że pierwsze lepsze z dobrym składem powinny dać radę, ale Coppenrath Cosmo Cookie Butter + Spices pokazały mi, że tak łatwo nie jest. A niezłe ciastka korzenne zaczęły mi być coraz bardziej potrzebne, bo do głowy przyszedł mi jeszcze sernik, do którego miały robić za spod. Mama podpowiedziała, bym kupiła jakieś w Auchan, bo pewnie tam jest największy wybór. Jakież było moje zdziwienie, gdy były... Tylko te. I tak w akcie desperacji, trochę obrażona na jakieś drogie wielkie marki, kupiłam. Cena wydała mi się niska i nie obiecywała niczego szlachetnego, ale miałam już pokaz, że i droższe ciastka nie spełniają oczekiwań. Pamiętałam niby, że Tago Delicious Cookies ciastka korzenne były dobre, ale tyle się pozmieniało przez te lata... No, i nie był to dokładnie ten sam produkt.

Tago Dzwoneczki / Ginger Bells to herbatniki korzenne; sztuka waży 3g.

Po otwarciu poczułam silny zapach cukru i przypraw korzennych, wymieszanych w jedno oraz motyw silnego wypieczenia. Za nimi krył się sztucznawo-plastikowy, tani wątek. Trudny do uchwycenia, ale obecny. Z przypraw za to bez trudu da się wyróżnić słodki cynamon, imbir i echo goździków, mających ostrawe zapędy. Słodycz stała na średnim poziomie, lecz w niej też - jak i w ogóle - było coś rozgrzewająco-ostrego.

Ciastka w dotyku wydały mi się bardzo suche i lekko pyliste, bo i zostawiały pyłek na dłoniach. Były twardawe i kruche, przy czym dość mocno się kruszyły.

Podczas gryzienia twardo i bardzo głośno chrupały, gdyż istotnie były bardzo twarde. Potwierdziła się też ich suchość. W ustach zmieniały się w jakby lekko ziarnistą zawiesinę. Nasiąkały średnio ochoczo, ale gdy im się na to pozwoliło, nasiąkały i rozpuszczały się. Robiły to jednak w sposób ziarnisty, z wyczuwalnymi drobinkami przypraw i kryształkami cukru.

W smaku ciastka uderzyły słodyczą. Była średnio wysoka, ale dosadna. Wydała mi się rozgrzewająca, po czym okazało się, że to dają o sobie znać przyprawy korzennymi. To jednak słodycz prawie cały czas dominowała.

Za przyprawami przemknęła dziwna, sztuczna, wpisująca się w słodycz, nuta, po czym przyprawy się nasiliły, odciągając od tego uwagę. Wyłonił się cynamon, mieszający się z także niespieszącym się imbirem. Zrównały się. Zaznaczyła się przy nich lekka goryczka, a następnie odezwały się ostre, ale nie silne, goździki.

Słodycz rosła i rosła w czysto cukrowy, drapiący sposób. Mniej więcej w połowie jedzenia kęsa, przyprawy prawie się z nią zrównały, acz i tak to ona rozdawała karty. Raz po raz trochę nasilała się a to któraś z przypraw, a to mocno cukier.  Smaki rozchodziły się bowiem też z drobinek, zaznaczających się na języku. Słodycz podskakiwała raz po raz, gdy trafiał się kryształek. Chwilami jakby próbowała przygłuszyć przyprawy korzenne.

Kiedy tak cukrowa, przesadzona słodycz prezentowała się ze wszystkich stron i drapała w gardle, a przyprawy korzenne próbowały nieudolnie za nią nadążyć, w tle przewinął się motyw kartonowo-pszenny, mocno wypieczony i lekko w tym goryczkowaty.

Końcowo słodycz trochę drapała w gardle, ale związało się to z rozgrzewającym, korzennym tonem. Na końcówce zrobiło się bardziej imbirowo-cynamonowo-goździkowo, acz i słodycz nie utraciła siły.

Po zjedzeniu został posmak mocno korzenny, wręcz ostro piekący w język, w czym czuć imbir, cynamon i goździki, a całość wpisywała się w mocne, goryczkowate wypieczenie tanich ciastek. Słodycz trochę dawała się we znaki na poziomie gardła, ale po zjedzeniu nie wydawała się aż tak męcząca, bo częściowo przykryła ją pikanteria. Ona jakby... próbowała zwalić to drapanie na przyprawy. Czuć, że to słodycz, ale w posmaku nie tak strasznie jawna.

Po tych ciastkach muszę zwrócić honor dla Annas Original Ginger Thins po zmianach 2024 (a więc pogorszonych względem wersji z 2015).

Do bólu kiepsko-średnie. Same w sobie smakowo może jeszcze by wyciągnęły, ale nie podobała mi się twarda w niepozytywny sposób struktura.

Były tak do bólu średnio półkowe, tak słodkie i za mało charakternie korzenne, że w pewnej chwili zlękniona, stwierdziłam, że nie chcę z nimi robić wspomnianego sernika, bo zwyczajnie go nimi zepsuję. Acz pomyślałam na spokojnie i doszłam do wniosku, że może jako spód z masłem i dodatkowymi przyprawami jakoś się jednak sprawdzą.

Ciastka zmieliłam i wymieszałam z masłem oraz łyżeczką przypraw (cynamon, imbir. goździki), wyłożyłam na spód blaszki do pieczenia. Wylałam na to masę serową i upiekłam. Efekt był... tragiczny. Spodem zepsułam sobie swój idealny sernik. Korzenność się schowała, ciasteczkowość jakoś też uciekła. Na przód wybiła dziwna goryczka, dyktując spodowi jakby spalony, ale nie w 100%, charakter. Poszedł w dziwną wytrawność jakby... spalonego kurczaka? Paluszków, ale z goryczką zamiast soli, trochę jak Lotus The Original Speculoos? W dodatku masa serowa od nich, od dołu wchłonęła jakby trochę dziwną słodycz. Zastanawiam się, czy gdybym piekła krócej, nie poszłyby w spaleniznę... Tylko że wtedy masa serowa mogła by się nie dopiec, więc trochę kiepsko.

Spód z tych ciastek był co prawda wilgotny od masy, ale trochę nazbyt... sypko-luźny. Zupełnie do czegoś takiego się nie nadają. 

By zjeść sernik ze smakiem, musiałam odciąć i wyrzucić spód. Mama, którą kawałkiem poczęstowałam, zrobiła to samo, bo "ten spód okropny, gorzki jakiś...".

Mama wierzyła mi z tym... umiarkowanie, przebąkując, że może po prostu za długo piekłam i przypaliłam, przejęła ciastka i zrobiła z nimi sernik na zimno, bez pieczenia (po prostu poukładała i wylała na nie masę). Werdykt: "Ciastka zepsuły mi ciasto! Zrobiły się okropnie gorzkie. Słodkie i gorzkie, a mało korzenne. Nie mam pojęcia, dlaczego, skoro ich nie piekłam. Nasiąkły i nie były już takie twarde, więc struktura w porządku, ale ten smak... No okropne".

Jak pisałam, trochę (15g) dodałam do twarożku stylizowanego na lody Double Gold Caramel Billionaire. Twarożek (jogurt typu greckiego Piątnicy i pół twarogu Pilos) wymieszałam z 2 łyżeczkami cynamonu, dodałam jakieś 30g orzechów pekan, 15g Zottera Labooko Caramel i ciastka Tago.

Twarożek i zacne dodatki tylko podkreśliły wady ciastek. Słodycz wydała mi się jeszcze silniejsza. Ciastka smakowały za cukrowo słodko nawet przy białej karmelowej czekoladzie. Jej szlachetność nie działała na korzyść ciastek. Chwilami ich słodycz zalatywała mi dziwną sztucznością. W obliczu mocno cynamonowej twarożkowej bazy, przypraw w ciastkach brakowało mi jeszcze bardziej. A jednak dołożyły się do grzania i drapania w gardle. Oczywiście wraz ze słodyczą. W tym wydaniu wyraźniej czuć goryczkę, która przeszkadzała nie tylko w odbiorze ciastek, ale całego deseru. 

Przynajmniej strukturę mogę pochwalić, bo do twarożku pasowała. Ciastka nie rozpuszczały się bowiem za szybko, a powoli nasiąkały i miękły. Nie męczyły już twardością i suchością.

Te ciastka do kombinacji się nie nadają. Za to same w sobie są zwyczajnie nieciekawie średnie.

 ocena: 4/10 (jako spód 2/10, w twarożku 4/10)

kupiłam: Auchan

cena: 9,99 zł (za 300g)

kaloryczność: 442 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: mąka pszenna, cukier, syrop cukru inwertowanego, tłuszcz palmowy, przyprawy korzenne (1,3%): cynamon, goździk, imbir; substancja spulchniająca: węglany sodu

Beskid Chocolate Tajlandia Chathaburi Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 70 % Kakao ciemna z Tajlandii

Długo na moim blogu było niewiele czekolad z kakao z Tajlandii, ale zaczęły pojawiać się częściej w sklepach, w których zamawiałam i wkręciłam się w nie. Gdy więc zobaczyłam, że i Beskid skombinował coś z tajlandzkiego kakao, bardzo się ucieszyłam. Już Beskid Chocolate Tajlandia Mark Rin Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 100 % Kakao była bardzo intrygująca (moja pierwsza tajlandzka setka!), a bardziej czekoladowa, o zawartości bardziej typowej dla Beskidu? Tak, tak, tak! Dziś przedstawianą zrobiono jednak z innego kakao. Trochę żałowałam, że nie ma szans, by porównać tabliczki dokładnie z takiej samej odmiany, ale wierzyłam, że w Beskidzkie wiedzą, co robią. Dziś prezentowaną zrobiono z rzadkiej odmiany Chumphon 1, rosnącej w regionie Chanthaburi. To zaś oznaczało, że... mogłam ją sobie porównać ze świetnie pamiętaną tabliczką innej marki, Paradai Thai Craft Chocolate Chanthaburi 70 % Dark Chocolate. Ziarna są starannie fermentowane przez 6 dni w drewnianych skrzyniach, a następnie suszone na słońcu.

Beskid Chocolate Tajlandia Chathaburi Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 70 % Kakao

to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao odmiany Chumphon 1 z Tajlandii, z regionu Chanthaburi.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach kwaskawo-soczystej i zarazem bardzo słodkiej brzoskwiniowej herbaty. Niby ice tea, ale nie tak wyraźnie i nie zupełnie, bo zamiast orzeźwienia, trafiłam na pewne ciepło. Co prawda niezwiązane akurat konkretnie z tą herbatą, ale przeplatające całą kompozycję. Ciepło to przywodziło na myśl szarlotkę z rodzynkami, podaną właśnie jeszcze ciepłą. Acz szarlotkowe jabłka nie były jedynymi, jakie tu wystąpiły. Odnotowałam też jabłka bardziej świeże. Mieszały się poprzez lekki kwasek z limonką - o, ta już była bardzo soczysta, acz też nie taka orzeźwiająca, bo jakby... zestawiona z alkoholem? Pewna powaga, lekka goryczka czarnej herbaty i drewno też powstrzymywały orzeźwiające, rześkie zapędy. O tym jednak cieplejszo-ciężkawym wydźwięku przesądził mocno palony i nie mniej mocno maślany karmel.

Troszeczkę pylista w dotyku tabliczka była masywnie twarda i jakby pełna, co wiązało się z głośnymi trzaskami podczas łamania. Przypominały trochę niezupełnie suche, ale już trzaskające gałęzie i obiecywały gęstość.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, długo utrzymując zwarto-zbity kształt. Była gęsta i kremowa, ale nie zupełnie gładka. Rozpuszczała się trochę maziście, rzednąc w sposób soczysty, acz wciąż też trochę tłustawy. W jej soczystości było coś trochę ściągającego.

W smaku przywitała mnie delikatna słodycz, w której pierwszy pokazał się nieśmiały, ale bez wątpienia palony karmel, a tuż za nim...

Ruszyła słodka soczystość mocno brzoskwiniowej herbaty - jednak ice tea! Kontrastowo do karmelu herbata ta wyszła dość rześko, choć też nie była to jeszcze definicja orzeźwienia. Na pewno przedstawiła się jako herbata bardzo słodka, posłodzona, ale choć bliska przesłodzeniu, to nie przełożyła się na ogólnie za wysoką słodycz. Za nią czuwała leciutka gorzkość (herbaty czarnej?).

Karmel nasilił się, idąc w palonym, charakterniejszym kierunku. Do palonego motywu dołączyła maślaność, trochę go łagodząca, ale nie zaburzająca motywu palonego karmelu. Słodycz osiągnęła wysoki poziom, acz wciąż nie było to przesłodzenie - do tego stopnia nie dotarła w żadnym momencie.

W brzoskwiniowej herbacie pojawił się kwasek, a ja pomyślałam o brzoskwini miękkiej i soczystej, ale o wciąż kwaskawymi smaku, która powoli zaczyna się mieszać z innymi kwaskawymi owocami.

Herbaciana nuta na pewien czas odeszła od motywu ice tea i umocniła trochę gorzkość, odważniej sugerując herbatę czarną.

Maślaności przy karmelu nazbierało się w tym czasie tyle, że do głowy przyszedł mi kajmak, a palona nuta przemknęła na tyłu. Kajmak przywołał do siebie owocowy kwasek, przekładając się na wizję nietradycyjnej szarlotki z warstwą kajmakową. Szarlotki na ciepło, która stara się uniemożliwić owocom silne orzeźwianie. Zrobiło się ryzykownie słodko.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa paloność od słodyczy przeszła do wątku herbaciano-drewnianego. Tam przez moment trwała dość wyraźnie, po czym i od nich trochę się odsunęła. Oczami wyobraźni zobaczyłam bowiem drewno zbutwiałe. Sucho-zbutwiałe? Czarna herbata zapewniła jeszcze trochę więcej szlachetnej gorzkości.

Paloność spróbowała wrócić do słodyczy, ale... niezupełnie wróciła do samej słodyczy. Raczej umocniła kwestię "wypieczoności" i ciepła szarlotki. Maślaność, która tak pracowała nad karmelem, by został kajmakiem, tym razem zajęła się tworzeniem wyraźnego spodu szarlotki.

W cieście tym nagle pojawiła się bardziej rześka, inna niż jabłkowa kwaśność. Oto wkroczyła limonka. Znalazła się i w cieście, i w herbacie - już też wręcz lemoniadowej ice tea. Limonka otworzyła drogę kwaskawym rodzynkom... rodzynkom w rumie! Kwasek w ich przypadku tworzył jedność z pewną ciężkawością. Rodzynki te osiadły w szarlotce. Kwaskawe wtrącenia nie przełamały, ale ciekawie urozmaiciły słodycz.

Limonkowy kwasek pokierował jednak też jabłka oraz brzoskwinie w surowszym kierunku. Obok zaraz znalazły się bowiem zielone, kwaśne jabłka po prostu i już nie brzoskwiniowa herbata, a soczyste, miękki, ale wciąż kwaśne, w zasadzie kwaśno-słodkie brzoskwinie. Z kolei maślany spód ciacha w końcu przeszedł w niejednoznaczny, drożdżowy wypiek. Elementy szarlotki jakoś się rozbiegły i ona też się rozmyła.

Wtedy to wrócił mocno palony karmel, a i herbata przypomniała sobie o goryczce czarnej herbaty. Teraz jednak w głowie rozgościła mi się herbata z wkrojonym plastrem limonki. Kwaśność ostatniej przechodziła końcowo w octowość.

Po zjedzeniu został posmak kwaskawych jabłek, niemal w jedno mieszających się z soczystymi brzoskwiniami, limonką oraz scukrzone rodzynki w rumie. Obok nich pobrzmiewał palony karmel. Palony aż do goryczki? Czy może z drugiej strony związany z... goryczkowatą herbatą? Mimo że myślałam o herbacie czarnej, także kwaskawa brzoskwinia wróciła w jej towarzystwie.

Czekolada była przepyszna i bardzo ciekawa, bo niesamowicie obrazowa. Brzoskwiniowa herbata, niekoniecznie ice tea, ale też; karmel przechodzący w kajmak, który jest składową szarlotki na spodzie, który zmienia się w coś drożdżowego. Jabłka szarlotkowe i świeże, limonka nakręcająca soczystość, a jednak z lekko alkoholowym echem, pod które podczepiły się rodzynki w rumie, ogólnie trochę herbaty i drewna... no coś wspaniałego. Dużo dynamiki i choć ogólna słodycz była wysoka, nie przegięła dzięki a to bardziej kwaskawym, a to gorzkawym tonom. Wolałabym ją nieco mniej słodką, ale nie powiedziane, że gdyby nie słodycz, to nie poszłaby już przesadnie w kwaśność.

Paradai Thai Craft Chocolate Chanthaburi 70 % Dark Chocolate smakowała wyraźnie limonką z tequilą, japońskim winem umeshu, winem wiśniowym; wydawała się bardzo alkoholowa, a do tego czułam w niej dużo zielonych roślin i zielonej herbaty oraz drzew. Podobieństwo więc było, ale czuć... jakby inne ujęcie tych podobnych nut? 

Beskid Chocolate Tajlandia Mark Rin Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 100 % Kakao była za to zupełnie inna. Sporo orzechowo-migdałowych elementów, ogólnie cytrusowo-egzotyczna i trochę jak cytrusowy, jogurtowy sernik - wspólnych to można się na siłę doszukiwać. Acz... nuta maślanego karmelu - jako że była też w setce - zaintrygowała mnie. Czyżby płynęła głównie z kakao?

ocena: 9,5/10

kupiłam: Beskid Chocolate

cena: 20,30 zł (za 70 g; dostałam rabat)

kaloryczność: 505 kcal / 100 g

czy kupię znów: chciałabym do niej wrócić

Skład: ziarno kakaowca, cukier trzcinowy nierafinowany