Adikam Lizak z Czekolady RIP mleczna z kremem mlecznym

Dziś przedstawiany grób czekoladę zobaczyłam chyba cudem, bo w dziale, na który nawet nie patrzyłam (jak mi się wydawało). Nie wiem, dlaczego przemówił do mnie jego wygląd. Nie podobają mi się czekoladowe lizaki, a ten w sumie nawet nie jest jakąś wyjątkową figurką, a po prostu jak jedna z wielu na Halloween. Kupiłam z krzywym uśmiechem, specjalnie pod bloga, nie spodziewając się niczego dobrego. Będąc niemal pewna, że to po prostu czekolada mleczna w takiej formie, składu nawet nie zaszczyciłam spojrzeniem. Mój błąd. Trafiłam na nadziewańca. Zdziwiło mnie bardzo, że zrobili czekoladkę z kremem jako lizaka. No, ale i tak na Halloween / Samhain wyglądał jak trzeba. No, i skład był autentycznie dość przerażający. I szkoda, że producenta dopiero w domu skojarzyłam... Przecież jadłam już czaszki Adikam Happy Halloween mleczna i biała.

Adikam Lizak z Czekolady RIP to mleczna czekolada o zawartości 30% kakao nadziewana kremem mlecznym w formie figurki "lizaka", produkowana na Halloween przez Adikam.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach cukru i mleka, w którym zaznaczyło się mleko w proszku. Przy cukrze odnotowałam akcent wanilii. Za nimi pobrzmiewała margaryna, a całość zdradzała obecność taniego, mlecznego kremu. Jego motyw nasilił się po przełamaniu i podziale. Było zdecydowanie za słodko już na tym etapie. Nie miałam jednak najmniejszych skojarzeń z czekoladkami typu Kinder (a tego można by oczekiwać).

Czekolada w dotyku była tłusta i kojarzyła się z polewą. Całość wydawała się ciężka i konkretna, a przy łamaniu krucha. Nie uświadczyłam wtedy trzasku czy oporu. Tak samo przekrajanie poszłoby łatwo, gdyby nie patyk biegnący przez całość. Pod bardzo grubą, ale nie twardą warstwą czekolady, była średnia ilość proszkowo-sypiącego się kremu. Miejscami znalazło się go więcej, miejscami niewiele.

Forma dość podła, bo wszystko się kruszyło.

W ustach czekolada rozpływała się dość szybko. Była gęstawa, choć łatwo rzednąca i znikająca trochę wodniście. Wykazywała pewną kremowość, ale też proszkowość. Tłustość stała na średnim poziomie.

Nadzienie szybko do niej dołączyło, bo i szybko się rozpływało. Okazało się jednak bardzo tłuste, ani trochę nie suche, choć poczułam w nim lekką pylistość. Miękkie i margarynowe, znikało szybciej niż czekolada. Mimo że miejscami dodano go malutko, i tak zostawiało wrażenie otłuszczonych ust.

W smaku czekolada uderzyła wysoką słodyczą, która od razu poszła w plastikowym kierunku. Tak plastikowej czekolady dawno nie jadłam! Nie pomogło całkiem sporo mleka, które odezwało się już po chwili. Słodycz rosła, dając się poznać jako czysto cukrowa. Cukrowy, czekoladowy plastik po pewnym czasie dopuszczał nadzienie do głosu.

Gdy spróbowałam czekolady osobno, plastikowość w niej aż krzyczała.

Krem podkręcał mleczność, ale nie wyszło to na dobre, bo na równych prawach stała w nim margaryna, ogólna tłuszczowość, oleistość. Mleczno-tłuszczowy krem okazał się nieco mniej słodki od czekolady. Jawił się jako bardziej zachowawczy w kwestii słodyczy. Przy czekoladzie to tłuszczowa mdłość bardziej dawała się we znaki. Ta jego tłuszczowa, oleista mdłość na moment nieco rozbiła cukrowy plastik. Co więcej, w nadzieniu przemknęła lekka sztuczność.

Gdy spróbowałam trochę kremu osobno, był tłuszczowo-mdły, ale sam w sobie jednak też wręcz niemożliwie cukrowy.

W całości to plastikowa czekolada dominowała, tylko na pewien czas dopuszczając do siebie krem. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa cukier aż palił w gardle. Słodycz i plastikowość trochę odciągały uwagę od tanio-tłuszczowego kremu, który zaraz przycichł.

Końcówka to ponowny debiut plastikowej, cukrowej czekolady z mlecznym echem. Mleka w proszku?

Po zjedzeniu został posmak cukru i plastikowej, tandetnej masy czekoladopodobnej. Chyba zaplątała się tam waniliowa nutka, ale też sporo wątków tłuszczowo-margarynowo-mlecznych i taniego oleju. Przy nich wyszła na jaw też niedookreślona sztuczność.

To prawdziwie podła figurka czekoladopodobna z równie nieprzyjemnym kremem mlecznopodobnym. Smutne. Cukrowo-plastikowa czekolada przytłaczająca cukrowo-tłuszczowe nadzienie. Nic, forma, smak czy zapach - no, oprócz wyglądu nagrobka - nie zachęca do jedzenia. Dałam radę zjeść może 1/5 tego maleństwa i nie mogłam powstrzymać krzywienia się.

Mama spróbowała i też nie miała ochoty zjeść całej pozostałej reszty, stwierdzając: "No według mnie aż takie najgorsze nie było, ale tak do bólu przeciętne i nudne, słodkie, że bez sensu to jeść". 

Sama czekolada była nieco inna niż czaszki Adikam Happy Halloween Okropnie cukrowa i plastikowa, ale przynajmniej nie taka duszna i sztucznie przerysowana. 

ocena: 1/10

kupiłam: Lidl

cena: 3,99 zł (za 25 g)

kaloryczność: 524 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: 50% czekolada mleczna (cukier, pełne mleko w proszku, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, lecytyna sojowa, ekstrakt z  wanilii), 50% krem mleczny (cukier, tłuszcze roślinne: shea, rzepakowy; laktoza, pełne mleko w proszku, serwatka w proszku, lecytyna rzepakowa, aromaty)

E. Wedel Mleczna Winogronowa mleczna z winogronowym kremem mlecznym i konfiturą winogronową

Jakiś czas temu Mama kupiła sobie nowość Wedla: czekoladę mleczną z nadzieniem mirabelkowym. Czułam, że będzie źle i nawet się nie zbliżyłam. Ponoć słusznie, z tego co mówiła Mama, która "dawno nie jadła tak potwornej czekolady". Potem jednak Wedel trochę zrehabilitował się w jej oczach czekoladą Pawełek. Mnie ona jednak bardzo nie smakowała. Stąd, gdy dostałam od ojca dziś przedstawianą, miałam złe przeczucia. Z drugiej jednak strony bardzo podoba mi się pomysł na nią, ponieważ uważam, że na europejskim rynku słodyczy winogrona są bardzo niedoceniane i pomijane. W Japonii wręcz przeciwnie: smak winogronowy jest dość popularny. A ta tabliczka pochodzi z linii właśnie inspirowanej smakami Japonii. Czyli teoretycznie klimaty moje.

E. Wedel Mleczna Winogronowa to czekolada mleczna o zawartości 29% kakao z nadzieniem (42%) o smaku winogronowym, a dokładniej z kremem mlecznym winogronowym oraz konfiturą / dżemem / żelem winogronowym.

Po otwarciu uderzył wręcz jakby agresywny zapach winogronowy, któremu prawie dorównywała intensywna, przecukrzona czekolada mleczna. Winogronowość była czysto chemiczna: słodziutko-kwaskawa w cukierkowo-żelkowy, przytłaczający sposób. Mocno kojarzyła mi się z duszno pachnącymi pisakami i gumkami do mazania zapachowymi winogronowymi (kiedyś takie "chińskie rzeczy" wśród dzieciaków robiły furorę), nieco mniej z gumami do żucia i żelkami, cukierkami. Dziwnie mieszało się to z konwencjonalną czekoladą. Na zasadzie kontrastu ta wydawała się, mimo okrutnej cukrowości, porządnie mleczna.

Tabliczka w dotyku zdradzała tłustość i przypominała plastik, potencjalnie miękki i łatwo się rozpuszczający. Miałam wrażenie, że zaraz zacznie się rozpuszczać w dłoniach, ale nie zaczęła.

Podczas łamania sama czekolada trochę się kruszyła, jako tako trzymając się linii podziału. Okazało się, że biało-bladoróżowawym z mikroskopijnymi kropeczkami była nadziana niemal po całości, tylko na środku wzdłuż biegł cieniutki pasek - po linii podziału - bez tego kremu. Nie pożałowano tej miękko-tłustej warstwy. Każda kostka zawierała jeszcze średnią ilość żelowego dżemu. Ten miał zwartą konsystencję i bardzo się kleił.

W ustach czekolada rozpływała się prędko i tłusto. Dała się poznać jako miękka i zalepiająca, a do tego proszkowa. Czuć w niej lekką ulepkowatość.

Po kilku chwilach pękała, ujawniając nadzienia. Białe spokojnie rozpływało się wraz z czekoladą, trochę zlewając się z nią. Okazało się tłusto-plastyczne i bardzo miękkie, a do tego nieco proszkowe. Cechowała je trochę gumiasta zwięzłość. Znikało zawiesinowo-rzadko. Raz po raz wyraźnie czuć w nim większe drobinki, które lekko przyspieszały rozpuszczanie się. Jak się okazało, to jakby proszkowo-kryształkowe drobinki z soku i cukru.

Dżem zaś z łatwością rozlewał się po ustach. Był dość rzadki i lepki, a także nieco przecierowo-galaretkowaty, niegładki. Sporadycznie można w nim uświadczyć parę trzeszczących owocowych drobinek: jakby skórki i drobinki jakby zmiksowanych miękkich galaretek.

Nadzienie dżemowe znikało najszybciej, zostawiając miękką, tłusto-lepką maź, w którą zmieniła się czekolada i krem mleczny. Z czasem został już tylko nieco gumiasty krem mleczny z coraz bardziej wyłaniającymi się kryształkowo-proszkowymi, zawilgoconymi drobinkami, rozpuszczającymi się wraz z nim. Wystąpiły w ilości średniej.

W smaku czekolada od razu powalała przesadzoną słodyczą cukru i nutką waniliny. Mieszała się z winogronowym echem. Już ona sama dała by radę człowieka zasłodzić kompletnie.

Po chwili dołączyło do nich stłumione, niecharakterne mleko, które jednak z czasem się rozkręcało.

Czekolada spróbowana osobno okazała się przesiąknięta sztucznie owocowym nadzieniem. Sama w sobie była okrutnie cukrowa, trochę wanilinowa, ale też całkiem nieźle mleczna. W zestawieniu z nadzieniami zaś bardzo mleczna.

Nadzienia bardzo szybko wkraczały do gry. Obie warstwy drastycznie podnosiły słodycz i kierowały ją w sztuczną, owocową stronę. W gardle słodycz zaczynała drapać.

Winogronowo dżemowa warstwa wydała mi się wręcz krzykliwa, gdy tak narzuciła słodyczy chemiczną cukierkowość. Szybko się rozkręcała. Oddawała rozmaitości o zapachu ciemno winogronowym: gumki do mazania, długopisy, naklejki. Słodziaśne, duszne rzeczy dla dzieci, niezbyt spożywcze, acz w towarzystwie bardziej słodko-kwaskawych (już spożywczych, choć też sztucznych) galaretek, żelek, gum do żucia itd. Winogronowych oczywiście. Takich, co do słodyczą aż pieką w gardle.

Mleczny krem początkowo okazał się bardziej zachowawczy. Puścił przodem dżem, a sam pobrzmiewał w tle. Wydał mi się słodko-nijaki, sztuczny w sposób... winogronowy? On to dopiero był marginalnie mleczny (przy nim czekolada jawiła się jako bardziej mleczna). Dodał też oleisty, margarynowy wątek, acz ogólnie starał się wpisać w winogronowy smak dżemu, z czasem zdobywając się na kwasek. Chwilami dość silny.

"Biały" krem spróbowany osobno okazał się nieszczególnie mleczny, na pewno cukrowo przesłodzony, tłuszczowy, a także znikomo sztucznie winogronowy. Winogronowe echo oraz z czasem kwasek punktowo się w nim zaznaczały (od tych drobinek).

Dżem, gdy już rozbrzmiał w pełni, dominował napastliwie chemicznym smakiem ciemno winogronowym, łącząc przesadzoną słodycz z lekkim kwaskiem, po czym mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zaczynał znikać i słabnąć.

Chemicznie winogronowy wątek utrzymywał się jednak do końca. 

Czekolada nie wystraszyła się całej tej chemii. W zasadzie starała się jak mogła dać się poznać z mlecznej strony, ale pod koniec jej cukrowość też bardzo dawała się we znaki. Drapała w gardle wraz ze słodyczą wnętrza.

Sztuczna winogronowość trzymała się białej warstwy, która po debiucie, a następnie zniknięciu dżemu, rozpłynięciu się czekolady wydawała się bardziej słodko-ciężka, a także kontrastowo kwaśna. Raz po raz wyskakiwał z niej silny, sztucznie-cukierkowy kwasek, wręcz kwas związany z drobinkami, kojarzący się z kwaskiem cytrynowym i kwaśnym cukrem z żelek.

Po zjedzeniu został posmak chemicznych, słodkich rzeczy winogronowych, cukierków etc.  winogronowych z kwaśnym echem oraz wycofanej, mleczno-cukrowej czekolady.

Całość była... bardzo specyficzna. Okrutnie chemiczna, ale niewątpliwie jednoznacznie winogronowa. Mam wrażenie, że w przeciętnej mlecznej czekoladzie zamknięto tu motyw "chińskich zapachowych rzeczy", sztucznych cukierków, co... o ile pasuje tym kategoriom produktów, z czekoladą wyszło dziwnie. O dziwo sama czekolada wydała mi się mało wedlowa (co wyszło na plus, bo w mlecznych Wedlach zawsze czułam nutę jakby piankową i wanilinową i nienawidziłam ich przez to), a po prostu przeciętna, jak jedna z wielu tanich mlecznych. Gdy pomyślę o okrutnie cukrowych, sztucznych słodyczach z Azji... ta czekolada właśnie je oddaje. Acz nie jest to zaleta, wolałabym po prostu smaczne nadzienie winogronowe.

Słodycz całości przesadzona, drapała w gardle i męczyła bardzo szybko, kwaśność od niej nie ratowała, bo na zasadzie kontrastu nakręcały się nawzajem. I nie była to kwaśność dobrego typu, a też sztuczna. To nie słodycz była największą wadą tej czekolady, a chemia właśnie.

Biorę jednak namiar na to, że tego typu słodycz po prostu już takie cukrowo-chemiczne są. Ogólnie więc czekoladzie za to, jaka była, należy się 2, jednak za pomysłowość i sięgnięcie za niepopularny smak winogron, które - co by nie napisać - tutaj czuć, podniosłam ocenę o punkt. Mimo że pod koniec pierwszej kostki już się przez sztuczne przesłodzenie krzywiłam, a jeszcze przed dotarciem do połowy drugiej, czyli w sumie po 14 gramach, odpadłam.

Jedyne, co mogę powiedzieć o niej bardzo pozytywnego, to to, że podoba mi się lśniący kotek Maneki-neko z tyłu opakowania...

Oddałam Mamie, która zjadła i tak ją opisała "No faktycznie nie szczególna ta czekolada. Za słodka, że aż drapie, sztuczna. Niby forma, jaką lubię, a więc biały krem i dżem, ale ogół mi nie pasował. Zwłaszcza beznadziejne były te kuleczki, co na koniec zostawały, jakby kwasek cytrynowy. Takie bezsensownie, nieprzyjemnie kwaśne".

ocena: 3/10

kupiłam: dostałam

cena: nie znam

kaloryczność: 502 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: czekolada mleczna (cukier, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, serwatka w proszku, łuszcz mleczny, emulgatory: lecytyna sojowa i E476; aromat), cukier, wsad winogronowy 12% (syrop glukozowo-fruktozowy, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; koncentrat soku z czerwonych winogron, skrobia modyfikowana, regulator kwasowości: kwas cytrynowy; substancja żelująca: pektyny; koncentrat soku z czarnej marchwi, aromat naturalny), tłuszcz roślinny palmowy, pełne mleko w proszku, serwatka w proszku, zagęszczony przecier jabłkowy, aromat, lecytyna sojowa, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; regulator kwasowości: kwas cytrynowy; koncentraty roślinny: spirulina, słodki ziemniak, marchew, borówka czarna

Witor's Wizarding World Harry Potter Cappello Parlante mleczna z nadzieniem mlecznym i strzelającymi cukierkami

Kolejny produkt, z którego z jednej strony się ucieszyłam (zawsze miło jest dostać coś z Harry'ego Pottera!), a który z drugiej mnie smuci. Zawsze mam żal do producentów, że firmują Potterem tak przeważnie kiepskie słodycze. Po białej z cukierkami Witor's Wizarding World Harry Potter Corvonero La Magia dei Cristalli Frizzanti i mlecznej z popcornem Witor's Wizarding World Harry Potter Grifondoro L'Incantesimo dei Pop Corn Caramellati obstawiałam, że i ta najlepsza nie będzie. Widziała mi się jako ich połączenie, wzbogacone o wątpliwy krem. W dodatku gramaturą przewyższało to wspomniane tabliczki i to razem wzięte!

Tak swoją drogą... gdyby to było dobre, to publikacja recenzji byłaby miłym przedurodzinowym prezentem dla Harry'ego - aż szkoda, że nie pomyślałam wcześniej i dzień się nie wstrzymałam. Acz jak dobre by to nie było, Hagridowego tortu raczej nie przebiłoby.

Witor's Wizarding World Harry Potter Cappello Parlante to mleczna czekolada nadziewana (60%) mlecznym kremem ze strzelającymi cukierkami w formie małych batoników / czekoladek; na licencji Warner Bros.

Opakowanie zawiera 16 sztuk po 12,5g.

Po otwarciu poczułam przesłodzony w cukrowy sposób zapach mocno mlecznych czekoladek o plastikowych zapędach. Z zamkniętymi oczami dało się powiedzieć, że to nadziewane mlecznym kremem czekoladki dla dzieci. Miały echo podobne do czekoladek Kinder, a więc też uroczy ton, ale bez tak wyraźnej waniliny. Tej odnotowałam jedynie sugestię. Wszystko to jednak przełożyło się na ciężkawe drapanie.

Czekoladki nie zachęcały bladym, wręcz wypłowiało-szarawym kolorem.

W dotyku wydały mi się tłuste i plastikowe, a także delikatne. Wydawało się, że bardzo spieszy im się, by zacząć rozpuszczać się już w dłoniach (ale na szczęście nie robiły tego) i trochę dłonie otłuszczały.

Przy łamaniu wyszła na jaw pewna kruchość, mimo że były miękkie. Raz trzy dwa usłyszałam coś a'la trzask, ale przypisałabym to cukierkom ze środka. 

Miękka czekolada skrywała sporo miękko-plastycznego, tłustego kremu, który wydawał się dość zbity i średnio wypełniony strzelającymi cukierkami. Czekoladę dało się spiłować nożem - zwijała się wtedy w rulonik.

W ustach czekolada rozpływała się łatwo w szybko-średnim tempie. Była tłusto-kremowa i gładka. Po chwili miękła i ujawniła wnętrze. 

Krem rozpływał się zgranie z czekoladą, jawiąc się jako bardzo tłusty i mazisty. Miękł coraz bardziej, wykazując oleistość. Od tego jednak odciągały uwagę kawałki cukierków o różnych kształtach i wielkości.

Kiedy czekolada i krem stawały się miękką, oleistą zawiesiną, cukierki nie ujawniały się z musowaniem. Dopiero gdy czekolada i krem prawie zniknęły, efekt ten zaczynał być do odnotowania. Gdy został sam cukierek / cukierki, z każdą chwilą musowanie nasilało się i przechodziło w strzelanie, a następnie wręcz napastliwie bombardowanie. Cukierki zostawały na koniec, nie rozpuszczały się wraz z resztą. Wykazywały też lepką miękkość.

Z ciekawości pogryzłam ze dwa czy trzy cukierki. Czy to wcześniej, obok wszystkiego, czy na koniec, były trzeszcząco-miękkie i kleiły się do zębów.

W smaku czekolada rozpoczęła od roztoczenia cukrowej słodyczy, która nierozerwalnie wiązała się z plastikiem. Zaraz dołożyła też wyraziste mleko, które nie dawało się zagłuszyć, ale nie ukryło też ogólnej plastikowości.

Czekolada spróbowana osobno jawiła się jako plastikowa do bólu - połączenie z wnętrzem pomogło jej w uzyskaniu bardziej mlecznego wydźwięku.

Za silną mleczność odpowiadało nadzienie. Miało w sobie coś nawet ze śmietanki, ale niestety wydawało się stworzone głównie z cukru. Podwyższyło słodycz całości, kierując jej wydźwięk na uroczy - właśnie adekwatny do czekoladek z mlecznym kremem dla dzieci, ale okrutnie cukrowych.

Spróbowane osobno, drapało i zasładzało w sekundę!

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa krem szedł w tanim kierunku, ale tragedii nie było. Bliżej końca trochę podkręcała to pobrzmiewająca nutka sztucznych, landrynkowych wieloowocowych cukierków. Wtedy też  także czekolada zaczęła wydawać się bardziej plastikowa.

Słodycz rosła bez zahamowań, a mleko próbowało dotrzymać jej kroku, ale zza tony cukru dotarły do mnie też drobne aluzje do waniliny i margaryny, a drapanie słodyczy w gardle męczyło.

Kiedy w ustach zostawały cukierki (w przypadku większości kęsów), na przód wychodził właśnie ich smak: delikatny i bardzo słodki, niezacukrzający jednak. Były cukrowe, z landrynkową naleciałością.

Po zjedzeniu został posmak cukru, mleczność z plastikowym echem i sztuczny, landrynkowy, niedookreślony motyw. Słodycz aż drapała w gardle.

Czekoladki wyszły spodziewanie za słodko, cukrowo do potęgi, ale całkiem przykładnie mocno mlecznie. To jednak im nie pomogło, bo miały nieprzyjemnie plastikowy charakter. Gdy mam oceniać samą czekoladę i nadzienie, wyszły poniżej przeciętnie, trochę gorzej czekoladek Kinder, które obecnie też nie jawią się jako coś wartego uwagi. Gdy dodać do tego te landrynkowe strzelające cukierki... ot, może to i frajda dla dzieciaków, ale w moim odczuciu to dodatek niepasujący; zostawało to-to na koniec kompletnie bez sensu, z wrażeniem, że coś dorzucili bez zastanowienia się (gdyby jeszcze rozpływały się wraz z resztą, może lepiej by wyszło). A jednocześnie to nie tylko one zawiniły, że całość nie zachęca. Sama czekolada mleczna wydawała mi się gorsza niż w Witor's Wizarding World Harry Potter Grifondoro L'Incantesimo dei Pop Corn Caramellati. O dziwo, jak na potterowe gadżety, cena nie powala, więc jest i plus.

Zjadłam trochę więcej niż pół jednej i miałam kompletnie dość. Resztę oddałam Mamie. Jadła parę dni, dojadając do swoich słodyczy, gdy ją nachodziło na coś bardziej słodkiego. Opisała je: "Nie są niesmaczne, dobre też nie, ale takie do zjedzenia jak się czegoś słodkiego chce. Takie no takie typu Kinder, ot, mleczne... Zwykłe, tylko mi w nich te cukierki przeszkadzały, bo zostawały bez sensu na koniec i niespecjalnie strzelały, a tylko okropnie zęby poobklejały".

ocena: 3/10

kupiłam: ojciec kupił w Dealz

cena: 9 zł (za 200g; jak wyżej, ale sprawdziłam)

kaloryczność: 566 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: 40% czekolada mleczna (cukier, tłuszcz kakaowy, mleko pełne w proszku, miazga kakaowa, emulgator: lecytyna sojowa; aromat), cukier, tłuszcze roślinne (kokosowy, z ziaren palmowych), mleko odtłuszczone w proszku 10,9%, strzelające cukierki 4% (cukier, syrop glukozowy, tłuszcz kakaowy, laktoza, regulator kwasowości: kwas jabłkowy; barwniki: E141, E160c, E120; dwutlenek węgla), masło bezwodne w proszku, serwatka z mleka w proszku, emulgator: lecytyna sojowa; aromaty

Wawel Figa z Makiem / Fig & Poppy Seeds ciemna 43 % z nadzieniem figowym i kremem mlecznym z makiem

Do niedawna powiedziałabym, że niemożliwym jest, by szczerze zainteresowała mnie czekolada Wawelu, marki znienawidzonej przeze mnie, której produktów zwyczajnie się boję. A jednak gdy z Mamą zobaczyłyśmy obiekt dzisiejszej recenzji, uniosłyśmy brwi ze zdziwieniem i na słowa, że Mama mogłaby w sumie może spróbować, kiwnęłam głową. Może i ja bym mogła spróbować i nie umrzeć? Kupienie jednak potencjalnej paskudy byłoby wbrew nam, więc wróciłyśmy do reszty zakupów, omijając tę czekoladę. Gdy jednak jakiś czas później ojciec się na nią natknął i zadzwonił z pytaniem, czy chcę, po chwili wahania odpowiedziałam twierdząco, zaznaczając, że pewnie do niego wróci.

Wawel Figa z Makiem / Fig & Poppy Seeds to ciemna czekolada o zawartości 43 % kakao z (18%) nadzieniem figowym i (28%) kremem mlecznym z makiem; edycja limitowana na zimę 2023/24.

Po otwarciu poczułam nachalny, cukierkowo-sztucznie owocowy zapach. Pomyślałam o landrynkach cytrynowo-jabłkowych. Wyraźnie czuć też mocno, aż za mocno, paloną cierpkawą czekoladę o cukrowej słodyczy i polewowo-deserówkowym, tanim charakterze, umocnionym spirytusowo-truflową nutą. Po podziale zobaczyłam mleczny krem, ale zamiast go, poczułam nasilenie tej sztucznawo-alkoholowej nuty.

Tabliczka wyglądała ulepkowato-polewowo i staro, mimo kilkumiesięcznej daty ważności. Przy łamaniu okazała się delikatna. Nie miękka, ale i nie twarda, a właśnie... ulepkowata. Łamała się, a nie rwała. Czekolada z wierzchu nie wgniatała się, a po prostu pękała, ale nie wydawało to-to z siebie żadnego dźwięku. Mleczny krem wypełniał całą tabliczkę, a nie tylko poszczególne kostki. Nadzienie figowe z kolei wypełniało każdą kostkę osobno.

Tabliczka jednak nie trzymała się najlepiej linii podziału, przez co zdarzało się, że nadzienie figowe trochę wypływało. Albo raczej mogłoby wypływać, gdyby było choć odrobinę bardziej płynne. Na szczęście jednak nie było, acz ciągnęło się lekko.

Mleczny krem wyszedł krucho-miękko i ulepkowo, widać w nim pojedyncze kuleczki maku.

Nadzienie figowe to nie za gęsty, może nie rzadki, ale raczej rzadkawy, bardzo klejący i ciągnący dżemowaty żel.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie umiarkowanym, chętnie. Miękła w ulepkowaty sposób. Była tłusto-mazista i kojarzyła się z ciemną polewą, a nie czekoladą.

Dość szybko dołączały do niej nadzienia. Miękły razem, mieszając się w nieprzyjemnie margarynowo-miękką masę.

Szybciej spod czekolady wypływało górne, jako że było rzadsze, po czym też wtapiało się w miękkie otoczenie. To jedynie gęstawy, trochę przecierowy, żelowaty sos. Był bardzo kleisty, trochę cukrowy jakby cukrem zagęszczony. Czuć w nim minimalną przecierowość, ale okazał się raczej gładki. Trafiłam na dosłownie jedną pojedynczą pesteczkę figi (na dwie kostki, które zjadłam) i jakby bardziej zżelowane drobineczki... fig?

Mleczny krem miękł razem z czekoladą. Okazał się jednak od niej znacznie tłustszy i bardziej miękki. Rozpuszczał się łatwo, wykazując plastyczność i lekką gumiastość. Był mocno proszkowy, a także margarynowo miękki. Urozmaiciło go sporo strzelających kuleczek maku.

Porządnym gryzieniem kuleczek maku i pesteczki figi zajęłam się na koniec, gdy wszystko inne się już rozpuściło. Strzelały przyjemnie, ale niestety było ich bardzo mało. Maku jednak i tak więcej niż pesteczek fig.

W smaku czekolada uderzyła cukrem i cierpko-gorzkawym smakiem. Wydał mi się palony i zaburzony znaczącym, margarynowym wątkiem. Nie umiałam myśleć o tym jako o czekoladzie, a jedynie polewie kakaowej. Zdecydowanie przesłodzonej cukrem.

Nadzienia w smaku odezwały się bardzo szybko. Ogólnie podwyższały słodycz. Mleczne wyszło integralniej z czekoladą - mieszało się z nią poprzez cukrowo-margarynowy splot.

Figowe też podczepiło się pod cukrową słodycz. Jeszcze ją wzmocniło, po czym zaserwowało smak  landrynkowo owocowy. Do głowy przyszły mi sztuczne, cytrynowo-jabłkowe cukierki - z czasem ten właśnie wątek dominował. Kwasek był leciutki, ale nieadekwatnie cytrynowy. Pojawiła się też figa i to całkiem naturalna, ale wmieszana w owocową sztuczność i nutkę sztucznej nalewki owocowej. Figa wyszła jednak niezbyt jednoznacznie, jako że cała reszta (czekolada, dolne nadzienie) ją przytłaczała. Żel wyszedł niby soczyście, ale też słodko-ciężko i chemicznie.

Mleczny krem po tym jak zaznaczył swoją obecność, jawił się nieco bardziej zachowawczo, jednak i tak czuć go dobrze. Smakował cukrem i jeszcze raz cukrem, ale też mlecznie. Za mlekiem znalazła się jednak margaryna, a krem zaskoczył mnie lekką, truflowo-spirytusową, sztucznawą nutą. To słodki, mleczny krem niskiej jakości, owszem, ale z dziwnym, alkoholowym echem. To i w samej czekoladzie podkreśliło tanią truflowość.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa czułam się przesłodzona kompletnie. Cukier mieszał się ze słodyczą sztuczną, męczącą chyba jeszcze bardziej. Wyszło to czysto słodko i słodko do bólu, że poszczególne smaki się aż w tej słodyczy zatracały.

Cierpkawa czekolada pobrzmiewała w tle, nie dając o sobie zapomnieć. Ona też końcowo wydawała się serwować głównie cukier. Sztuczność kremu figowego jeszcze podkręciła jej tanią margarynowość.

Bliżej końca i już na koniec poczułam trochę makowego echa. Wtedy zaczęłam gryźć strzelające kuleczki - figowe smakowały słodkimi sobą, a mak tchnął trochę goryczki. Wydał mi się jednak dość mdławy po tej eskapadzie słodyczy.

Po zjedzeniu zostało przesłodzenie cukrowo-sztuczne jak po cytrynowo-jakiś landrynkach, posmak aromatów, w tym jakby sztucznego spirytusu, a także margaryny oraz lekka cierpkość kakao. Do tego motyw faktycznie lekko figowy i truflowo-mleczny.

Czekolada była zła. W zasadzie nie umiem znaleźć żadnych plusów. Już zapach budził podejrzenia, bo był sztuczny i nie adekwatny do wariantu. Jakość niska, wygląd i struktura nie zachęcały do próbowania. A smak... Smucił. Nie wywołał traumy, ale był nieprzyjemny. Przede wszystkim tani i sztuczny. Czekolada na wierzchu to jakaś cukrowo-margarynowa polewa kakaowa, krem mleczny też cukrowo-margarynowy i dziwnie sztucznie alkoholowy, a nadzienie figowe okazało się landrynkowo owocowym żelem. Maku poskąpili i wniósł tyle, co nic. Zjadłam niecałe dwie kostki i odpadłam. Najpierw myślałam, że wystawię jej 2, ale potem spróbowałam Wawel Michałki Białe, które pokazały mi, że może być gorzej, a także przedyskutowałam sprawę z Mamą i doszłam do wniosku, że no jednak jakby nie patrzeć, nie ja jestem docelową grupą konsumentów-odbiorców tabliczek takich jak ta. 

Mama o Wawelu: "Za pierwszym razem jak spróbowałam, to lepsza mi się wydała, ale jak wróciłam i uważniej trochę zjadłam to nie. Niesmaczna. Samej czekolady nie komentuję, bo to po prostu zła, polewowa czekolada Wawelu jak zawsze. Nadzienie figowe kojarzyło mi się z takimi dawnymi, kiepskim marmoladami co to ludzie z biedy kupowali. Kwaśne, ale tak jakoś nieprzyjemnie. Początkowo ten kwasek fajny mi się wydał, soczysty, ale potem, więcej jak zjadłam, już nie. W ogóle to gdzie kwasek w nadzienie figowym? Bez sensu w ogóle. Fig nie czułam, ale chyba na jedną pestkę trafiłam. Najmniej złe to chyba te nadzienie białe, takie w miarę wyjściowe. I mak na koniec fajnie strzelał, fajny był. Szkoda tylko, że go tak bardzo mało dali. Takie pojedyncze kuleczki.".

ocena: 3/10

kupiłam: dostałam (ojciec kupił w Kauflandzie)

cena: wypytałam - zapłacił 3,79 zł (za 90g)

kaloryczność: 504 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: 54% czekolada (cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, tłuszcz roślinny: shea; emulgator: lecytyny), 18% nadzienie figowe (cukier, syrop glukozowy, figi 10%, woda, zagęszczony sok cytrynowy, substancje zagęszczające: pektyny, agar; naturalny aromat, syrop cukru skarmelizowanego, koncentrat z krokosza barwierskiego, substancja wiążąca: cytryniany wapnia), tłuszcz roślinny: palmowy: cukier, mleko w proszku odtłuszczone 4%, serwatka w proszku, mak niebieski 0,3%, emulgator: lecytyny; aromat naturalny

Milka Oreo White Chocolate biała z nadzieniem mlecznym o smaku waniliowym i kakaowymi ciasteczkami

Raz i drugi zdarzyło mi się zastanowić, czy kiedykolwiek jadłam np. czystą zwykłą białą Milkę czy Wedla. Zawsze kolejną myślą była wątpliwość, czy takie w ogóle istnieją. Na pewno dawno temu jadłam trochę łaciatej Milki, bo wtedy to było coś dziwnego i innego. Pamiętam, że porównując do zwykłej smakowała mi... ale obie były tak słodkie, że nie wiedziałam, czy jest między nimi jakaś wielka różnica, haha. Teraz na pewno wiem za to, jaka jest u mnie różnica ze słodyczami z kakaowymi ciasteczkami. Wizualnie podoba mi się wariant bieli przełamanej niemal czarnymi ciastkami, ale na smak zdecydowanie wolę połączenie wymaksowane, to znaczy bardzo czekoladowe i z kakaowym dodatkiem. Hershey's Cookies 'n' Chocolate smakowała mi o wiele bardziej niż Cookies 'n' Creme. Tu warto zauważyć, że w czekoladach o tym smaku nie pasuje mi to, że robią je z kremem. Milka Oreo po zmianach jakoś mnie nie chwytała, a jej bardzo czekoladowa odpowiedniczka już owszem. Milkę Oreo Choco w ogóle uważam za jedną z lepszych czekolad tej marki. Białej byłam i ciekawa, i bałam się.

Milka Oreo White Chocolate to biała czekolada nadziewana kremem mlecznym o smaku waniliowym (40%) i pokruszonymi ciastkami kakaowymi (12%).

Zaraz po otwarciu poczułam zapach cukru i mnóstwa śmietanki. Odnotowałam też śmietankę / mleko w proszku. Śmietanka poganiała śmietankę i mleko, pozwalając wmieszać się w siebie maślanej, typowo białoczekoladowej nucie oraz dusznej, sztucznej wanilinie. Zrównały się, ale nie były jednością. Na tej płaszczyźnie jednak i tak bardzo wyraźnie wyłoniły się kakaowe ciastka, których zapach umocnił się przy podziale.

W dotyku tabliczka była polewowo-miękkawa. Poniekąd się łamała, ale blisko jej do rwania się, wginała się w nadzienie. To było znacznie od niej tłustsze i bardziej miękkie, jednak... całościowo niezupełnie miękkie ze względu na dodatek. Wypełniała je sowita ilość większych i mniejszych kawałków ciastek. Chwilami wydawało mi się, że dodali ich więcej niż kremu.

W ustach czekolada rozpływała się raczej szybko, trochę polewowo-parafinowo miękko. Bardzo zalepiała, pozostawiając lekkie poczucie proszkowości. Odznaczała się maślaną tłustością. Nadzienie wyszło spójnie z nią, konsekwentnie zalepiało, mimo że było tłustsze w kontekście śmietankowo-oleistym, a więc miękko-rzadkim. Nie męczyło jednak, bo... wcale nie znalazło się go tam za wiele.

Skrywało chrupiąco-twardawe, ale z czasem też nasiąkające i rozpływające się herbatniki. Wydawało się, jakby to one były bazą nadzienia. Miejscami były jakby wręcz zmiażdżone i wymieszane z kremem. Chwilami miałam wrażenie, że między nimi rzęził cukier. Były dość konkretne, ale na pewno nie stwardniałe. Świeżą chrupkość zachowywały do końca, ale gdy się im na to pozwoliło, po dłuższym czasie miękły i wilgotniały, rozpływając się. Zacnie wpisały się wtedy w miękkie otoczenie.

W smaku sama czekolada dosłownie powaliła mnie ogromem cukru. Zaraz spróbowała ratować sytuację maślano-wanilinowym smakiem, co jeszcze pogorszyło sytuację. Wyszła nie dość, że przesłodzona, to odpychająco sztucznie jak tania polewa. Smakowała również śmietanką, ale doszukałam się w niej nuty mleka w proszku. Była nieprzytłaczająco białoczekoladowa tylko w pewnym stopniu. Drapała w gardle niemal od razu.

Nadzienie podbiło cukrowość, choć wydawało się to niemożliwe. Uwypukliło również śmietankę i dziwny motyw sztuczności nieudolnie udającej wanilię. Wanilina? Nie tylko, bo kojarzyła mi się ze szucznawym lukrem. Zapisałam sobie "wanilina-parafina", gdyż wiązało się z konsystencją. Kamuflowało się to trochę w śmietankowo-cukrowej toni, zaprawionej mlekiem w proszku. Mniej więcej w połowie zarejestrowałam też akcent oleju.

Ciastka w pierwszej chwili wydały się nie mieć wyraźniejszego smaku, a jednak odezwały się dość szybko, nawet nie rozgryzane (właściwie gryzienie ich prędzej, "obok" czekolady nie miało sensu, bo zagłuszała je). Po pewnym czasie wprowadziły kakaowo-pieczoną nutkę, choć same także były słodkawe. Z czasem wyszły wyraźniej; bliżej końca przełamały nieco wszystko inne goryczką. Należała do spalenizny, dopiero potem do kakao, które z kolei podkreśliła odrobinka soli.

Ciumkane i podgryzane ciastka okazały się bardzo wyraźnie i jednoznacznie. Zaskoczyły mnie gorzkawym i słonawym smakiem. Niewątpliwie jednak były również dość słodkie same w sobie, co wyjątkowo dobrze czułam, gdy próbowałam je osobno.

Mimo to, na końcówce to cukrowość grała pierwsze skrzypce, drapała w gardle. Ciastka rozgryzane kończone już po czekoladzie smakowały goryczkowatymi Oreo, ale słodycz wciąż była wyczuwalna bardzo mocno. Śmietanka schodziła na dalszy plan, a w ustach utrzymywała się ta wanilino-parafinowość i nieprzyjemna sztuczna oleistość.

Smaki całkiem nieźle się zgrały, zostając w posmaku jako przypalono-kakaowa goryczka ciastek i śmietankowe zacukrzenie od białej polewo-czekolady. Był też ten nieprzyjemny motyw smakowo-strukturalny. Jakiegoś tłuszczu i sztuczności, aż trudny do nazwania.

Nie mogę jednak powiedzieć, by była to kompozycja wyważona. Przesłodzona do bólu i tłusto-miękka, aż odpychająca w tym, choć wzbogacona o ciastka ratujące sytuację, które niewątpliwie czuć. Wyszło to więc ciekawiej od klasycznej. Na śmietankowo-cukrowym tle Oreo po prostu dały radę się pokazać, chociaż... nie tyle równoważyły słodycz, co wyróżniały się na jej tle. Gdy dochodziła do tego specyficzna Milka, zupełnie przegrywały. Tu jednak jej specyfikę wypchnął dziwny motyw. Kojarzył mi się z białymi polewami i kremem z Oreo. Nie był pierwszoplanowy, ale stał na drodze do cieszenia się z zalet, które też (jakieś) były. Pierwszy raz w życiu w ogóle używałam tak słowa "parafinowy", ale... wcześniej z czymś takim się nie spotkałam.

Całość wyszła ciekawie, ale na pewno do dopracowania, gdy chodzi o jakość. Wydawała się stworzona z cukru i taniochy, zabarwionego różnymi czynnikami. Postrzegam ją jako czekoladowo-nadziewaną wersję Hershey's Cookies 'n' Creme, co wyszło na plus, bo kremowi takie kiepskości jestem jeszcze skłonna wybaczyć (czystej tabliczce nie).

Wyszła według mnie ciekawiej od klasycznej Milki Oreo, bo z wyczuwalnymi oreowatymi ciastkami (i ogromną ich ilością!), ale do bólu cukrowo i kiepsko, więc z innymi wadami (ciastka jedynym plusem? słabo)... W zasadzie po dwóch kostkach miałam dość cukru, ale zjadłam ogółem 5 kostek - moje maksimum. Reszta powędrowała do Mamy. Jej w miarę smakowała: "zwłaszcza te ciasteczka smaczne i fajne, ogółem taka w porządku, ale nie, żeby drugi raz kupić". I nawet ona przyznała, że za słodka oraz że było w niej coś z polewy.

ocena: 5/10

kupiłam: Lidl

cena: 3,49 zł

kaloryczność: 562 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, olej palmowy, tłuszcz kakaowy, serwatka w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, mąka pszenna, tłuszcz mleczny, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu 0,7%, syrop glukozowo-fruktozowy, emulgator: lecytyny sojowe; skrobia pszenna, substancje spulchniające: E501, E503, E500; sól, aromaty, regulator kwasowości: E524

Fin Carre King Size Neo mleczna z nadzieniem mlecznym i ciastkami kakaowymi

Latami omijałam słodycze marki własnej Lidla, Fin Carre. Mama kupowała i ciągle słyszałam, że nawet dla niej są za słodkie, więc wiedziałam, że ja nie mam czego wśród nich szukać. Moja niechęć wzrosła, gdy wycofano czekolady Bellarom a wprowadzono podobne, ale tylko z orzechami (te mnie nie kręciły) - właśnie Fin Carre. W akcie protestu i bojkotu nie kupowałam. Jakiś czas temu Mama powiedziała, że z chęcią przetestowałaby parę dużych Milek (bo jadła lata temu i nie pamięta), ponieważ smaki dużych wydają jej się ciekawsze. Na Milki jednak ja ochoty nie miałam, lecz gdy w Lidlu pojawiły się analogiczne smaki, jednemu postanowiłam dać szansę. Mama uległa mi co do wyboru smaku, choć sama optowała za Toffee Wholenut. Ja zaś za bardzo lubię herbatniki czarne jak szatan i za bardzo tęsknię za Bellarom Neo (ale oczywiście o wiele bliżej jej do Milki Oreo 300g), by tej nie spróbować.

Fin Carre KingSize Neo to mleczna czekolada o zawartości 30 % kakao nadziewana mlecznym kremem (45%) i ciasteczkiem kakaowym Neo (13,5%); marki własnej Lidla.

Po otwarciu poczułam ordynarny biały cukier i ogrom mleka, niemal śmietanki. Po chwili zarejestrowałam też zapach kakaowego, dobrze wypieczonego ciastka. Nie było to zbyt kuszące, co zmieniło się po przełamaniu. Wtedy bowiem uderzyła mnie woń śmietankowych lodów i mleka w proszku z kakaowym motywem, aż krzycząca: "to ja, cookies & cream!". To już było apetyczne, acz bardzo słodkie.

Tablica okazała się miękka. Mimo że ciężka i konkretna z racji gabarytów, odebrałam ją jako delikatną; taką, która zaraz zacznie się rozpuszczać. Przy łamaniu / krojeniu była dziwna, bo przekrajanie było normalne, a łamanie sprawiało, że się gięła. Niektóre kostki bardziej się rwały. Wszystko zależało od części, bo jak pokazuje sam przekrój ciastka umieszczono głównie w środkowej części - chyba starali się, by było ciastko na pasek. W mojej tabliczce niezbyt to wyszło. Ciastka nadały więc pewnego konkretu, przez wręcz wyciskający się spod czekolady krem, całość sprawiała wrażenie miękkiej. Łatwo dało się to podzielić; sama z siebie przesadnie się nie rozwalała.

W ustach czekolada rozpływała się dość szybko, kremowo, acz jedynie gęstawo i z lekko proszkowym efektem. Okazała się średnio tłusta.

Biały krem wyciskał się spod niej i niezbyt pasował, bo przypomniał ciepłą plastelinę. Odebrałam go jako mięciutko-margarynowy. Plastyczny, mazisty, a jednak pozostawiony sam sobie - dość zwarty. Wysoka tłustość szybko zatłuszczała usta, a jednak i dużo proszkowości się w nim znalazło.

Ciastko z kolei odznaczało się konkretnością, chrupało przy robieniu kęsa, a potem rozchodziło się na pyłkową, ciasteczkową masę. Było integralne z resztą zarówno, gdy zajęłam się nim szybciej lub - to zdecydowanie lepsze - kiedy rozpływało się, pozostawione samo sobie. Było odpowiednio natłuszczone, ale nie tłuste. Nasiąkało i przeistaczało się w trochę zalepiającą masę, jak ciastko zanurzone w mleku.

W smaku czekolada serwowała przede wszystkim przesadzoną słodycz chamskiego białego cukru, szybko dogonioną przez mleko z jakimś nieokreślonym posmakiem. Wydała mi się tym samym przearomatyzowana, choć chyba też lekko kakaowa - przesiąknięta ciastkiem?

Po chwili zrobiło się bardziej tłuszczowo, a słodycz wzrosła. Przypominała lukier i cukier puder. Krem wydał mi się margarynowy, a więc tłuszczowo-nijaki, a dopiero potem śmietankowo-mleczny. Gdy rozszedł się z obu stron, także w smaku skojarzył mi się z lodami śmietankowymi z proszku - takimi... "dawnymi", ale nie najwyższej jakości. Zacukrzone były do bólu, że wyszły w tym nijako. Spróbowany osobno ujawnił kiepski, dziwnie kwaskawo-sztuczny posmak - jakiś aromat czy coś? W całości też pobrzmiewał, ale przez większość czasu udawało mu się ukryć.

Ciastko tylko troszeczkę przełamywało słodycz, acz w tej cukrowej toni brak mu wyrazistości. Zostało w dużej mierze zagłuszone. Dopiero bliżej końca odważniej wprowadziło kakao i goryczkę pieczenia, jakby z opóźnieniem.

Spróbowane osobno prezentowało smakowitą gorzkość kakaowo-przypalonych ciastek. Też było słodkie, ale nie przeraźliwie.

Mieszając się z mlekiem i zacukrzoną czekoladą nikło. 

Już w połowie kęsa w gardle i ustach cukrowość aż paliła, a skojarzenie z lukrem wsunęło się na pierwszy plan.

Bliżej końca i na koniec jednak ciastko rozpływało się, trochę je pociamkałam i wtedy było już wyrazistsze. Zaserwowało smak mocno wypieczonego, kakaowego ciastka, pewną sodowość i już nie było tak tragicznie.

Właśnie ciastko w przeważającej mierze zostało w posmaku. Niestety wraz z cukrowym kacem, paleniem i lukrową cukrowością po prostu. Co więcej czułam tłuszczowość i śmietankowy smaczek - na moje nieszczęście w tej kolejności. Wróciła też sztuczność.

Już po wstępnym gryzie nie miałam ochoty robić kolejnego, ale pod bloga zjadłam dwie kostki... Nic mi nie grało i w dodatku denerwowało dziwne rozmieszczenie ciastek. Biorąc pod uwagę, jak to wyszło, zgarnęłam te, w których ciastka było więcej (nie zaś kostki brzegowe, gdzie dominował krem), a i tak czułam tych ciastek niedosyt. Nie chcę więc nawet myśleć o zjedzeniu całości - to byłaby tortura. Cukrem i tłuszczem to naprawdę już dwiema kostkami wykańcza. I serio... mogę znieść i słodycz, i miękkość, ale gdy do pary z nimi idzie fajny smak (przykład? J.D. Gross Mouse au Lait Coconut Macaroon).

Zupełnie mi ta czekolada nie smakowała, acz zupełnie obiektywnie... wydaje się być najzwyklejszą tabliczką z niższej-średniej półki. Osobiście bardzo żałuję, że tak zagłuszone zostało ciastko - naprawdę było dobre. Krem jednak to miękko-tłusta porażka o smaku cukrowo-lukrowym. Czekolada z kolei to definicja mlecznych no-name'ów.

Milkę Oreo 300 g uważam za o tyle lepszą, że wali cukrem i swoim specyficznym posmakiem (który potrafi nawet być uroczy), a nie cukrem i sztucznym niesmakiem. Milka ma zdecydowanie o wiele lepsze proporcje - więcej kakaowego herbatnika kosztem zacukrzającego białego kremu.

Większość poszła do Mamy, ale i jej nie smakowała: "Im więcej jadłam, tym mniej mi pasowała. Ani dać temu się rozpuszczać, bo ciastko za twarde i konkretne, ani gryźć bo krem i czekolada za miękkie, niespójne to, a krem nieciekawy".

ocena: 4/10

kupiłam: Lidl

cena: 6,99 zł (za 300g)

kaloryczność: 551 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz palmowy, tłuszcz kakaowy, mąka pszenna, słodka serwatka w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, bezwodny tłuszcz mleczny, śmietanka w proszku, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu, lecytyna sojowa, substancje spulchniające: węglany sodu, węglany amonu; miazga z orzechów laskowych, naturalny aromat, syrop glukozowo-fruktozowy, laktoza, ekstrakt z laski wanilii

Lindt Hello Freakshake Choco mleczna z kremem mlecznym z karmelizowanymi orzechami laskowymi i kawałkami czekolady oraz kremem czekoladowym z ciemnymi ciastkami i wafelkami

Nie lubię przesytu w jedzeniu i czekoladach. Gdy o te drugie chodzi: co innego bogactwo nut smakowych w czystych ciemnych, a co innego przeładowanie dodatkami. Nie wiem więc, co mnie właściwie przyciągnęło do tej tabliczki. To, z jakiej jest serii? W głowie rozbrzmiewało mi "I fink U freeky and..." - liczyłam, że jednak jakoś tam będę mogła dokończyć "I like U a lot", chociaż odrobinę. Właściwie to chyba kupiłam ją trochę dla zgrywu (ale licząc, że jakoś tam ok wyjdzie).

Lindt Hello, Nice to Sweet You Freakshake Choco to mleczna czekolada nadziewana (10%) kremem mlecznym z (3%) karmelizowanymi orzechami laskowymi ("krokantem") i (0,4%) kawałkami czekolady oraz (25%) kremem czekoladowym z (1%) ciemnymi (kakaowymi?) ciastkami i (1%) kawałkami wafelków.

Gdy tylko rozerwałam pazłotko, poczułam wyraziste mleko. Była to woń smakowita, acz zasłodzona co niemiara. Przywodziła na myśl głównie czekoladki z mlecznym nadzieniem dla dzieci; czekolada mleczna zdawała się stać dopiero na drugim miejscu. Dokładnie wwąchując się w wierzch, a po podziale kostek bez problemu, poczułam "karmelizowane różności", wśród których było coś orzechowego i coś pieczonego.

Tabliczka przy łamaniu raczej nie trzaskała (może lekko pyknęła raz i drugi?), ale wydawała się w pewien sposób konkretna. Kostki nie uginały się, ponieważ nadzienia były gęste i zwarte. Cechowała je lekka tylko plastyczność, ale za to bogate najeżenie dodatkami.

W ustach czekolada rozpływała się leniwie, ale z łatwością, szybko zmieniając się w miękkawą, kremowo-gładką masę. Nadzienia miarowo rozpływały się wraz z nią, bez pośpiechu. Zachowały z nią spójność idealną, także mięknąc i zalepiając jeszcze bardziej. Oba były gładkie i miękkie jakby w trochę margarynowy sposób.

Mleczny krem wydał mi się rzadszy i tłustszy w mleczno-oleistym kontekście.

Skrywał sporo różnej wielkości kawałków orzechów laskowych (wydaje mi się, że były tuż pod samą czekoladą). Pokrywał je karmel, kojarzący się z palonocukrową otoczką. W trakcie jedzenia miałam wrażenie, że to twarde bryłki cukru.

Zawierał też całkiem sporo średniej wielkości płatków ciemnej czekolady.  Płatki czekolady po prostu były i idealnie spójnie rozpływały się wraz z kremem.

Niewielka ilość małych twardo-chrupiących, trochę oreowatych, a przy tym dość lekko-napowietrzonych jak wyjątkowo twarde, być może karmelizowane chrupki zbożowe ciastek dodana została tak, że właściwie wystąpiła i w białym, i w ciemnym kremie. Gryzione, wydawały się cukrowe, rozchodziły się na mąkę (?) i miękły dopiero po naprawdę długim czasie.

Krem czekoladowy również był tłusty, ale w sposób znacznie gęstszy, maślany. Wydał mi się też minimalnie suchszo-pylisty pod koniec. Część ciastek na pewno wchodziła i w niego. Sporo było w nim płatków wafelków - zaskakująco twardo-chrupiących (jakby karmelizowanych) początkowo. Po dłuższym czasie część z nich nasiąkała, miękła, ale i tak było w nich coś twardo-cukrowego (jak wafle duńskie). Również kojarzyły się z chrupkami zbożowymi (chwilami). Razem z ciastkami wprawiły mnie w konsternację, bo były bardzo do siebie podobne (a obrazek podglądowy na opakowaniu mylący – wygooglujcie, że wersja „niepromocyjna” ma inaczej rozmieszczone w nadzieniach dodatki).

Dodatki odsłaniały się po pewnym czasie, toteż rozgryzałam je pod koniec i na koniec (kiedy to już twardość zelżała, ale wciąż były chrupiące).

W smaku mleczna czekolada przywitała mnie tornadem wyrazistego mleka i niemal cukrową słodyczą. Wydawała się mieć lekko waniliowe zabarwienie, ale zdecydowanie to mleko przewodziło.

Pełny, niemal śmietankowy mleczny smak podkręcił środek. Na mlecznej fali jako pierwszy odezwał się biały krem. Był mleczny, jak to tylko możliwe i równie cukrowy, dosłownie jak mleko skondensowane. Jego wydźwięk był uroczo-dziecięcy, taki... czekoladkowy i zupełnie jak moje wyobrażenie o mleku z tubki. Morderczy w swym pełnym uroku przesłodzeniu.

Krem czekoladowy także był słodki, ale nie tak zabójczo. Wniósł lekką nutkę kakao, ale nie gorzkość. Zdecydowaną cierpkość natomiast owszem. Przełożyło się to na kakałkowy wydźwięk. Podkreślił smak samej czekolady, ale niestety doszukałam się w nim nuty maślanej (co z kakałkową cierpkością chwilami i zwłaszcza, gdy spróbowałam tę część osobno, zalatywało "grzybowym musem kakaowym"). Krem czekoladowy sprawił, że część dodatków zyskała charakter, sam zaś mieszając się z mlecznym, udawał zasłodzone, ale cierpkie kakałko na mleku. Znów odważniej odezwała się jasna część nadzienia, drapiąc cukrem w gardle.

ten wafelek...

Oto kawałki ciemnej czekolady z mlecznego kremu świetnie zarysowały się gorzkawym kakao na tym uroczo-zasłodzonym tle, czego efekt podkręcił cierpki krem ciemny. Dzięki niemu także ciasteczka (te w nim) odebrałam jako trochę kakaowe, choć niestety i tak dość próchnowate i udające chrupki zbożowe (kakaowe chrupki do mleka?). A wyłuskane i spróbowane osobno były po prostu mocno wypieczone i gorzkawe gorzkością takich ciastek. Dodały jednak odrobinkę soli.

Wafelki z ciemnego kremu odegrały niewielką rolę, chwilami też kojarzyły się z chrupkami zbożowymi. Nutka podpieczona się zaplątała, raz i drugi pomyślałam o cukrowych waflach duńskich, ale... nie tylko wafelki za tym stały. Orzechy karmelizowane też na tę melodię zagrały. Karmel czuć, owszem, ale i cukrowość przy nich wzrastała. W zasadzie nie umiem o tym myśleć inaczej niż "palony cukier", a nie karmel (choć on właśnie tym jest). Niestety, było to bardziej cukrowe, niż karmelowe. Same laskowce też nie miały problemu z zaznaczeniem swojej obecności, ale nie był to ich mocny smak, niknął w całości. Właściwie był za mocno palony, goryczkowaty.

Kremy smakowo mieszały się ze sobą, raz po raz wybijał się a to mleczny, a to czekoladowy. Nie było jednak zgrzytu między nimi, a wszystkie chrupacze też "grały w jednej drużynie". Smakowita mleczna czekolada trzymała je w ryzach. Tabliczka wyszła bardzo spójnie.

Po całości pozostało mleczne zasłodzenie, posmak jak po mlecznych czekoladkach i mnóstwie słodkich, chrupiąco pieczonych / palonych tworów. Lekka nutka kakao też była obecna, a jej cierpkość zaskakująco wysoka. Trochę obniżała zasłodzenie. Oprócz tego czułam tłustość, która w trakcie jedzenia tylko chwilami bardziej dawała się we znaki. Taak, na koniec i margaryna się wyłoniła. Z zębów czuć też dodatki, bo się w nie nieco powciskały.

Całość wyszła wciągająco. Wydaje się strasznie namieszana, taki "śmietnik z dodatków", ale zaskoczyła mnie... harmonią. Krem mleczny z "kakałkowym" dobrze się uzupełniały, a dodatki... były "na jedną nutę" - wszystkie cukrowo-palone. Czy to ciastko, czy wafelek jakoś rozmywało się, orzechy czuć, karmelowość (palonocukrowość) czuć... A urozmaiciły konsystencję i, co bardzo ważne, nie zdominowały tabliczki. Otóż ich ilość uważam za w pełni wystarczającą, ale nie przesadzoną. Nic nie było tam ostrego, wyjątkowo twardego. Wprawdzie osobiście wolałabym, żeby skupili się na jakiś dodatkach konkretnie, ale i tak wyszły dobrze (choć mi osobiście nie podobały się ciastka udające chrupki zbożowe i to, że obcukrzono i przypalono orzechy). Przełamywały i napędzały słodycz.

To przyjemna tabliczka do zasłodzenia się nią. Podobało mi się, że mimo drapania cukru w gardle, odnotowałam też ogrom mleka i cierpkość kakao. Gdyby nie ta słodycz, a także gdyby lepiej ogarnąć dodatki, mogłaby i 9 zdobyć. Kostkę podarowałam Mamie, która stwierdziła: "dobra, ale... ona już taka bardziej ciemnoczekoladowa, nie?".

ocena: 7/10

kupiłam: Allegro

cena: 11 zł

kaloryczność: 550 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku 11%, miazga kakaowa, masło klarowane 8%, odtłuszczone kakao w proszku, olej palmowy, odtłuszczone mleko w proszku 3%, śmietanka w proszku 1%, mąka pszenna, orzechy laskowe 1%, emulgator (lecytyna sojowa i słonecznikowa), kakao w proszku, sól, wanilina, środek spulchniający (wodorowęglan amonu, wodorowęglan sodu i węglan potasu), ekstrakt waniliowy, syrop cukru skarmelizowanego

Lindt Creation Macaron Vanille / Vanilla Macaron mleczna z nadzieniem waniliowym i mlecznym kremem z bezą, migdałami i ciastkami

Mleczne nadziewane Lindty jakie jadłam ostatnimi czasy mocno mnie zawiodły. Niektóre trochę z mojej winy. Makaronikowe smaki były bowiem... makaronikowe, wow. A to już mój problem, że nie cierpię makaroników. Tę kupiłyśmy z Mamą wychodząc z założenia, że pewnie to, czego nie zjem, trafi do niej. Tak jednak sobie myślałam po niesmacznych Macarons Pistazie i Macarons Zitrone, że one w sumie to trochę inna linia niż płaskie Creation, a tak się składało że z tej linii Les Macarons Fraise mimo że nie w moim typie, smakowała mi. Inna sprawa, że zrobiłam się sceptyczna do mlecznych smaków z tej linii (po mdłej i przesłodzonej Creation Schwarzwalder-Kirsch). Na domiar złego byłam parę dni po paskudnych czekoladach Roshen Nougat z pudrowo-gumiastymi nadzieniami, które okazały się tworami skrajnie nie dla mnie i bałam się, że ta może okazać się podobna.

Lindt Creation Macaron Vanille / Vanilla Macaron to mleczna czekolada o zawartości 30 % kakao z nadzieniem waniliowym (typu "ganache") i mlecznym kremem z kawałkami migdałów, ciastek i bezy.

Już w trakcie rozrywania sreberka uderzył intensywny zapach przesłodzonego, naturalnego mleka. Zaprawiony był wanilią, która niezwykle nasiliła się przy łamaniu. Wtedy okazało się, iż to mieszanka wanilii i sztucznawo-waniliowatej nuty. Miałam wrażenie, że w mleczności pobrzmiewa mleko w proszku, a to z kolei uwypukliło pudrowy charakter i przywiodło na myśl budyń.

Konkretna tablica przy łamaniu lekko pykała z racji tego, jak gruba była warstwa czekolady.

Obu nadzień też było sporo, proporcje mniej więcej równe, acz wierzchnie umiejscowiono tak raczej na środku, dolne zaś rozchodziło się na brzegi.

Na górze znajdował się rzadszy, trochę ciągnąco-lepiący, rzadki żel z drobinkami wanilii.

Dół to mleczny krem: zwarto-tłusty i z dużą ilością różnej wielkości kawałków.

W ustach czekolada rozpływała się na zalepiająco-gęstą masę, i leniwie odsłaniając nadzienia. W swej tłustej kremowości była spójne z wnętrzem. Ono rozpuszczało się mniej więcej równocześnie, z czego żel wyciskał się szybciej, ale potem gdzieś tam w całym tym czekoladowym bagienku zalegał i rozpuszczał się wraz z resztą. Żel próbował udawać gładkość, ale daleko mu do niej. Śliski, owszem, jak najbardziej, ale czułam w nim proszek. Przy niektórych kęsach wydawało mi się, że kryła się w nim odrobina trzeszczących, zmielonych migdałów, acz możliwe, że przylepiały się od drugiego nadzienia.

Krem na dole był niczym zagęszczone mleko, tłusto-śmietankowy. Rozpuszczał się szybko, choć nie znikał natychmiastowo przez dodatki, które skrywał. Zespoił rzadki żel i gęstą czekoladę.

Dodatki obniżyły tłustość, ale zwracały uwagę na proszkowość. Ciastka bowiem były takie mączno-pszeniczne, twardo-chrupiące. Pod tym względem to wyśrodkowanie między miękko-trzeszczącymi, minimalnie chrupiącymi, ale chyba świeżymi migdałami (których było tak mało, że w sumie trudno coś o nich powiedzieć), a bezą. Jej drobinki rozpuszczały się bardzo powoli na dziwny cukrowy pyłek. Nim też stawały się, przy chrupaniu ich.

Całość była strasznie zalepiająco-miękka, rzadko-tłusta w mleczny sposób i kremowo-proszkowa. Niespotykanie harmonijna. Niestety jednak to męcząca harmonia.

W ustach najpierw rozszedł się intensywny smak błogo mlecznej i za słodkiej, ale smakowitej czekolady. Słodycz rosła do przesady dość szybko, ponieważ podbijały ją bardziej waniliowo-waniliowate nuty, ujawniające posmak mleka w proszku.

Mleko w proszku zagrzmiało, gdy odsłaniały się nadzienia. Mieszały się ze sobą, więc całość można określić jako przesłodzono-mleczną na różne sposoby, a jednocześnie bez wyrazu. Uważniejszy konsument jednak nawet przegryzając się przez całość wychwyci różnice, tym bardziej, że żel dominował w pierwszej połowie, a potem szala trochę się przechylała.

Żel to zabójcza fuzja okropnego mleka w proszku i sztucznej słodyczy. Była dziwnie mdła i irytująca. Znalazła w niej miejsce sztuczna wanilina, ale ogólnie to bardziej... "waniliowate" mleko w proszku. Chwilami widziało mi się jako "waniliowaty" budyń (na sucho?!).

Nadzienie mleczne (dolne) podkręcało wyrazistszą słodycz i mleczność właśnie. Wydawało się zrobione ze skondensowanego, zacukrzonego mleka z tubki. Echo mleka w proszku wciąż pobrzmiewało, ale ten skondensowany smak w drugiej połowie zaczął dominować i trochę podratował sytuację.

Gdy językiem zaczęłam trafiać na dodatki, a także wtedy, gdy gryzłam je "obok czekolady" lub na koniec, odebrałam je jako nijakie. Coś tam czuć, ale nie przebiły ogólnego zawanilinowacenia (przesłodzenia) i mleka.

Migdałowy posmak mieszał się z pszeniczną goryczką mocno wypieczonych (przypalonych) ciastek, które jednocześnie były bez wyrazu, mało ciastkowe i... słodkie.

Bezy z kolei, mimo że było ich najmniej, nie miały oporów. Każda z nich to kopniak cukru.

Końcówka była więc "streszczeniem dodatków" zatopionych w zacukrzonej mleczności. Nawet czekolada zeszła na daleki plan.

Po wszystkim pozostał nieprzyjemny posmak mleka w proszku i waniliny, a do tego straszliwe przesłodzenie. Wanilia i zwykłe mleko jakoś uległy tym nieprzyjemnym smakom, dodatki odeszły w niepamięć, a mleczna czekolada... wpisała się w kiepskość.

Lindt pojechał po składnikach. Czuć, że postarał się, by wybrać jak najtaniej. Mleko w proszku, wanilina, proszkowe budynie, cukier - brawo po prostu. Daleko temu do smacznej (i w sumie podobnej, tylko że lepszej) Creation Caramel Vanille mit Mandelstuckchen. Poskąpił wanilii. Czy nie mógł zrobić np. nadzienia ze skondensowanego mleka słodzonego wanilią albo / i warstwy budyniowej? Budyń sam w sobie mógłby być fajnym smakiem, ale ten był sztucznie-prochowy. Sztuczny żel to dziwne rozwiązanie. Po co wanilina? Po co aż tyle mleka w proszku?

Skojarzyła mi się trochę z Weinrich Trufle Marc de Champagne, ale w sumie tylko pod względem przesłodzenia i mleka / śmietanki. Gdyby tak nadzienie Weinrich zestwić z lindtowską czekoladą, ocena byłaby naprawdę wysoka! Nadzienia Lindta mogłyby być smaczne... gdyby tylko poprawić ich jakość.

ocena: 6/10

kupiłam: Auchan

cena: 12,48 zł (za 150g)

kaloryczność: 548 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, miazga kakaowa, bezwodny tłuszcz mleczny, laktoza, odtłuszczone mleko w proszku, stabilizator (sorbitole), pokruszone gorzkie herbatniki (cukier, skrobia pszenna, mąka pszenna, pestki moreli, barwnik: karmel siarczynowy; białka mleka, proszek do pieczenia: węglany amonu), 1%, beza mleczna (cukier, skrobia pszenna, białka mleka) 1%, cukier inwertowany, syrop glukozowy, mleko skondensowane słodzone, migdały 0,7%, lecytyna sojowa, ekstrakt słodowy jęczmienny, sproszkowana wanilia, wanilina, naturalny aromat waniliowy, naturalny aromat