Pump Street Jamaica 75 % - Bachelor's Hall Estate ciemna z Jamajki

Przed degustacją dzisiaj prezentowanej czekolady trochę się zdziwiłam. Otóż dosłownie tydzień-dwa wcześniej jadłam Dick Taylor Jamaica Bachelor's Hall 75 % i... podobieństwo bardzo mnie zaskoczyło. To znaczy: zaskoczyła mnie ta sama zawartość kakao i region - wszak bardzo rzadki. Mało tego, Pump Street kupuje kakao z tej samej plantacji. Potem jednak zerknęłam w swoje notatki i do skrzynki mailowej i przypomniałam sobie, że specjalnie kupiłam je, by porównać. Chciałam wiedzieć, czym się tak wszyscy zachwycają w przypadku Dicka Taylora i... czy np. sława go nie wyprzedza, a równie dobrej / lepszej czekolady nie da się zrobić "za mniej" (Pump Street są tańsi). Dzięki temu mogłam też jeszcze lepiej (bardziej namacalnie) sprawdzić, co Pump potrafi z kakao - i czy ich nuty cukierni znów mnie nawiedzą. I odkryłam u siebie nową "cechę": o ile dokładnie pamiętam to, co jadłam, tak nie mam głowy do tego, co zaliczam do kategorii "kiedyś zjem" - to muszę sobie zapisać (jak naprawdę chcę zrealizować). Dotyczy to także przepisów i próbowanych ciekawostek.

Pump Street Bakery Chocolate Jamaica 75 % - Bachelor's Hall Estate to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao z Jamajki z plantacji Bachelor's Hall Estate.

Zaraz po otwarciu opakowania uderzyła mnie bezkresna soczystość limonek i innych cytrusów, zdecydowanie delikatniejsza jednak po wyjęciu czekolady i wąchaniu bezpośrednio jej. Wtedy czułam drzewa i zapach dziwnie jednocześnie wysoce słodki, jak i wytrawny. Przywiódł na myśl jakieś orientalne danie, np. warzywa (bakłażan?) w miodzie. Za wytrawnością, goryczką i ciepłem, jakie od tego biło stały też prażono-pieczone nuty jawiące się jako miks orzechów ze znaczącym udziałem brazylijskich. Do głowy przyszły mi też wypieki, np. suche tarty... te już cechowała wyższa słodycz. Może były z rodzynkami? Z kolei z nimi wiązała się soczystość, nieco hamowana kwiatami (fiołkami?), czymś... esencjonalnym? W trakcie degustacji było bardziej słodko-egzotycznie, mniej jednoznacznie. Myślałam o ananasie (może też mango)... właśnie z tymi rodzynkami... w rumie? Że aż lekko ciężko-dusznymi.

Przy łamaniu, do którego musiałam użyć dużo siły z racji kamiennej twardości, gruba tabliczka trzaskała bardzo głośno ujawniając ziarnisty przekrój. 

W ustach jednak rozpływała się gładko i tłusto jak chłodne masło. Robiła to bardzo powoli, nieco maziście. Mimo że oporna wydała się tylko w pierwszych sekundach, do końca pozostała twardo-zbita i masywna. Było w tym trochę soczystości, ale takiej... "ugęszczonej" (jakby tak sprasować owoce na jakiś żel / galaretę?), sprawiającej, że czekolada znikała tłusto-wodniście.

Od początku po ustach roztaczała słodycz. Nie za mocną, a wyważoną i jakby chłodną... Skojarzyła mi się ze zwietrzałym lukrem owocowym (albo kandyzowanymi owocami?). 

Niemal natychmiast pojawiała się także delikatna gorzkawość i drapanie. Bez ogródek wskazało na miód, całą słodycz właśnie w jego smak przemodelowując. Po ustach rozlał się ciemny miód gryczany z wyraźnie zaznaczoną gryką. Gorzkawość zaczęła przeobrażać się w kaszowość, do której dołączyły orzechy. Z paro sekundowym opóźnieniem do akcji wkroczyły drzewa.

Delikatna owocowo-kwiatowa nutka trzymała się z tyłu; była, ale trudno ją uchwycić.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa drzewa zmieniły się w wypiek, częściowo dość suchawy i mocno przypieczony. Zdecydowanie maślany smakowo, ale nie tłusty, a taki... łagodzący inne nuty. To było jak tarta (jakieś twardo-kruche ciasto?) z... gęstym, niemal galaretowatym musem z owoców i miodu. Być może wypełnionym ciemnymi rodzynkami.

Rodzynkami scukrzonymi; bardzo, bardzo słodkimi. Do wyłaniającej się owocowości dodały nieco duszną ciężkość - jakby wykąpały się w rumie? Zaczęłam myśleć o ciężko-przyprawionych, słodkich rzeczach... np. o japońskiej marynowanej tykwie? Świeżo-podsuszonych daktylach, przypominających o miodzie na pewno.

Zaraz jednak po ustach rozeszła się też lekka soczystość, nawet leciuteńki kwasek. Należał do owoców w dużej mierze słodkich, egzotycznych, żółtych. Chyba był wśród nich ananas. Pomyślałam o takim jako część tarty z.... mnóstwem miodu. To też... sugestia mango w drewniano-leśnym kontekście (w wyobraźni obgryzałam już prawie samą pestkę).

Kumulująca się słodycz wydawała mi się szlachetnie miodowa, lekko palono-karmelowa, a jednocześnie z pobrzmiewających echem cukru i... wytrawności. Jak jakaś miodowa marynata, przyprawiona szczyptą ostrych przypraw i z dodanym alkoholem.

Z czasem kompozycja zrobiła się nieco bardziej cierpka. Za sprawą owoców, ale też drzew. Oczami wyobraźni zobaczyłam przekrajanego ananasa i sok wypływający spod skóry. Orientalna nutka drapiąco-goryczkowatego miodu przypomniała o warzywach w nim (pieczonych?), nieco przyprawionych, ale nie pikantnych. Bardziej goryczkowato... alkoholowych! Zupełnie, jakby rodzynki czy owocowe części nasączyć rumem.

Pod koniec zawładnęły nimi drzewa i orzechy - chyba głównie brazylijskie. Niemal "widziałam" drzewa - też tropikalniejsze. Może nawet palmy? Jakby tak przy nich jeść jakąś słodko-orientalną tartę...? I popijać rumem? Końcówka wyszła bardziej pikantnie-alkoholowo i niemal cukrowo słodko.

W posmaku została wysoka słodycz, wręcz maślana słodziuteńkość i kontrastowa do niej gorzkawa pikanteria przypraw i alkoholu. Trochę przełamała to lekka soczystość należąca do owoców egzotycznych.

Całość była smaczna, ale jej konwencja (?) i konsystencja niezbyt do mnie przemówiły. Twarda tłustość dodatkowo dopasowała się do łagodnego, przystępnego wydźwięku. Mimo wysokiej słodyczy, wiele nut wyszło tu ciekawie, acz nie wszystkie w pełni mi pasowały (do siebie nawzajem czy subiektywnie - wytrawne nuty gryzły się z tą słodyczą; powinno być jej mniej). Czekolada nie była ani gorzka, ani kwaśna. Na szczęście przeraźliwie słodka też nie była, ale jednak jej smak właśnie wokół słodyczy się obracał. Hamowana owocowość czy ewentualna dzikość mogłyby pozwolić sobie na więcej.

Miód gryczany, kaszowość i drzewa były cudowne, ale... przygaszone (m.in. maślanością), a owoce (ananasy, rodzynki) dość rozmyte. Alkoholowy posmak, sugestia przypraw były delikatne i jakoś też nie uwypukliły charakteru.

Miodowo-karmelowa i rodzynkowa (bardziej jednak też morelowa) była Dick Taylor Jamaica Bachelor's Hall 75 % z mnóstwem ziemi, mułu i herbat, dzięki czemu smakowała mi bardziej. 

Podobnie kaszowo-drewniana z kolei była GR Jamaica 74 %. Ta jednak reprezentowała, oprócz żółtych, też czerwone owoce.

Ciekawością i jakością Pump im nie odstępuje i choć było w niej parę niemoich nut, konsystencja też nie moja, nie mogę jej w sumie niczego wielkiego zarzucić.

ocena: 8/10

kupiłam: Liberty London

cena: 42 zł (za 70g)

kaloryczność: 488 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Pump Street Ecuador 85 % - Hacienda Limon ciemna z Ekwadoru

Po pierwszym spotkaniu z marką Pump Street Bakery, która jest głównie piekarnią-cukiernią, a dopiero potem czekoladziarnią, zastanawiałam się, czy podobną nutę cukierni będę czuła także w innych ich tabliczkach. Liczyłam, że wyższa zawartość kakao będzie mi bardziej smakować, ale też zachodziłam w głowę, czy pod swoje logo przypadkiem nie starają się bardziej?

Pump Street Bakery Chocolate Ecuador 85 % - Hacienda Limon to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao Heirloom Cacao Preservation z Ekwadoru z prowincji Los Rios z plantacji Limon należącej do Samuela von Rutte'a.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie poczułam silny, ale spokojny zapach ziemi, skórki cytrynowej mieszającej się z innymi cytrusami oraz drożdżowych ciast / wypieków. Niekoniecznie na słodko, ale do głowy przyszła mi wykwintna piekarnia, pełna drożdżowych ciast kakaowo-orzechowych. Orzechy zwłaszcza w trakcie jedzenia mocno się rozniosły, reprezentując sztuki gorzkawe, sucho-wypieczone, charakterne. Było w tym coś aż gorzko-dymnego.

Jednocześnie goryczkowy kwasek cytryny narzucał tej części zapachu lekkość. Przy cytrusach czułam podfermentowany, podkwaszony wątek, który z czasem przywiódł na myśl przeciery i musy owocowe, podkreślone różami i rabarbarem. Czy to musy cytrynowe z nimi, czy coś dżemowego... Słodycz była przyjemnie niska. Wąchając przy jedzeniu powiedziałabym, że nawet znikoma, bo aż wytrawnie podchodziła pod... młode gałązki z korą "obraną" nożem, siłą i jakieś zielone warzywa: fasolkę szparagową? szparagi?

Tabliczka trzaskała głośno w pełny, masywny sposób. Mimo twardości wyglądała na tłustą.

W ustach rozpływała się trochę od niechcenia, ale bez większych problemów. Była idealnie gładka, wręcz woskowa. Kawałek szybko robił się miękki, ale zachowywał zbitą formę przez pewien czas. Następnie opływał "sobą" (?), zmieniał się w gęsto-tłustą, wciąż zbitą masę i znikał wodniście.

Czekolada nie wydała mi się ogółem ciężko-tłusta, ale właśnie bardziej... dziwnie woskowa.

Na początku smak zaskoczył mnie swoją łagodnością. Poczułam słodkawość i jakby nic poza tym, choć w kolejnych sekundach zrobiła się bardziej lukrowo-chłodna, wciąż delikatna. To jakby... jedynie przyozdobić coś lukrem.

"Coś" pojawiło się jednak z opóźnieniem. Leniwa baza naniosła na słodycz drożdżowy smak ciasto-placków, wypieków. Pomyślałam o cukierni-piekarni, jednak smak wcale nie był mocno słodki. Trochę maślany, wydał mi się pieczono-ciastowy, chlebowy, a po chwili coraz bardziej ciastowo-przypalony. Znów na słodko, ale i nie tylko. Pomyślałam o drożdżach samych w sobie, które odbieram jako... "maślano-podbuzowany dym"? (To zabawne, bo smak drożdży dobrze poznałam dopiero niedawno i miałabym problem ze znalezieniem innej nazwy tej nucie.)

Mocne palenie zasłoniło mi jednak ich nutę dymem. Podobnie jak lukier, nie był intensywny, a dziwnie chłodno-zgaszony. Trochę się wymieszały, a ja pomyślałam o chłodzącej, słodko-pikantnawej lukrecji, może cynamonie (w przesadzonej ilości, a więc gorzkim). Gorzkość zaczęła rosnąć, po czym przejęła prym. Wniknęła w gęstą, czarną ziemię, gdzie czekała odrobina kawy. Doszukałam się w niej grzybowej nuty kremów kakaowych oraz... grzybowo-szparagowej (szparagów, fasolki). Jakby przypalono wypiek z nimi? A może to bardziej młode, zielone gałązki z zapachu? Tam też znalazły się klarowniejsze sucho-gorzkie orzechy, orzechy palono-pieczone.

W drugiej połowie rozpływania się kęsa za dymem mignął mi kwasek musów / przecierów owocowych. Niepewnie wyłoniły się dżemy owocowe. Ktoś wyciskał cytrusy, które zaraz mieszały się z ziemią. Cytryna, całkiem sporo jej skórki, ale też... rabarbarowo-czerwone nuty. Może jeszcze róże? Doprawione było to lukrecją i lekko osłodzone.

Pomyślałam o poprzypalanym cieście orzechowym, z orzechami... koloru ciemnego, a więc niewątpliwie kakaowego. Po owocach wróciły myśli o wypiekach i piekarni. Wypiekach orzechowych i ostro przyprawionych? Odciągnęły uwagę od ziemi, same w najlepsze rozpychały się. Trwała przy nich delikatna słodycz.

Im bliżej końca, tym bardziej robiło się orzechowo-ciastowo, maślano. Niby słodko, a z aluzją do wytrawnego wypieku z przypalonymi zielonymi warzywami i ostrością. Sugestia drożdżowego ciasta orzechowo-kakaowego podkreślana była gorzkością odrobiny dymu. Towarzyszyła jednak temu pewna kontrastowa łagodność... piekarni i deserów śmietankowych? A także kwaskawa cierpkość... kakao i nabiału?

Po zjedzeniu został posmak kwaskawo-cierpki, taninowy, a obok gorzkość dymu z kwaskawo-ostrzejszymi motywami. Musy kwaskawo owocowe (głównie cytrusowe) i przyprawienie lukrecją nie miały impetu z racji... ogólnie mimo wszystko łagodnego klimatu i słodyczy.

Całość uważam za smaczną, ale z naleciałościami (słodkiej nicości i zielonych warzyw), bez których bym się obeszła. Wszystkie inne świetnie bowiem do siebie pasowały. Klimat był bardzo konsekwentny i harmonijny. To jakby dobra piekarnia, w której... różne rzeczy pieką. Struktura za to mi nie odpowiadała. Masywna miękkość mogłaby być jak najbardziej przyjemna, gdyby łączyła się z kremowością, a nie wodnistością.

Splot dymu i lukru, a także ciastowo-orzechowy, drożdżowy smak zmieszany z odrobiną owoców (cytrusy, trochę czerwonych?) został przyprawiony lukrecją i różami, ale nie do siekierowego poziomu. Wszystko było osadzone w subtelnych realiach, więc mi brakowało po prostu takiego uderzenia. Za to poleciał drugi punk (pierwszy to struktura).

Pewne kwestie wiązały ją z Pump Street Liberty London Ecuador - Tesoro Escondido 77 %. Podlinkowana była jak cukiernia, ta zaś jak piekarnia, ale pojawił się podobny wydźwięk słodyczy lukru, pewna pikanteria i ziemia-dym z kwaskiem; także "orzechy z wypieku" były bardzo podobne. Podlinkowana była jednak słodsza i mniej owocowa, bardziej migdałowo-bułeczkowa. Dzisiaj opisywana to wypiek z wytrawnymi nutami i kwaśnymi owocami. Śmieszna sprawa z nutą róż: w dzisiaj prezentowanej były jak z dżemów (na słodko), a w 77% to wytrawna dzika róża - skupiająca w zasadzie większość wytrawności tabliczki.

ocena: 8/10

kupiłam: Liberty London

cena: 42 zł (za 70g)

kaloryczność: 496 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Pump Street Liberty London Ecuador - Tesoro Escondido 77 % Dark Chocolate ciemna z Ekwadoru

Zupełnie nieświadomie ostatnio co i rusz sięgam po czekolady z Ekwadoru. Patrzę na marki, na daty, a traf zawsze chce, że pada na ten region. Nie mam na szczęście nic przeciwko, bo go lubię. Marka Pump Street przewijała mi się przed oczami w internecie, ale nigdy nie zaciekawiła na tyle, by kupić, bo zawsze było coś ciekawego. W końcu jednak na jednej stronie wypatrzyłam bardzo ciekawą czekoladę innej marki i żeby nie przepłacać za przesyłkę, dobrałam właśnie te. Fakt, że był to sklep z ubraniami itp. trochę wprawił mnie w dyskomfort, ale co tam. Słodycze sprzedawane w sieciowych butikach wydają mi się nasiąknięte plastikiem i rakiem (tak pięknie określiła to Olga z livingonmyown - ja sama lepiej bym tego w słowa nie ubrała, hue hue), ubraniami i modą, co mnie odrzuca, ale... z drugiej to była strona londyńskiego sklepu, a te czekolady... pochodzą z niewielkiej właśnie londyńskiej piekarni-czekoladziarni. Może więc taka współpraca nie jest czymś dziwnym? W czekoladę twórcy Pump Street ponoć wkręcili się przypadkiem, kiedy odkryli, jak pyszne i ciekawe jest kakao kupowane przez nich do wypieków od kooperatyw z całego świata. Pump Street zdobyło wiele nagród, oferują produkty wysokiej jakości... zachwalane, ale... to, że do nabycia w butiku sprawiało, że i tak nie wiedziałam, co o nich myśleć. Stąd i dość szybko postanowiłam spróbować jedną z nabytych. I to specjalną tabliczkę, zrobioną właśnie dla sklepu Liberty London, do której dodają (łaskawie) o 2 % więcej kakao niż do tej spod swojego szyldu. I... coś było w grafice na opakowaniu, coś przewrotnie słodziaśnego, jakby kpiącego, co do mnie przemówiło. Grafikę stworzył Jordan Andrew Carter.

Pump Street Liberty London Ecuador - Tesoro Escondido 77 % Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 77 % kakao z Ekwadoru z rezerwatu Tesoro Escondido; produkowana przez Pump Street Chocolate dla sklepu Liberty London.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach ziemi. Zdecydowanie dominowała nad owocowym bukietem różnych czerwonych, w tym czerwonych porzeczek i chyba niemal wytrawnej dzikiej róży (lub innych takich dzikich-kulkowatych), a także cytrusów z kwaśną cytryną. Owoce wydały mi się wręcz dziwnie ciężkie. Kwasowość trochę tonowało mleko, przekładające się na wątek kefiru. Jednocześnie w goryczkowatej, soczyście wilgotnej czarnej ziemi doszukałam się dziwnie lekkiej w wydźwięku nuty jakby orzechów. W trakcie jedzenia zaczęłam tę nutę odbierać bardziej jako... orzechowo-mleczną słodycz rozchodzącą się od cukierni-piekarni. Mimo to, był to delikatny wątek; ogół miał dziki, surowy charakter.

Tłusta w dotyku tabliczka koloru niemal czarnego, łamała się trzaskiem, świadczącym o jej zwartości i masywności.

W ustach długo tę masywną zbitość zachowywała. Nie wydawała się jednak twarda po prostu, a kremowo-twarda jak twardy (bo chłodny?), maślany krem. Brakowało mi w niej gęstej... kremowości po prostu. Czekolada była bowiem bardziej "płynąca" niż "rozpływająca się". Okazała się idealnie gładka, niemal śliska, upuszczała jakby tłusto-śmietankowe smugi (jak napoje mleczne?), a na koniec trochę ściągała jak jogurt.

Już robiąc pierwszego kęsa, poczułam mleczny motyw. Pomknął w delikatnym kierunku, w jakąś boczną, mało ważną alejkę smaku.

Na przodzie eksplodowała słodycz i soczystość. Były jakby obok siebie: soczystość należała do kwaśnych czerwonych owoców, niosących rześkość i spływających do mokrej, czarnej ziemi oraz słodycz (a nie "słodycz owoców").

Słodycz szybciej i dynamiczniej rozłożyła wachlarz. Okazała się wszechobecna. Najpierw skojarzyła mi się z bułeczką z lukrem. Pomyślałam o cukrze, a zaraz zadrapał cynamon. Zaserwowała cukier cynamonowy, cukier palony... a więc karmel. Karmel cynamonowy? Mnóstwo karmelu (różnego). Oczami wyobraźni zobaczyłam muląco-cukrowo słodkie i niemal ostro-goryczkowate cynamonowe bułeczki typu cinnamon roll - oczywiście pokryte lukrem, który szybko zaczął tracić na znaczeniu. Słodycz prędko się rozwinęła, zabłysła, po czym jakby zawstydziła się i puściła przodem inne smaki. Mimo to, była do końca wyczuwalna wyraźnie, zdawała się wszechobecna i chwilami aż denerwująca. Kojarzyła się z zapachem z niezłej piekarni-cukierni. Słodka, lekko duszna i... jakby dobiegająca do innych nut "zza okna".

Soczyste owoce, dokładniej kolejno czerwone porzeczki i ogólnie jakieś czerwone rozkręciły kwaśność. Wciąż jednak było słodko, acz jakby obok; mimo niesłodkich nut, trąciła o przesłodzenie. Plątała się wśród tego goryczka. Pomyślałam o niemal wytrawnej dzikiej róży.

Ni stąd, ni zowąd pojawiły się cytrusy pod przywództwem cytryn. Zderzyły się i zmieszały z czerwonymi, obfitując jako grejpfruty i skórki cytrusowe. A słodycz pilnowała, by nie było zbyt kwaśno.

Ich goryczka wlewała się w wilgotną ziemię. Czarna, czysta ziemia ogrodowa lub do kwiatków, kopana, a także taka przy przesadzaniu... Odpowiadała za gorzkość i lekką cierpkość w drugiej połowie rozpływania się kęsa. Parę chwil należało do niej i tylko do niej; usiłowała przekazać jak najwięcej surowej dzikości (ale chyba trochę minęła się z powołaniem). Czułam w niej także ostrość. Cierpka pikanteria z czasem wydała się należeć do cynamonu, wnoszącego ciepło i słodycz, ale nie burzącego soczystości. Ziemia zagarniana rękami, kryjąca wiele dopiero wyłaniających się łodyżek, roślinek. Słodycz jakby starała się odcinać dostęp do nich.

Okazało się, że usilnie próbowała ukryć znacznie więcej: także orzechy. Z czasem wyłaniały się i przejmowały gorzkawość. Ta łagodniała. Wydały mi się surowe, młode i świeże; niektóre ze skórkami; za to wszystkie pierwszej świeżości. Może też tłusto-delikatne surowe migdały? Migdały... nawet bez skórek...?

Robiło się coraz łagodniej, a do migdałów i orzechów dołączyła nuta nabiału. Tym razem była śmietankowa, delikatna, lecz wciąż z kwaskiem. Tego pilnowały czerwone owoce i cytrusy. Jakby tak je ktoś rozcisnął, przerobił na miazgę... Czy takie wmieszano w ziemię? Dodano do nabiału? Jakiego? Chyba czułam kefir. Jego kwasek harmonijnie się z nimi splatał, a i do ziemi pasował.

Końcówka należała do mocniejszego cynamonu, ale też do mlecznej śmietankowości, kefiru i cytrusów. Pomyślałam o bułeczkach cynamonowych, ale jakiś "innych", bo i z kefirem, i w towarzystwie owoców. Cierpkości przemieszały się, zwłaszcza ta cynamonowa i owocowa. Czyżby masę owocową zasypano cynamonem?

Po zjedzeniu został posmak cynamonowo-ziemisty i równie mocno owocowy. To owoce czerwone i cierpkie, ale wygładzone mlecznością. O dziwo na koniec poczucie przesłodzenia znikało zupełnie na ich rzecz.

Mimo tłustości na ustach, czułam też lekkie "podsuszenie", ściągnięcie.

Całość wyszła smacznie, bo mnóstwo dominującej ziemi i mleczno-kefirowe nuty jak najbardziej wpisały się w mój gust, a z takich zasładzających wypieków cinnamon roll jako nuta też mi się podoba. Orzechowość czy nawet "nuta piekarni" też nie byłyby złe, gdyby nie to, że nuta piekarni i cukru, palonego cukru, lukru była aż tak... istotna. Za dużo - zwłaszcza przy tej zawartości - tu takich słodzideł. Do klimatu i wydźwięku też średnio mi owoce pasowały. Pasowałyby świetnie, gdyby mniej było "cukierni". Nie moja bajka, bo zbyt... "przygłuszona". Tak samo zdecydowanie za dużo takie ewidentnej tłustości mi tu było. Łagodna śmietanka na smak jeszcze ok, ale te jakby opływanie śmietanką maślanej grudki? 

Potencjał spory - ziarno mieli świetne, ale czuć że wykonanie nie takie, jakiego bym oczekiwała. Za słodko-tłusta. A jednocześnie intrygująca w tym - czyżby to nuta zakładu, w którym produkcja się odbywała? Czyżby konsystencja wynikała z tego, że przyzwyczaili się robić czekolady do wypieków, więc może bardziej polewy / kuwertury? Wiem, że wygląda, że strasznie dużo się czepiam, ale gdyby lekko poprawić pewne sprawy, mogłaby być obłędna - a coś takiego jeszcze bardziej boli.

ocena: 8/10

kupiłam: Liberty London

cena: 42 zł / 70 g

kaloryczność: 516 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy