Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao ciemna 70 % z Peru

Brytyjska marka założona przez pasjonatów Iris i Boba, Solkiki, istnieje od 2008, formalnie od 2015 i ma w opisie, że była pierwszą w Europie marką wegańska bean-to-bar. Jej nazwa i logo dobrze mi się kojarzyła, byłam pewna, że jadłam jakąś ich czekoladę, więc gdy szukałam na blogu, przeżyłam szok. Musiałam pomylić ich z podobnie brzmiącą... Gdy zorientowałam się, że nie jadłam niczego Solkiki, postanowiłam to naprawić. Zamówiłam więc czekoladę, która wydała mi się po prostu interesująca, mimo że żałowałam, że nie miała więcej kakao. Mówiłam sobie jednak, że może skoro to surowa czekolada, to jakoś przejdzie. A jednak... gdy przed przygotowywanie tego posta znalazłam na stronie producenta informację, że ilość tych jest ograniczona, bo zaprzestań dostaw z Maranon i muszą szukać nowego źródła, zaczęłam bardzo cieszyć się, że ją mam. Zrobiono ją z kakao Fortunato no.4, zwanego Królem Ziaren , z plantancji Dona Fortunato. Rośnie tam Drzewo Matka, posiadające DNA identyczne z Pure Nacional. Uważane za wymarłe od ubiegłego stulecia, ziarno to zostało ponownie odkryte u podnóża Andów, na wysokości dwukrotnie wyższej niż ta, na której zazwyczaj rosną drzewa kakaowca.  Fortunato wraz z żoną uczestniczą w zbiorach. Przy użyciu maczet otwierają kabosy i wydobywają ziarna. Zamknięte wiadra z mokrymi ziarnami kakaowca są transportowane na osiołku Fortunato z farmy do domu rodzinnego, a tam ważone. Właściciele marki Solkiki szczycą się, że poświęcają temu kakao należną uwagę. 

Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao to ciemna czekolada o zawartości 70% nieprażonego / surowego kakao z Peru, z regionu rzeki Maranon; ziarna suszono na słońcu.

Po otwarciu poczułam jakby delikatnie, słodkawo mleczny zapach słodkiego, przesadnie posłodzonego, jogurtu wiśniowego z motywem konkretnie specyficznych wiśni z kupnych jogurtów. Żeby nie było: owoców jędrnych i chyba całych, ale typowo "jogurtowych", o znikomej kwaśności ze względu na słodkie realia. Jogurt mieszał się z niemal orzeźwiającą maślanką. Ta też niby nie była mocno kwaśna, ale pewną obietnicę kwasku ogólnie to tworzyło. Słodyczy dołożyły jeszcze kwiaty - mocno wilgotne i z gnilnym echem. Całość byłaby za słodka, gdyby nie stojąca obok poważniejsza, wytrawniejsza nuta wędzonej herbaty, w której to wędzenie wychodzi przed herbacianość.

Tym, co mnie najpierw nastawiło bardzo negatywnie, a potem przełożyło się na to, że dostałam kilka czekolad tej marki od producenta był... włos. Porządnie zatopiony w tabliczkę i sterczący z niej. Podobno jestem 2. przypadkiem w historii, który trafił na coś takiego, a mogą pochwalić się, że są regularnie kontrolowani przez oficjalny rządowy zespół ds. higieny bezpieczeństwa żywności i zawsze otrzymują najwyższą możliwą ocenę: 5 gwiazdek, co można sprawdzić online. Cóż, jak widać, zdarza się... Z moim szczęściem akurat mnie.

Tabliczka w dotyku wydała mi się tłusta i jakby powierzchownie lekko pylista. Była twarda, co przełożyło się na głośne trzaski podczas łamania. Świadczyły o gęstości i robiły aluzje do zawilgocenia.

W ustach rozpływała się powoli, bardzo maziście i kremowo. Była średnio tłusta i raczej gładka, aksamitna, a jej kremowość szła w nieco mazistym, lepkim kierunku. Pokrywała podniebienie maślanymi smugami, z czasem dodając do tego drobną soczystość. W tle wisiało echo pylistości, ale nie suchość.

W smaku od razu z pełną mocą rozbrzmiała słodycz karmelu. Palonego, a więc nie czysto słodkiego, ale nie za mocno, więc bez cienia goryczki. Oczami wyobraźni zobaczyłam karmel jasnobursztynowy, niemal złocisty i... oblepiający orzechy.

Orzechy, głównie nerkowce i laskowe w skórkach, były w karmelu, nie karmelizowane. Całość wyszła więc łagodniej, nieco maślano-śmietankowo. Słodycz rosła powoli, obierając ciężkawy tor. Słodycz zdawała się rządzić całą kompozycją.

W tle zaznaczyła się... prawie goryczka, bardziej wytrawność. Coś drzewnego, suszone liście...? A jeszcze dalej, za nią, echo...  chłodno metaliczne?

Aż nagle na drodze do ciężkości słodyczy stanęło trochę owoców. Wręcz słodziutkie owoce czerwone: przede wszystkim truskawki. Wyobraziłam sobie naturalny, acz mocno dosłodzony budyń z truskawkami liofilizowanymi, może też z wiśniami w proszku, a potem jakąś słodzoną, jakby lekko karmelową granolę truskawkową, z truskawkami. Karmelowi zależało, by utrzymać nadrzędną pozycję, ale mglisty motyw owoców dał radę się zaznaczyć.

Część karmelu odbiegła gdzieś na bok... Wraz z maślanością. przez moment w głowie zalegało mi  myśl o bardzo słodkim kajmaku z metalowej puszki, a potem przemknęło jakieś karmelowe latte, ale niekoniecznie kawowe... Herbaciane latte karmelowe? Ze śmietankowo-mleczną pianką na pewno.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa gorzkość nieco wzrosła, serwując mi liściastą herbatę. Zapomniała o mleku, malując wizję suchych, a tylko co naciągających liści... Liści, które dopiero rozwijają swój smak.

Truskawki przejęły mleczność, stając się mlecznym, subtelnie truskawkowym shake'em... może z czekoladą mleczną? Przynajmniej przyozdobionym wiórkami takowej. W owocach pojawiła się niska, niziuteńka kwaśność, a do truskawek wyraźnie dołączyło troszeczkę wiśni w wydaniu mocno jogurtowym. Jakbym w kupnym, niekwaśnym, a nawet za słodkim jogurcie właśnie trafiła na cały owoc. W jogurcie tym znalazło się sporo czerwonych owoców, jednak ogólnie i tak był bardzo słodki. Aż za słodki, choć w tle odnotowałam jakby maślankowe orzeźwienie.

Słodycz wciąż dominowała, choć na pewien czas karmel z owocowym echem zmienił się w przesłodzone owoce z karmelowym echem, by jednak potem wrócić.

Ogólnie rześkość do kompozycji próbował wpleść akcent żywych drzew... Drzewa dodały także herbacie nieco świeżości, choć ta... gdy tak nabierała mocy, robiła się trochę ciężka. Do głowy przyszła mi wędzona herbata czarna. Bardzo wędzona. Drzewa w końcu odpuściły, przeszły w ziołowość... Cierpkość piołunowatych roślin rozgościła się, choć nie przełamała wysokiej słodyczy. Wrócił bowiem karmel, wsparty kajmakiem. Wędzoność i herbata podszepnęła... zdrowszy karmel daktylowy?

Wręcz przeciwnie: zmieszała się z nią, obfitując w słodko gnilne kwiaty. Mocno zawilgocone, zwiędłe... i w tym sensie dziwnie lekko-rześkie zarazem. Polubiły się z jogurtowymi wiśniami, które też wyszły soczyście i ciężkawo zarazem.

Po zjedzeniu został posmak łagodnego karmelu z echem karmelowo-owocowej granoli, mieszający się z metalicznością oraz motywami truskawkowo-wiśniowego jogurtu, shake'a mlecznego oraz herbaty z mlekiem z wędzonym, wędzono-metalicznym (?) echem oraz wątkiem rześko-ciężkawym, wilgotnym zwiędło-gnilnych, słodkich kwiatów.

Czekolada miała sporo bardzo zacnych nut, ale wtłoczyła je w przesadzoną słodycz. Żałowałam, że gorzkość, wędzona herbata i akcenty drzewno-ziołowe się nie rozwinęły, a tylko trochę pokazały. Podobnie owocowe akcenty były bardzo subtelne. Acz nie wiem, czy mocniejsze pasowałyby do wędzonej herbaty... Ich aż tak jak jej nie żałuję. Jogurtowe wiśnie, truskawkowa granola i lekko truskawkowy shake mleczny, sporo słodkiego jogurtu, orzechy w karmelu na początku, zaś karmel daktylowy i gnilne kwiaty na końcówce smakowały mi, ale smakowałyby o wiele bardziej, gdyby nie było aż tak słodko. Ogrom karmelu na początku, potem przesłodzony jogurt i znów karmel dominowały cały czas. I w zasadzie nie zgadłabym, że zrobiono ją z nieprażonego kakao.

Czuję, że gdyby miała z 75% kakao, mogłaby zdobyć za smak 9. Długo zastanawiałam się, czy nie odjąć czekoladzie punktu za bylejakość i niesterylne warunki przy produkcji, czyli ten obrzydliwy, sterczący włos, wtopiony w masę czekolady, ale w końcu uznałam, że może jednak można im to wybaczyć.

Gdy pomyślałam np. o Feitoria Do Cacao Peru Maranonn 72 % Chocolate Negro, pomyślałam, że bardzo niewiele łączy tę czekoladę z innymi z tego regionu. Z podlinkowaną na pewno herbata, ale w Feitorii czułam dużo granatowych winogron, malin, pomarańczy, alkoholu, ziemi. Wspólne było to, że też to wszystko oferowała "na słodko".

Beskid Chocolate Czekolada Gorzka 70 % Peru Maranon też była słodka, ale jednocześnie rześka i przyjemnie ziemiście-ziołowa. Do tego mocno owocowa (limonki, brzoskwinie, maliny, truskawki, wiśnie, agrest), a do owoców dodała jogurt i wino oraz trochę nieostrego chili. Ich czerwone owoce i zioła można jakoś powiązać, ale nie powiedziałabym, by były bardzo podobne. Beskid niezaprzeczalnie był najpyszniejszy ze wspomnianych.

ocena: 8/10

kupiłam: chocolateseekers.com

cena: £8.45 (za 56g; około 41 zł)

kaloryczność: 495 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, surowy cukier trzcinowy

GymBeam Cashew Butter + Blueberries + Coconut + White Chocolate / Masło nerkowców z Kokosem, Białą czekoladą i Borówkami

To, że nie przepadam za kremami orzechowymi z prawie wszystkimi owocami, to już wiem. Parę mi jednak pokazało, że ciekawostkowo potrafią wychodzić całkiem fajnie. Stąd, gdy wybierałam, jakie kremy chcę dostać od GymBeam, której to marce ogólnie bardzo ufam, że wiedzą, co robią, pomyślałam, że spróbuję też jeden ich owocowy, słodszy krem. Pamiętałam bowiem, że GymBeam Cashew Butter + Chocolate + Banana był bardzo dobry. I właśnie! Banany to zupełnie inna kategoria owoców niż te takie jagódkowato-pestkowcowe w kremach. Banany mi jak najbardziej pasują. Podobnie zupełnie z innej bajki są daktyle - i wychodzą inaczej. Do nich jednak mam mieszane uczucia. Wracając do obiektu dzisiejszej recenzji: o ile maliny czy truskawki w kremach kompletnie mnie nie interesują, do borówek amerykańskich, a w sumie może bardziej jagód, mam słabość. Lubię jedne i drugie, jem może kilka razy na rok latem i mam wrażenie, że bardzo rzadko występują w czymkolwiek np. w czekoladach czy jako dżemy 100%. Dziś prezentowany krem kusił by mnie zdecydowanie bardziej, gdyby nie to, że borówki połączono w nim z białą czekoladą. Ogólnie jej nie lubię, a do kremów z nią prawie zawsze mam zastrzeżenia. Acz muszę przyznać, że i ją można dodać z głową. Pytanie, czy i tak stało się tutaj?

GymBeam Cashew Butter + Blueberries + Coconut + White Chocolate  / Masło nerkowców z Kokosem, Białą czekoladą i Borówkami to krem z surowych orzechów nerkowca i kokosa z białą czekoladą i borówkami.

przed i po uporaniu się z olejem

Po otwarciu poczułam wyrazisty, naturalnie mocno maślany zapach orzechów nerkowca, splatający się z motywem słodkiego kokosa. Zestawienie wydawało się naturalnie słodkie, a biała czekolada maślanością i słodyczą tak się do nich dopasowała, że mogłabym się nabrać, iż była tylko złudzeniem. Ogół jawił się nieco wręcz mlecznie-pralinkowo, z nutami wiórków i wafelków, zasugerowanych prażonym akcentem, w oddali. Ku mojemu zaskoczeniu, słodkie owoce jedynie leciuteńko zaznaczyły się w tle jako słodka świeżość. Zero kwasku też mnie zaskoczyło.

Na wierzchu wydzieliła się niewielka ilość oleju. Dosłownie 1/4 łyżeczki, parę kropel.

A podczas mieszania okazało się, że i ich krem zupełnie nie potrzebował, bo nie był bardzo gęsty. Mimo pewnego konkretu, wydał mi się miękki i dość lejący, gdy spływał z łyżeczki, do której częściowo się lepił. Na pewno jednak nie rzadki. Widać w nim sporo kropeczek borówek i drobinek kokosa oraz orzechów.

W ustach krem potwierdził swoją niezbyt wysoką gęstość, acz jakby na pewien czas trochę gęstniał. Był dość masywny, ale zarazem miękki i  na pewno nie ciężki. Tłustość w pierwszej chwili przedstawiła się jako maślano-oleista, jednak wraz z tym, jak krem rozpływał się w szybko-średnim tempie, odchodziła w niepamięć. Odwracała od niej uwagę wiórkowa miazgowość i lekka proszkowość, chwilami zahaczająca o ziarnistość. Acz te nie zruszyły zupełnie kremowości, którą także tu uświadczyłam. Motyw białej czekolady, jako lekkie, kremowe zagęszczenie czuć, ale nie było to coś, na co się bardzo zwracało uwagę. 

Z czasem bowiem pasta przyspieszała z rozpuszczaniem się ze względu na trochę narastającą soczystość i coraz więcej wyłaniających się punkcików sproszkowanych owoców oraz przemielonych wiórków. Soczystość ogólnie wyszła nienachalnie.

Drobinki dodały subtelnej, trzeszczącej chrupkości. Masa gryziona trzeszczała ze względu na pylistość i kokosa. A tych całkiem sporo zostawało też na koniec, gdy baza już zniknęła. Niby prosiły się o gryzienie wcześniej, ale jagodowy smak lepiej się rozchodził, gdy przedwcześnie nie gryzłam.

Na koniec w ustach zostawało sporo kamiennie twardych pesteczek borówek amerykańskich i przemielonych wiórków kokosowych, a także pojedyncze kawałki nerkowców. Wszystko to było zaskakująco chrupiące. Zarówno wiórki, jak i twarde (!) kawałki nerkowców.

W smaku jako pierwszy rozbrzmiał zgrany duet słodkiego kokosa i nerkowców. Kokos natychmiast wyniósł słodycz na wysoki poziom. Wydawała się bardzo naturalna, głównie należąca do niego, choć odnotowałam jeszcze wanilię. Po chwili nerkowce z ochotą ją podchwyciły i same trochę zanikły. To kokos początkowo miał więcej do powiedzenia. Wanilia zaś zdradziła obecność białej czekolady.

Nieśmiało, w tle, zaznaczały swoją obecność jagodo-borówki amerykańskie jako rześkie owoce. Nie mocno jednoznaczne, niepewnie obiecujące może odrobinkę cierpkości.

Słodycz jednak zaraz odciągnęła od nich uwagę, bo kokosowa została ewidentnie podkręcona. Wraz ze wzrostem słodyczy robiło się coraz bardziej mlecznie i maślano - tu właśnie odnalazła się czekolada. Smak waniliowej białej czekolady był wyraźny, ale nie nachalny, mimo że ogólnie było bardzo słodko.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji do głosu doszły wyraźnie, już jednoznacznie borówki amerykańskie. Wniosły owocową soczystość, która przełamała cukrowo-mleczną słodycz. Acz one też w zasadzie opierały się na słodyczy, ale o zupełnie innym charakterze. Kwasek w zasadzie tu nie wystąpił. Soczystość owoców świetnie czuła się w towarzystwie kokosa. Chwilami chyliły się ku zaskakująco świeżym, ale ogólnie czuć ich liofilizowano-suszony charakter.

Kiedy z nadgryzałam, gryzłam krem całościowo wcześniej, ten borówkowy smak nie miał takiej siły przebicia - bardziej przyciągał uwagę kokos, więc wolałam raczej, gdy całość spokojnie się rozpuszczała.

Gdy owoce się umacniały, kokos wydał mi się kremowy, przywodzący na myśl nadziewane kokosowe pralinki i... coraz łagodniejszy. Tu skorzystały nerkowce, nadrabiające pierwsze minuty. Zagrały mocniej i w towarzystwie borówek amerykańskich uczyniły kompozycję mocno maślaną.

Echo wanilii z białej czekolady maślaność jeszcze podkręcała. Nerkowce z lekko prażoną nutką kierowały wszystko ku pralinkom w wafelku, ze słodkim białym kremem, ale... jakby edycję limitowaną z owocową nutką (a skojarzenie to podkręcała konsystencja: chrupkość kokosa).

Wyłaniające się z czasem drobinki podkręcały smak borówek amerykańskich, sporadycznie napominając coś o kwasku, ale w zasadzie go nie wnosząc. Z czasem nawet na trochę wychodziły na przód kompozycji, gdzie już znowu czekał na nich kokos.

Gryzione kawałki, które zostały na koniec, okazały się głównie wiórkami kokosowymi. Sporadycznie zaplątał się jakiś kawałek nerkowca, ale smakowo niknął w kokosowym otoczeniu. Pesteczki i pojedyncze nierozpuszczone drobinki borówek podtrzymywały owocowy motyw.

Po zjedzeniu został posmak prażonych, słodko-maślanych nerkowców i słodkiego kokosa w niemal mlecznej tonacji, bardzo słodkich i ewidentnie jeszcze dosłodzonych białą czekoladą, a zarazem przełamanych za sprawą świeżo-słodkich borówek amerykańskich.

Krem był smaczny i ciekawy, jednak nie rozkochał mnie w sobie. Wolałabym go bez białej czekolady. Nie mówię, że ogólnie dosłodzenie było zbędne, bo w sumie nie wiem, w jakim kierunku poszłyby borówki amerykańskie. Tu prezentowały się słodko i nienachalnie. To mi odpowiadało. Ogół jednak w moim odczuciu wyszedł trochę za słodko, ale to mała wada. Zestawienie nerkowców i kokosa boskie, to pewne. Nie za bardzo podobała mi się konsystencja: wolę masywniejsze, mniej lejące kremy, które tak łatwo nie przyspieszają z rozpuszczaniem się.

Olini Orzeszek z kamczacką / Krem z nerkowców z jagodami kamczackimi o o wiele kwaśniejszym smaku też nie był ideałem. Z kolei (Smart Organic AD) Deluxe Almond Spread with blueberry dosłodzony syropem z agawy wydał mi się o wiele smaczniejszy i ciekawy. Stąd myślę, że można by lepiej dobrać słodzidło.

Patrząc na te owocowe, a także na krem GymBeam Almond Butter + Coconut + White Chocolate  / Masło migdałowe z kokosem i białą czekoladą uznałam, że choć nie lubię wystawiać połówek, tu muszę to zrobić. Od tego ostatniego bowiem był po prostu ciekawszy. A czy smaczniejszy? Myślę, że dużo zależy, jakie kto woli warianty.

ocena: 7,5/10
kupiłam: dostałam od gymbeam.pl
cena: jak wyżej, ale cena to 22,90 zł za 340g
kaloryczność: 596 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: orzechy nerkowca 40%, kokos 30%, biała czekolada 20% (cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, lecytyna sojowa, ekstrakt waniliowy), borówki liofilizowane 10%

Chocolates Sole Chocolate Puro 73 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic ciemna z Dominikany

Na koniec czystych Sole zostawiłam dziś przedstawianą, wierząc, że może być najbardziej udana. Te o wyższej zawartości kakao z półki niedegustacyjnej wychodzą różnie. Chocolates Solé Chocolate Puro 94 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic była zaskakująco łagodna - pewnie sporo % poszło na tłuszcz kakaowy. Liczyłam, że w dziś prezentowanej kwestia słodyczy i gorzkości będą lepiej wyważone  i przeczuwałam, że czeka mnie przyjemna, ale prosta degustacja. Obstawiałam bowiem, że to do wspomnianej już dziś przedstawiana będzie podobniejsza niż do (Chocolates Sole) Naturitas Chocolate Negro 85 % cacao, która trochę mi podpadła nutą waniliowo-wanilinową, udającą margarynę. Wszak ta gorsza była z zupełnie innej linii tej marki, produkowanej na zlecenie sklepu.

Chocolates Solé Chocolate Puro 73 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic to ciemna czekolada o zawartości 73% kakao z Republiki Dominikany.

Po otwarciu poczułam bardzo delikatny zapach kwiatów i wanilii, przysłaniających lekką nutkę białych, jasnych owoców: lychee i bananów, może też echo gruszek, acz jakby okrojonych z soczystości. Za nimi zaznaczyła się wycofana, nieśmiała paloność, kojarząca się z mocno palonym kakao zrobionym na mleku, a tym samym nim załagodzonym, i motyw chłodnego kamienia.

Tabliczka była twarda jak kamień. Odniosłam wrażenie, że nie tylko ze względu na grubość, ale też gęstą masywność. Trzaskała głośno, też zapewniając o masywności.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie raczej wolnym niż średnim, początkowo jakby niezbyt chętnie, acz nie jakoś szczególnie wolno. Miękła jakby tylko z wierzchu, zachowując konkretny rdzeń i kształt. A jednak nie brakowało jej też kremowości i maślanej tłustości. Podniebienie pokrywała mazią, przypominającą smar, a pp zniknięciu zostawiała cierpko-suchy efekt.

W smaku pierwsza wystrzeliła całkiem wyrazista ziemia o nico suchym charakterze. Była to ziemia pylista, trochę żwirowa, z której unoszą się tumany kurzu.

Pod jej suchość podczepiło się kakao w proszku, wprowadzające motyw murzynka. Tak mocno kakaowego, jak to tylko możliwe. Pomyślałam jeszcze o lekko karmelowych... suchych brytyjskich krówkach fudge? Kakaowe ciasto podkręciło gorzkość, kierując ją jednocześnie w nieco wilgotniejszy motyw. Słodycz ustanowiło na przyjemnie niskim poziomie. Poczułam się, jakbym trochę suchawe ciasto popiła mlekiem.

Pojawiła się maślaność, która też dopingowała wilgoć, a po chwili jeszcze mocna, czarna herbata. Ta już zdecydowanie uderzyła w wilgotniejszy wydźwięk, kierując moją uwagę na wilgotne fusy herbaciane. Zupełnie, jakby tak zaserwować cierpkawą herbatę do wspomnianego już murzynka.

Murzynka z kremem śmietankowym? Bitą śmietanką? Delikatna słodycz kakaowego ciasta zyskała jakby biały wydźwięk: do śmietanki dołączyły lekkie białe kwiaty i trochę wanilii. Proporcje mleka i kakao odwróciły się: kakaowe ciasto nagle zmieniło się w gorące kakao zrobione na mleku oraz kakaowe lody na śmietance i mleku z kawałkami karmelowych "fudge".

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa w śmietankowo-kwiatowej toni odnotowałam jakby białe, nieśmiałe owocowe smoothie, okrojone jednak z soczystości. Doszukałam się bananów, lychee, może też gruszek. I... mdławych brzoskwiń ufo? Acz to nie była nuta tych owoców jako takich, a jedynie bardzo ulotna sugestia. Pochowanych w kwiatach, ale jednak lekko pobrzmiewających. Razem przełożyły się na wzrost słodyczy do poziomu średniego.

Gorzkość wróciła do bardziej palonego wydźwięku. Pomyślałam o konkretniej przypieczonych brzegach ciasta kakaowego. Do słodyczy dołączył jeszcze nieco mocniej palony karmel. Podniósł słodycz, mimo poważniejszego wydźwięku. Karmel i... stare książki? Jakby tak raczyć się tymi słodkościami, pochylając się nad takowymi.

Delikatne, ledwo uchwytne owoce z tła zmieniły wydźwięk na cięższy i cierpkawy. Do głowy przyszedł mi kompot z suszono-podwędzanych śliwek i gruszek z motywem dymu, ale bez choćby cienia kwasku. I znów nie był to wyraźny smak, a jedynie taki jakby ich klimat.

I nagle wszelkie owocowe akcenty zatopiła śmietanka i żywe białe kwiaty, wygładzając i trochę obniżając i tak dość niską słodycz.

Gorzkość końcowo przypomniała sobie o ziemi. Ta jednak nie była już aż taka sucha. W ogóle nie jakoś szczególnie wyrazista, choć na pewno poważna i dość zdecydowana. Wzmocnił ją motyw chłodnego kamienia, chłodnej kamiennej płyty.

Po zjedzeniu został posmak pieczono-palony, mocno murzynkowy z zaznaczonym kakao w proszku, trochę ziemisty. Czułam delikatną słodycz kwiatowo-waniliową, trochę waniliową i echo niesoczystego, ale jednak owocowego białego smoothie.

Czekolada była bardzo prosta, nieambitna, ale smaczna w swej prostocie. Zbyt delikatny, jakby zwietrzały zapach wynagrodził zacny smak. Mocno, ale nie siekierowo gorzki, kojarzył się z porządnie kakaowym murzynkiem z dodatkiem ziemi i chłodnego kamienia. Osłodziły go kwiaty, wanilia, potem karmel oraz nieśmiałe biało owocowe przebłyski. Kwaśność czy soczystość nie pojawiły się, ale ta prosta, gorzka i nie za słodka, spokojna, stateczna kompozycja nie potrzebowała ich jakoś szczególnie.

ocena: 8/10

kupiłam: naturitas.pl

cena: 16,28 zł

kaloryczność: 561 kcal / 100 g

czy kupię znów: raczej nie

Skład: kakao, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

krem Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie

Od dobrych parunastu lat rogale świętomarcińskie ani trochę mnie nie kuszą. W zasadzi nie kuszą odkąd pierwszy raz takiego spróbowałam. Nie przemawia do mnie też po prostu to, że tradycyjne są z białym makiem. Ten właśnie biały mak nie wydaje się kuszący, bo ma delikatniejszy smak. A ja właśnie lubię charakterek niebieskiego maku. Jako miłośniczka paru kremów od Sticky Blenders na ich propozycję nawiązującą do tych rogali zwróciłam uwagę. Przy nim dowiedziałam się, że to marka konkretnie z Poznania. Jak sami napisali, czuli się zobowiązani i postanowili "zamknąć nadzienie rogala Świętomarcińskiego w słoiku. Ja zaś postanowiłam, że recenzja trochę sobie poczeka w kolejce na publikację na odpowiednią datę. I fakt, nie wzięłabym się za otwarcie słoika tak szybko, gdyby nie to, że pewnego dnia zauważyłam, że stoi w kałuży oleju. Wyciekł z niego, bo słoik musiał być niedokręcony. Przy tym spotkałam się z bardzo nieprzyjemnym podejściem sklepu. Otóż z mojego słoika wyciekł olej, to raz. Przy wycieraniu go i szafki, mój wzrok padł na skład: dodano olej z winogron. Na stronie sklepu tego nie było. Poczułam się oszukana, bo nie kupuję kremów orzechowych z dodatkiem oleju innego niż orzechowy. Napisałam więc do Sticky Blenders w związku z tymi problemami. Odpowiedź najpierw była taka, że nie ma szans na zwrot pieniędzy, potem, żeby krem jednak odesłać i po "zweryfikowaniu sytuacji" mogę liczyć na "jak najbardziej prokonsumenckie rozstrzygnięcie sprawy". Wysłałam, płacąc za przesyłkę, by po prawie miesiącu otrzymać odpowiedź, że krem zutylizowali, a zwrotu nie będzie. "Świetne" podejście, pogratulować. Czyli nie dość, że bylejakość przy tworzeniu opisów, drukowaniu etykiet, to jeszcze właśnie zupełnie nie prokonsumenckie podejście. I cóż... jak widać, zapłaciłam dodatkowo za wyrzucenie przez nich kremu. Po prostu świetnie x2. 

Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie to krem z migdałów i orzechów nerkowca z białym makiem oraz blanszowanymi orzechami włoskimi, mający oddawać nadzienie z rogali świętomarcińskich; edycja limitowana na jesień 2025.

przed i po uporaniu się z olejem

Po otwarciu uderzył mnie sztuczny marcepan, który wpisał się w motyw olejku / aromatu migdałowego. Dominował, lecz łagodne blanszowane migdały, ale też nieoczywiste nerkowce, jako naturalnie słodki splot też dały radę się zaprezentować. Zmieszane z nie wysoką, ale ciężkawo-duszną słodyczą sugerowały lukier albo nieco bardziej biało czekoladową lukro-polewę. Za tym wszystkim przewinęła się goryczka. W pierwszej chwili pomyślałam o orzechach włoskich, o maku dopiero w drugiej kolejności. Nie był bardzo oczywisty aż do momentu zlania oleju. Później zrównał się z aromatem marcepanowym. Był to mak jakby słodkawy, delikatniejszy, a także podłapujący duszność całości. Ta duszność i olejek migdałowy odlegle robiły aluzje do dusznego ciasta drożdżowego, więc ogólnie faktycznie, rogal świętomarciński gdzieś wśród wielu myśli się zaplątał.

Na wierzchu wydzieliło się trochę oleju, z czego zlałam jakieś 2 i trochę łyżeczki. Wyglądał na olej trochę rozwodniony. Nie wiem też, ile wylało się w szafce wcześniej.

Postarałam się zlać, co się dało i przemieszałam krem. Okazał się dość rzadki, lejący, mimo że i trochę konkretu w nim czuć. Masa wydała mi się bardzo luźna, grudkami spływała z łyżeczki bardzo szybko. Brakowało mi gęstości i kremowości. Od razu widać, że to niegładka pasta pełna drobinek i sporych kawałków: jak się okazało drobinki to nie typowy orzechowo miazgowy efekt, a kuleczki maku. Większe kawałki zaś to posiekane orzechy włoskie pozbawione skórek. Choć trafiłam na dosłownie pojedyncze kawałeczki ze skórkami.

W ustach krem rozpływał się szybko. W pierwszej chwili jakby trochę się lepił, po czym rozpuszczał się i rzedł bardzo ochoczo. Dał się poznać jako nieprzyjemnie oleisty i jakby wodnisty. Zwłaszcza w zagarnięciach bez orzechów zaznaczała się też proszkowość, pylistość. Mak do pewnego momentu udawał orzechowo miazgowy efekt, ale wyraźnie czuć różnicę. Od zwykłych past orzechowym to było znacznie bardziej ziarniste. Wszak to nie krem z dodatkiem maku, a zrobiony m.in. na jego bazie. Wystąpił w nim mak przemielony, choć nie zupełnie, jak z zacniejszej masy makowej. Urozmaicały go duże, średnie i małe kawałki orzechów włoskich. Trafiłam też na parę małych jakby słupkowatych kawałków o niemal białym (a więc jaśniejszym od włoskich) kolorze.

Przeważnie gryzłam mak i orzechy wcześniej, bo krem aż się o to prosił. Tylko co parę łyżeczek zostawiałam mak i orzechy na koniec.

Mak ogólnie leciutko raczej trzeszczał niż strzelał. Orzechy okazały się delikatne, nie twarde, prawie miękkie choć próbujące pochrupywać. Te jaśniejsze małe kawałki słupków (?) wykazywały się wyższą twardością.

Oleista tłustość podczas jedzenia i po zjedzeniu osiadała na ustach.

W smaku od razu rozbrzmiał bardzo wyrazisty, nie do pomylenia z czymkolwiek innym mak. Mak naturalnie słodkawy, inny od niebieskiego, jakby łagodniejszy z natury, charakteru, ale nie mniej wyrazisty. Trzymała się go leciusieńka, znikoma goryczka. Od razu odzywała się też słodycz "dodana", kojarząca się trochę z kremami biało czekoladowymi.

Słodycz nie była tak samo wysoka przy każdym zagarnięciu. Raz grała ważniejszą, raz mniej rolę.

Szybko dołączył do nich motyw migdałowy. Na niego złożyły się blanszowane, łagodnie-neutralne migdały i aromat migdałowo-marcepanowy. Ten ustanowił pewną duszność, ciężkość. Odlegle skojarzył mi się z drożdżowymi warstwami ciasta z makowca i przypieczonym ciastem rogala. Olejko-marcepan trochę się wycofał, choć po tym mocnym wkroczeniu, już tylko pobrzmiewał. Niestety denerwująco sztucznie.

Czasem, w zależności od zagarnięcia, już tu dawały o sobie znać łagodne orzechy włoskie. Niegryzione niemal nic nie wnosiły. "Niemal" nie oznacza jednak "zupełnie nic". Wydawało mi się, ze trochę podkręcają się z makiem. Przy ich kumulacji właśnie przewijała się leciutka, marginalna goryczka.

W tym samym czasie bardzo rosła słodycz. Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach do głowy przyszła mi lukrowa polewa wyższej niż normalnie jakości. Polewa trochę... biało czekoladowa i mocno maślana? Obstawiam, że stały za nią nerkowce. Jako one same w zasadzie się nie ujawniały. Po tym porządnym dosłodzeniu, jakie "polewa" ta zafundowała, zaczęła łączyć się z makiem.

Motyw masy makowej, słodkiej, choć nie napastliwie, zrobionej z białego maku o bardziej słodkawo-orzechowym smaku niż niebieski z nutką marcepanu stał się bardzo jednoznaczny. Ta łagodność i słodycz zawarła w sobie pewną mleczność. Naprawdę łatwo o myśl o nadzieniu rogala świętomarcińskiego. Migdały i nerkowce przybrały tę konwencję, nie grały na siebie. Naturalne migdały jednak jako tako dało się wyczuć, nerkowce ukryły się.

Z czasem  raz po raz przemykał mi tam też mdły, oleiście-wodnisty, acz bardzo delikatny motyw. Denerwujący trochę mniej niż sztuczność nuty marcepanowej.

Gdy gryzłam kuleczki maku, jego smak nasilał się, ten oleiście-wodnisty motyw zagłuszając. Sztuczności nie zwalczył, ale jej ciężkość jakoś tam wpisywała się w wizję rogala, więc najgorzej nie było. Gryziony mak wpisał się w ogólną łagodną i słodką orzechowość kremu.

Gryzione orzechy włoskie radziły sobie z zagłuszaniem tych gorszych posmaków, mimo że same nie były szczególnie intensywne. Słodkawe, prawie bez goryczki ze względu na brak skórek, wpisały się w resztę, robiąc za subtelny dodatek. Gdy zostawiałam je na koniec, w udany sposób tonowały słodycz i zawracały smak na nieco poważniejszy, naturalniejszy tor.

Po zjedzeniu zostawał więc posmak głównie łagodnych, acz z pozytywnie gorzkawym echem orzechów włoskich i olejku migdałowo-marcepanowego. Czułam też motyw jakby orzechowego, słodkiego  maku. Otulała je subtelna na tym etapie słodycz... właśnie jakby słodkiej masy makowej, białej czekolady, lukru i marcepanu. Migdałowy motyw w posmaku to głównie olejek / aromat migdałowy, blanszowane, łagodne migdały pobrzmiewały jedynie jako echo. Całość była słodka w ciężki, ale o dziwo nie bardzo wysoki - jak można by się obawiać - sposób.

Krem na pewno wyszedł ciekawie i całkiem nieźle, mimo wad. To, jak duże to wady, to kwestia bardzo subiektywna. Mnie nie podobała się ta rzadka, pozbawiona zbitej gęstości konsystencja. Drobinki maku i kawałki orzechów trochę ją ratowały, ale i tak brakowało mi tu kremowości w kwestii samej masy. Za dużo za to było jakby wodnistej oleistości. Zarówno zapach, jak i smak, w udany sposób udawały nadzienie rogala świętomarcińskiego, ale jako krem do jedzenia łyżeczką nie przekonało mnie to. W końcu, gdy ciekawostkowość osłabła, wady denerwowały coraz bardziej i jakieś 65-70g tego kremu to moje maksimum (a normalnie takie słoiczki zjadam na raz). Olejek migdałowy zagłuszył nerkowce i migdały blanszowane, które tu pełniły funkcję nośnika. Słodka pasta z białego maku wyszła całkiem przyjemnie na smak, ale nie tak, bym chciała jeść tego większą ilość przez aromat migdałowy i pewną wodnistą mdłość, czającą się w tle. Orzechy włoskie wydawały mi się tu wykastrowane z charakteru, jaki mają te ze skórkami. Gdyby to wszystko miało lepszą, bardziej jak typowe kremy orzechowe konsystencję, a nie było masą do ciągłego gryzienia to jeszcze, a tak... No nie. Do tego stopnia, że za sam efekt chyliłabym się ku wystawieniu 4. No, ale jednak przyznałam 5 za pomysłowość. I mimo wszystko... tej reszty nie wyrzuciłabym sama, gdybym wiedziała, że reklamacja nie zostanie uwzględniona. Wolałabym zmęczyć, nawet ten męczący efekt, ale nie wyrzucić.

ocena: 5/10
kupiłam: stickyblenders.com
cena: 39 zł za 200g
kaloryczność: 593 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

 Skład: migdały, orzechy nerkowca, biały mak mielony parzony, blanszowane orzechy włoskie, cukier puder trzcinowy surowy, olej z pestek winogron, aromat migdałowy

Zotter Labooko Opus 5 Cuvee 77 % Dark Chocolate / Dunkle Schokolade ciemna z Ekwadoru, Kolumbii, Gwatemali, Peru i Ugandy

Może straciłam serce do nadziewanych czekolad Zottera, ale czyste ciemne nadal mnie ciekawiły i czułam, że ich jakość nie spadła. Przyzwyczaiłam się, że co roku wchodzi nowy blend, Opus, dostępny potem tylko przez rok. Dziś przedstawiany był podwójnie wyjątkowy, bo po raz pierwszy Zotter szarpnął się na tak wysoką zawartość kakao. Tym razem wykorzystał kakao tylko z gór. Kakaowce normalnie rosną niżej, więc wygląda na to, że Zotter pozbierał tu ciekawostki. Jak co roku z 5 różnych miejsc, a dokładniej z wyżyn i gór Ekwadoru, Kolumbii, Gwatemali, Peru i Ugandy.

Zotter Labooko Opus 5 Cuvee 77% Dark Chocolate / Dunkle Schokolade to ciemna czekolada o zawartości 77% kakao z Ekwadoru, Kolumbii, Gwatemali, Peru i Ugandy, z regionów wyżynno-górskich; blend na rok 2025/26; czas konszowania: 20h.

Po otwarciu poczułam się, jakby otworzyła nie czekoladę, a jakieś zdrowe surowe słodycze, batony zrobione ze zmielonych daktyli i kokosa z orzechami, chyba migdałami i arachidami, w wariancie kakaowym. Lekko soczysta, ciężkawo-piekąca słodycz suszonych daktyli mieszała się na ich płaszczyźnie z goryczkowatą nutką oleju kokosowego. W orzechach jednak doszukałam się prażonego, cieplejszego akcentu (więc nie było tak zupełnie surowo). Obok pojawił się jeszcze łagodny, nieprzesłodzony marcepan i jakby jakieś zdrowe wersje cukierków Michałków. Marcepan pobrzmiewał nieco... piernikowo? Szczyptą cynamonu, przemykającą w tle. Może to jakieś marcepanowe pierniki? Na pewno za to wszystko to przeplotła kwaśno-cierpka, skąpo słodka nutka owoców głównie leśnych, z zaznaczonymi malinami. Wsparła je odrobinka cytrusów w tle.

Tłusta w dotyku tabliczka była twarda, acz przy łamaniu trzaskała średnio głośno, chrupko.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnio-wolnym, tłusto w sposób niby dość zbity, kojarzący się z chłodnym masłem, a jednocześnie względnie łatwo rzednąc. Roztoczyła mazistą kremowość, szczycąc się pozorną gładkością, a z czasem także soczystością. Zrównała się z tłustością, ale jej nie przełamała. Z czasem odnotowałam w niej lekką ziarnistość, prawie tonującą tłustość.

W smaku jednocześnie rozbrzmiała słodycz z gorzkością, niemal na równych prawach, przynajmniej w pierwszej chwili. Zaraz jednak gorzkość wzrosła, zostawiając słodycz na średnim poziomie. Mimo to, zdawały się trzymać razem, w zgodzie. Stworzyły wizję zdrowych, raczej surowych batonów, spodów do zdrowych ciast czy innych słodkości ze zmielonych suszonych daktyli i wiórków kokosowych z migdałami.

Masa daktylowo-kokosowa szybko dała się poznać jako kakaowa, niemal pylista od sporej ilości kakao. Niewątpliwie nie szczędziła nieco piekącej, choć nie przesadzonej, ciężkawej słodyczy daktyli. Kokos dodał trochę cierpkiego oleju kokosowego, który zaraz z motywem pylistego kakao przeszedł w gorące kakao zrobione na mleczku kokosowym, może też z olejem, na pewno w wariancie wiśniowym.

Doszukałam się przy tym jakby ciepłej nutki... trudnej do uchwycenia... ciastek owsianych z cynamonem?

Olej kokosowy otworzył drogę cierpkości, na której to fali mogła brylować gorzkość. Oczami wyobraźni zobaczyłam skały, strzeliste szczyty nieprzystępnych gór. Skały i pył... które po chwili otulił dym. Jakby wilgotny, trochę jak mgła, gęsty. Wszystko to zbudowało ziemisty motyw, który do końca był wyczuwalny, mimo że po tym debiucie i chwili chwały, wycofał się, dopuszczając do głosu inne wątki.

Zza skał i dymu wychynęło trochę więcej kwasku. Zaczęły odzywać się cytryny, ale po chwili przygłuszyły je cierpkie, średnio dojrzałe wiśnie.

Mniej więcej w połowie  rozpływania się kęsa w zdrowych batonach, masach na znaczeniu zaczęły przybierać migdały i orzechy. Te drugie już odbiegły od surowości ze względu na podkreślenie prażeniem. Pomyślałam o jakimś zdrowszym cieście inspirowanym cukierkami Michałki, a potem to migdały zwróciły moją uwagę motywem marcepanu. Nie za słodkiego, łagodnego. Acz jakby z odrobinką cynamonu? Jakby nieco piernikowego marcepanu.

Marcepan zaczął trochę łagodzić skaliście-dymne, ziemiste tony. Dołączyła do niego maślaność.

Gdy gorzkość odpuściła, wkroczyły słodko-cierpkie owoce. Przede wszystkim owoce leśne, w których rządziły jagody leśne i maliny. Umiejętnie łączyły dojrzałą słodycz z soczystą kwaśnością. Przez pewien krótki okres niemal dominowały, po czym pozwoliły wrócić skałom, dymowi i marcepanowo-kokosowym słodkościom.

Owoce straciły na jednoznaczności, ale nie zniknęły. Przemknęły w nich borówki amerykańskie i wsparte wiśniami granatowe, niemal czarne winogrona. Poprzez nie wemknęła się nutka kwiatowa.

Wyobraziłam sobie kwiaty leśne: przylaszczki, fiołki, ale bez wątku lasu. Ziemi natomiast owszem. Mimo ciągle łagodzącej gorzkość maślaności, jakby mieszanka mgły i dymu pokazała raz jeszcze, co potrafi. Kwiaty napędziły w niej poczucie wilgoci.

Daktyle zniknęły, słodycz zrobiła się bardziej zwyczajnie karmelowa. I trochę... karmelowo-alkoholowa? Jak karmelowa, nieco jakby korzennie-pieprznie piekąca whisky (w niesilnej wersji)?

Po zjedzeniu został posmak skał i wilgoci, ale nie wilgotnych skał oraz dymu. Jego cierpkość mieszała się z cierpkością owoców leśnych i wiśni. Obok jednak wystąpiły łagodniejsze nuty marcepanu i spodów do zdrowych ciast, zdrowych batonów kakaowych z kokosa i daktyli z migdałami, ale też piekąca w język pikanteria... whisky?

Czekolada była bardzo smaczna, tylko dla mnie trochę za tłusta w specyficzny sposób i za szybko znikająca. Gdyby miała lepszą konsystencję, dostałaby 10 bez trudu, a tak... długo się nad oceną zastanawiałam.

Smak i zapach jednak nadrabiały. Ogrom skał, dymu, trochę ziemi, mieszające się ze zdrowymi, nieprzesłodzonymi słodkościami z daktyli i kokosa, migdałami połączonymi z marcepanem, gorące kakao z mleczkiem kokosowym i olej kokosowy, potem trochę karmelu ciekawie współgrały z owocami leśnymi, jagodami, malinami i wiśniami, a końcowo odrobinką winogron granatowych i kwiatów. Sporo niesiekierowej gorzkości, odpowiednia ilość soczystej kwaśności i słodycz o szlachetnie-ciężkim wydźwięku stworzyły cudowną kompozycję.

ocena: 10/10

kupiłam: dostałam od zotter.pl

cena: 22,49 zł (cena półkowa za 70 g)

kaloryczność: 596 kcal / 100 g

czy znów kupię: mogłabym

Skład: miazga kakaowa, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, pełny cukier trzcinowy

Kaitxo Uganda Bundibugyo 70 % ciemna z Ugandy

Bardzo lubię markę Kaitxo, więc gdy składałam większe czekoladowe zamówienie zamówienie, zerknęłam, co od nich by tu zdobyć. Dziś przedstawiana czekolada przyciągnęła mój wzrok tym, że była limitowana, zrobiona z małej partii kakao z regionu Bundibugyo od spółdzielni Bundikakemba, zrzeszającej około 600 rolników. To kakao to mieszanka amelonado i trinitario. Żałowałam tylko, że nie pokusili się na wyższą zawartość. Co ciekawe, akurat oni przeważnie robią tabliczki właśnie o wyższej zawartości niż te 70%, które czasem wydają mi się jakieś "standardowe", najpopularniejsze. Co więcej, tak się złożyło, że dawno nie jadłam czekolady z ugandyjskiego kakao o właśnie tak niskiej zawartości. Miałam więc nadzieję, że się mimo wszystko nie zawiodę.

Kaitxo Uganda Bundibugyo 70% to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao amelonado i trinitario z Ugandy, z regionu Bundibugyo; edycja limitowana.

Po otwarciu rozszedł się ciepło-pieczony motyw delikatnych tostów, mocno osłodzonych jakby nieco bardziej palono karmelowym kajmakiem. Słodycz w kompozycji ewidentnie dyktowała warunki. Tosty chowały się pod słodkim konfituro-dżemem z czerwonych owoców: mieszanki wiśni, truskawek. Czułam też sok wiśniowy o wysokiej słodyczy, od którego odbiegał motyw jakby skwaśniałego soku, ale bez kwaśności. Chodzi o sam wydźwięk. Ten jakby zalewał trochę niedookreślone orzechy. Orzechy marynowane / macerowane w winie...? Occie winnym balsamicznym? (Raz w życiu miałam do czynienia z czymś takim w Zotter White Praline + WineNuts).

Orzechowość trudno było uchwycić, ale na pewno pobrzmiewała. Też przystała na słodycz, osiadając w mlecznym kremie orzechowym.

Tabliczka podczas łamania trzaskała głośno i chrupko jak suche gałęzie, jawiąc się jako chrupko twarda i pokazując ziarnisty przekrój.

W ustach czekolada rozpływała się średnio-wolno, wykazując pewną suchość i narastającą piaszczystość. Tłustość za to wydawała się znikoma. Nieco miękła, zachowując zbity kształt. Mimo że suchawa, trochę obklejała podniebienie. Wydawała się średnio gęsta, a z czasem gdy doszła jeszcze soczystość, wręcz trochę rzadkawa.

Zniknąwszy, czekolada zostawiała leciutko pyliście-proszkowe, suche wrażenie.

W smaku pierwszą poczułam bardzo wysoką, wręcz trochę dosadną słodycz nie za mocno palonego karmelu. Od razu pomyślałam o cukrze trzcinowym i cukrze brązowym, przechodzących częściowo w krem karmelowy albo raczej kajmak. Karmelowo-cukrowe echo wisiał nad kompozycją w zasadzie od początku do końca.

W tle zaznaczyły się słodziuteńkie truskawki... truskawki, których uchwyciła się pewna pudrowość? Ich motyw był bardzo delikatny, zalewany... mlekiem? Tak, mleko truskawkowe, bardzo słodkie, jedynie nieśmiało napomykające o kwasku - to było to.

W tym czasie krem karmelowy został rozsmarowany na leciuteńko podpieczonych, miękkich, jakiś bardziej mleczno-maślanych tostach. Pomyślałam o mieszance tostów z kremem kajmakowo-karmelowym, innych z masłem, topiącym się od ich ciepła. Same tosty aż trudno wyczuć spod tych dodatków na wierzchu.

Ogólnie zrobiło się maślano-mleczne. Mleko raz po raz wychylało się z kompozycji wyraźnie tak, że nabrałabym się, iż to ciemna mleczna.

Do mleka truskawkowego mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dołączył sok... czy raczej syrop truskawkowo-wiśniowy, a potem motyw czerwonych owoców stał się chwilowo mniej jednoznaczny. Mleko także się wycofało.

Przez chwilę przez głowę przemknęły mi pieczono-duszone zacukrzone cukrami trzcinowym i brązowym czerwonymi, słodko-winnymi jabłkami, a potem jednak wróciły te bardziej typowo czerwone, ale już jako przesłodzone syropy, konfitury i dżemy z wiśni. Takie, w które zakradła się palona nutka.

W tym czasie te parę tostów zmieniło się w równie nieśmiałe orzechy. Do nich szybko doskoczyły czerwone owoce i pomyślałam o orzechach macerowanych w słodkim czerwonym winie i occie balsamicznym. W sumie bez kwasku, ale w tym klimacie. Orzechy przypominały te marynowane w winie - jak w Zotter White Praline + WineNuts, ale to był inne orzechy. Łagodniejsze. Może laskowe?

A z czasem przechwyciła je mleczność, wracająca do gry. Wkomponowała orzechy w mleczny, bardzo słodki krem orzechowy. Krem zrobiony z orzechów laskowych, z których niektóre zachowały skórki, wspominające lekką gorzkość.

Owoce złagodniały, zaniechały winnych zapędów, końcowo występując jako przesłodzone herbatki owocowe, z wiśni i truskawek. A że mleko na końcówce pozwoliło sobie na wiele, wyobraziłam sobie jakąś dziwaczną chai latte z owocami, a więc herbatę czarną, ale wzbogaconą o owocowe nuty ze spienionym mlekiem, polaną sosem kajmakowo-toffi. Herbata jakby zerknęła ku gorzkości.

Po zjedzeniu został posmak mleka i karmelo-kajmako-toffi, które przełożyło się na poczucie przesłodzenia. A słodyczy dokładały jeszcze pudrowo słodkie truskawki i syrop wiśniowy. Herbatka owocowa w posmaku znów zerkała ku winu, ale bez alkoholu.

Czekolada była smaczna, ale przesłodzona. Brakowało mi w niej gorzkości. Myślę, że większa zawartość kakao sprawiłaby, że kompozycja pokazałaby pazurki i była znacznie smaczniejsza. Miała bowiem parę fajnych, interesujących niuansów, ale koniec końców słodycz je zalewała i mnie nudziła. Choć fakt, że rozumiem, że taka słodziusia konwencja może się podobać; w zasadzie swój urok mimo wszystko miała...  Acz mnie ta słodycz chwilami aż przytłaczała ilością karmelowo-kajmakowych, toffi nut, mieszających się z cukrami trzcinowym i brązowym. Pudrowo słodkie truskawki, mleko truskawkowe, syrop i dżemy wiśniowe, herbatka owocowa konsekwentnie szły w słodycz. Kwaśności w sumie nie czuć, a jedynie jej sugestie przez nutkę wina i herbatki owocowej. Wino, ocet balsamiczny były jedynie akcentem, który zaplątał się przy dziwnych macerowanych w nich orzechach. Ogólnie orzechowości za wiele nie czułam ,ale ta, która wystąpiła była łagodna: niczym krem orzechowy, w który zmieniła się nutka tostów. Całość wydawała się ciepła, co nakręcała słodycz.

ocena: 8/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: €8  (za 70g; około 34 zł)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Fin Carre Whole Nuts Milk Chocolate with roasted hazelnuts mleczna z całymi orzechami laskowymi

Choć w góry czasem zabieram też mniej moje, a więc mleczne i białe czekolady, akurat o zabranie tej, siebie bym nie posądziła. Parę razy mleczną lidlową z całymi orzechami widywałam u Mamy i zawsze trzymałam się z daleka. Jej opinia, że to "plastik, ale (Mama) je ją dla orzechów, bo są bardzo dobre" nie zachęcała. Skąd więc ta recenzja? Idąc na Szpiglasowy Wierch od Morskiego Oka z nowopoznanym kompanem zgadałam się o czekoladach i powiedział, że skoro jestem taką wielbicielką czekolad, to świetnie się składa, bo poczęstuje mnie czekoladą, którą przywiózł z Pragi, a której w Polsce nie widział. Gdy wyjął dziś przedstawianą, nie ukrywam, że trochę się rozczarowałam... W dodatku jestem pewna, że podobna czekolada w Polsce jest. Ale spróbowałam! Wszak ja z londyńskiego Lidla też przywiozłam Fin Carre Hazelnut Dark Chocolate. Czy możliwe, że czeski Fin Carre jest inny niż polski? Hm... Za otwarcie, a ja też za zdjęcia, wzięliśmy się przy Morskim Oku, które... było puste! Zupełnie, ani jednego człowieka oprócz nas - szok i niedowierzanie.

 

Fin Carre Whole Nuts Milk Chocolate with roasted hazelnuts to mleczna czekolada o zawartości 32% kakao z całymi prażonymi orzechami laskowymi; marki własnej Lidla (u mnie z czeskiego Lidla).

Po otwarciu uderzył zapach nie za mocno prażonych orzechów laskowych w towarzystwie bardzo pełno mlecznej czekolady o cukrowo-waniliowej słodyczy.

Tabliczka w dotyku wydała mi się trochę polewowa, a przy łamaniu aspirująca do twardej. Wydawała z siebie kruche dźwięki, ale raczej ze względu na orzechy. Te raczej zostawały w którejś z części. Dodano ich średnio-sporą ilość i rozmieszczono nierówno.

W ustach rozpływała się dość szybko, dając się poznać jako zbito-gęsta i tłusta. Czuć w niej lekką, jakby miękką proszkowość. Cechowała ją mazista kremowość o nieco maślanym charakterze, do czego potem dochodził mleczny motyw, za którego sprawą rzadko znikała. Orzechy łatwo się z niej wyłaniały.

Gdy z ciekawości pogryzłam orzecha obok czekolady, wydała mi się nieprzyjemnie tłusta, ulepkowata. Orzech wiadomo, jak i na koniec.

Gryzione orzechy okazały się pozytywnie twarde i bardzo chrupiące. Dodano sztuki małe i średnie, częściowo w skórkach.

W smaku od razu poczułam ogrom mleka, które goniła wysoka słodycz. Wanilia mieszała się z cukrem, bardzo szybko przesadzając z natężeniem.

Mleko jednak nie dało się przygłuszyć. Wydawało się pełne, co zaraz podkreśliła maślaność.

Cukier i wanilia robiły, co mogły, by zawojować pierwszy plan, acz w końcu zdecydowały się trochę nim podzielić na pewien czas. I tak drapały w gardle, ale zgodziły się na porządnie mleczny, maślany smak.

Orzechy laskowe niegryzione pobrzmiewały w znikomym stopniu. Acz jakby samą swoją obecnością trochę rozbijały słodycz.

Gdy spróbowałam samej czekolady, okazało się, że nimi nie przesiąkła.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz drapała już w gardle. Mleko i masło trzymały się jeszcze nieźle przez pewien czas, ale dzielenie miejsca z nimi na pierwszym planie słodyczy ewidentnie się znudziło. Zepchnęła je na plan drugi. A tam zakradła się do nich lekka taniość, którą podszepnęła przesadzona słodycz. Co ciekawe, z jednej strony np. w kęsach bez orzechów w końcu robiło się tak słodko, że nawet ta taniość uciekała... Ale z drugiej to właśnie jakby to przecukrzenie ją wtłaczało.

Gdy z ciekawości pogryzłam orzecha obok czekolady, wtedy jednak też słodka taniość wychodziła na jaw (podkreślona naturalnością orzecha?).

Końcowo, choć okrutnie słodko, zrobiło się na chwilę bardziej waniliowo niż cukrowo. Wtedy mleko znów się nasiliło, jakby przy lekkim wsparciu wanilii, acz już nie z taką łatwością co na początku.

Gryzione na koniec orzechy laskowe wyszły bardzo przyjemnie: naturalnie słodkawo, wyraźnie. Prażone lekko, raczej bez skórek (ja nie trafiłam, a jak się przyjrzeć spodowi, nie wygląda, by któryś orzech był ze skórką).

Po zjedzeniu został posmak orzechów laskowych, gdy akurat się trafiły. Dominowały wtedy nad posmakiem czekolady, który był cukrowy, lekko waniliowy i trochę tanio-plastikowy.

Bardzo bazowa, w porządku czekolada. Bez większych wad oprócz przesłodzenia, które w sumie nie dziwi w jej przypadku. Można się takiego spodziewać po tego typu tabliczkach w tej cenie. Kryło się w niej taniawe echo, wywołane przez słodycz, ale w całokształcie było znikome. Głównym atutem tabliczki były bardzo dobre orzechy, ale mogłyby być lepiej rozmieszczone i wystąpić w większej ilości (skoro czekolada była w sumie taka bazowa).

Zaskoczyło mnie tylko, że w zasadzie dziś przedstawiana wyszła lepiej niż Fin Carre Czekolada Gorzka z Całymi Orzechami 57 %. Ja i tak wolałabym zjeść podlinkowaną, bo jednak jakby nie patrzeć ciemna, ale ujmę to tak: podlinkowana to średnio-kiepskawa ciemna, a dziś przedstawiana średnio-niezła mleczna. Obie z dobrymi orzechami.

ocena: 6/10

kupiłam: poczęstowałam się

cena: jak wyżej

kaloryczność: 582 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, orzechy laskowe 27%, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, słodka serwatka w proszku, laktoza, miazga z orzechów laskowych, emulgator: lecytyny; ekstrakt waniliowy

Cocoa Retreat Kokoa Kamili 80 % Udzungwa, Tanzania Chocolate ciemna z Tanzanii

Gdy zobaczyłam pierwszy raz tabliczki brytyjskiej marki Cocoa Retreat, nic o niej nie wiedziałam. Nic dziwnego, bo to naprawdę malutka marka (a ja na spróbowanie kupiłam naprawdę malutką tabliczkę, hue hue). Stworzyła ją pasjonatka kakao i poetka Oenone Thomas, która zajmuje się mikropartiami, tak, by mieć wszystko pod kontrolą. Dba o to, by łańcuch dostaw był jak najkrótszy, transparentny i identyfikowalny. Pracuje na kakao od sprawdzonych dostawców, z wiarygodnych plantacji. W tym przypadku padło na kakao od Kokoa Kamili, które to przedsiębiorstwo samo fermentuje i suszy ziarna dokładnie w miejscu, gdzie kakao rośnie, czyli w wiosce Mbingu.

Cocoa Retreat Kokoa Kamili 80% Udzungwa, Tanzania Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao z Tanzanii, z regionu Morogoro, z terenów Parku Narodowego Gór Udzungwa, ze wsi Mbingu.

Po otwarciu poczułam delikatny zapach, sugerujący zawartość 70-75% kakao, nie 80%. Dominowały wiśnie, ale mimo że z soczystą kwaśnością, jeszcze nieco podkręconą cytryną, to i tak w słodkim wydaniu. Wyobraziłam sobie wisienkę w syropie zatkniętą w babeczkę z kremem. Ogromem maślanego kremu w wariancie "masło orzechowe". Wsparł go mocno maślany krem. Fistaszkowa nutka łączyła się też z kawą z pianką - jakby właśnie smakową kawą? Fistaszkowy wątek zawarł w sobie też pewną surowość i... świeżość? Do głowy przyszły mi jeszcze drzewa. Przede wszystkim pnie, kora, gałęzie, ale jednak w wydaniu kwitnącym, ukwieconym. W oddali, jakby właśnie w tych kwiatach kryła się jeszcze odrobinka owocowej egzotyki w postaci... papai i suszonego mango? Łączyły rześkość z niemal ciężkawą, acz egzotyczną słodyczą.

Tabliczka w dotyku była trochę tłusta, a przy łamaniu twarda, jakby w bardzo pełny i zawilgocony sposób. Trzaskała średnio głośno, ale na pewno konkretnie.

W ustach rozpływała się powoli i kremowo maziście. Początkowo wydała mi się nieco suchawa, co potem odeszło na jakby bardzo, bardzo daleki plan, ale nigdy zupełnie nie zanikło. Pobrzmiewała mi w niej też lekka ziarnistość; mimo kremowości czekolada nie była gładka. Długo zachowywała zbity kształt, zaś tłustość tylko przez pewien czas. Łączyła się bowiem z soczystością, która rosła, by pod koniec jednak zwolnić i pozwolić, by mazista, maślana tłustość z suchawym echem ją dogoniły.

W smaku przywitał mnie bardzo słodki maślany krem, przekładający się na wizję babeczek z ogromem kremu w kolorze beżowym. Kremu karmelowego? Acz mowa tu o maślanym, łagodnym karmelu. Paloność dopiero rosła.

W oddali odnotowałam wtrącający się kwasek wiśni i cytryn. Mimo że był subtelny, wniósł sporo soczystości.

Paradoksalnie, goryczka i soczystość na zasadzie kontrastu umocniły obraz piekarnio-cukierni z mnóstwem babeczek. Karmel zaczął się rozmywać na rzecz masła orzechowego. Łagodne i słodkawego, też w formie babeczkowego kremu.

Zaraz za słodkim kremem dała o sobie znać goryczka suszonych ziół, przywodząca na myśl starą aptekę.

Palony wątek, który rósł, zmieszany z coraz silniejszą słodyczą, wpuścił do kompozycji więcej zupełnie innej gorzkości. Ziołowo-apteczny motyw ustąpił drzewom i ziemi. Ona jednak sama w sobie palona była ledwo średnio, co jednak nie stanęło na przeszkodzie, by nie dała się poznać jako ciepła. Jej ciepło jednak reprezentowało rozgrzaną, gorącą, niemal pustynną ziemię. Wraz z jakby pustynnym pyłem...? Nagle jednak ziemię przygłuszyły drzewa i gorzkość ogólnie złagodniała.

Powidoki apteczności w tle cytrynie dopowiedziały wydźwięk... syropu cytrynowego? Acz potem bardziej niż aptecznego, to smakowego do deserów.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przy drzewach zaznaczyła się nieśmiała... świeżość? Jakby nie za słodkie kwiaty i... surowe fistaszki?

Kwasek wiśni przebił się do babeczek, a oczami wyobraźni zobaczyłam, jak w beżowy, fistaszkowo-karmelowy krem, zatknięto wiśnię. Trochę przełamała słodycz, zrobiło się bardzo soczyście, po czym kwaśność się wycofała. Słodki syrop cytrynowy choć chwilowo podkreślił wiśnię, zaraz sam umknął, a wiśnia poddała się słodyczy. To wisienka deserowa, w syropie.

W tym czasie złagodzona drzewami ziemia zmieniła się w kawę. Też łagodną, na pewno z pianką, choć niekoniecznie pianką mleczną. Po głowie chodziła mi kawa orzechowa, z nutką arachidów.

Kawa z pianką zwróciła uwagę na to, co pod babeczkowym kremem. Musiał przyozdabiać babeczkę kakaowo-kawową. Kwaskawe zapędy owoców zamknęła w sobie, jakby była nadziana słodko-kwaśną konfiturą wiśniową... wiśniowo-wieloowocową?

Kwaśność zeszła prawie do poziomu zerowego. W tle jakoś lekko pobrzmiewała, ale nie grała większej roli. Dbała jednak o to, by nie zatraciła się soczystość. Ta końcowo rozgościła się w słodyczy, zmieniając jej wydźwięk na bardziej owocowy i egzotyczny. Jakby nieco egzotyczna wiśnia przemieszała się z papają i mango... Mango suszonym? O skondensowanej słodyczy. W egzotyce tej odnalazła też pewną kwiatowość.

Kwiaty jeszcze załagodziły drzewny akcent... w zasadzie rozmyły go, że końcowo pobrzmiewało mi coś jeszcze drzewno-arachidowego, ale aż trudnego do nazwania.

Po zjedzeniu został posmak gorącej ziemi, aptecznie ziołowy oraz wiśni i mango, zmieszanych niemal w jedno. Do tego pojawił się delikatniejszy motyw kawy z pianką i babeczki - może kawowej - z fistaszkowym kremem, którego trzymało się maślano karmelowe echo. W tle leniwie osiadła odrobina drzew, niosących wytrawniejszą, neutralną, spokojną świeżość. Posmak już wskazywał na zawartość kakao.

Czekolada była smaczna i ciekawa, złożona, a jednak zbyt łagodna jak na 80% dla mnie. Gorzkość niska, trochę nut gorącej ziemi, drzew i kawy z pianką tylko przyozdobiły słodko-kremowe i soczyste wątki. Czuję ogromny niedosyt nut ziołowo-aptecznych - szkoda, że tylko się zaznaczyły, bez rozwoju. Maślany krem karmelowy, krem "masło orzechowe", zdobiące babeczki, samo chyba kawowe ciasto i koktajlowe wiśnie, konfitura wiśniowa, syrop cytrynowy przełożyły się na mocno słodko klimat. Trochę trochę kwaśniejszych wtrąceń wiśni i cytryny zapewniło epizodyczną kwaskawość, a owoce egzotyczne - papaja i mango raczej suszone - soczystość, ale i one były mocno związane ze słodyczą. To bowiem zaskakująco słodka kompozycja.

ocena: 8/10

kupiłam: chocolateseekers.com

cena: £6.75 (za 45g; około 33 zł)

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy