U Dziwisza Ciemne Piwo z Mieszanką Owoców ciemna mleczna 50 % z Peru ze słodem jęczmiennym i mieszanką owoców: porzeczkami czarnymi i czerwonymi, malinami, truskawkami i wiśniami

Przy U Dziwisza Ciemne Piwo z Rokitnikiem wspomniałam, że faktycznie bazowa czekolada U Dziwisza Ciemne Piwo pasuje mi do dodatków, ale właśnie - w podlinkowanej nie do takiego jak się okazało. Ciemne Piwo pasowała mi do jakiejś mieszanki owoców, co prawda z rokitnikiem. Od producenta dostałam jednak z mieszanką owoców innych, leśnych, jak widziałam. Wyglądało to bardzo ciekawie, ale kompletnie nie w moim stylu, bo nie lubię tak poukładanych dodatków. Niemniej... pomyślałam, że dzisiaj prezentowana opcja może okazać się najlepszą. Wzięłam ją ze sobą na Mogielicę, licząc, że owoce nie pospadają mi z wieży widokowej na sam dół. Ruszyłam z Przełęczy Rydza-Śmigłego przez polanę Wyśnikówkę. I choć pogoda sugerowała raczej lato niż 30.03, na niej właśnie zobaczyłam jeszcze resztki śniegu. Trasa była bardzo łatwa i nawet schody na samą wieżę nie okazały się męczące. Na niej jednak wiało tak, że zrobiłam tylko pierwsze zdjęcia, a resztę dokończyłam parę kroków od niej. Zeszłam żółtym szlakiem, który niestety wyszedł na asfalt, którym spory kawał do parkingu trzeba było iść.

U Dziwisza Ciemne Piwo + Mieszanka Owoców to czekolada mleczna o zawartości 50 % kakao Chuncho z Peru ze słodem i mieszanką owoców: porzeczkami czarnymi i czerwonymi, malinami, truskawkami i wiśniami; stylizowana na ciemne piwo z owocami.

Po otwarciu poczułam owoce, zdecydowanie dominujące nad czekoladą. Czuć czerwone, z wyróżniającymi się kwaśnymi wiśniami i mieszanką porzeczek, acz ze znaczącą przewagą czarnych. Bardziej kwaśno-słodkie maliny stały za nimi. Sama czekolada przewijała się spokojnie w tle, dodając im motyw naturalnego mleka i wsi, z wpisanym w nią skojarzeniem z siankiem, zbożem. Słód chyba leciutko się wychylił jako on sam.

Wygląd czekolady do mnie nie przemówił - nie podoba mi się ponalepiane dodatku, a już na pewno nie tak wystające, wielkie owoce, w większości całe. Ledwo wyjęłam tabliczkę z folii, a parę porzeczek już odpadło. Przy łamaniu posypało się kilka kolejnych.

Tabliczka przy łamaniu okazała się twarda, acz trzaskała nie za głośno. Była masywna, lecz przy odgryzaniu kawałka jej twardość jakby się chowała.

Owoce w dotyku były sucho-twarde, jednak przy łamaniu maliny czy truskawki nieco się uginały. Nie rwały się ani nie łamały wraz z czekoladą, a wyciągały z niej, zostając w jednej lub drugiej części.

Przy odgryzania kawałka czy gdy zdarzyło mi się raz czy drugi już wcześniej nagryźć któreś z owoców, przedstawiały się jako twardo-chrupiące, suche.

W ustach jednak szybko nasiąkały.

Czekolada rozpływała się w tempie umiarkowanym, ochoczo. Zalepiała je tylko trochę. Starała się nieco trzymać kształt, wykazując lekką gumiastość. Była niby gładka, ale jakby niezupełnie, nieidealnie. Niektóre owoce trzymały się w nią wlepione dłużej, inne odpadały szybciej. Czekolada wydała mi się przy nich znacząco tłusta. Owoce już w trakcie dodały czekoladzie trochę soczystości, bo z ochotą nasiąkały. Czekolada końcowo rzedła i zostawały same owoce.

Gryzłam je w większości dopiero, gdy czekolada już zniknęła. Wówczas dały się poznać jako miękko-jędrne. Wiśnie były bardzo miąższyście-soczyste, nieco świeżawe, truskawki dziwnie miękko-zwarte i gąbczaste. Maliny z kolei do końca zachowały pewną suchawość. Skrzypiały przy gryzieniu, mimo że były miękkie i soczyste. Ich pestki chrupały - były masywne, ale nie wyszły denerwująco. Najsuchsze do końca zostawały porzeczki, ale i one robiły się miękko-soczyste. Ich twarde pestki - zwłaszcza porzeczek czerwonych - bardzo się odznaczały, ale też nie denerwowały.

W smaku pierwsza rozeszła się nieprzesadzona słodycz, która rosła dość szybko. Szybko dołączyło do niej mleko o mocno naturalnym, tłustym charakterze. Pomyślałam o wsi z nutami sianka i orzechów.

Owoce lekko zaakcentowały swoją obecność. Niektóre bardziej, inne słabiej. Najszybciej odzywały się wiśnie. Maliny potrzebowały trochę czasu, truskawki więcej, a porzeczki dopiero pod koniec bardziej się zdradzały.

Akcent owoców jednak zmotywował do działania słód. Odezwał się wyraźnie i podkręcił nutkę sianka oraz sielski klimat wsi. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa czekolada wydała mi się bardzo, bardzo mleczna i mocno zbożowa za sprawą słodu, który wplótł też leciutką goryczkę. 

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa leciutka gorzkawość słodu nakręciła się jeszcze bardziej z owocami. Przy nich słodycz podskoczyła. Miała lekko palony charakter - i niewątpliwie wyszła odważniej niż w przypadku czystej tabliczki. 

Gdy odgryzłam kawałek czekolady pozbawiony owoców, smakowała prawie tak samo, jak czysta tabliczka - nie przesiąkła za bardzo owocami (a rokitnikowa owszem). Z tym że gdy robiłam kęsa po kęsie z owocami, i tak słodycz jakoś bardziej zwracała na siebie uwagę. Nie przegięła jednak.

Soczystość płynąca z owoców podkręcała słodycz czekolady. Przy nich wciąż było czuć mleczność, acz coraz słabiej. Słód z kolei na pewien czas przycichł prawie zupełnie. Do głosu dochodziły dodane owoce.

Potem już smak zależał w dużej mierze od tego, z czym kęs się trafił, bo końcowo to dany owoc dominował. Wszystkie owoce były bardzo wyraziste, acz nie wszystkie już obok czekolady. Porzeczki porządnie odzywały się dopiero gryzione.

Najwięcej do powiedzenia już obok czekolady miały bardzo kwaśne, pełne swego niemal świeżo-surowego smaku, soczyste wiśnie. Przy nich czekolada wydała mi się bardziej słodowa.

Następne w kolejności były kwaśno-słodkie maliny. One po prostu trochę przygłuszały czekoladę.

Truskawki wplotły do czekolady trochę swojej słodyczy, ale też porządnie odezwały się dopiero gryzione.

Niektóre porzeczki nadgryzałam już obok czekolady - czarne podkreśliły słód, a czerwone po prostu przygłuszały czekoladę, pchając ją w po prostu słodkim kierunku.

Dodatki gryzione po czekoladzie - wszystkie - były bardzo intensywne. Wiśnie kwaśno-soczyste, maliny kwaśne z echem słodyczy, truskawki uroczo słodkie, czerwone porzeczki kwachowate, a czarne przyjemnie kwaśno-cierpkawe.

Po zjedzeniu został posmak czerwonych owoców i czarnych porzeczek - zależy, co się akurat zjadło. Czekolada zajęła miejsce daleko za nimi jako słodka i leciutko mleczna. Czułam też lekką cierpkość  słodu. Te bardziej cierpkie owoce ją wydobyły.

Ta tabliczka z serii Ciemne Piwo smakowała mi najbardziej, jednak wciąż nie była to czekolada marzeń. Poprawnie mleczna, nie za słodka i z ciekawych akcentem słodu - to jej muszę przyznać. Ta mieszanka owoców podkreśliła słodowość. Nie pasowała mi jednak to stylizacji na ciemne piwo. Przynajmniej jednak owoce pasowały do siebie nawzajem. A jednak gdy pomyślałam o tej tabliczce i o U Dziwisza Ciemne Piwo z Rokitnikiem, nie mogłam wygnać z głowy myśli, że z tej wywaliłabym czerwone porzeczki, a w ich miejsce dała rokitnik. Myślę, że przełamany innymi owocami, w takiej ilości wyszedł by o wiele lepiej. Znów jednak nie podoba mi się forma - tak ponalepiane, wielkie owoce to niezbyt kreatywny sposób na zrobienie harmonijnej czekolady z owocami. To, że porzeczki łatwo odpadały to kolejny minus. Całościowo była więc smaczna, ciekawa i niewymagająca, ale do zjedzenia tylko dlatego, że już była. W górach się sprawdziła.

W zasadzie, gdy przyszło mi jeść czekolady U Dziwisza, dzisiaj przedstawiana podeszła mi bardziej niż czysta....., która mnie trochę nudziła. A jednak podlinkowana to dobra i niecodzienna ciemna mleczna, kojarząca się z tytułowym ciemnym piwem. Wersja z owocami z kolei nie miała z nim wiele wspólnego, mimo że słód został trochę wydobyty. Do tego wykonanie powinni dopracować i przemyśleć formę - po prostu naklejone i opadające dodatki przeważyły o niższej ocenie. 

ocena: 6/10

kupiłam: Sklep U Dziwisza (dostałam)

cena: 22 zł (za ok. 50 g; ja dostałam)

kaloryczność: 556 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, cukier trzcinowy, słód jęczmienny, owoce liofilizowane

U Dziwisza Ciemne Piwo z Rokitnikiem ciemna mleczna 50 % z Peru ze słodem jęczmiennym i rokitnikiem

Choć czekolady U Dziwisza same w sobie łagodnie mówiąc mnie nie zachwyciły, uznałam, że w zasadzie takie czekolady jako bazy pod dodatki mogą być w porządku, stąd właśnie gdy skontaktowałam się z przedstawicielem marki, podsunęłam pomysł, że mogłabym popróbować tych z dodatkami w górach. Stąd 2 dni po zjedzeniu U Dziwisza Ciemne Piwo, gdy pojechałam w góry na niewymagającą, ale urokliwą trasę, wzięłam dzisiaj przedstawianą czekoladę. Ciekawiło mnie, ile wniósł rokitnik, który dodali w formie posypki. I zaczęłam się zastanawiać, czy coś takiego pasowałoby do ciemnego piwa? Pomyślałam sobie jednak, że czekolada czysta Ciemne Piwo była na tyle nudnawa, że może okazać się dobrą bazą.

Po ogarnięciu Rittera....... na Hali Boracza wybrałam szlak zielony, którym z czasem wyszłam na czarny szlak na Halę Redykalną. Dobrze, że nie radykalną - przeszło mi przez myśl. Oznaczenia jakoś mi nie leżały, wydawały się nieczytelne, ale udało mi się nie zgubić. Acz czułam się chwilami trochę niepewnie, bo pogoda była piękna, a ludzi spotkałam niewielu. Trafiłam za to na krokusy. Kiedy wreszcie dotarłam na Rysiankę, tknęło mnie, że jak na takie proste szlaki, dziwnie dużo tam schronisk co chwila. No, ale w sumie może to nie dziwne, jako że widoki zachwycały. Po drodze m.in. Mała Fatra, potem jeszcze Tatry - no cuda! Idealne miejsce, by zająć się czekoladą. Jadłam ją jednak nie tylko tam, a i schodząc szlakiem zielonym do parkingu, a potem jeszcze trochę dla weryfikacji w domowych warunkach. Miałam co prawda zahaczyć jeszcze o Halę Pawlusią, ale sobie darowałam, bo pogoda zaczęła się psuć. Deszcz nie był by taki straszny sam w sobie, lecz schodzący trafiłam na śliski, topniejący śnieg. A deszcz zacinał coraz mocniej. I tak jednak to była bardzo udana wyprawa. A czy z udaną degustacją? 

 U Dziwisza Ciemne Piwo + Rokitnik to czekolada mleczna o zawartości 50 % kakao Chuncho z Peru ze słodem jęczmiennym i rokitnikiem liofilizowanym; stylizowana na ciemne piwo z rokitnikiem.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach goryczkowatego, cierpkiego i kwaśnego, suszonego owocu - rokitnika. Wydał mi się dziwnie ciężko soczysty. Zapach był jakby "znajomy, ale z czymś". Trochę jak kwaśny sok pomarańczowy z akcentem skórko cytrusów i jakiegoś soku czy dżemu morelowego. Sama czekolada stała dopiero za tym, dodając rokitnikowi echa... Bardzo stonowanej, trochę mlecznej, acz poważniejszej, na pewno nie uroczej czekolady. 

Lśniąca tabliczka z jednej strony była sowicie posypana liofilizowanym rokitnikiem. Wyglądał dosłownie jak tylko poukładany na czekoladzie i przy dotykaniu jej, kilka jego kulek natychmiast odpadło. Kolejne odpadły przy łamaniu. Łamaniu towarzyszyło nie tylko odpadanie dodatku, ale też całkiem głośne trzaskanie. A jednak częściowo był całkiem nieźle wtopiony. Część lepiej, część gorzej, bo i ogólnie czekolada była miejscami grubsza, miejscami standardowa. W dotyku były miękkawe, uginające się, acz zwarte zarazem. 

W ustach czekolada rozpływała się łatwo. Robiła to w tempie umiarkowanym, raczej ochoczo. Była gęsta i nieco lepkawa, ale nie mocno kremowa. Wydała mi się raczej gładka, acz nie do końca, a z pewną chropowatością do odnotowania. Tu nieco wchodził rokitnik, który odwracał też uwagę od tłustości czekolady, która wyłaniała się dosłownie na parę sekund. Nie kleiła się tak, jak wersja czysta - na drodze do tego stał rokitnik, który nie był zbyt integralny, ale przez pewien czas w ustach trzymał się wlepiony w czekoladę.

Owoce rokitnika szybko przybierały na soczystości. Faktycznie były miękkawe, z wyraźnym rozróżnieniem na skórkę i bardziej glutkowaty miąższ kojarzący się z miękkim winogronami lub wiśniami. Z zaskoczeniem trafiłam w każdym owocu na sporą pestkę, wyglądającą jak ziarenko siemienia lnianego, ale o twardości kamienia. 

W smaku czekolada przywitała mnie delikatną słodyczą karmelu wchodzącą w lekką goryczkę i mieszającą się z odrobiną mleka. 

Rokitnik bardzo szybko przeciął to wszystko intensywną, cierpką kwaśnością. Po chwili niemal zupełnie zdominował kompozycję. Kojarzył mi się z jakby mocno cytrusową wersją dzikiej róży. 

Soczysta kwaśność suszonego rokitnika nasilała się epizodycznie. Chwilami była tak mocna, że prawie zupełnie zagłuszała czekoladę. Potem jednak dawała jej trochę dojść do głosu. 

Czekolada mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dała się poznać jako lekko słodkawa, nieco gorzkawa i mleczna, acz też nie mocno. Wydała mi się spokojna, ale z wyczuwalnym palonym wątkiem. Odezwał się słód. Wydaje mi się, że rokitnik podkręcił jego zbożowo-palony, goryczkowaty smak, acz sam mocno zabarwił czekoladę.

Kiedy spróbowałam odrobinę samej czekolady, okazało się, że mocno przesiąkła kwaśnym dodatkiem, choć nie czuć w niej samej takiej mocnej kwaśności. 

Z czasem kwaśność i cierpkość rokitnika znów się nasilała, zajmując i pierwszy, i drugi plan. Serwował soczystość typu ciężkiego. Czekolada tylko wówczas pobrzmiewała. Mimo tego, że słód całkiem wyraźnie się odzywał, nie było gorzko. 

Gdy wszystko mocno się ze sobą wymieszało, piwo faktycznie przychodziło do głowy, jednak na pewno nie ciemne, a jasne. Jasne, lekko palone, ale kwaśne i ciężko soczyste. 

Owoce gryzłam głównie dopiero na koniec, gdy czekolada się już rozpłynęła, a tylko nieliczne podgryzałam wcześniej, obok czekolady. W zasadzie nie wymagały tego, bo i tak cały czas były wyczuwalne. Nawet za bardzo. 

Rokitnik końcowo okazał się mocno kwaśny. Był też cierpki, ciężko soczysty, a raz po raz sprawiał wrażenie goryczkowatego. Kojarzył mi się z dziwaczną, cytrusową wersją dzikiej róży, wymieszanej z... Czymś. Po czekoladzie był ciekawy, nawet smaczny, jeszcze nie przeraźliwie kwachowaty. 

Parę owoców spróbowałam jednak zupełnie osobno, bo wypadły. Te już były kwachowate za bardzo. Soczyste, cierpkawe, ale tak w tym dosadne, że niezbyt atrakcyjne do jedzenia osobno. 

Smakowo w zasadzie pestki były niby nijakie, ale jakoś się wyróżniały - trochę jak wielkie pestki malin.

Po zjedzeniu został wyrazisty posmak kwaśno-cierpkiego rokitnika. Był specyficzny i dominujący. Słodkawo-poważniejsza, nie gorzka, ale i nie wyraźnie mleczna czekolada stanowiła jedynie lekko odczuwalne, liche tło. 

Rokitnik trochę wydobył słód ze słodko-mlecznej toni, osłabił mleczność. Ogólnie osłabił czekoladę, zajmując pierwszy plan na sporo czasu. Tabliczka wydała mi się nawet w pewnym sensie ciekawa, dziwna, ale na raz, poznawczo, ciekawostkowo. Gdybym znała efekt i sam smak rokitnika, za nic bym nie kupiła. Rokitnik mocno zdominował czekoladę, więc wydaje mi się, że dodano go za dużo. Ja bym widziała dodanie go w towarzystwie innego owocu lub orzechów dla wyrównania. Prawdą jest, że podkreślił trochę słód, ale skojarzenie przekierował z tytułowego ciemnego piwa na jasne. Rokitnik do czekolady bardziej by się sprawdził chyba jako nadzienie, ewentualnie do bazy znacznie intensywniejszej, czyli dla mnie porządnie ciemnej lub pewnie jak ktoś lubi, bardziej mlecznej i słodszej. Po...... stwierdziłam, że to chyba dobra czekolada na bazę pod coś, jednak po tej stwierdzam, że chyba nie pod coś tak intensywnego. Na szczęście jednak miałam jeszcze tabliczkę z innym dodatkiem.  Ok, była ciekawa, bo była z rokitnikiem, ale to tylko dlatego, że rokitnik nie jest popularny. Sam, bez czekoladowej bazy, też wydał by mi się przy pierwszym spróbowaniu ciekawy. 

Na pewno nie podobała mi się taka forma. Małe wady samej czekolady, które wskazałam w czystej tu się ukryły, ale ta nie wyszła lepiej, ponieważ uważam, że jak robi się czekoladę z dodatkiem, to dodatek ten powinien być bardziej integralny, aniżeli być jedynie doklejoną, odpadającą posypką. 

Nie moja forma, nie dla mnie takie smaki i pestkowy dodatek-posypka, więc jakimiś 2-3 kostkami poczęstowałam kolegę na szlaku, a 2 paski wróciły do domu, dla Mamy. Jej opinia: "O ile czysta w zasadzie mi smakowała, tak w przypadku tej tabliczki samą tę czekoladę odebrałam gorzej. W dużej części wyskubałam tego rokitnika i zjadłam oddzielnie, ale potem ta czekolada wciąż nim smakowała, bo przesiąkła. I to przeszkadzało. A już jak wszystko razem jadłam to w ogóle! Obecnie lubię kwaśność w słodyczach, ale ten kwach tutaj kompletnie zabił smak czekolady. Dodano go za dużo i bezsensownie. Producent powinien pomyśleć, czy taki dodatek w ogóle do czekolady pasuje. Nie wiem, co to miało niby wspólnego z ciemnym piwem. Przecież one są słodko-gorzkie, a nie kwachowate. Jak już, to o jasnym bym pomyślała. Ja bym tę czekoladę o wiele niżej oceniła. Gdybym była producentem, w ogóle bym takiej nie wydała". 

ocena: 5/10

kupiłam: Sklep U Dziwisza (dostałam)

cena: 22 zł (za ok. 50 g; ja dostałam)

kaloryczność: 556 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, cukier trzcinowy, słód jęczmienny, rokitnik liofilizowany

U Dziwisza Ciemne Piwo ciemna mleczna 50 % z Peru ze słodem jęczmiennym

Czasem daję markom drugą szansę, bo szczerze wierzę, że mogło się coś zmienić na lepsze, a czasem po dłuższym czasie próbuję czegoś nowego od danej marki niespecjalnie wierząc, że będzie znacznie lepiej niż w przypadku już próbowanych czekolad. Z czekoladziarnią U Dziwisza miałam bardzo mieszane uczucia. Znałam ich "popisy" i nie przypadły mi do gustu, a nowe... Nie sądziłam, że wyjdą dużo lepiej, ale wierzyłam, że lepiej, bo na szczęście zmienili sposób słodzenia ze słodzików na cukier trzcinowy.

 U Dziwisza Ciemne Piwo to czekolada mleczna o zawartości 50 % kakao Chuncho z Peru ze słodem jęczmiennym, stylizowana na ciemne piwo.

Po otwarciu poczułam zapach wiejskiego mleka - dosłownie całej wsi, mleka prosto od krowy w wiadrze, echa sianka i słońca, budzącego całą wieś do życia. Słodycz zaznaczyła się jako znacząca, ale nie za mocna. Miała karmelowy charakter. W oddali pojawiło się trochę soczystych przebłysków, nawet obietnica lekkiego kwasku, a słód czy piwo natomiast nie.

Tabliczka wyglądała na polewowo-śliskawą. W dotyku wydała mi się tłustawa, a przy łamaniu choć okazała się dość twarda, nie trzaskała ani trochę. Kruszyła się za to mocno. Przy odgryzaniu kęsa wydawała się nawet miękkawa, acz wciąż masywna.

W ustach rozpływała się w tempie umiarkowanym, ochoczo. Zalepiała dość kleiście - czuć w niej specyficzną lekką gumiastość pełnego mleka w proszku. Dała się poznać jako gładka i bardzo pełno mleczna. Rzedła z czasem, dosłownie zmieniając się w pełne mleko. Końcowo jawiła się jako tłusta i rzadka, znikała prawie na wodę, zostawiając lekką cierpkość.

W smaku pierwszą poczułam słodycz, która wydała mi się trochę karmelowa, ale jeszcze nieśmiała. Dopiero zaczęła rosnąć i w sumie robiła to dość szybko.

Usta zalało mi mnóstwo mleka. To bardzo naturalna mleczność - mleka tłustego, prosto od krowy ze wsi. Przejawiało nieco siankową nutę, pewną orzechowość w oddali. Słód mocno podkręcił zbożowy wątek.

Na mlecznej fali z czasem zaznaczyła się lekka goryczka słodu. Podkreśliła orzechowo-siankowy akcent, sama nie pchając się szczególnie na przód. Do zboża dodał jeszcze nieco paloną nutę, która wydobyła truflowo-kakaowy motyw, nawet akcent dymu, acz nie silną gorzkość. 

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa mleko porządnie zmieszało się z nutą kakaowo-gorzkawą, że zmieniło się w mocno mleczny, a zarazem truflowo kakaowy blok czekoladowy. Taki na pełnym, intensywnym mleku w proszku. Choć kakao było wyraziste, wciąż o gorzkości jako takiej trudno tu mówić.

Słodycz zdążyła wzrosnąć porządnie i nawet zaznaczyć się trochę w gardle - acz jeszcze nie drapała. Pokazała swój bardziej palony karmelowy charakter - pomyślałam o karmelizowanym zbożu, więc i tu słód się trochę ujawnił. Wciąż lekki, ale już nie nieśmiały charakter. Słodycz poniekąd wpisywała się w jakby szlachetniejszy, naturalny blok czekoladowy, mieszając się z naturalną słodyczą mleka.

W jego delikatnej gorzkawości i cierpkości pojawiło się też skojarzenie z piwem za sprawą nienachalnie pobrzmiewającego słodu. Piwem...czekoladowym? Na pewno ciemnym, trochę cierpkawym.

W tle, w oddali zaznaczyła się soczystość... Trzymała się czekoladowego piwa i jakby soczystego kakao, acz też czerwone owoce przemknęły mi przez myśl. Nie na tyle mocno jednak, by jakieś konkretne uchwycić. Tonęły w mnóstwie mleka i delikatnej goryczko-cierpkości.

Po zjedzeniu został posmak mlecznie smakującego, ciemnego czekoladowego piwa i jakby rozgrzewający motyw. W głowie miałam charakterne piwo i ciepły dzień na wsi. Czuć ogrom mleczności, nie za wysoką, ale dosadną słodycz karmelu, a także lekką cierpkość truflowo-słodową.

Czekolada wyszła w zasadzie smacznie, intensywnie mlecznie, mlecznie do potęgi, a jednocześnie z charakterem. Nie była jednak gorzka - kojarzyła mi się z wyraźnie kakaowym, bardzo mlecznym blokiem czekoladowym oraz czekoladowym piwem. Nuta słodu nie była tu bardzo intensywna, ale spełniła swoją rolę, podsuwając do głowy ciemne piwo. Słód wiele dobrego dodał tej czekoladzie - bez niego byłaby nudna. Całościowo wyszło całkiem ok, acz dla mnie za tłusto, ciężko.

Ze względu na jednak mocno mleczny charakter, końcowo mnie znudziła i 2 paski z 5 oddałam Mamie. Jej opinia: "Z zaskoczeniem odkryłam, że ta czekolada mi... smakowała! Nie jakoś wyjątkowo, ale smakowała. Tak ciekawie najpierw słodka, mleczna, a potem nagle w połowie rozpływania się kęsa taka goryczka jakby zbożowa - chyba ten słód - się wyłaniała. I taka bardzo ciekawa mi się wydała, a potem znikała tak w ciemnej, mlecznej czekoladzie i słodyczy. Taka... może faktycznie trochę jak blok czekoladowy, przy czym wolę swój blok czekoladowy, ale ta... jak ktoś lubi ciemne mleczne i chce coś trochę innego, to naprawdę może smakować".

ocena: 7/10

kupiłam: Sklep U Dziwisza (dostałam)

cena: 22 zł (za ok. 50 g; ja dostałam)

kaloryczność: 556 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, cukier trzcinowy, słód jęczmienny

(Słodki Przystanek) Beskid Chocolate Beer Time APA Sao Tome with Hops 75 % ciemna z chmielem, stylizowana na piwo (miniaturka 2022)

Na kolejną miniaturkę Beskidu wybrałam tę właśnie, ponieważ Beskid Chocolate Beer Time APA Sao Tome with Hops 75 % była bardzo złożona i naprawdę mnie ciekawiło, jak to wszystko pomieści mniejsza wersja, na ile odda pełnowymiarową.

Beskid Chocolate Beer Time APA Sao Tome with Hops 75 % Dark to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao z Sao Tome z olejkami z chmieli Azacca, El Dorado, Cascade, Chinook; stylizowana na piwo APA; wersja mini na 2022 o wadze około 10g.

Po otwarciu poczułam znajomy z dużej wersji zapach ziemi, torfu i orzechów, wyraźnie zestawionych ze słodem. Podkreśliła je pieprzność i podsyciły owoce. Te w przypadku miniaturki odegrały ważniejszą rolę. Cytrynę poganiały inne, mniej dookreślone - mieszanka kwaskawych jabłek i bardzo słodkich gruszek. Słodycz przybrała wręcz karmelizowany charakter, a ten mieszał się ze słodem i nutką wytrawności jakby duszono-marynowanych owoców i np. japońskiej rzepy oshinko, co na myśl ewidentnie nasunęło piwo.

Mimo że mała, przy łamaniu tabliczka trzaskała głośno z racji twardości.

W ustach rozpływała się gładko, utrzymując twardość. Ze zwartego kawałka z czasem jakby wypływało coraz więcej soku. Mimo pewnej rzadkawości tym wywołanej, czekolada wyszła gęsto i tak... pełno. Cały czas jednak zachowywała zwarty kształt. Była nieco śliskawa i tłustawa, ale nie ciężko.

W smaku pierwsza pojawiła się cytryna i lekka, jakby podkwaszona nuta. Cytrusowa, ale nie do końca. Tuż za nią gnał duet nieokreślonych, delikatnych orzechów i maślaność.

Błyskawicznie odezwała się też słodycz, przy której pomyślałam o cukrze trzcinowym (też właśnie trzcinie jako szeleszczącej roślinie) i...

...zaraz splotło się to w nutę cytryn na słodko, a więc takich... duszonych w tymże cukrze? Może to jednocześnie kandyzowana skórka cytryny? Za nią znalazło się też sporo różnych, soczyście kwaśnych cytrusów. Nie do połapania, ale na pewno z goryczką. Ta rosła i powoli zmieniała owoce w coś wytrawniejszego. Warzywa?

Wyraźnie zagrała nuta słodowa; pojawił się chmiel i ziemia. Trzcina zmieniła się w chmiel-roślinę, zboże. Orzechowo-ziemisty wątek przejął kwaskawość, która zmieniła się w wizję wyraźnie, klarownie chmielowego piwa. Podkreśliła je ziemia i czarny pieprz, kierujące orzechy - laskowe? pekan? - w gorzkawym kierunku.

Mimo to, czekoladowa gorzkość ogółu nie była wysoka. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz, wysoka już wcześniej, ale dotąd jakaś nie aż tak imperatywna, podskoczyła. To było uderzenie karmelu, nuty karmelizowania samego w sobie, jak i cukru trzcinowego.

Trochę było w tym też coś... roślinnie-trzcinowo-kwiatowego, też słodkiego. Pomyślałam o  gruszkach (konferencja?) i jabłkach. Bardzo słodkich, trochę kompotowych, duszonych, dżemowych...? Czy raczej marynowanych, przez co przeszywały je niby goryczkowate (ale nie do końca), wytrawniejsze ukłucia.

W tle przewijała się kwaśność, coraz jednak subtelniejsza i zmieszana zarówno ze słodyczą, jak i goryczką, gorzkawością. Nie sposób nie pomyśleć o piwie. Przełożyła się na myśl o marynowanych owocach i warzywach np. marynowanej rzepie japońskiej oshinko (może też po prostu rzepie?), burakach (z ziemistym echem). Karmelowa i w sumie ogólna słodycz zasugerowała też marynowaną tykwę. Pieprz i piwo nabierały mocy.

Roślinny aspekt tych nut aż krzyczał: "zboże i chmiel!". Oto przeniosłam się w wyobraźni na pole, gdzie rosło zboże. Z lekką gorzkością, orzechowością. Wszystko podkreślała ziemia. Mieszając się z owocami, zasugerowało to średnio jasne piwo.

Właśnie wizja piwa w końcu wychodziła na pierwszy plan. Było mocno zbożowe, takie aż "namacalnie". Chmiel czuć... jakby dosłodzony. Otoczony i zasypany słodyczą cukru trzcinowego, przy czym właśnie jakby i chmielowe zboże, i cukrowa trzcina się umówiły i nakręcały nawzajem.

Po zjedzeniu został posmak mocno chmielowy, ale i wysoce słodki. Lekko karmelowy, ale denerwująco znaczący. Towarzyszyła temu nutka cytryny.

Duża wersja, czyli Beskid Chocolate Beer Time APA Sao Tome with Hops 75 % była bardzo, bardzo bogata i taka "naładowana wszystkim". Nuty czekolady przeplatały się z piwnymi, nie zagłuszały się, a współgrały. Mała to prawdziwe streszczenie, przebieżka, która mnie w dodatku wydała się bardziej chmielowa - może w przypadku wersji mniejszej olejki jakoś bardziej przesyciły czekoladę? Wydała mi się też bardziej słodka, a mniej wyraźna w gorzkość kawowo-ziemistą bazy, na której ją zrobiono, czyli Beskid Sao Tome 70 %. Na szczęście wciąż była przyjemnie kwaśna. Dała dobre wyobrażenie tego, czego można się spodziewać, ale nie wyczerpała tematu. Od razu da się zgadnąć, co to za czekolada, a jednak przez mocniejszą piwną chmielowość i wyższą słodycz, mnie nie przekonuje.

To jakby okrojona duża, a z podkręconym chmielem (co przełożyło się na kilka aż dziwnych akcentów m.in. warzywnych) i słodyczą - wiadomo, że smaki rozchodzą się nieco inaczej, gdy czekolada jest po prostu cieńsza etc., aromaty inaczej się utrzymują w czymś dużym, a małym. W pewnej chwili miałam dodać jedynie jako aktualizację, ale... ten mocniejszy zbożowy smak chmielu jednak zmienił moją decyzję. Może teraz Beskid robi bardziej chmielowe Beskid Chocolate Beer Time APA Sao Tome with Hops 75 %? Choć i tak nie mam zamiaru do tej czekolady wrócić, mam nadzieję, że nie. Wolę, jak takie dodatki są subtelne, a gdy mi tak aż krzyczą... ja podziękuję.

ocena: 8/10

kupiłam: Słodki Przystanek (dostałam)

cena: -

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakao, cukier trzcinowy nierafinowany, olejek chmielowy (Azacca, El Dorado, Cascade, Chinook)

Omnom Chocolate Black n' Burnt Barley Black Chocolate biała z jęczmieniem, słodem i solą morską

Ta czekolada wpadła mi w oko z racji czarnego koloru. Na zdjęciach wyglądała fenomenalnie do tego stopnia, że przestało mnie interesować, czym dokładnie jest, jak w przypadku czarnych rożków Leone Black Cone. Zerknęłam na dodatek - czarna sól (barwiona), słód. Mimo że nie przepadam za jego dodatkiem, przypomniała mi się Bean Geeks Beer Geek Crunch, w której dodano okropny z łuskami, ale wszystko to nie miało znaczenia. Wygląd przemówił. Założyłam, że sama czekolada jest czarna jak np. prawie czarne są niektóre Vosges, co uzyskuje się mocnym i silnym paleniem lub bardzo mocnym alkalizowaniem (tak robią "czarne kakao" - to bardzo, bardzo mocno zalkaizowane kakao o pH na poziomie 8.). Mniejsza o szczegóły, bo gdy już czekolada do mnie trafiła i na potrzeby wstępu (te piszę zazwyczaj parę / dzień wcześniej) recenzji zaczęłam przepisywać skład... czekał mnie szok. Otóż to czekolada biała... tak gatunkowo oczywiście ("nikt mi nie wmówi, że czarne jest czarne" - cytując klasyka). Barwiona biała... pięknie. To jak te kolorowe owocowe, które do mnie nie przemawiają (przede wszystkim cenię sobie smak kakao). Cóż... gdybym wiedziała, że to biała, nie zaś choćby licha ciemna... to już nie wiem, czy obecnie bym kupiła.

Od jakiegoś czasu chciałam poznać tę markę z Rejkiawiku (Islandii), ale jak się przypatrzyłam, jakie mają warianty i składy, przeszło mi. Jak już miałabym ją poznać, wolałabym zacząć od czystej ciemnej, ale uznałam, że jak z dodatkiem (innych nie miałam do wyboru), to czarna może być. Jednak czarna biała? I jak ja niby miałam się na starcie negatywnie na markę nie nastroszyć? Nie podobało mi się to.

A że przypadkiem się władowałam w białą, w sumie zgrało się z tym, że... przypadkiem zrobili czarną. Już wyjaśniam!

Miała odzwierciedlać islandzką tradycję i tamtejsze zamiłowanie do dobrego piwa, hm. Wszystko było prawie gotowe, do białej czekolady dodawali prażony jęczmień (miała być ze słodem i nibsami), gdy okazało się, że był prawie spalony. Biała czekolada zrobiła się trochę czarna... Gdy czekoladnicy spróbowali z ciekawości efektu, okazało się, że "to było to". Zaczęli eksperymentować. Nie zaniechali pomysłu ze słodem. Wciąż dawali palony słodowany jęczmień z Niemiec, zwykle używany do warzenia piwa Porter i Stout. Kolejny składnik to sól lava ("z lawy"), a więc morska zmieszana z aktywowanym węglem drzewnym. Robią ją na hawajskiej wyspie Molokai (gdzie uważana jest za niezbędną do osiągnięcia wewnętrznej harmonii jako symbol jedności ze środowiskiem). Czarny kolor bierze się oczywiście od wulkanicznego pochodzenia. Wodę morską przelewa się do mis ze skały wulkanicznej, a potem wystawia na słońce, aby odparowała. I powstaje sól naturalnie zmieszana ze składnikami mineralnymi. No i jest jeszcze prażony jęczmień od producenta Móðir Jörd jako iście islandzki dodatek na wierzchu.

Omnom Chocolate Black n' Burnt Barley to "czarna" biała czekolada smakowa (barwiona na czarno) z dmuchanym, palonym i prażonym jęczmieniem, słodem jęczmiennym i czarną solą morską mineralizowaną (minerałami z lawy) z jęczmieniem w czekoladzie (białej barwionej) na wierzchu.

Po otwarciu poczułam przeciętny zapach białej czekolady, na który złożyła się wysoka maślaność oraz aż duszny splot cukru i mleka z motywem tego w proszku. Za tym poczułam nutkę dmuchanego, bliżej nieokreślonego zboża. Przy maślanej tłustości stała też roślinność... jakby oleistych traw? Właśnie zbóż? Na pewno bardziej czuć je, kiedy nachylałam się nad posypką, ale też nie tak, by precyzyjnie określić. Udało mi się to dopiero w trakcie jedzenia - toż tam się węgiel snuł. Chwilami wydawało mi się, że wyłapuję leciuteńką sugestię słodko-gorzkawej kawy.

W dotyku tabliczka wydała mi się okropnie gładka - jakby glazurowana, aż "nieprawdziwa" (nic a nic nie brudziła). Przy łamaniu wydawała pykanio-trzaski, choć też częściowo ze względu na wtopione dodatki. Była dość twarda (polewowo?).

Dodatki trzymały się dość mocno. Kilka odskoczyło, ale to nie problem. Dali ich dużo i w miarę równomiernie, acz zrobienie gryza bez nich było możliwe. Je również pokrywała otoczka - jakby miękkawa polewa.

W ustach sama czekolada podtrzymała swą idealną gładkość, zachowując się jak tafla z początkowo chłodnego masła, ale szybko mięknąca i topiąca się już nieco zwalniając. Trochę stopowała ją posypka. Wydała mi się bardzo tłusta w kontekście masła z domieszką oleju, co mnie odpychało. A jednak nie była ciężka.

Jęczmień (?) otaczała warstwa mięknącej i szybko rozpuszczającej się plastiko-polewy. Dało się ją "zrolować zębami / paznokciem". Odsłaniała coś, co wyglądało jak ekspandowano-prażone zboże, ale okazało się twardym i dość... sucho-kruchawym (na szczęście bez żadnych łusek). Obstawiam, że przypominają twarde ziarenka kukurydzy w takowych waflach kukurydzianych. Trochę jak połączenie chrupiących zbóż i płatków (owsianych, jęczmiennych itd.). Parę wyszło jakby rozmiękło i stwardniało. Zdarzyło się dodatkowi chrupnąć, pyknąć, ale raczej rzęził, trochę twardo-papkowato wlepiając się w zęby. 

W smaku czekolada przywitała się nutką kawy pod postacią słodkiego cappuccino, a więc też całkiem wyraźnym mlekiem. Słodycz odeszła nieco na tył, choć cały czas pobrzmiewała.

W ciągu sekundy-dwóch zrobiło się dziwnie: ni stąd ni zowąd zrobiło się słonawo-kwaskawo, a ja poczułam zboża. Wyeliminowały cappuccino, mimo że nie były siekierą. Była to delikatna, roślinnie-zbożowa nutka, kojarząca się z "bliżej nieokreśloną kaszą" i ryżem brązowym (ale jedno i drugie "na słodko"?). To też smak zbóż ekspandowanych o jakby wyciętej goryczce. Albo raczej jak jakieś wafle ryżowe (z ryżu brązowego)... Albo właśnie z kaszy jęczmiennej? (Zupełnie nie mam doświadczenia w tych produktach, więc to bardziej wyobrażenia, domniemania itp.) Zdecydowanie on był bazą samej czekolady (dokładnie tak smakowała niezależnie od posypki). Rozszedł się motyw kartonu, trochę właśnie za sprawą zbóż. Zboża ekspandowane nakręcały się, wyłapałam pewną słodowość, ale jedynie sugestię gorzkawości. Zboża i karton stały na pierwszym planie i dominowały, z czasem łaskawie dopuszczając nutę kaszy jęczmiennej (pęczaku), podkreślonej przez niby palony akcent... Palono-słonawy?

Słodycz pobrzmiewająca w tle z czasem zaczęła szybko rosnąć (już przy trzecim kęsie zaznaczała swoją obecność w gardle). Należała do średniej jakości białej czekolady. Mieszając się ze smakiem ekspandowanych zbóż podrzuciła skojarzenie z rozmiękłymi, cukrowymi płatkami do mleka... właśnie jakimiś ekspandowanymi, preparowanymi.... W wariancie cukrowo-karmelowym. Zmieszanymi z maślanością i jednak mlekiem... Mlekiem, które też się zatracało chwilami. O maślaność z kolei zabiegała słoność, raz po raz ją podkręcając. A jednak nie układało się to zbytnio w "smak białej czekolady". Raczej w karmelowawe polewy.

Mniej więcej w drugiej połowie rozpływania się kęsa myśli kręciły się wokół kwasku... cierpkości... Pomyślałam o lukrecji / anyżu, za czym optował karton, roślinność... Znów wyobraziłam sobie zboża, trawy... Jęczmienność / kaszowość uciekały. Myśli niepewnie skierowały się ku kawie... A jednak sól po drodze do niej je zatrzymała. Chwilami, raz mocniej, raz słabiej - sól ogólnie nie była nachalna, ale dość zaskakująca każdorazowo. Pobrzmiewała, czasem wychodząc kwaskawo, chwilami nieuchwytna, chwilami podkreślała, acz zdarzyło jej się zabrzmieć wyraźniej.

Podkreśliła nutę roślinną... Jakby węgla i oleju roślinnego? Preparowanych zbóż ("dmuchanych" wafli zbożowych?), skojarzenie ze słodkimi, miękko-stwardniałymi płatkami z mlekiem i chyba jednak też pewną białoczekoladowość. Na pewno słodycz po prostu. Końcówka była już odważniejsza pod tym względem (bo i cukrowo-słodka otoczka z dodatków się dołożyła). Czekoladzie zdarzyło się zalecieć lekką spalenizną, sama zaś wykazała się jeszcze słodyczą... jak cukrowa otoczka płatków, aż lekko drapiąca w gardle. Także palona nuta odważyła się wyjść wyraźniej, walcząc o kawową gorzkość dosłownie w chwili znikania czekolady. Gdy czekolada już znikała i zniknęła zupełnie, zajmowałam się kulkami dodatku.

Otoczka na kulkach rozpuszczała się dość szybko, wychodząc nijako, a czysto słodko. Pod nią krył się jęczmień. Wydał mi się zbożowo-ziarenkowy jak... z kłosa, choć podprażony. Smakował siano-zbożem z nutą ziarenek i ekspandowania, nie zaś jak zwykłe ekspandowane-dmuchane zboża. Miał jednak tę nutę. Niektóre wyszły rzeczywiście jęczmiennie, inne nieokreślone.

Po zjedzeniu pozostał posmak dmuchanych zbóż i zboża-siana, kłosów. Oprócz tego lekka gorzkawość, znów jakby bardziej cappuccinowa... nutka mleka tak zmieszana ze słodyczą, że czułam się, jakby to były płatki z mlekiem dziwnie zabarwionym już nimi... Maślaność, biała czekolada pobrzmiewały, ale nie miałam wrażenia, że to właśnie białą czekoladę jadłam. Nic specjalnie mocno palonego czy jęczmiennego w sumie też nie. Czułam za to kwaskawą sól. I to jakby ona, wraz ze słodyczą drapała-paliła w gardle.

Całość nie podobała mi się. Znaczy... z wyglądu owszem, acz też... zbyt plastikowo trochę. Ani konsystencja, ani smak nie były miłe. Glazurowato-gładka, nierealistyczna tabliczka o maślanej bazie, lichej nucie lichej białej czekolady smakowała głównie dmuchanym zbożem i roślinnością. Jej lekka goryczka wyszła przy tym dziwnie. Z kolei słodycz... niby była wysoka i dziwnie odstająca, drażniąca, ale bez niej też nie byłoby najlepiej. Sól mi tam nie pasowała, jednak też nie mogę powiedzieć, że jakoś szczególnie przeszkadzała... to jak ze wszystkim w tej tabliczce: nic fajnego, nic pasującego. Kulki też niby nie wyszły tragicznie, ale zbędnie, że miałam ochotę je wypluwać.

A jednak nie było w niej niczego okropnego, by specjalnie zjechać. Czuć dmuchane zboża, ale... bez ich nieprzyjemnego niesmaku - a za to z kartonem. Dziwnie niebiała biała czekolada z solą, zbożowo-roślinnym smakiem i zbożem w swej dziwności wyszła aż przekornie nudno i nieciekawie. Nic, co w niej było do siebie nie pasowało, ale i nie przeszkadzało. Finalnie nie wyszło kontrowersyjnie czy jakoś odpychająco, a po prostu tak, że nie widzę sensu i nie czuję przyjemności z jedzenia takiej zbieraniny.

Nie lubię dodatku chrupaczy ani posmaku preparowanego zboża, nie moja słodycz i tłustość, więc po 1/3 z tym dziwnym drapaniem cukru i soli w gardle oddałam dla Mamy. Stwierdziła, że: "Nawet niezła, taka... zbożowo-kawowa, słodka, ciekawa, dziwna".

Z takich dziwności przypomniała mi się jedna: Torras chocolate blanco con algas y flor de sal negra biała z algami i czarną solą morską - obecnie też by mnie pewnie nie chwyciła, ale przynajmniej była bardziej logiczna (?). Omnom to przerost formy nad treścią.

ocena: 5/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 31 zł (za 60 g; cena półkowa)

kaloryczność: 599 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: tłuszcz kakaowy (min. 40%), cukier trzcinowy, mleko w proszku, prażony słód jęczmienny, islandzki jęczmień, ekstrakt słodu jęczmiennego, barwnik (węgiel aktywny), sól morska, lecytyna słonecznikowa, substancja glazurująca, substancja nabłyszczająca

Bean Geeks Beer Geek Crunch ciemna 70 % z Kostaryki z karmelizowanym słodem jęczmiennym

To marka dość młoda, założona przez... czterech młodych facetów, których pasja do podróży i fotografowania zaprowadziła na lokalne bazarki w Kostaryce, gdzie poznali prawdziwy smak kakao i... zaczęli przygodę z nim, oddając się podróżom smakowym.

Do stworzenia tej tabliczki inspiracją było piwo MBCC'18 (za którym to stoi ponoć kultowy kopenhaski browar Mikkeller - właśnie jego słód dodano do tej tabliczki), czyli berlińskie pszeniczne z sokiem z owocu jabara.

Jabara to cytrus z Japonii, krzyżówka yuzu z pomelo i mandarynką. To brzmiało na coś dość kwaśnego... Zastanawiałam się, czy takie też wybrali ziarna kakao. Uściślili bowiem, ze pracowali na Heirloom Matina.

Mało tego! Na stronie dosłownie wszystko zostało opisano... w dość ciekawy sposób. Styl prażenia? Wok... hm, to mnie trochę zdziwiło. Nie lubię dań z woka (chyba, bo jadłam raz czy dwa w życiu), a tu... nie wiedziałam, do czego to odnieść. Zbiory to październik 2017 - to prawie jasne... rozumiem, że o słód chodzi (po obrazku obstawiam).

Bean Geeks Beer Geek Crunch to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao Heirloom Matina z Kostaryki z okolic miasta Limón z karmelizowanym słodem jęczmiennym od Mikkeller; edycja specjalna / limitowana inspirowana piwem MBCC'18 browaru Mikkeller.

Gdy tylko otworzyłam folię, poczułam splot kawy i cytryny, przechylający się w stronę ziemi zalanej sokiem cytrusowym, zaprawiony słodyczą. Ta ostatnia odlegle kojarzyła mi się z miodem, chyba podkarmelizowanym, ale o niskim stopniu palenia. To w końcu częściowo zmieniło cytrynę w pomarańczę.

Wąchając wierzch, odnalazłam przy niej mnóstwo kwitnących, ale delikatnych kwiatów i ciemnych, drobnych owoców - jeżyn? Głównie kawowo gorzkawa, trochę ziemista baza pobrzmiewała nibsami i słodem. Gdy jednak zbliżyłam nos do spodu, na którym był słód, wcale aż tak mocno nim nie pachniała. Kompozycja od tej strony raczyła mnie sianem, a kwiaty tej części na pewno były polnymi; w głowie mocno osadził mi się rumianek, może też stokrotki.

Ciemna tabliczka była bardzo twarda, co przełożyło się na głośne trzaski, odsłaniające ziarnisty przekrój. Kłócił się z tym, co czułam pod palcami, bo wydawała się idealnie gładka.

Słód wtopiono porządnie; trzymał się jej mocno, ale paru, a właściwie paru skorupkom z karmelu zdarzyło się odskoczyć. Niestety nie udało mi się tego dziadostwa powydłubywać.

W ustach czekolada natychmiast rozpływała się z łatwością. Cały proces wprawdzie trwał średnio długo, ale wydała mi się bardzo ulotna. Otóż rozpuszczała się dość wodniście, co wzmacniał cukier pokrywający słód, kojarzyła się z kostką lodu: ze zwartego kawałka lały się fale rzadkiego, jedynie troszeczkę gęstawego czekoladowego syropu / sosu . Mimo to, odnotowałam też tłustość i... jakby czekolada sama w sobie marzyła o zgęstnieniu. Okazała się idealnie gładka, wręcz śliskawa.

Słód zaś - chrupiący jedynie w pierwszej chwili, gdy jeszcze pokrywała go skorupka karmelu. Ten rozpuszczał się, a gryziony przypominał cukier. Zboże szybko chrupnięte wyszło zaś jak... płatki kukurydziane. Takie pokryte warstewką cukru corn flaksy. Potem przegryzione raz czy dwa już miękło, wlepiało się w zęby. Okazało się, że te kryło miękkawe, dość żywo-siankowe wnętrze, pokryte wstrętnymi łuskami, jakie zdarzają się np. w płatkach owsianych. Uważam to za tragiczny dodatek - właśnie przez te łuski.

Większość obgryzałam dookoła, część wypluwałam. By jednak się doczekać, aż opuści czekoladę, musiał zostać w ustach do końca, co sprawiło, że rozpuszczał się cukier z niego, a on całościowo drapał podniebienie.

W smaku czekolada od samego początku zafundowała mi szlachetną gorzkość i cierpkawość sosu / syropu ciemnoczekoladowego, ciemnego miodu i miodową słodycz. Była silna, pobrzmiewająca paloną nutą.

Od palonej nuty z czasem rozkręciła się gorzkawość o zaskakującej intensywności, wciąż jednak pozostając raczej gorzką gorzkawością niż gorzkością przez duże G. Sam stopień palenia wydał mi się wyrazisty, ale wyśrodkowany w wydźwięku. Przez gorzkość przetoczył się wilgotny, szary dym, pozostawił kawę. Tylko co zalaną, zwykłą czarną i gorzką. Pojawił się obok niej kwasek - nie kawowy jednak. Bardziej soczyście-nibsowy przy kęsach bez dodatku, a soczyście-słodowy przy tych z dodatkiem.

Nagle wystrzeliły cytrusy z cytryną na przedzie. Zrobiło się kwaskawo i soczyście, ale szybko z kwaskiem wymieszała się słodycz dojrzałych pomarańczy. Tych trzymała się też lekka gorzkawość. W udany sposób mieszały się ze słodyczą delikatnego karmelu i miodu.

Miodo-karmel wraz z owocami wyszedł lekko, rześko. Pokazał mi ukwiecone pole. Słoneczko świeciło, wszędzie rósł rumianek i stokrotki, a wśród nich snuła się lekka kwaskawość. Pomyślałam także o ukwieconych drzewkach pomarańczy, białych kwiatach i sianie. To znów zawracało do poważniejszych, bardziej słodowych, a potem i kawowych tonów.

Części, gdzie wlepiono dużo dodatku były bardzo miodowo słodkie, zdecydowanie za słodkie... Zabijające wszystkie poważniejsze elementy.

Fragmenty, na których wtopiono go mniej, bliżej końca kontynuowały owocowy kwasek, dodając do cytrusów trochę ciemnych leśnych - słodkich jeżyn? Zagubionych jednak w tym wszystkim, m.in. w słodowo-nibsowych nutach, łączących odrobinkę kwasku i cierpkości.

Wraz z kawałkami słodu umacniało się siano (nie sam palony słód - co było dość dziwne, ale obstawiam, że to przez karmelizowanie) i rosła słodycz. Nie była jednak specjalnie karmelowa. Bardziej miodowa, trochę drapiąca w gardle i trochę zwyczajnie cukrowa.

Ssane i rozgryzane zboże zaserwowało mi najpierw smak cukru, nie jakiś tam mocny, ale jednak, a następnie... corn flaksy. Poczułam się, jakbym chrupnęła płatki kukurydziane, a zaraz... zmieniły się w kukurydziane chrupki? Nie wiem, na pewno w chrupki o smaku paprykowym. Bardzo paprykowe.

Nie było sensu rozgryzać ich obok czekolady, bo wtedy przez łuski, nutę siana i paprykowo-zbożowy smak nie mogłam skupić się na czekoladzie (jakby pobrzmiewającej kwaskiem czerwonoowocowym i ziemią). Męczyły mnie te łuski potwornie. Pozwoliłam kęsowi rozpuszczać się swobodnie, by potem wyjąć z ust wstrętny dodatek.

Po wszystkim wróciła kwaskawość nibsowo-słodowa, oraz cytrusowa, z trochę narzuconą goryczką. Odrobina siana i kwiatów wciąż się tego trzymała, ale i gorzkawość kawy się przyłączyła. Z tym że już taka gorzkawa nie była, bardziej kwaskawa i ziemista.W ustach i gardle czułam z kolei niemal miodową, przesadzoną słodycz.

To... wstrętny i sadystyczny pomysł na czekoladę. Nienawidzę wrażenia, że jedzenie chce mnie zabić - a tak było z tym dodatkiem. Zarówno smak słodu był okropny, jak i struktura. Te łuski... przecież to jest coś, co jak się trafi w płatkach, to człowiek się irytuje, a dodać je specjalnie?! Jeszcze w cukrze?! I... akurat takie coś to wtopili dobrze, że się trzymało... W konsekwencji trochę próbowałam wydłubać, a resztę powypluwałam nie rozgryzając, by nie uwolnić paprykowego smaku.

Ta tabliczka to bowiem genialna w smaku czekolada o nutach mocno kawowych, gorzkich, z lekko ziemistym motywem, który to wraz z cytryną połączył kawę ze słodyczą pomarańczy i miodu. Smakowo, gdyby nie zbyt silny motyw cukru od karmelizowanego dodatku, może i na 9-10 smakowała - w końcu na szczęście trafiło się parę miejsc bez słodu. Konsystencja samej czekolady jednak też mi się nie podobała, więc samej czekoladzie dałabym 8. A tak, jak ją jadłam wywalając zboże... to się męczyłam - uważam, że producent miał bardzo głupi pomysł.

Kawę, dym i jeszcze raz kawę z owocowymi przebłyskami w dość podobnym tonie czułam również w Cachet Costa Rica 71 %, a z kolei La Naya Costa Rica Maleku 72 % to bardzo podobna słodowość i cytrusy, nawet trochę jeżyny. Bardzo żałuję, że i ta nie była zupełnie czysta jak podlinkowane...

ocena: 4/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 23,05 zł (za 46 g; dostałam zniżkę)

kaloryczność: 436 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, słód jęczmienny

Heidi WinterVenture Crunchy Almonds mleczna z karmelizowanymi migdałami, płatkami słodowymi i kardamonem

Lubię prostotę i niemal spartańskie wnętrza, ale jednocześnie jestem typem zbieraczki i zagracam się... czym tylko mogę. W tym opakowaniami po czekoladach - kolekcjonuję te po zjedzonych. W głowie mam taką blokadę, że koniecznie muszą to być opakowania "wiem po czym", czyli takich, których chociaż trochę spróbowałam. I z tą miałam problem, bo dostałam ją od taty, który dostał ode mnie tyle Heidi-odrzutów, że chyba zapamiętał tę markę jako "dobrą na prezenty", mimo że nie ukrywałam, że oddaję, bo mi nie smakują. Mogłam oddać Mamie nie otwierając (ale nie lubi kardamonu, więc tym razem nie była przekonana, mimo że zawsze pozytywnie odnosi się do Heidi, czego ja nie rozumiem), mogłam pogonić tatę, ale... chciałam kartonik, bo ładny. A i w sumie, takiego zestawienia dodatków to jeszcze nie widziałam. O jednym z nich w ogóle dowiedziałam się przy otwarciu - że chrupiące płatki słodowe?! Że co...? Oj, byłam sceptyczna i niechętna, ale cóż. Dla wyższych celów: dla recenzji, dla opakowania, dla Waszej uciechy, zrobiłam z siebie królika doświadczalnego.

Heidi WinterVenture Crunchy Almonds to mleczna czekolada o zawartości 30 % kakao z karmelizowanymi migdałami, chrupiącymi płatkami słodowymi i kardamonem (a dokładniej, wg producenta: "naturalnym aromatem Kardamonu").

Gdy tylko zbliżałam się do tabliczki, zadrapało mnie w nosie od cukru i przypraw korzennych. Jedno i drugie tonęło w mleku, co i tak dało tandetny efekt. Było bowiem przerysowane i tanie. Mimo że ewidentnie czuć ostro-gorzki kardamon kojarzący się z pieprzem, doszukałam się sztuczności a'la cola.

Tabliczka w dotyku wydała mi się suchym ulepkiem. Lekko trzaskała przy łamaniu, ale raczej dzięki dodatkom. Tych było sporo, można powiedzieć - dosłownie - że tabliczkę nimi najeżono.

W ustach rozpływała się opornie. Zwlekała, po czym powoli i wodniście znikała, stając się grudą do złudzenia przypominającą plastelinę. Dlatego też mnogość dodatków wyszła tu jako plus - tabliczka to i tak okropny ulepek.

Dodatków dodano mniej więcej po równo, acz miałam wrażenie, że migdałów nieco mniej.

Migdały - chrupiące i przypominające świeże, bez skórek, karmelizowane minimalnie - to kawałki wielkości średniej i dość sporej (jak na tak cienką tabliczkę). Bardzo pozytywny element!

Z kolei kawałki słodowe... to zarówno spore sztuki, jak i drobinki, do złudzenia przypominające skrzypiący i okropnie przyklejający się, chrupiący cukro-karmel. Minimalnie mniej irytująca wersja tworu (nugatu) z Toblerone. Nie rozpuszczał się zbyt chętnie, drapał i irytował, zostając na koniec.

W smaku czekolada od początku powalała cukrem, któremu towarzyszyła dziwna, naperfumowano-naaromatyzowana korzenność. Sztuczna i tandetna.

W cukrowości odnalazło się też mleko, ale tabliczka jawiła mi się jako plastikowa, zrobiona głównie z cukru i doprawiona coraz mocniejszą nutą. Korzenność szybko zaczęła robić się coraz bardziej wyrazista, ostrawo-gorzka i niemal pieprzna. Kardamon czułam, ale nie był czystym, prawdziwym kardamonem, a takim przytępionym i zarazem sztucznie podrasowanym. Co więcej, pobrzmiewał obok cukrowości, nie przełamał jej.

Bliżej dodatków nakręcała się cukrowość, choć chyba w bardziej karmelowo-korzennym kontekście. Migdały zacnie się w to wpisały. Im w smaku nie mam nic do zarzucenia: lekko podprażone i wyraziste. Nawet nie wydały mi się za mocno karmelizowane (albo zjadłam za mało). Smaczne, ale w złym otoczeniu gubiły się.

Drugi dodatek wpisał się w sztuczność i goryczkę. Kojarzył mi się z tandetnym, kawowym karmelem. Cukrowo-sztuczny, przy rozgryzaniu bardziej słodowo-kakaowy, ale nadal sztuczny i cukrowo słodki. Zagłuszał kardamon i uwypuklał plastikowy akcent.

Pod koniec wszystko i tak tłamsił cukier i tandetny posmak.

W posmaku po przełknięciu pozostał jednak niemal pieprzny kardamon, odległe wspomnienie migdałów i ten dziwny... nieokreślony sztucznie-kawowy, karmelowy chrupacz. Cukrowość wypalająca usta i gardło nie dopuściła do przejrzystości.

Całość była do bólu tania, plastikowo-ulepkowata i tandetna. Może i z pomysłem, ale jakimś dziwnym, bo tak nawet teoretycznie, dodatki mi do siebie nie pasowały. Dobre migdały to chyba jedyny plus, ale i tak nie przełożyły się na zjadliwość całości (po gryzie nie chciałam mieć z tym do czynienia; drugi zrobiłam, na potrzeby recenzji, brr). Pseudokardamon był dziwny, słodo-karmel też - nie wiadomo co, a jego struktura strasznie irytowała. Czekoladowa baza to dziadostwo w każdym milimetrze. Mamie też nie smakowała ("jak tylko poczułam tę przyprawę, nie chciałam się nad tym nawet zastanawiać, ale całościowo tak mi się jakoś z wafelkiem kojarzyła"), więc oddałyśmy Tacie. Ten to pochrupał, pochrupał i był zadowolony, bo "słodko i chrupiąco".

ocena: 2/10

kupiłam: dostałam

cena: -

kaloryczność: 537 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, karmelizowane migdały 7,7 % (migdały 89%, cukier), chrupiące płatki słodowe 4,4% (ekstrakt słodu jęczmiennego, cukier, fruktoza, odtłuszczone kakao w proszku, pełne mleko w proszku, sól, aromat), odtłuszczone mleko w proszku, lecytyna sojowa, naturalne aromaty (wanilii, kardamonu 0,02%)

Manufaktura Czekolady Smak Polski Piwo mleczna 44 % z Dominikany i Wybrzeża Kości Słoniowej z palonym słodem jęczmiennym

Nienawidzę gazowanych napojów, i o ile smakowego picia (soki, pitne jogurty) po prostu nie lubię, tak gazowane twory nawet by mi przez gardło nie przeszły (gazowana woda też), jednak... jest jedna rzecz, w której gazowanie mi nie przeszkadza: piwo. Nie piję go dużo, ale to bez wątpienia "wyjątek potwierdzający regułę". Na słowa "kuchnia polska" ciśnie mi się myśl, że tu o taki wyjątek o wiele trudniej, bo to nie moja bajka, ale jeśli chodzi o "polskie smaki" to już inna sprawa. W końcu kocham wszelkie owoce (truskawki, wiśnie <3) z naszych regionów. To właśnie między innymi je przedstawia linia "smaki Polski" Manufaktury Czekolady. W takiej formie jednak owoce mnie nie kuszą (czekolada z truskawkami wydaje się nudna, jabłek suszonych nie lubię), masła nie lubię w żadnej postaci (czasem coś maślanego może wydać mi się w porządku, ale "czekolada z masłem"? NIE). Wyjątek znalazł się i w tej serii (całe szczęście, bo wygląda fajnie, więc chciałam mieć choć jedno opakowanie; takie równe babki z nich kuszą), bo właśnie odnoszący się do piwa.

Podobną (Przewrót Mleczny) już jadłam; różnią się tylko pochodzeniem kakao (informacja od Manufaktury).

Manufaktura Czekolady Smak Polski Piwo to czekolada mleczna o zawartości 44 % kakao z Republiki Dominikany i Wybrzeża Kości Słoniowej kakao z palonym słodem jęczmiennym

Po otwarciu poczułam się, jakbym wąchała naturalny, jeszcze ciepły, chleb żytni razowy; myślę tu zwłaszcza o mocno przypieczonej, ciemnej skórce. Gorzkawość słodu, zbożowe nuty dominowały, ale dopuszczały do głosu też palonokarmelową słodycz. Miała poważny charakter. Paloność skojarzyła mi się z torfem i odzieżą lub meblami skórzanymi, ale przede wszystkim z tytułowym piwem.

Przy łamaniu tabliczka wydawała głośny trzask, Była trudna do łamania, bo raz, że odznaczała się twardością, to jeszcze słód trochę od niej odskakiwał. Czekolada rozpływała się powoli, dość gęsto. Przypominała w tym bardziej ciemne, niż mleczne i nie była zbyt tłusta. Była gładka, choć chwilami... wydawało mi się, że trafiałam na drobinki słodu (czyżby część została także wmielona w czekoladę?).

Zaraz po zrobieniu kęsa poczułam zaskakująco zdecydowaną gorzkawość. Był to palony smak kawy.

Wtórowała temu słodycz - również zdecydowana. To moc palonego karmelu. Przez większość jedzenia miałam wrażenie, że czuję solony karmel. Odważnie posolony jakąś dobrą solą, taką niemal kwaśno-rześką. Bardzo przyjemnie to wyszło. Najpierw zaznaczył się, a potem jakby przepuścił i bardziej mleczno-maślany smak. To była tak pełna mleczność, że właśnie aż z czymś... tłusto-konkretniejszym mi się kojarzyła. Zajęło mi krótką chwilę zrozumienie, że to, co czuję, to coraz bardziej serowe klimaty. Słodycz na chwilę zrobiła się bardziej neutralna,wyłoniły się zbożowe nutki, a następnie zaczęła rosnąć.

Nie doszło jednak do momentu, w którym urosłaby do przesady, bo zbożowość połączyła się z palonym klimatem i podkręcała gorzki smak, z którego wydobyła i lekko kwaskowato cierpkość. Kawa uderzyła z pełną klasą.

Gdy do gry wchodził wyrazisty słód, oczywiście zwłaszcza przy jego rozgryzaniu, jeszcze bardziej wywyższały się nuty gorzkiej kawy, którą to smakował.
W połączeniu z nienachalną mlecznością... wytworzyło się mgliste skojarzenie z wędzonym, odymionym serem.

Na samej końcówce, gdy nie rozgryzałam wcześniej ziarenek, albo gdy ugryzłam kawałeczek bez nich, słodycz przybierała waniliową postać.

W posmaku pozostawały właśnie takie palono-zbożowe nuty, także poczucie słodyczy, ale ogólnie raczej wyrazisto-poważny smak, przywodzący na myśl dobre, ciemne piwo i kawę.

To naprawdę udana tabliczka. Wyszła zaskakująco mało słodko (albo inaczej: słodko, ale w sposób naturalnie i samoistnie przełamany), a spójnie palono. Wszystko było tu palono-odymione! Od kawowo-zbożowych nut słodu i czekolady, przez karmelową słodycz, na odległym skojarzeniu z serem kończąc. Zupełnie nie spodziewałam się tu wyczuć nutki soli, która także doskonale wpisała się we wszystkie smaczki. Odebrałam ją jednak jako zadziwiająco mało mleczną... nie przeszkadzało mi to, ale było niecodzienne. Przy innych mlecznych Manufaktury też tak miałam. Jakbym chciała ją porównać do Przewrotu, powiedziałabym, że Przewrót Mleczny miał więcej drzewnych nut.

ocena: 9/10

kupiłam: foodieshop24.pl

cena: 11 zł (za 60g)

kaloryczność: 594,5 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: cukier, prażone ziarno kakao, tłuszcz kakaowy, odtłuszczone mleko w proszku, jęczmień palony ok. 5%, laska wanilii