Zotter Pink Grapefruit ciemna mleczna 50 % z kremem z grejpfrutów, białej czekolady, czekolady białej malinowej i soku z limonki oraz warstwami czekolady białej marakujowej

Zostawiłam tę nadziewaną czekoladę Zottera na koniec z dwóch powodów: wydała mi się jedną z bardziej ciekawych nowości tego producenta, zarazem potencjalnie bardzo smaczną, ale też jako jedna z nielicznych nie miała orzechów. Z doświadczenia wiem, że czekolady owocowe mogą poleżeć nieco dłużej niż orzechowe. Wracając jednak do tego, dlaczego wydała mi się taka ciekawa. Grejpfrut jest chyba jednym z bardziej pomijanych w czekoladach owoców. Ciekawe, dlaczego? Jest to jednocześnie jeden z moich ulubionych owoców tak ogólnie. Jak więc taka czekolada mogła by mnie nie kusić?

Zotter Pink Grapefruit to ciemna mleczna czekolada o 50% zawartości kakao nadziewana (60%) grejpfrutowym kremem "ganache" z grejpfrutów, białej czekolady, czekolady białej malinowej i soku z limonki oraz cienkimi warstwami czekolady białej marakujowej.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach ogromu mleka, mieszającego się z karmelowo słodką czekoladą o charakterze orzechowo-wiejskim. Na ten złożył się motyw pełnego mleka, ale też jakby wizja sianka i pewnego ciepła. Mleko poniekąd płynęło z samej czekolady, ale ewidentnie nie tylko. Czułam też po prostu mleko. Do tego pod tym wszystkim jakby niedopasowany motyw cierpkiego grejpfruta i limonki, zahaczającej o jakiś półwytrawny, cierpko-kwaśny alkohol. Po przełamaniu nasilił się zapach grejpfruta, ale w towarzystwie słodko-maślanej białej czekolady.

Tabliczka starała się przedstawić jako masywna, ale miałam wrażenie, że ten konkret jest pozorny. Ze względu na tłustość wyczuwalną w dotyku z kolei czułam, jakby czekolada nie mogła się doczekać momentu rozpuszczania. Łamiąc, mimo grubości czekolady z wierzchu, nie usłyszałam żadnego dźwięku. Czekolada była konkretna, ale nie twarda. Za to sprawiała wrażenie trochę kruchej. Nadzienie jednak na pewno nie było suche. Zbite i konkretne owszem - czuć to zwłaszcza przy robieniu kęsa i przegryzaniu się przez całość. Czekolada mleczna wraz z białą minimalnie się w nie wgniatały.

Ku mojemu zaskoczeniu, łatwo oddzielić nie tylko czekolady od nadzienia, ale - przy pomocy noża - też jedną od drugiej.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie umiarkowanym, łącząc tłustą kremowość z mazistością.

Biała spod niej podtrzymała tłustą kremowość, ale dodała też lekką pylistość.

Nadzienie prędko wyłaniało się spod czekolad, jako że było soczyste. Okazało się trochę mięknące, ale długo zachowywało kształt i zbitość. Czuć w nim kremowość i tłustość oraz zagęszczenie czekoladą, wraz z jej maślaną tłustością. Nie przeszkodziło to w niczym wysokiej soczystości. Ta po paru chwilach rozlała się po ustach. Za nią odnotowałam lekką pylistość. Krem rozpuszczał się w średnim tempie, równo z otulającą go białą marakujową.

To czekolada mleczna z wierzchu znikała najszybciej.

W smaku czekolada przywitała mnie karmelową słodyczą oraz wyraźnie mlecznym smakiem. Po chwili odezwał się też orzechowy akcent, kierujący mleko w sielsko-wiejskie klimat, a karmel w stronę paloną. Oczami wyobraźni zobaczyłam sianko, rozgrzewane słońcem pole i pastwisko.

Mleko podkręcał również mleczny środek, a karmelowość słodyczy została podbita poprzez kontrast.

Czekolada spróbowana osobno wydała mi się też orzechowo-siankowa, głęboko mleczna, ale nie aż tak dosadnie palono karmelowa. Karmelowa owszem, ale nie aż tak jak w zestawieniu z resztą.

W ciągu kolejnych sekund mleczność czekolady przeszła w motyw maślankowo-jogurtowy. Po tym, jak podbiła mleczność, marakujowa biała czekolada wyraźnie przebiła się lekkim kwaskiem oraz nieprzesadzoną słodyczą białej czekolady. Przemknęła sama egzotyczna, soczysta, ale niezbyt oczywista marakuja, ale zaraz zatonęła w cytrusach (wraz z debiutem nadzienia).

Oddzielona czekolada marakujowa sama w sobie okazała się mocno mleczna i dość słodka, ale nie przesłodzona. Była lekka, rześko-soczysta. Marakujowość objawiała się w niej z czasem. Mimo że osobno była jednoznaczna w kwestii marakujowego smaku, wcale nie wydała mi się tak dużo bardziej wyraziście marakujowa niż w zestawieniu z resztą. Ogólnie wykazywała ostrożność i subtelność.

Już po chwili za białą marakujowa czekoladą, odezwał się kwaśny grejpfrutowy środek. Ku mojemu zaskoczeniu, także on dołożył się do motywu maślanki i jogurtu, a także... do słodyczy. Podkręcił mleczną czekoladę, a ona skierowała uwagę ku grejpfrutowi właśnie. Dominował, ale musiał o swoją pozycję walczyć. Poprzez kwaśną maślankę weszło powiem więcej kwaśnych cytrusów. Czuć grejpfruta, ale też limonkę. Chwilowa egzotyczna otoczka podporządkowała się cytrusom. Grejpfrut połączył słodycz i kwaśność z cierpką goryczką, zaprezentował się soczyście i świeżo, ale nie utrzymał się na takim poziomie długo. Wyłoniła się bowiem jeszcze cytryna i zaczęła przygłuszać grejpfruta. W nadzieniu pobrzmiewało mi ledwo uchwytne echo białej czekolady, która choć w tym wszystkim nie była jednoznaczna jako ona sama, to trochę rozmywała smak środka, odbierała mu jednoznaczność.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zrobiło się bardzo kwaśno od połączenia trzech cytrusów, ale też zaczęła rosnąć słodycz. Nie mocno, ale jednak. W dodatku umacniały się limonka i cytryna. Odlegle skojarzyły mi się z kwaśnym, wytrawnym winem białym i limonkowym likierem.

Nadzienie spróbowane osobno uderzało kwaśnością cytryny i grejpfruta, po czym wytaczało biało czekoladową słodycz. Mimo ciężkawego motywu słodkiej białej czekolady, wydawało się wręcz kwachowate. Grejpfrut dominował, a jednak i limonka, i cytryna też miały wiele do powiedzenia. Osobno środek nie jawił się zbyt atrakcyjnie.

W otoczeniu czekolad nadzienie wyszło nieco bardziej uładzone. Odniosłam wrażenie, że czekolada mleczna wyważyła cytrusowość, pomagając grejpfrutowi trzymać się przed cytryną i limonką, a marakujowa biała tchnęła lekkość w białe czekolady. Czasem w kwaśno owocowym splocie raz po raz przemknęły mi chyba kwaśne nieoczywiste maliny.

Z czasem słodycz rosła, analogicznie do tego, jak kwaśność słabła. Biała czekolada, zarówno marakujowa, jak i ta obecna w nadzieniu, skierowały owoce w stronę owocowego jogurtu, maślanki. Grejpfrut tracił na jednoznaczności, robiło się coraz bardziej cytrusowo, cierpko. Nieoczywista marakuja też krążyła w tym wszystkim.

Czekolada mleczna w trakcie rozpływania się tego wszystkiego wydawała się jeszcze bardziej mleczna, ale też karmelowo słodka, co podbił kontrastem owocowy, kwaśny środek. Potem jednak zostawiała już cytrusy i egzotykę z jakby maślankowo-jogurtową białą czekoladą.

Po zjedzeniu został posmak zaskakująco jednoznacznie grejpfrutowy. I to taki, jakbym właśnie zjadła świeżego cierpko-kwaśnego grejpfruta. Nie mogłam się temu nadziwić po tak namieszanej, złożonej kompozycji z wieloma niejednoznacznościami. Towarzyszyła mu jednak limonka i echo cytryny, pewna egzotyka, ale na dalszym planie. Czekolada mleczna odeszła prawie zupełnie w zapomnienie, białej... można się było doszukać, ale też nie wydawała się oczywista w posmaku. Jogurtowo-maślankowy motyw za to owszem. Było bardzo soczyście, ani trochę nie ciężko czy za słodko.

Czekolada była ciekawa, ale mnie nie chwyciła tak, jak liczyłam. Tak cytrusowo kwaśno-soczysty wątek niby współpracował z białymi czekoladami, ale i zgrzyty się wychylały. Mleczna czekolada odnalazła się tu, podkreślała grejpfruta, ale jestem pewna, że cierpko-gorzkawa ciemna sprawdziłaby się lepiej. Mleko z tak cytrusowym środkiem dzięki białej marakujowej poszły w klimaty maślankowo-jogurtowe. Grejpfrut niby był dobrze wyczuwalny, ale nie widzę sensu dodawania do niego limonki i cytryny, bo musiał sporo z nimi walczyć, przeszkadzały mu. Wolałabym, by smak był tak czysto grejpfrutowy jak posmak. Muszę jednak przyznać, że warstwa białej marakujowej zrobiła robotę, czego się nie spodziewałam. Tonowała kwachowość środka. Jednocześnie, gdyby nie marakuja i cytryna, nie byłoby tam kwachu do tonowania, więc nie rozumiem dodawania ich.

Jadłam, uczepiona myśli o grejpfrucie, na którym próbowałam się skupiać, ale w końcu kwaśność bukietu cytrusów z marakują zaczęło mnie trochę męczyć. 30 g mi starczyło i czułam, że jeszcze trochę, a mój jako taki optymizm zacznie przechodzić w mniej pozytywne uczucia i będzie coraz gorzej. W zasadzie bardziej obiektywnie czekolada chyba powinna mieć 6, ale za samą pomysłowość i naprawdę świetny posmak niech ma te 7.

Mama, której przypadła reszta, opisała ją tak: "no, jak to w prawie wszystkich Zotterach, które dostałam i tu czułam cytrynową kwaśność. Tu jednak zaskoczenie! Oprócz cytryny i w zasadzie mieszanki nie wiem czego, poczułam tego grejpfruta! Z czasem wyraźnie, aż dziwne. Bo w tych jego czekoladach to prawie nigdy nie czuć tego, co tytułowe i w opisie, a tu wyraźnie czuć grejpfruta. I ta czekolada wyszła całkiem smacznie, tak kwaśno w pozytywny sposób, a nie jak inne w taki nieokreślony". 

 ocena: 7/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g; acz moja ważyła 78g)

kaloryczność: 513 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, koncentrat grejpfrutowy 12%, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, mleko w proszku, syrop z cukru inwertowanego, syrop skrobiowy, liofilizowana marakuja (maltodekstryna, koncentrat marakui), mleko, liofilizowane maliny, koncentrat limonkowy, słodka serwatka w proszku, sproszkowany jogurt z mleka odtłuszczonego, cukier trzcinowy, emulgator: lecytyna sojowa; sproszkowana wanilia, sól, proszek cytrynowy (koncentrat soku z cytryny, skrobia kukurydziana, cukier), emulgator: lecytyna słonecznikowa; cynamon

Zotter Uganda Cacao Safari / Kakao-Safari ciemna 70 % z kremem z ciemnej czekolady z przyprawami i kremem z bananów i limonek

Wśród nowości Zottera na jesień 2025 dwie z nadziewanych wyróżniały się. Widniał na nich dopisek "Safari" i... Rozumiem, że miały smakami nawiązywać do krajów pochodzenia kakao, z których otrzymały czekoladowe mousse'y? To, którą z dwóch zjem najpierw, zostawiłam przypadkowi. Padło na tę. Choć może... niezupełnie? Dotarła do mnie informacja, opis, że ta wydaje się nieco wytrawniejsza. Bo zaś gdy chodzi o to, czy wolę tabliczki z kakao z Ugandy, czy z Tanzanii, odpowiedź nie jest jasna. Zależy bowiem od tego, jak są zrobione. Dziś przedstawianą zrobiono z kremem "ganache" z ciemnej czekolady z kakao od producenta Latitude w Ugandzie. Ten wspiera lokalnych rolników, płacąc im godziwie za wysokiej jakości ziarna.

Zotter Uganda Cacao Safari / Kakao-Safari to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao nadziewana kremem "ganache" z ciemnej czekolady o zawartości 70 % kakao z Ugandy z przyprawami: cynamonem, kardamonem, goździkami i chili oraz kremem "ganache" z bananów i limonek.

Po otwarciu poczułam się, jakbym wąchała kakaowo-maślany mousse i porządnie kakaowe trufle belgijskie czy też samą kakaową truflę-nadzienie. Już na tym etapie czuć również pikanterię. Czekolada ciemna wieńczyła te czekoladkowe skojarzenia dokładając jeszcze motyw marcepanu. Poprzez paloną, trochę chlebową nutę jawiła się jako wytrawne zwieńczenie tego wszystkiego. Truflę przeplotło sporo limonki - na tym etapie można by obstawiać, że jako jakiś limonkowy alkohol. Nie była jednak jedynym wyczuwalnym cytrusem: Wtórowały jej ogólnie cytrusy, nawet trochę ananasa. Zwłaszcza, gdy wąchałam wierzch, czułam więcej owoców. Wtedy zaznaczył się nawet banan, który znacząco nasilił się po przełamaniu. Wtedy w harmonii połączył się z maślanymi mousse'ami i przyprawami. Te już też dało się ponazywać: najgłośniej rozbrzmiewały goździki i chili.

Tabliczka była twarda, a przy łamaniu trzaskała tak, że wydawało się, iż trzaska nie tylko średnio gruba warstwa czekolady z wierzchu.

Niespodzianka! U mnie jasny owocowy krem był na górze, czekoladowy na dole, czyli odwrotnie niż pokazują zdjęcia na stronie Zottera.

Dolny krem czekoladowy też wydawał się konkretny i wręcz twardy, chłodno maślano-zbity. Górny krem owocowy wykazywał plastyczną miękkość i wyglądał na lepko-mazisty. Przy przegryzaniu się przez całość, czekolada trochę wgniatała się w jasny krem.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, przedstawiając się jako dość zbita, ale też już mazista. Powoli odsłaniała środek. Cały czas wydawała się tłusta, a w zestawieniu z nimi ciężka.

Kremy rozpływały się w podobnym tempie, ale ciemne znikało po jasnym.

Czekoladowy krem starał się upodobnić do czekolady, jawiąc się jako gęsty, a jednocześnie maślano-śmietankowo mazisty; tłustszy od czekolady. Był niemal idealnie gładki. Niemal, bo czasem wyłaniały się z niego drobinki przypraw. Nie był bardzo zbity, ale w zestawieniu z jasnym kremem na jego zbitość bardziej zwracałam uwagę.

Krem owocowy okazał się o wiele lżejszy, choć także zbity. Je jednak zbitość jednak szybko opuszczała. Ta część rozpuszczała się wręcz ślisko i soczyście. Długo utrzymywała gładkość, acz z czasem poczułam w niej jakby zawiesistą pylistość.

Całość zmieniała się w gęsto-śliską, tłustą i trochę zawiesinowa masę.

Czasem na koniec w ustach zostawały drobinki przypraw: chrupiąco-twarde i miękko-trzeszczące.

Przy przegryzaniu się przez całość, nadzienia odzywały się już wraz z czekoladą.

W smaku czekolada od początku raczyła mnie dymną, paloną gorzkością oraz stonowaną słodyczą palonego karmelu. Było w niej coś z marcepanu w ciemnej czekoladzie, a w oddali przemykała sugestia ciemnego, mocno wypieczonego chleba i cierpko-winny akcent. Ogólnie czuć w niej też ciepło, poniekąd związane z palonością.

Jak się okazało po spróbowaniu osobno, czekolada trochę przesiąkła nadzieniami: przyprawami z ciemnego ganaszu oraz limonką z jasnego.

Ogólnie limonka szybko dawała o sobie znać. Czasem wydawało się, że towarzyszy jej jakiś czerwony, nieco cierpko-winny owoc. Krem owocowy przebijał się przez całą czekoladowość bardziej jednoznacznie i starał się zabłyszczeć na pierwszym planie.

Czekoladowy krem za nią na spokojnie kontynuował gorzką czekoladowość.

Krem czekoladowy miał mocno truflowy charakter, niczym maślana trufla kakaowa, trufle belgijskie i ciężki deser czekoladowo-marcepanowy. Choć cierpki, był słodszy od czekolady. Właśnie truflowy, a zarazem słodko korzenny. Przyprawy podkreśliły motyw palony, a także bardzo rozkręciły ciepło, niemal pikanterię. Przewodziły w niej chili i goździki (ogólnie poskramiane kwaśnością limonki). Słodsza korzenność pobrzmiewała słabiej. W nim także wystąpiły kwaskawo-owocowe akcenty.

Krem czekoladowy spróbowany osobno wydawał się bardziej słodki i bardzo pikantny, aż gryząco-szczypiący w język. Wtedy jednak wyraźnie poczułam też, że jego cierpkość kojarzy się z czerwonymi owocami. Częściowo musiał przesiąknąć limonką, ale ewidentnie sam z siebie też był lekko owocowy.

Krem owocowy przebijał się przez resztę kwaśnym, soczystym smakiem limonki, choć czasem także bananom zdarzyło się przemknąć. Kwaśność limonki, podkręcona jeszcze cytryną, trochę podsycała zarówno słodycz, jak i cierpkość drugiej warstwy. Limonka, z czasem tracąca na jednoznaczności, a  przechodząca w ogólnie cytrusowość, dominowała nie tylko w warstwie owocowej, ale w całości. Wsparły ją cytryny, chyba ananas i niedookreślone czerwone owoce (nuta czekoladowego kremu?). Z czasem całą tą kwaśność trochę osadzały... "chyba banany". W pierwszej zaznaczyły się jako jakaś "słodziaśna pudrowość", chyba przez kontrast, ale motyw ten układał się w po prostu bananowe echo. Bananowo-cierpkie? Do głowy przyszło mi owocowe, bardzo namieszane, ale na pewno bardzo kwaśne mleczne smoothie. W zestawieniu z ciemną warstwą, ta mleczność nie była jednak bardzo wyrazista. 

Gdy spróbowałam kremu owocowego osobno, wydał mi się o wiele kwaśniejszy, aż w przesadzony sposób, ale z wyraźniej mlecznym echem.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa kwaśność limonki i innych owoców związały się z piekącą pikanterią chili i goździków. Te, wraz ze słodyczą, już nawet gardło zaczęły trochę rozgrzewać, co zasugerowało alkohol. Kwaśność jeszcze wzmagała to poczucie. Słodko-ostre nuty aż mnie trochę przytłoczyły, po czym... wszystko się zmieniło.

Kwaśność limonkowo-cytrynowa niby trochę złagodniała, a warstwa owocowa poszła w bardziej mieszanym, multiwitaminowo egzotycznym kierunku. Krem czekoladowy wydał mi się bardziej maślany, łagodniejszy gdy chodzi o pikanterię, a bardziej ciepło-korzenny, mimo że z wciąż wyczuwalnym chili. Cynamon zapewniał harmonię, łącząc co ostrzejsze ze słodyczą, a także pielęgnując skojarzenie z cytrusowym, rozgrzewającym alkoholem.

Z kremu czekoladowego wyłoniły się jeszcze czerwone owoce - podkreślone owocowością jasnej warstwy? Jedynie czekolada wydawała się niewzruszona, wciąż gorzka w palono-dymny sposób i ostrożnie słodka.

Gryzione na koniec twarde drobinki na nowo podkręcały ostrość przypraw, ale nie tak, jak można by się obawiać. Zaplątało się w nich też parę drobinek raczej bez smaku (tych trzeszczących).

Po zjedzeniu został posmak intensywny posmak limonki z chili, żywo zarysowanych na tle maślanej, truflowej gorzkości, związanej z palono-ciepłą, nieco korzenną słodyczą. 

Czekolada nie przekonała mnie do siebie, bo była za intensywna gdy chodzi o kwaśność i ostrość. Pikanteria chili i goździków chwilami odciągała uwagę od subtelniejszych niuansów kremu ciemnego, a limonka z cytryną zakrzyczały banany w jasnej części. Jej ogólna egzotyka i nutka cierpko-owocowa części ciemnej musiały o siebie walczyć. Korzenność, maślana czekoladowo-kakaowa trufla niezbyt pasowały mi do takiej limonkowości. Ta z przyprawami chwilami szła w złudnie alkoholowym kierunku. Czy kojarzyło się to wszystko z czekoladami czystymi z Ugandy? I tak, i nie. Pikanteria owszem, różne owoce też, ale nie powiedziałabym, by ugandyjskie kakao serwowało aż taką kwasowość limonkowo-cytrusowo-egzotyczną. Ta zagłuszała nutki czerwonych owoców, które za to bardzo często czuję w ugandyjskich tabliczkach.

Wiem, że Zotter naprawdę potrafi pokazać w mousse'ie nuty kakao dzięki Zotter Mousse au Chocolat "Piura" 82 %, w dziś przedstawianej jednak sam zagłuszył wszystko, co ciekawsze... Szkoda. Tabliczka ogólnie była w sumie smaczna, ale bez głębi czy większego zachwyty, a nieprzyjemna tłustość nie poprawiała odbioru. Gdyby to miała być czekolada z limonką i przyprawami dostałaby 8, ale obiecywane banany się schowały, a potencjał kakaowego nadzienia zagłuszono.

Zjadłam 28 g, a resztę bez żalu oddałam Mamie, nawet wiedząc, że może jej nie siąść ta ciemnoczekoladowość. Po prostu zmęczyła, znudziła mnie ta rozmywająca się i wszystko inne kwaśność.

Mama nie dała rady skończyć. Jak to ujęła: "Nie smakowała mi ta czekolada, mimo że zazwyczaj lubię kwaśne owocowe nadzienia. Tu jednak ta kwaśność poszła aż w kwasowość i niczego wyraźnego, smacznego w niej nie czuć. Powiedziałabym, że głównie cytrynę, no może też tą limonkę. Bananów jednak w ogóle nie czuć. Charakteru tego czekoladowego kremu zza tej kwaśności też za bardzo nie czuć. Z czasem wyłaniała się ostrość chili. Sama czekolada też mi nie smakowała, a tłusta konsystencja przeszkadzała". 

ocena: 5,5/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g; acz moja ważyła 71g)

kaloryczność: 502 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, mleko, syrop z cukru inwertowanego, liofilizowane banany 3%, syrop skrobiowy, koncentrat z limonki 2%, odtłuszczone mleko w proszku, masło, koncentrat z ananasa, emulgator: lecytyna sojowa; proszek cytrynowy (koncentrat soku z cytryny, skrobia kukurydziana, cukier), sól, sproszkowana wanilia, kardamon, cynamon, goździki, chili „Bird's eye”

Auchan Noir Citron ciemna 57 % z kandyzowaną skórką cytryny i sokiem z limonki

Auchan od paru miesięcy co i raz zmienia trochę swoje czekolady, ich opakowania, a także dział z czekoladami. Po tym, jak Auchan Dark Mint z 2021 zastąpiła Auchan Gorzka Miętowa / Dark Mint z 2025, mój sceptycyzm do tego, co czyni Auchan, wzrósł znacząco. Dziś przedstawiana jednak miała o tyle dogodny punkt startu, że była zupełną nowością. Mogłam więc sięgnąć po nią bez podejrzeń o pogorszenie. Wzięłam ją więc w góry. Kiedy już zeszłam z Sarniej Skały i wróciłam na Czerwoną Przełęcz, Ścieżką nad Reglami (szlakiem czarnym) skierowałam się do Polany Strążyskiej (gdzie trafiłam na niedawno oddaną do użytku malutką herbaciarnię, o której istnieniu nie wiedziałam) i potem do Przełęczy w Grzybowcu. Wszystko, żeby dotrzeć na Wyżnią Kondracką Przełęcz i w końcu sam Giewont. Niestety widoki zupełnie się popsuły, zaczęło kropić wbrew słonecznym prognozom i trafiłam na kolejkę przy łańcuchach tak długą, jakiej nigdy jeszcze na żywo nie widziałam.

Auchan Noir Citron to ciemna czekolada o zawartości 57 % kakao z kandyzowaną skórką cytrynową i sokiem z limonki.

Po otwarciu rozbrzmiał dominujący zapach limonki i skórki cytryny, prezentujący się na jakby rozleniwionym drzewo-palonym tle. Baza wydawała się dość gorzka, co nasilała skórka cytryny, ale jednocześnie słodka. Średnio mocno, ale dosadnie ze względu na cukrowo-kandyzowany, trochę lukrowy wydźwięk. Cytrusy niebezpiecznie zbliżały się ku nadto perfumowemu wydźwiękowi, ale po zapachu trudno zgadnąć, w jakim kierunku pójdzie smak.

Tabliczka w dotyku wydawała się trochę ulepkowata i tłustawa, jak i dość sucha zarazem. Była niepodważalnie twarda. Przy łamaniu trzaskała krucho i głośno. W przekroju zobaczyłam sporo małej i średniej wielkości kawałków cytryny o białym kolorze. Okazało się, że zatopiono ich tyle, że w zasadzie nie da się zrobić kęsa bez nich - ja dopiero w warunkach domowych oddzieliłam tak brzeżek nożem.

W ustach czekolada rozpływała się średnio szybko, mięknąc i maziście pokrywając podniebienie. Była gęsta, maślano tłusta i znikomo pylista. Dodatki wyłaniały się z niej po pewnym czasie i nakierowały bazę na nieco ulepkowate tory. Kawałków cytryny nie pożałowano. W zasadzie czuć nawet przesyt tą drobnicą, bo czekolada raz po raz przybierała postać przesadnie najeżonego zlepka-ulepka. Do całości dodały lekką wodnistość, chyba ze względu na cukrową warstwę. Ogólnie wydawały się sucho-scukrzone i nieprzyjemnie drapały język.

Skórki gryzonie wcześniej były twardsze, ale nie twarde; a do tego suche. Soczystości ani za grosz. Czekolada przy nich szła w kierunku wodnistego lepka. Trochę jakby wlepiały się w zęby - jakby, bo realnej lepkości nie czułam, acz do zębów się pchały. Ja wolałam zostawiać je na koniec.

Czekolada znikała ogólnie tłusto i trochę wodniście, ale mniej, gdy nie ruszałam kawałków dodatku. 

Skórki cytrynowe gryzione na koniec dały się poznać jako już jakby miękkawe, choć wciąż pewna twardawość się utrzymała. Do tego wciąż wydawały się raczej suche i jakby scukrzone. Kompletnie brak soczystości. Trochę wciskały się w zębów. Okazało się, że takie typowe skórki stanowią tylko część. Sporo było tam białych niedookreślonych kawałków.

W smaku w chwili wkładania kęsa do ust lub jego odgryzania buchała cytrusowość.

Zaraz jednak cytrusowy motyw nieco się cofał, puszczając przodem lekką, ale pewną siebie gorzkość i słodycz.

Słodycz wyminęła gorzkość, zdradzając lekko kandyzowany charakter. Zmotywowała limonkę, która z jednej strony próbowała grać na siebie, z drugiej trochę się z nią wiązała. Limonka zapewniła znikomą soczystość, w zasadzie namiastkę. Kwaśności jednak nie uświadczyłam. Rosnąca słodycz ogólnie podpowiedziała jej cukierniczy wydźwięk (cukierków "galaretki w czekoladzie"?). Niewątpliwie dołożyły się do tego wyłaniające się kawałki dodatku.

Po pewnym czasie słodycz zbliżała się do poziomu przesady. Od kawałków rozchodził się kandyzowany, cukrowy motyw, ale też trochę goryczki, cierpkości skórek cytryny.

Gorzkość czekolady w ich obliczu wydała mi się jakaś onieśmielona, mdła. Niby lekko palony akcent czuć cały czas, ale słabo. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przy cytrusowym motywie tracił na znaczeniu.

Limonka też zaczęła się rozmywać. Skórki cytryny przejęły inicjatywę i chwilami przez ogólna słodycz i kandyzowanie wydawały się nieco sztuczne, jak słodycze z nienaturalnym olejkiem (acz jeszcze nie chamsko sztucznym). Pomyślałam o przesłodzonym syropie cytrusowym, bo z czasem, przez coraz silniejszą słodycz skórka cytryny wydawała się mieszać z ogólną, abstrakcyjną cytrusowością (jak ze słodyczy o smaku cytrusowym). Cytrusowość miała w sobie też coś konkretnie z suszonych skórek.

Gdy z ciekawości pogryzłam dodatek obok bazy, wcześniej, wydał mi się zaskakująco mało cytrynowy, a bardzo cukrowo słodki, kandyzowany. Baza wtedy robiła się jeszcze bardziej słodka i mdła.

Czekolada spróbowana osobno także smakowała limonką, miała w sobie też element kandyzowany i skórki cytrusowej (niekoniecznie cytrynowej), więc ewidentnie przesiąkła dodatkiem (i dodano do niej sok z limonki).

Gorzkawość bazy z czasem niemal odpadła. Goryczkowate skórki cytrusów dopuściły do głosu nieśmiałą nutkę drzewną. Cytrusy nie zdominowały bowiem bazy zupełnie. Jedynie załagodziły jej wydźwięk. Zrobiła się nieco maślana i w dużej mierze słodka w trochę duszny sposób. Słodycz czasem trochę przesadzała, a cytrusy sporadycznie zahaczały o perfumy i landrynki.

Bardzo, bardzo rzadko - ogólnie parę razy - wśród kawałków zaplatała się jakby odrobinka kwaśnego, limonkowego proszku.

Skórki gryzione na koniec smakowały bardziej cukrowym kandyzowaniem niż cytryną, acz czuć w nich leciutką cierpkość skórek cytryny. Powiedziałabym, że suszonych i kandyzowanych.

Po zjedzeniu został posmak limonki i jakby suszonej skórki cytrynowej w akompaniamencie topornej, cukrowo-kandyzowanej słodyczy oraz cierpkości. Ta palono kakaowa podczepiła się pod cytrusową.

Czekolada mi nie podeszła, mimo że ogólnie nie była zła. Krył się w niej nawet potencjał, niestety zawierała za dużo za bardzo podrobionego, kiepsko zrobionego dodatku. Kandyzowanie cytryny wszystko psuło, a dodatek syropu g-f podszeptywał nieprzyjemnie cukierniczo-perfumowy wydźwięk. Baza zza dodatku nie miała problemu z pokazaniem się, ale oferowała niczego, co by bardzo pomogło. Lekko palono gorzka i bardzo słodka wyszła całkiem ciekawie tylko ze względu na nutę limonki, która starała się zapewnić choć trochę soczystości. Szkoda, że nie dobrano do niej lepszych, większych skórek.

ocena: 6/10

kupiłam: Auchan

cena: 9,99 zł

kaloryczność: 515 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, kandyzowana skórka cytrynowa 10% (skórka cytrynowa 5,3%, cukier, syrop glukozowo-fruktozowy, regulator kwasowości: kwasy cytrynowy), tłuszcz kakaowy, sok z limonki w proszku 1% (syrop glukozowy, zagęszczony sok z limonki 0,32%), emulgator: lecytyny sojowe, cytrynowy olejek eteryczny

Zotter Cheese + Mango Chutney / Kase + Mango-Chutney ciemna mleczna 60 % z kremem z sera i nugatu z orzechów włoskich z grappą i chili oraz kremem z mango chutney z sokiem ze spritzem z limonki i białego wina oraz przyprawami korzennymi

Ponoć czekolada dobrze łączy się z winem, a także... z serem. Ja nie łączę jej z niczym, a takie "parowanie" produktów ogólnie mnie nie kręci, ale faktem jest, że serowe czekolady Zottera zawsze mi smakowały. Co do tej byłam jednak nastawiona mniej optymistycznie, niż do np. Zotter Cheese – Walnut – Grapes z 2021 lub Zotter Cheesy Chocolate z 2016, ale i tak nie zamierzałam kazać jej dłużej czekać. Wątpliwości wzbudził chutney, o którym myślałam, że to coś nie w moim stylu. Kojarzyło mi się, a potem potwierdziło w internecie, że to gęsty, indyjski sos z warzyw i owoców "do mięs i dań wegetariańskich". Wychodziło na to, że mogło to mieć bardzo wytrawną nutę. A czy do czegoś takiego pasowało mi przeważnie bardzo słodkie mango? No właśnie niezbyt. Byłam więc ciekawa efektu.

Zotter Cheese + Mango Chutney / Käse + Mango-Chutney to ciemna mleczna czekolada o zawartości 60% kakao nadziewana (30%) serowym kremem z miękkiego, kremowego sera i praliny / nugatu z orzechów włoskich z grappą i chili oraz (30%) kremem z mango chutney (z owoców mango Preda) ze spritzem limonkowym z sokiem limonki i białego wina Muscaris Zottera oraz przyprawami korzennymi (anyż, goździki, cynamon, chili).

Po otwarciu od spodu tabliczki rozniósł się zapach słodkiego alkoholu, w tym białego wina. Alkoholu owocowo soczystego. Odnotowałam winogronowy akcent i limonkę. Wtapiały się w waniliowo-śmietankową toń, zmieszaną z bliżej nieokreślonymi orzechami. Spód miał nieco pudrowo owocowy charakter. Wierzch pachniał ogólnie łagodniej, mlecznie. Całość spowiła słodko-mleczna, lekko kakaowa czekolada o bardzo mocno orzechowym charakterze. Po przełamaniu za to poczułam zapach pikantnego sera - do głowy przyszedł mi jakiś żółty, dojrzewający, ale też może pleśniowy camembert. Wtedy również wychyliło się mango o słodkim, nieco pudrowym charakterze. Słodycz i mleczność wydawały się nieco narastać, chyba na zasadzie kontrastu.

Tabliczka była twardawa i masywna. Gruba czekolada przy łamaniu trzaskała jednak cichutko. Nadzienia przedstawiły się jako konkretne, choć ewidentnie tłustawo-maziste. Serowo-nugatowe wydawało się bardziej zbite i zwięzłe, a krem z mango wyglądał na lekko kruchy, ale nie suchy. Mimo że ponoć miały być równe, u mnie warstwa owocowa wyglądała na o wiele większą (i tak też było z odbiorem - acz uwierzę, że po prostu wagowo były zbliżone, a owocowe po prostu wyszło większe objętościowo).

Czekolada w ustach rozpływała się w tempie umiarkowanym, gęsto-kremowo. Była maślano tłusta i aksamitna. spójnie mieszała się z kremami.

Nieco szybciej rozpływał się górny krem serowy, acz ogólnie robiły to mniej więcej równo. Z tym, że nadchodził w końcu moment, gdy serowy krem znikał, a owocowy zostawał. Serowy nugat podpiął się i pod czekoladę i pod drugą warstwę śmietankowo-mazistą tłustością. On był jednak maziście-zbity, trochę nugatowy. Kojarzył mi się trochę z twardszą wersją środka sera camembert. Cechowała go gładkość, choć znikając już rzadko, nieco zasnuwał się pylistością. 

Krem z mango okazał się maziście-soczysty i nieco gumowy. Był plastyczny i z sugestią pylistości. Pojawiały się w nim bliżej nieokreślone drobinki. Były ni twarde, ni miękkie; drobniutkie.

W smaku czekolada przywitała mnie stonowaną, nieco karmelową słodyczą i subtelną gorzkością. Kakaowy charakter przemieszał się z orzechową nutą, co po chwili zalało wyraziste, naturalne mleko. Czekolada lekko przesiąkła wnętrzem, jednak w całości od początku do końca i tak także jako ona sama stanowiła bardzo istotny element.

Ze środka nieco szybciej odezwało się nadzienie z kremem z mango za sprawą kwasku limonki, cytryny i alkoholu. Białe wino wyszło owocowo słodko, a jednak zaraz podporządkowało się grappie o winogronowym zarysie, płynącej z drugiej warstwy.

Krem serowy z grappą podkreślił mleczność i maślaność czekolady. Przemknęła mi wytrawniejsza mgiełka słodkawego, jedynie żółtawego i coś a'la camembert (żaden nie był szczególnie mocnym skojarzeniem). Przy nich pojawił się jakby słodko-kwaskawy twaróg... może coś jogurtowego? Trudno określić, bo szybko wkroczyła rozgrzewająca i nieco gryząca język pikanteria chili. Pomógł w tym alkohol - istotny, mimo że nie siekierowy.

Śmietankowo-kwaskawy ser okazał podkręcony cytryną i kwaskawym, winogronowym alkoholem. Warstwa roztoczyła po ustach wysoką słodycz, którą jednak zaraz nieco zahamowały bliżej nieokreślone orzechy.

Krem spróbowany osobno wcale nie okazał się wyrazistszy. Mam wręcz wrażenie, że to krem z mango chociaż na parę sekund podkręcał jego serowość.

Poprzez lekką orzechowość i znacznie mocniejszy alkohol krem ten bardzo spójnie mieszał się z nadzieniem mango. To, po kwaśnym debiucie, z czasem wydało mi się słodkie w nieco pudrowym kontekście. Soczystej kwaśności cytrusów (głównie limonki, cytryny mniej) nie brakowało mu jednak go końca. Czułam w nim też owocowe białe wino. Lekko rozgrzewało razem z przyprawami korzennymi, które wyłoniły się mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa. Poczułam ostro szczypiące goździki, ogólnie mocno podnoszące pikanterię. Ta płynęła też z serowej warstwy, a alkohole ją wieńczyły. Anyż za to chyba podkręcił rześkość. 

Krem z mango spróbowany osobno też nie był jakoś specjalnie wyrazistszy. To mieszanka kwaśności limonki i słodyczy mango z orzechowym tłem.

Z czasem kremy przemieszały się zupełnie. Serowość uciekła - czułam bardziej maślano-śmietankowy splot, orzechy nie były zbyt wyraziste. Doszła do nich maślaność - raz po raz przyszły mi do głowy nerkowce (jako luźne skojarzenie, bo nie były wyraźnie wyczuwalne). Ten faktycznie wyszedł jak soczyście kwaśny, słodko-ostry, acz nie wytrawny, chutney na bazie mango. Raz po raz mignęło mi echo soli (acz dałabym sobie wmówić, że to iluzja). A jednak krem ten miał w sobie też coś z wegańskiej, pudrowej czekolady białej owocowej z mango.

Z czasem alkohol spłycił poszczególne smaki, a ja wyłapałam jeszcze ocet i jakby skwaśniałe owoce - winogrona, jabłka... Mimo kwaśności i pikanterii, na zasadzie kontrastu końcowo słodycz wzrosła aż denerwująco. Czułam pudrowość, wanilię i jakby scukrzony alkohol. Słodycz drapała i rozgrzewała wraz z przyprawami i alkoholem. A jednak końcowo mango całkiem ładnie się z tego wybroniło i przedarło się przez to prawie na pierwszy plan, przywodząc na myśl bardzo słodki, świeży owoc.

Sama ciemna mleczna czekolada mu pomogła, jako że do końca pobrzmiewała - wydawała się tonować zapędy poszczególnych nut, uspokajać je.

Po zjedzeniu został posmak owocowego, białego wina, grappy - alkoholu mocnego i owocowego. Czułam soczystość i świeże mango, zmieszane z ciężką pudrowością też mango, kwaśność limonki i cytryny, a także ostrość przypraw. Głównie chili, ale i korzenną. Było w tym niby coś wytrawniejszego - nuta dojrzewającego sera? - ale i słodycz przegięła. W język szczypała ostrość i alkohol.

Całość wydała mi się przekombinowana. Skojarzenia z serem jedynie pomykały. Wyszedł ciekawie, żółtawo-camembertowo, ostro. Trochę wytrawnie, ale mieszał się w harmonii ze słodyczą. Orzechowość niby była, a nie zagrała jednak tak, jak mogłaby. Mango miało sporo do powiedzenia, ale chwilami wydawało mi się zbyt słodziutko-pudrowe i zwalczane przez cytrusy. Ogólnie słodycz męczyła - m.in. przez kontrast. Mleczność, jogurtowość, kwaśny nabiał i kumulacja limonki, cytryny, ocet - kwaśność wydawała mi się przesadzona. Podobnie jak taka mieszanka alkoholi - nie przemówiło to do mnie. Białe wino i grappa przy tak ciekawych smakach wprowadziły po prostu zamęt. Pikanteria i korzenność chyba też nieco za bardzo odciągały uwagę od serowości. Tabliczka wyszła nawet ciekawie i w sumie nawet smacznie, ale nie chwyciła, nie zachwyciła. Była dość... chaotyczna, niejasna. Żałowałam, że orzechów włoskich w sumie nie czuć, że ser był nutą marginalną, a wszystko skupiło się na słodkim, owocowym alkoholu i owocowej soczystości, nawet nie tak bardzo, bardzo mango, które w zasadzie jeszcze da się wyodrębnić z tej mieszaniny.

Mam wrażenie, jakby Zotter wymieszał dwie czekolady: Mango PREDA i Cheese – Walnut – Grapes, co wcale nie było na plus, bo po prostu kompozycja dziś przedstawiana wyszła przeładowana. Tamte smakowały właśnie dzięki temu, jak wyraźnie smakowały tytułowym smakiem. W przypadku dzisiaj opisywanej, jakby jeść nie skupiając się szczególnie, można by wielu jej elementów po prostu nie poczuć. Szybko mnie to znudziło, zmęczyło. Nie lubię takiej niedookreśloności. Mamie dałam większość - około 50 g z 83g (ciekawostka: tabliczka ważyła 83g, a nie deklarowane 70g).

Mamie czekolada bardzo smakowała, ale... Pozwolę sobie ją zacytować: "Bardzo smaczna, ale ja niczego konkretnego w niej nie czułam, a już na pewno nie te rzeczy, które tam miały być wyczuwalne. Bardzo przyjemnie owocowo kwaśna, ale nie wiem, co za owoce czułam. Mango? Na pewno nie. W ogóle nie powiedziałabym, że tam są dwie warstwy, nawet się ich dopatrzeć trudno. Alkohol oprócz kwaśności czułam na pewno, ale jaki? To też zagadka. W ciemno strzeliłabym jakiś biały szampan, tak mi się wymyśliło. Mocny, aż uderzał do głowy! I rozgrzewał mocno natychmiast, razem z tymi przyprawami ostrymi, chyba chili. I jakieś inne, ale jakie to już nie wiem. Czekolada z wierzchu, może przy tym wszystkim, kwaśnym, alkoholowym, wydała mi się za to tandetna trochę".

Zgodziła się ze mną, że skoro to miała być czekolada "z mango i serem" to "bez sensu tam tak to wszystko namieszane, że prawie nie da się doszukać tytułowych".

ocena: 6/10

kupiłam: dostałam od zotter.pl

cena: 18,90 zł (cena półkowa za 70 g)

kaloryczność: 505 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, mleko pełne w proszku, mleko, syrop cukru inwertowanego, ser topiony 3% (ser z surowego mleka, śmietana, woda, regulator kwasowości: cytrynian trisodu), przecier z mango 3%, odtłuszczony jogurt w proszku, suszone mango 2%, syrop skrobiowy, białe wino Muscaris (zawiera siarczany), orzechy włoskie, odtłuszczone mleko w proszku, orzechy nerkowca, grappa, koncentrat limonki, słodka serwatka w proszku, ocet balsamiczny jabłkowy, lecytyna sojowa, napój ryżowy w proszku (ryż, olej słonecznikowy, sól), koncentrat soku cytrynowego, proszek cytrynowy (koncentrat soku cytrynowego, skrobia kukurydziana, cukier), sól, pełny cukier trzcinowy, sproszkowana wanilia, anyż gwiazdkowaty, goździki, cynamon, chili "Bird's eye"

Chocolate Tree Pisco Sour Nibs 70 % ciemna z Peru z nibsami w alkoholu Pisco

Czekolad tej marki w ciemno od razu kupiłam kilka różnych. Zdecydowałam się nawet na dość ryzykowne alkoholowe propozycje, mając o nich zupełnie błędne wyobrażenie. Nieuważnie czytając opis wywnioskowałam, że nasączają nibsy, a potem mielą je razem z resztą. Niestety, okazało się, że po prostu dodają do czekolady macerowane (moczone) w koktajlu nibsy. I tak oto miałam jeszcze dwa smaki z nibsami, za którym to dodatkiem nie przepadam. Dlaczego piszę "smaki", a nie "tabliczki"? Bo tabliczki były 3, jednak to już dość świadome. Bardzo mi zależało na chociaż jednej tabliczce od CT w jednorożce, bo chciałam ją pokazać Oldze z livingonmyown, a marka losowo dobiera wzory do tabliczek - nie wiadomo, jaki będzie w środku. Z moim odwiecznym pechem nie liczyłam, że sama trafię na jednorożce (stąd Piotr z Sekretów, jak już na jednorożce trafił, wysłał mi je bonusowo). Tu jednak nie wiem, dlaczego miałyby one być. Bardziej pasują... lamy, które są na kartoniku i do których produecnt odnosi się na opakowaniu, że "pyszne uderzenie cytrusów i kakao wyniesie cię wyżej niż dzikie andeńskie lamy górskie". (Swoją drogą lamy uważam za najładniejszy wzór.) Uderzenie czego? Pisco? To alkohol typu winiak / brandy, na bazie którego robi się tradycyjny peruwiański koktajl Pisco Sour, do którego dodaje się też sok z limonki (ewentualnie cytryny) i tzw. bitters, a także cukier, białko jaj i lód. Zaciekawiło mnie to, gdy już przepisywałam skład - co to bitters? To gorzkie krople-zaprawy barmańskie na bazie alkoholu, przeważnie ze skórek cytrusów. Kupując przyświecała mi myśl, że fajnie będzie poznać peruwiańskie smaki, że może alkohol w czekoladach nie pasuje mi w formie nadzienia, a tak...? Cóż, gdy jednak się nad tym zastanowiłam, doszłam do wniosku, że obecnie po prostu niespecjalnie kręcą mnie alkoholowe czekolady i... tej się trochę bałam. Czy miałam dostać coś tequilowatego, ale bez soli (dobre chociaż tyle)?

Chocolate Tree Pisco Sour Nibs 70 % to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao Piura z Peru, z okolic wioski Chililique z nibsami (pokruszonymi ziarnami kakao, z tego samego regionu) macerowanymi w alkoholowym koktajlu Pisco; stylizowana na Pisco Sour.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, niczym na hasło "start" w pędzie ruszyły ziemia i limonka. Obie podrasowane alkoholem. Pierwszej kibicowała gorzka czarna kawa i soczyste, trochę nibsowo cierpkie kakao. Limonkę do walki zagrzewała za to cała mieszanina różnych cytrusów, w tym cytryny, ale i nieco łagodniejszy motyw nabiału: maślanki. Drobna słodycz wydała mi się karmelowo-cukrowa, też alkoholowa. Wszystko to w końcu spotkało się na mecie jakby to były zawody-zabawa, bo spotkały się na jednej płaszczyźnie i połączyły jako jakieś limonkowe piwo albo dość karykaturalne wino. W trakcie jedzenia doszukałam się trochę wiśni, ziół (mięty) i ananasa, przewijających się w alkoholu. Mocy wina, ziemi i nibsów kompozycja nabierała po przełamaniu; wtedy limonka i nibsy w dziwny sposób jakby aż tak "nie wchodziły w bazę", a trwały obok.

Gołym okiem w przypadku tabliczki z lamami widać kropeczki nibsów.

Przy łamaniu tabliczka okazała się twarda i trochę krucha (zwłaszcza ta z jednorożcami - w niej nibsy były znacznie większe). 

Już w dość ziarnistym przekroju dostrzegłam sporo nibsów wielkości średniej i drobnej (ale nie mikroskopijnej).

W ustach czekolada rozpływała się średnio długo, ale na pewno łatwo. Niby zachowywała kształt, wydawała się zbita, ale upuszczała mnóstwo soku. Dość szybko z jej lekko chropowatego "rdzenia" wyłaniały się nibsy jakby luźno w niej osadzone. Dodano ich mnóstwo pod postacią drobinek zmieszanych z masą, że nie da się zrobić kęsa bez nich, ale i z paroma większymi (i tak jedynie średnimi) kawałki. Baza wydawała się w zestawieniu z nimi zbito maślana, a jednak nie tłusta, a lekka i soczysta (wystąpił sam efekt zbitego, chłodnego masła; bez wyczuwalnej tłustości). Nagle znikała, by zostawić nibsy. 

Te okazały się w miarę przystępne: początkowo leciutko pochrupujące, a przy dłuższym kontakcie z zębami miękkawo-wilgotne w soczystym kontekście. Jak... soczyście świeże orzechy... albo orzechy nasączone (?). Niektóre wprawdzie wykazywały twardość, a tabliczkę tak nimi najeżono, że było to zupełnie nie w moim stylu, ale jednocześnie tak zrobione, że mimo to, byłam w stanie jeść zaciekawiona (bez tego elementu nie byłabym; druga tabliczka - innego dnia - była już męcząca, ale wciąż do zjedzenia "by nie wyrzucić").

W smaku czekolada od początku uderzała soczystą kwaśnością limonki. Szybko jednak otoczyła ją delikatna słodycz karmelu, wydobywająca i odrobinkę słodyczy naturalnie kryjącej się w niektórych cytrusach, m.in. właśnie w limonkach (ale nie tylko!).

Słodycz rozchodziła się spokojnie jako delikatny karmel i palony cukier, cukier po prostu, ale także suszone owoce: rodzynki... może właśnie owoce o lekkim kwasku... ale też inne (egzotyczne... miechunka? marakuja?). Nasączone mocnym i aż cukrowym alkoholem? Do głowy przyszły mi grappa i brandy cytrusowa, niosące też lekką goryczkę.

Kwasek, ten soczysty z początku, jak smagnął, tak i dynamicznie działał. Po kolei na przód cisnęły się cytrusy: limonki, ale także cytryny, może bardziej goryczkowate pomarańcze. Ogrom soku, skórki i białe włókna - dosłownie widziałam to wszystko! To jednak także podcukrzone sorbety cytrynowe i limonkowe. Wśród nich wyłapałam nawet słodko-soczystego ananasa, gryzącego lekko w język. Leciały pewne siebie i nagle zrobiły się wszechobecne, osiągnęły apogeum. W pewnym momencie owoce wydały mi się nawet lekko cukierkowo (cukierkowo-pudrowe? a jednocześnie kwaśne) przerysowane. Nagle jednak... 

W połowie rozpływania się kęsa słodki karmel powiedział: "dość". Złagodniał, zrobił się karmelem śmietankowo-maślanym karmelem i wydobył skądś śmietankę... może jeszcze zdążyła mignąć kwaśną śmietaną? Potem jednak napłynęła maślanka, a wraz z nią złagodzenie. Czekolada złagodniała aż w maślanym kierunku. Zdarzyło mi się pomyśleć o niej jako o robiącej aluzje do marcepanu.... tylko że mocno maślano-cytrusowego. Bazowo potem już do końca czekolada sama w sobie wydawała mi się aż delikatniusio-nijaka w tym sensie. Z kolei mimo kwaśności, słodycz cały czas miała się dobrze i nie rezygnowała z wysokiego poziomu.

Cytrusy zaczęły przejawiać coraz więcej cierpkości należącej do ich skórek. Te zaprosiły dym i ziemię. Były gorzkie, wilgotne i... jakby nasączone kawą... i winem? To mignęło mi nawet obietnicą wiśni, ale te nie pojawiły się. Alkoholowa mgiełka nie odpuszczała. Rozlała się na ziemię, budząc w niej pikanterię. Wyłapałam nutkę... trochę lekową? Goryczkowatą związaną z dymem, ale i nieco... ziołową? Po wylanej zaś kawie zostały ziarna na dnie, które... też cierpko-dymny element zawarły. Zdawał się emanować od dodatków, które były wszechobecne (jeszcze w czekoladzie, ale wyczuwalne językiem). 

Wraz z wyłaniającym się dodatkiem kawa zagrała mocniej jako ziarna właśnie... ale również słodu i kakao. Dym umocnił goryczkowatość, dodając kompozycji powagi. Cytrusy i alkohol szczypały, więc pomyślałam o tequili z limonką i nawet... solą? Albo raczej... lekową cierpkością... Na końcówce języka poczułam coś na wzór szczypania mrozu, więc może jednak to cierpkość... mięty? Jak niezwykle mocne mojito?

Bliżej końca przy nibsach pojawiały się alkoholowe nuty aż cukrowe, dość mocne, ale też złudnie słonawo-palono-prażone. Podnosiły soczystość, ale w alkoholowych realiach. Raz-drugi przy nibsach pojawiła się mocno kwaśna, czysto limonkowa mała eksplozja (jakby drobinka suszonego soku nagle zrobiła "bum").

Gdy rozgryzałam nibsy już po zniknięciu czekolady, wciąż smakowały mocno alkoholami... różnymi. Odebrałam je jako przede wszystkim nibsowo-słodowe, ale upuszczające wino, limonkową tequilę i dziwnie mocne piwo, dziwnie mocne mojito. Zanotowałam sobie: "wódkowe piwo limonkowe".

Po zjedzeniu zostałam z posmakiem... słodkiego i zarazem mocno soczystego, dziwnie mocnego piwa limonkowego, posmakiem limonki soczyście-goryczkowatej i aż przerysowanej. Czułam też winno-ziemistą nutkę, przy której plątał się lekowy element, dziwnie wymieszaną z cukrową słodyczą. Była tylko trochę cukrowo-palona (karmelowa). Wydała mi się nawet... dość cukierkowo-pudrowa i wręcz karykaturalna przy alkoholowości.

Całość nie odpowiadała mi. Smakowita ziemistość, wino i nuty kręcące się wokół niego, czyli wiśnie, ananas, zioła (pikanteria?), maślanka byłyby cudowne, gdyby nie zepsuła ich wszechobecna limonka aż karykaturalna i przerysowana cytryną. Alkohol, jaki czułam zupełnie nie był w moim guście. Za skojarzenia z tequilą, mojito i słodkim, smakowym piwem podziękuję, jak i podziękuję za takie najeżenie dodatkiem.

Uwierzę, że czekolada świetnie oddaje smak "pisco sour", stąd jej za to wszystko nie krytykuję. Krytykuję za to, że... nie wiem, czy akurat peruwiańskie kakao ma najlepiej pasujące do tego nuty (gdzie mi tam nagle z wiśniami? kocham je, ale nie w tym połączeniu), słodycz też nie ta... A i co do nibsów mam mieszane uczucia: niby były przystępne, bo chrupiąco-miękkawe w pozytywnym sensie, ale dodano ich tak dużo, takiej drobnicy, że mnie denerwowały i spłyciły bazę. Takie najeżenie nibsami dodatkowo uwypukliło efekt gryzienia w język (limonki? alkoholu?). I znów wracamy do kwestii: pewnie to nie baza miała być gwiazdą przedstawienia. Mimo wszystko... w smak można się wciągnąć i jako ciekawostkę zjeść, więc bardzo subiektywnie wystawiłabym jej 6, jednak nie mogę narzekać, że jest, czym jest. Osobiście wolałam tę z jednorożcami, czyli większymi nibsami, ale nie była to różnica, która wpłynęłaby jakkolwiek na ocenę. Ot, po prostu była (nie sądzę, by dobierali ich wielkość do wzorów).

Mimo iż początkowo pomyślałam, że może i jednego dnia zjem obie (przypominam, że moja czekoladowa norma na dzień to ok. 100 gramów), ale nie byłam w stanie (chyba głównie przez niemoją strukturę i gryzienie w jęzor) podczas pierwszej degustacji zjeść więcej niż połowy jednej (czyli jakieś 20 gramów). Resztę męczyłam na wykładach z nielubianym prowadzącym (bo jednak za droga, a kakao za dobre, by dla ojca oddać).

ocena: 7/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 12,44 zł (za 40 g; dostałam zniżkę)

kaloryczność: 491 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, kruszone kakao 10%, pisco 6%, olejek limonkowy, kwasek cytrynowy, bitters

PS Tak, Olga... limonkowe, lekowo-wódowe jednorożce. :>

PS2 Dla mnie lepszą definicją Peru jest po prostu esencjonalnie kakaowa czekolada, np. Zotter Labooko High-End 96%, na którego malutką aktualizację zapraszam ciekawskich.

Zotter Cola & Popcorn ciemna mleczna 60 % z galaretką z coli, kremem colowym i nugatem migdałowym z popcornem

Gdy tylko dowiedziałam się, że na czas prezydentury Obamy Zotter wprowadził czekoladę z ketchupem, chciałam ją spróbować. Niestety, było za późno, bo podróżować w czasie nie umiem, a wtedy, jak była dostępna, Zottera jeszcze nie znałam. Z ketchupem u mnie śmieszna sprawa. Mogę go latami nie jeść, ale lubię. W młodości jadałam częściej, teraz nie mam do czego. Latami jednak... stroniłam od rzeczy ketchupowych. Raz, że bywa wariantem smakowym rzeczy nie w moim typie (nie lubię słonych chrupaczy), a dwa... no jakoś tak. Ogółem właśnie niespecjalnie mam z czym go jeść. W czekoladzie jednak ciekawiłby mnie. Od Marcina od Zottera dowiedziałam się, że na jesień 2020 wchodzi nowy smak "ketchup i popcorn". Napaliłam się i zapragnęłam spróbować, mimo że nie lubię popcornu (a już zwłaszcza jego łusek). Wydało mi się to jednak tak niepasujące do czekolady, że aż ciekawe (nie umiałam sobie wyobrazić, jak to może wyjść). Niestety okazało się, że się pomylił. To tabliczka nie z ketchupem, a z... colą. Kolejna amerykańska rzecz, która zawładnęła światem, ale której ja... zdecydowanie od lat nienawidzę. Wystarczy lekkie skojarzenie z colą w czekoladach z cynamonem, bym je porzuciła, a tu... cola jako dodatek... do popcornu? Zawleczcie mnie jeszcze do kina - to jest przepis na piekło dla mnie, a... połączenie uwielbiane przez tysiące (miliony?) ludzi na świecie. Nie wiem, czy czekoladę bym kupiła. Obecnie nie kupuję wątpliwych, a i już nie jestem tak napalona na Zottery, jak byłam na początku przygody z nimi (czyt. nie czuję potrzeby spróbowania wszystkich-wszystkich). Starzeję się? Tabliczkę jednak dostałam i przyjęłam jako wyzwanie. Liczyłam, że będzie kolejnym moim dowodem na to, że "wszystko może smakować, jeśli będzie dobrze zrobione". Marcin od Zottera próbował mnie jakoś pocieszyć tłumacząc, że do stworzenia tej czekolady nie użyto zwykłej coli masówki, a austriackiego producenta Pedacola, który swoją colę robi tylko z naturalnych składników na bazie ziół.

Zotter Cola & Popcorn to ciemna mleczna czekolada o zawartości 60 % kakao nadziewana galaretką z coli (22%), kremem colowym (18%) i praliną / nugatem migdałowym (18%) z karmelizowanym popcornem (1%) oraz z cienką warstwą białej czekolady.

Gdy tylko rozchyliłam papierek, poczułam wyrazisty, palony zapach migdałów i coli nasyconej limonkowo-cytrynową, soczystą kwaśnością. W tle zaznaczyły się zioła oraz goryczka. Zbliżywszy nos do wierzchu, wyraźnie czułam samą słodko-karmelową czekoladę, podszytą migdałami. Te miały słonawy charakter. Mieszało się to z mlekiem i maślanością, nasilającym się po przełamaniu. Wtedy też odnotowałam lekką nutę popcornu i więcej coli z cytrusowym kwaskiem. Znacząco wzrosła też słodycz.

Przy łamaniu tabliczka lekko pyknęła, jednak nie była bardzo twarda za sprawą nadzień. Gruba warstwa czekolady owszem, twarda i trzaskająca. Przylegającej do niej białej można przypisać zwartość, ale była tak cienka, że w całokształcie niewiele znacząca. Wydaje mi się, że miała po prostu oddzielać wilgotne nadzienia od wierzchu, w czym się sprawdziła, mimo że trochę ułatwiła rozwalanie się całości. I tak jednak w miarę wszystko się trzymało.

W ustach czekolada z wierzchu rozpływała się w średnim tempie, gęsto i kremowo-gładko. Była tłusto-maślana, a poprzez to spójna z białą (chyba minimalnie bardziej proszkową).

Nugat, czyli warstwa na górze, rozpływał się powoli i spójnie z czekoladą. Był zwarty, a jednocześnie miękkawy i dość plastyczny. Nie brak mu mazistej kremowości i tłustości migdałowo-maślanego kremu. Raczej masywny niż ciężki, gładki był jedynie bazowo, bo wypełniały go drobne kawałki popcornu. Ten częściowo otaczała cukrowo-karmelowa skorupka, trochę rozpuszczająca się, trochę skrzypiąca. Rozbijało to zwartość nugatu, stanowiło urozmaicenie. Popcorn sam w sobie był... popcornem: miejscami twardy (ale to nie łuski, choć i one - zupełnie nieprzeszkadzające - ze dwie się trafiły), z czasem robił się miękkawy.

Odkryłam, że galaretkę colową od nadzień oddzielała cieniuteńka warstwa czekolady mlecznej - pełniąca chyba dokładnie tę samą funkcję co biała, bo sama w sobie za wiele nie wnosiła.

Spójnie z tym wszystkim wyszedł krem colowy, który był od migdałowego soczystszy i bardziej mazisty. Odebrałam go jako również miękko- plastyczny i tłustawy, jednak w bardziej mlecznym kontekście. Różnił się większą zwartością i lepkością. Zaskoczona odkryłam, że też zawierał mnóstwo elementów: przezroczystych płatków, drobinek i farfocli cytrusów.

Rzadkości i soczystości całości nadała bardzo lepka, rzadkawa, mięciutka galaretka. Rwała się łatwo. Cechowała ją specyficzna struktura jakby zżelowano-zżelkowanego dżemu. Rozpuszczała się na grudki, trochę soczyście, mieszając się z resztą. Z wnętrza rozpuszczała się najdłużej, że w końcu zostawała ona, popcorn i czekolada.

Zaskoczyło mnie, że w sumie... nie odnotowałam zgrzytów. Wszystkie nadzienia do siebie pasowały, a jednocześnie nie mieszały się "śmietnikowo".

W smaku przegryzając się najpierw poczułam zaskakująco gorzką, paloną czekoladę z mocnym palono-karmelowym wątkiem. Po chwili wzrosła słodycz i mleczność, co podkręciła biała czekolada. Wierzch wydał mi się też lekko migdałowo-maślany.

Za sprawą colowych części bardzo szybko wstrzeliła się w to kwaśność. Z jednej strony ewidentnie słodko-kwaśno limonkowa, cytrusowa ogółem, a z drugiej... wraz ze wzrostem goryczki, nagle zaskoczyła na colowy tor. Pochodzenie goryczki było ziołowo-rześkie. Poczułam jakby piołun, leki / apteczność, a po chwili chłodząco-gryzący motyw. Cynamonowo-colowy splot odezwał się, ale... nie wybiegał przed zasładzająco-waniliową słodycz, która nagle też się nasiliła.

Colowy krem wydał mi się wręcz gryzący. Ostry, zasłodzony, a przy tym... dość mleczny, ale i... colowy. To jednak wiązało się z przyprawami ziołowo-korzennymi i cytrusową nutą. Wyłapałam w nim także charakterystyczną nutę oleju kokosowego. Rosła wraz z cynamonową, wręcz gorzką korzennością.

Ogólny kwasek wniósł zaskakująco dużo soczystości. Chwilami wydała mi się aż przenikliwa i... słodka w tym, a jednocześnie czułam po prostu cukrowość. To podkreślała galaretka, również smakująca ostrą colą. Cola nie wyszła tu jednak nachalnie, a dziwnie rześko, słodko-ostro. Czułam goryczkę oleju (?) i ziół. Całkiem... naturalne, ciekawe. Miałam wrażenie, jakby była gazowana, ale bez elementu gazowania - bardzo dezorientujące.

Łagodziła ją trochę mdława baza, za jaką robił krem migdałowy. Wydał mi się głównie słodki, choć jednocześnie maślano-mleczny. Migdały czuć wyraźnie. Prażony wątek bijący od nich zmieszał się z cynamonem, a wtedy kompozycja w ogóle zrobiła się bardzo korzenna. Cytrusy, niby kontrastowe, podporządkowały się temu. Te już jednak otuliła cierpkawa czekolada.

W kremie migdałowym raz po raz słodycz podbijały kawałki dodatku. Przez większość czasu dałabym sobie wmówić, że to migdały. W pierwszej chwili smakowal cukrowo, co otwierało drogę... smakowi popcornu i soli, jakim pachnie w kinach. Epizodycznie trafiałam na dosadniejsze uszczypnięcia soli, ale i one się wpasowywały (nie było słono). Podkreślały popcorn, migdały i karmelową nutę.

Na wszystko to - raz mocniej, raz słabiej - nakładała się czekolada - kontrastowo udająca dość ciemną.

Drobnicę do gryzienia zostawiałam sobie na koniec. Wtedy popcorn zaskoczył mnie tym, jak wyraźnie sobą smakował. Cytrusowe strzępki z kolei smakowały mdło, prawie niczym.

Po zjedzeniu został posmak cytrusowo limonkowy i ostro-gorzko cynamonowy. To był ewidentnie "colowy cynamon". Tak, colę czuć wyraźnie, ale jako składową. Posmak był bowiem wciąż czekoladowy, mleczny i... dość migdałowo-oleisty z soczystym motywem coli i ziół. Oprócz fizycznego otłuszczenia i jakby słodkiego zalepienia czułam... orzeźwienie.

Kompletnie nie moja bajka, bo w sumie pasowały mi tu tylko ziołowe nuty, ale... doceniam, że tak szokującą kompozycję zrobili... tak przystępnie, że nawet się w nią wciągnęłam przez element "o rany, jakie to dziwne".

Wnętrze czekolady miękkie, ale miękkie kremowo, odpowiednio; galaretka intrygująca. Całość zdecydowanie dla mnie za słodka, napastliwa w swoich smakach, ale oddająca colę bardzo przystępnie. Tak jak i popcorn. Czułam je i mimo że nie lubię, nie miałam ochoty nimi pluć. To jedna z tych dziwnych czekolad, które smakują intrygując, jak np. te z mięsem. Dziwna spójność, że aż zjadłam prawie całą - kawałek dając Mamie, by pokazać jej ciekawostkę. W sumie cały czas się zastanawiałam jedząc, czy chcę to skończyć, ale wiedziałam, że taka ziołowość i 60 % kakao byłaby dla niej nie do przebrnięcia. ("Ciągle ci powtarzam, że takie czekolady po prostu nie są dla mnie, tyle ty w nich wyczuwasz, a ja? Dla mnie to po prostu jakaś tam galaretka, raczej owocowa trochę; ja wiem, czy cola? No nie wali jak te colowe rzeczy wszystkie. Coś tam pochrupało, nie powiedziałabym, czy to na pewno popcorn. Taka... średnio mi smakowała, ale rzeczywiście przystępna. Ten Zotter to się chyba po prostu smakami bawi.")

Mimo że we mnie zachwytu nie wzbudziła, zdecydowanie polecam ją wszystkim: i tym, którzy colę i popcorn lubią, jak i tym, którzy jak ja nie lubią, ale są ciekawscy. Mam wrażenie, że to nie tyle "colowa czekolada / czekolada z colą", co stylizacja jak np. Pink Coconut and Fish Marshmallow na rybę czy Cheesy Chocolate na ser typu camembert / brie. Udana stylizacja.

Nie taki diabeł straszny.

ocena: 8/10

kupiłam: biokredens.pl

cena: 16 zł (za 70 g)

kaloryczność: 481 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, cola (cukier, woda, ekstrakt z cytryny, cola, przyprawy, mięta, ziarna laski wanilii, sok z limonki, sok z cytryny, regulator kwasowości: kwas cytrynowy), pełne mleko w proszku, skrobia kukurydziana, migdały, odtłuszczone mleko w proszku, słodka serwatka w proszku, sok cytrynowy, popcorn, pełny cukier trzcinowy, olej kokosowy, masło, koncentrat soku cytrynowego, substancja żelująca: pektyna jabłkowa; sól, emulgator: lecytyna sojowa; wanilia, koncentrat limonkowy, cynamon, płatki róż, chili Bird;s eye, proszek cytrynowy (koncentrat soku cytrynowego, skrobia kukurydziana, cukier)