Fin Carre Whole Nuts Milk Chocolate with roasted hazelnuts mleczna z całymi orzechami laskowymi

Choć w góry czasem zabieram też mniej moje, a więc mleczne i białe czekolady, akurat o zabranie tej, siebie bym nie posądziła. Parę razy mleczną lidlową z całymi orzechami widywałam u Mamy i zawsze trzymałam się z daleka. Jej opinia, że to "plastik, ale (Mama) je ją dla orzechów, bo są bardzo dobre" nie zachęcała. Skąd więc ta recenzja? Idąc na Szpiglasowy Wierch od Morskiego Oka z nowopoznanym kompanem zgadałam się o czekoladach i powiedział, że skoro jestem taką wielbicielką czekolad, to świetnie się składa, bo poczęstuje mnie czekoladą, którą przywiózł z Pragi, a której w Polsce nie widział. Gdy wyjął dziś przedstawianą, nie ukrywam, że trochę się rozczarowałam... W dodatku jestem pewna, że podobna czekolada w Polsce jest. Ale spróbowałam! Wszak ja z londyńskiego Lidla też przywiozłam Fin Carre Hazelnut Dark Chocolate. Czy możliwe, że czeski Fin Carre jest inny niż polski? Hm... Za otwarcie, a ja też za zdjęcia, wzięliśmy się przy Morskim Oku, które... było puste! Zupełnie, ani jednego człowieka oprócz nas - szok i niedowierzanie.

 

Fin Carre Whole Nuts Milk Chocolate with roasted hazelnuts to mleczna czekolada o zawartości 32% kakao z całymi prażonymi orzechami laskowymi; marki własnej Lidla (u mnie z czeskiego Lidla).

Po otwarciu uderzył zapach nie za mocno prażonych orzechów laskowych w towarzystwie bardzo pełno mlecznej czekolady o cukrowo-waniliowej słodyczy.

Tabliczka w dotyku wydała mi się trochę polewowa, a przy łamaniu aspirująca do twardej. Wydawała z siebie kruche dźwięki, ale raczej ze względu na orzechy. Te raczej zostawały w którejś z części. Dodano ich średnio-sporą ilość i rozmieszczono nierówno.

W ustach rozpływała się dość szybko, dając się poznać jako zbito-gęsta i tłusta. Czuć w niej lekką, jakby miękką proszkowość. Cechowała ją mazista kremowość o nieco maślanym charakterze, do czego potem dochodził mleczny motyw, za którego sprawą rzadko znikała. Orzechy łatwo się z niej wyłaniały.

Gdy z ciekawości pogryzłam orzecha obok czekolady, wydała mi się nieprzyjemnie tłusta, ulepkowata. Orzech wiadomo, jak i na koniec.

Gryzione orzechy okazały się pozytywnie twarde i bardzo chrupiące. Dodano sztuki małe i średnie, częściowo w skórkach.

W smaku od razu poczułam ogrom mleka, które goniła wysoka słodycz. Wanilia mieszała się z cukrem, bardzo szybko przesadzając z natężeniem.

Mleko jednak nie dało się przygłuszyć. Wydawało się pełne, co zaraz podkreśliła maślaność.

Cukier i wanilia robiły, co mogły, by zawojować pierwszy plan, acz w końcu zdecydowały się trochę nim podzielić na pewien czas. I tak drapały w gardle, ale zgodziły się na porządnie mleczny, maślany smak.

Orzechy laskowe niegryzione pobrzmiewały w znikomym stopniu. Acz jakby samą swoją obecnością trochę rozbijały słodycz.

Gdy spróbowałam samej czekolady, okazało się, że nimi nie przesiąkła.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz drapała już w gardle. Mleko i masło trzymały się jeszcze nieźle przez pewien czas, ale dzielenie miejsca z nimi na pierwszym planie słodyczy ewidentnie się znudziło. Zepchnęła je na plan drugi. A tam zakradła się do nich lekka taniość, którą podszepnęła przesadzona słodycz. Co ciekawe, z jednej strony np. w kęsach bez orzechów w końcu robiło się tak słodko, że nawet ta taniość uciekała... Ale z drugiej to właśnie jakby to przecukrzenie ją wtłaczało.

Gdy z ciekawości pogryzłam orzecha obok czekolady, wtedy jednak też słodka taniość wychodziła na jaw (podkreślona naturalnością orzecha?).

Końcowo, choć okrutnie słodko, zrobiło się na chwilę bardziej waniliowo niż cukrowo. Wtedy mleko znów się nasiliło, jakby przy lekkim wsparciu wanilii, acz już nie z taką łatwością co na początku.

Gryzione na koniec orzechy laskowe wyszły bardzo przyjemnie: naturalnie słodkawo, wyraźnie. Prażone lekko, raczej bez skórek (ja nie trafiłam, a jak się przyjrzeć spodowi, nie wygląda, by któryś orzech był ze skórką).

Po zjedzeniu został posmak orzechów laskowych, gdy akurat się trafiły. Dominowały wtedy nad posmakiem czekolady, który był cukrowy, lekko waniliowy i trochę tanio-plastikowy.

Bardzo bazowa, w porządku czekolada. Bez większych wad oprócz przesłodzenia, które w sumie nie dziwi w jej przypadku. Można się takiego spodziewać po tego typu tabliczkach w tej cenie. Kryło się w niej taniawe echo, wywołane przez słodycz, ale w całokształcie było znikome. Głównym atutem tabliczki były bardzo dobre orzechy, ale mogłyby być lepiej rozmieszczone i wystąpić w większej ilości (skoro czekolada była w sumie taka bazowa).

Zaskoczyło mnie tylko, że w zasadzie dziś przedstawiana wyszła lepiej niż Fin Carre Czekolada Gorzka z Całymi Orzechami 57 %. Ja i tak wolałabym zjeść podlinkowaną, bo jednak jakby nie patrzeć ciemna, ale ujmę to tak: podlinkowana to średnio-kiepskawa ciemna, a dziś przedstawiana średnio-niezła mleczna. Obie z dobrymi orzechami.

ocena: 6/10

kupiłam: poczęstowałam się

cena: jak wyżej

kaloryczność: 582 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, orzechy laskowe 27%, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, słodka serwatka w proszku, laktoza, miazga z orzechów laskowych, emulgator: lecytyny; ekstrakt waniliowy

Adikam Lizak z Czekolady RIP mleczna z kremem mlecznym

Dziś przedstawiany grób czekoladę zobaczyłam chyba cudem, bo w dziale, na który nawet nie patrzyłam (jak mi się wydawało). Nie wiem, dlaczego przemówił do mnie jego wygląd. Nie podobają mi się czekoladowe lizaki, a ten w sumie nawet nie jest jakąś wyjątkową figurką, a po prostu jak jedna z wielu na Halloween. Kupiłam z krzywym uśmiechem, specjalnie pod bloga, nie spodziewając się niczego dobrego. Będąc niemal pewna, że to po prostu czekolada mleczna w takiej formie, składu nawet nie zaszczyciłam spojrzeniem. Mój błąd. Trafiłam na nadziewańca. Zdziwiło mnie bardzo, że zrobili czekoladkę z kremem jako lizaka. No, ale i tak na Halloween / Samhain wyglądał jak trzeba. No, i skład był autentycznie dość przerażający. I szkoda, że producenta dopiero w domu skojarzyłam... Przecież jadłam już czaszki Adikam Happy Halloween mleczna i biała.

Adikam Lizak z Czekolady RIP to mleczna czekolada o zawartości 30% kakao nadziewana kremem mlecznym w formie figurki "lizaka", produkowana na Halloween przez Adikam.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach cukru i mleka, w którym zaznaczyło się mleko w proszku. Przy cukrze odnotowałam akcent wanilii. Za nimi pobrzmiewała margaryna, a całość zdradzała obecność taniego, mlecznego kremu. Jego motyw nasilił się po przełamaniu i podziale. Było zdecydowanie za słodko już na tym etapie. Nie miałam jednak najmniejszych skojarzeń z czekoladkami typu Kinder (a tego można by oczekiwać).

Czekolada w dotyku była tłusta i kojarzyła się z polewą. Całość wydawała się ciężka i konkretna, a przy łamaniu krucha. Nie uświadczyłam wtedy trzasku czy oporu. Tak samo przekrajanie poszłoby łatwo, gdyby nie patyk biegnący przez całość. Pod bardzo grubą, ale nie twardą warstwą czekolady, była średnia ilość proszkowo-sypiącego się kremu. Miejscami znalazło się go więcej, miejscami niewiele.

Forma dość podła, bo wszystko się kruszyło.

W ustach czekolada rozpływała się dość szybko. Była gęstawa, choć łatwo rzednąca i znikająca trochę wodniście. Wykazywała pewną kremowość, ale też proszkowość. Tłustość stała na średnim poziomie.

Nadzienie szybko do niej dołączyło, bo i szybko się rozpływało. Okazało się jednak bardzo tłuste, ani trochę nie suche, choć poczułam w nim lekką pylistość. Miękkie i margarynowe, znikało szybciej niż czekolada. Mimo że miejscami dodano go malutko, i tak zostawiało wrażenie otłuszczonych ust.

W smaku czekolada uderzyła wysoką słodyczą, która od razu poszła w plastikowym kierunku. Tak plastikowej czekolady dawno nie jadłam! Nie pomogło całkiem sporo mleka, które odezwało się już po chwili. Słodycz rosła, dając się poznać jako czysto cukrowa. Cukrowy, czekoladowy plastik po pewnym czasie dopuszczał nadzienie do głosu.

Gdy spróbowałam czekolady osobno, plastikowość w niej aż krzyczała.

Krem podkręcał mleczność, ale nie wyszło to na dobre, bo na równych prawach stała w nim margaryna, ogólna tłuszczowość, oleistość. Mleczno-tłuszczowy krem okazał się nieco mniej słodki od czekolady. Jawił się jako bardziej zachowawczy w kwestii słodyczy. Przy czekoladzie to tłuszczowa mdłość bardziej dawała się we znaki. Ta jego tłuszczowa, oleista mdłość na moment nieco rozbiła cukrowy plastik. Co więcej, w nadzieniu przemknęła lekka sztuczność.

Gdy spróbowałam trochę kremu osobno, był tłuszczowo-mdły, ale sam w sobie jednak też wręcz niemożliwie cukrowy.

W całości to plastikowa czekolada dominowała, tylko na pewien czas dopuszczając do siebie krem. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa cukier aż palił w gardle. Słodycz i plastikowość trochę odciągały uwagę od tanio-tłuszczowego kremu, który zaraz przycichł.

Końcówka to ponowny debiut plastikowej, cukrowej czekolady z mlecznym echem. Mleka w proszku?

Po zjedzeniu został posmak cukru i plastikowej, tandetnej masy czekoladopodobnej. Chyba zaplątała się tam waniliowa nutka, ale też sporo wątków tłuszczowo-margarynowo-mlecznych i taniego oleju. Przy nich wyszła na jaw też niedookreślona sztuczność.

To prawdziwie podła figurka czekoladopodobna z równie nieprzyjemnym kremem mlecznopodobnym. Smutne. Cukrowo-plastikowa czekolada przytłaczająca cukrowo-tłuszczowe nadzienie. Nic, forma, smak czy zapach - no, oprócz wyglądu nagrobka - nie zachęca do jedzenia. Dałam radę zjeść może 1/5 tego maleństwa i nie mogłam powstrzymać krzywienia się.

Mama spróbowała i też nie miała ochoty zjeść całej pozostałej reszty, stwierdzając: "No według mnie aż takie najgorsze nie było, ale tak do bólu przeciętne i nudne, słodkie, że bez sensu to jeść". 

Sama czekolada była nieco inna niż czaszki Adikam Happy Halloween Okropnie cukrowa i plastikowa, ale przynajmniej nie taka duszna i sztucznie przerysowana. 

ocena: 1/10

kupiłam: Lidl

cena: 3,99 zł (za 25 g)

kaloryczność: 524 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: 50% czekolada mleczna (cukier, pełne mleko w proszku, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, lecytyna sojowa, ekstrakt z  wanilii), 50% krem mleczny (cukier, tłuszcze roślinne: shea, rzepakowy; laktoza, pełne mleko w proszku, serwatka w proszku, lecytyna rzepakowa, aromaty)

Lindt Marille mit fruchtigem Marillenbrand mleczna z brandy morelową

Czekolady mleczne i z alkoholem obecnie nie są tym, co przyciąga mnie w sklepach. Nie lubię też takich, które szybko się je. Stąd ta alkoholowa linia Lindta nie spędza mi snu z powiek. A jednak jest w niej coś, co zdecydowanie wyróżnia ją spośród czekolad z alkoholem. Mama, jedząca w sumie tylko mleczne czekolady i uwielbiająca słodycze z alkoholem, od dawna trzyma rękę na pulsie, czy przypadkiem w którymś markecie nie ma promocji na te tabliczki. Obie cenimy tę linię za to samo: warstwę cukrowego "szkiełka". I nie rozumiemy, dlaczego tak rzadko występuje w słodyczach. Gdy Mama zobaczyła po raz pierwszy tę tabliczkę, nie było promocji, a jako że nie pamiętała, czy ją jadła, z żalem ją minęła. Kiedy sprawdziłam i potwierdziłam, że nie jadłyśmy, uzgodniłyśmy, że trzeba ją kupić. Niestety, wykupili je. Zleciłam więc zakup ojcu. Miałam bowiem przeczucie, że może być dobra. Może jak śliwkowa Lindt Pflaume mit fruchtigem Pflaumenwasser?

Lindt Marille mit fruchtigem Marillenbrand to mleczna czekolada nadziewana (33%) morelową brandy oraz z warstwą "szkiełka" z cukru.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach bardzo słodkiej i równie bardzo mlecznej czekolady. Cukrowość mieszała się ze sporą dawką waniliny, którą próbowało uszlachetnić trochę wanilii. Słodycz dodatkowo podkręcił jakby trochę cukrowy motyw soczystego alkoholu. Do rozpoznania, gdy się skupić: brandy. Moreli również można było się doszukać, acz nie były bardzo jednoznaczne i wystąpiły jako delikatne echo. Nawet przy rozwaleniu kostki, soczysta alkoholowość nasiliła się, ale morele jako morele nieszczególnie.

Tabliczka była delikatna i krucha przy łamaniu. Trzaskała przy tym. W miarę nieźle trzymała się linii podziału, a wypukłe części kostek nie pękały i płynne nadzienie na szczęście się nie wylewało. 

Wewnątrz każdej kostki umieszczono sporo likieru morelowego, oddzielnego od grubej warstwy czekolady także dość grubą warstwą z cukru, przypominającą szkło. Nadzienie było zupełnie płynne, choć wyraźnie gęstsze od wody, niczym likier i / lub syrop cukrowy.

Jak zawsze w przypadku takich tabliczek, ja najpierw obgryzałam płaskie brzegi każdej kostki, by na koniec zjeść "kapsułkę".

W ustach czekolada rozpływała się w tempie średnim. Gęsto zalepiała usta, mięknąc zupełnie. Dała się poznać jako tłusta i bardzo kremowa.

Z czasem powoli zaczynała odsłaniać twardą warstwę cukrowego "szkła". Ta też się rozpuszczała, a mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa pękała. Wtedy płynne nadzienie rozlewało się po ustach. Ze względu na formę lepkawej, gęstszej wody, szybko znikało.

Potem cukrowa warstwa rozpuszczała się wraz z czekoladą, by na koniec zostać osamotniona. 

Gryziona była cukrowo-szklista i rzężąco-chrupka.

W smaku od razu rozbrzmiała trochę przesadzona, drapiąca słodycz. Na jej płaszczyźnie łączył się cukier, wanilina i trochę wanilii. Wtórowało jej mleko. Bardzo wyraziste, nie dające się przygłuszyć.

Czekolada przybrała ciepły, leciutko orzechowy charakter z niemal uroczo-dziecięcymi zapędami, choć odbiór psuła tandetna nuta waniliny, uparcie pobrzmiewająca cały czas.

Sama w sobie czekolada nie przesiąkła alkoholem ze środka.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kawałka z wypukłą "kapsułką", miejscami spod czekolady wyłaniało się cukrowe "szkiełko". Choć nie było intensywne, dodało słodyczy specyficznego posmaku alkoholu. Smakowało jakby alkoholowym cukrem, cukrem nasączonym alkoholem. Przy nim już dało się wychwycić, że dodano jakiś lepszy, mocny alkohol.

Nim kostka pękła, brandy morelowa zdradzała swoją obecność połączeniem wysokiej słodyczy i lekkiego kwasku. Powiedziałabym, że to raczej likier niż brandy.

Kiedy "kapsułka" pękła, po ustach rozlał się zasładzający, mocny alkohol. Mimo niemal cukrowej słodyczy, nie brakowało mu soczystości. Brandy była do rozpoznania. Smak morelowy jednak okazał się wyrazisty znacznie mniej. Stał dopiero na którymś tam planie, ogólnie więc morelowość wystąpiła w tej kompozycji jako jedynie lekki akcent. Z czasem alkoholowość wydała mi się dosadniejsza, aż trochę gryzła w język i rozgrzewała gardło. Gdy nadzienie dochodziło do głosu, dominowało i odpędzało w zapomnienie wanilinę.

Morelowa nutka zaraz prawie zupełnie uciekła, a soczysty i jakby docukrzony alkohol pobrzmiewał coraz delikatniej aż płynne nadzienie zniknęło.

Czekolada po alkoholu wydała mi się bardziej wanilinowo-cukrowo słodka, za słodka w dodatku w nieco tandetny sposób. Mleko obroniło się - wciąż dobrze je czuć. Soczysty alkohol jako echo i ciepło w gardle też nie dało o sobie zapomnieć.

Cukrowe szkiełko gryzione po czekoladzie smakowało cukrowo-alkoholowo, ale nie ordynarnie. W zasadzie nawet w nim odnotowałam lekką, alkoholową soczystość.

Końcowo całość zasładzała, ale jeszcze w stopniu do przyjęcia.

Po zjedzeniu został posmak alkoholu, brandy, likiero-brandy, o zbyt wysokiej, cukrowej słodyczy i nuta moreli oraz również za słodkiej, ale już wanilinowo-cukrowej czekolady. Mimo że procenty i cukier aż gryzły w język, motyw mleka wciąż jawił się jako wyraźny. 

Czekolada rozczarowała mnie, bo dopadło ją to, co już od paru lat zaobserwowałam w stosunku do Lindtów: spadek jakości samej czekolady w wariantach smakowych, nadziewanych. Mleczny Lindt w tej serii kiedyś smakował mlekiem, cukrem, wanilią i tylko nutką waniliny, obecnie wanilina doścignęła cukier, przez co czekolada jawi się jako trochę tandetna. Cukrowe szkiełko wciąż zachwycające, ale nadzienie, które skrywało, niestety bez szału. Nie było morelowego uderzenia, czuć że to szlachetniejszy alkohol, w sumie nawet brandy można rozpoznać, ale nie jest to najlepsza tabliczka z serii. Nieidealne nadzienie w połączeniu z po prostu zadowalającą czekoladą wyszło trochę męcząco-drapiąco. Jedyna frajda to szkiełko, ale i to mimo jego obecności, bez żalu podzieliłam się z Mamą.

Mama tak ją opisała: "Sama czekolada smakowała mi, jak zawsze, bo lubię mlecznego Lindta. Nastawiłam się, że będzie więcej szkiełka... A nadzienie... Moreli nie czułam. Wydawało mi się za to aż spirytusowe, strasznie mocne. Może po prostu nie lubię brandy, nie wiem, nie piłam jej samej.".

ocena: 7/10

kupiłam: dostałam (ale ojciec kupił chyba w Kauflandzie)

cena: nie znam

kaloryczność: 477 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, miazga kakaowa, brandy morelowa (5%), laktoza, syrop cukru inwertowanego, odtłuszczone mleko w proszku, substancja żelująca: guma arabska; emulgator: lecytyna sojowa; ekstrakt słodu jęczmiennego, aromat

Beskid Chocolate Pumpkin Spice Latte Mleczna 48 % kakao Kuba Baracoa mleczna z Kuby z dynią oraz przyprawami: wanilią, cynamonem, goździkami, gałą muszkatołową i imbirem

Gdy dostałam tę czekoladę jako gratis, nie poświęciłam jej dłuższej chwili. Pomyślałam, że jest jedną z wielu rzeczy z przyprawą "Pumpkin Spice", czyli mieszanką przypraw korzennych do dyni i pewnie będzie podobna do Beskid Chocolate Czekolada Rzemieślnicza Chai Latte. Rozmaite produkty często mamią słowem "pumpkin" w nazwie, ale dyni przecież nie zawierają. Zdziwiłam się więc, przygotowując posta i przeklejając skład ze strony. Otóż ta czekolada dynię zawierała! I to nie mało. 

Choć interesująca, to jednak mleczna i z dodatkami, zabrałam ją w góry. Czułam, że i tak nie jest to tabliczka na domowe warunki. No, i nie byłam do końca pewna, czy dynia wystąpi w formie kawałków czy "na gładko". Jak się okazało, to drugie; na etapie konszowania.

Czekoladę otworzyłam w miejscu godnym takiej niecodziennej ciekawostki, na Szpiglasowym Wierchu, czyli jednym z moich ukochanych, ulubionych szczytów w Tatrach. Jakież miałam szczęście, że w kwietniowy wtorek, w który tam weszłam - pierwszy raz od strony Morskiego Oka - nie było tam ani człowieka! Jeszcze nigdy nie miałam Szpiglasa tylko dla siebie. A jakimi widokami mnie uraczył! No, kocham! Oby i czekolada równie mocno zachwyciła.

Beskid Chocolate Czekolada Rzemieślnicza Pumpkin Spice Latte Mleczna 48 % kakao Kuba Baracoa to mlecza czekolado o zawartości 48% kakao z Kuby, z regionu Baracoa z liofilizowaną sproszkowaną dynią, wanilią i przyprawami korzennymi: cynamonem, goździkami, gałą muszkatołową i imbirem.

Otworzywszy, poczułam wyrazisty zapach ciepłych przypraw korzennych, bardzo wyrównanych: gałki muszkatołowej, cynamonu i imbir. Zwłaszcza ostatni mieszał się spójnie z soczystością i jakby ostrawymi kwiatami. Do głowy przyszło mi korzenne mleko bananowe oraz kwiatowo-korzenny kadzidełkowy dym. W tle zaznaczyła się kokosowa nutka jakby... Kawy z mlekiem kokosowym? Łatwo więc o myśl o kawie "pumkin spice latte", a więc z przyprawami do dyni, ale niekoniecznie o samej dyni. Ta się ukryła. Słodycz stała na dość wysokim poziomie i wpisała się w ciepło przypraw, co ułatwił jej karmelowy charakter.

Tłusta w dotyku tabliczka przy łamaniu wydała mi się bardzo masywna. Trzaskała średnio głośno. Zarówno spód, jak i przekrój obiecywały gładkość; utwierdziło mnie to w przekonaniu, że dynię dodano na gładko.

W ustach czekolada rozpływała się średnio szybko, chwaląc się wysoką gęstością i lepką kremowością. Dość wysoka tłustość była maślana, z wątkiem tłustego mleka, którego motyw nasilał się z czasem i bardzo pod koniec. Uraczyła niemal idealną gładkością. Niemal, bo jednak pewna proszkowa pylistość na końcówce się wyłaniała.

W smaku od razu rozbrzmiało wyraziste mleko w akompaniamencie karmelowej słodyczy i przypraw korzennych.

Za tym wszystkim mignął mi nieśmiały, jakby roślinny akcent. Taki jakby... słodkawo-wytrawniejszy? A w oddali zaznaczyły się słodkie owoce. Banan? Odciągał uwagę od tego niejasnego motywu, a po chwili wzmocniło go jeszcze więcej słodkich elementów: wanilii i kwiatów.

Przemknęła lekka, słodko-ostrawa goryczka gałki muszkatołowej, nieokreślona soczystość, a potem mleko zaczęło się nasilać. Zahaczało o śmietankę i... śmietankę kokosową?

Przyprawy zaczęły się bardzo rozwijać. Gałka i cynamon stały na równym poziomie od początku. Imbir dopiero je doganiał. Trzymała się ich jednak słodka, łagodząca nuta kwiatów. Korzenność, z początkowymi aspiracjami do wysokiej, w końcu zaskoczyła na lekko pikantny, ciepły tor.

W cieple przypraw kryło się trochę dymu. Acz jakby ciepłego i słodkiego. I tu weszła łagodząca wanilia, podpowiadając kadzidełka z przypraw i kwiatów? Dym podkreślił karmelowy charakter rosnącej słodyczy. Przyprawy umacniały jej słodki wydźwięk. Dym zaś przełożył się jednak też na leciutką gorzkawość. Albo raczej jej sugestię.

Soczystość trochę się wychylała i znów chowała. Była bardzo nieoczywista. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa na sekundę przyszedł mi do głowy korzenny sernik dyniowy. Gotowany mocno mleczny sernik? Tsunami mleka zalewało mi usta, dynia uciekała.

Przyprawy korzenne za to miały się dobrze, mimo że wydawały się jakby ugodowe, gdy o ostrość chodzi.

Za nimi przewijała się drobna soczystość... Jakby z jakiegoś mlecznego kremu o bladoczerwonym kolorze do przełożenia tortu? Nie mogłam jednak żadnego czerwonego owocu wyraźnie uchwycić.

Odciągał od tego uwagę słodki, ale palony karmel. Jakby kokosowy karmel? Soczystość chwilowo wydała mi się trochę kokosowa. Myśli o słodkim kokosie podkręcała wanilia.

Kokosowe akcenty wydobyły z oddali niejasną roślinność. Nakierowały moje myśli na różne wege produkty roślinne, w tym zamienniki mleka. W tej właśnie roślinności przejawiała się jakby... wytrawniejsza słodycz? I wege sernik... Czyżby to był napój ryżowy? I trochę dynia?

Potem jednak znów wychwyciłam jakby iluzoryczne echo owoców. Pobrzmiewającego cytryną cynamonu cejlońskiego? Soczystego imbiru? Mocno korzennego ciasta chlebka bananowego? I znów jednak nie... jednak to była bardziej kokosowo-roślinna "soczystość". I znów! Czyżby ponownie przemknęła mi dynia? Na koniec na sekundę zrobiło się bardziej soczyście, ale... jakby ta soczystość osiadła w przyprawach: imbirze i cynamonie cejlońskim.

Przyprawy też nie próżnowały i zakończyły bez zmian, wyraziście, ale nie bardzo pikantnie. Trochę ostrzej, ale bez przesady, jako że korzenność scaliła się wtedy z kwiatami i wanilią w jedno.

Po zjedzeniu został posmak jakby roślinny wege produktów, w czym chyba zdradziła się dynia. Był tak wege roślinny, że można by zapomnieć, iż to prawdziwie mleczna, z mlekiem krowim, tabliczka. Do tego przypraw korzennych o nieco ostrym, goryczkowatym charakterze: głównie gałki i imbiru, dopiero potem trochę cynamonu. Czułam soczystość, która jakby chowała się w przyprawach. Aż dopytałam producenta o dodawany cynamon - okazało się, że istotnie dodają cejloński, a więc soczystość poniekąd mogła realnie do niego należeć.

Soczystość, ale właśnie i ta roślinność osiadły trochę w przyprawach. Przynajmniej częściowo. Echo dyni było bardzo zawoalowane. Czułam za to akcent bananów i kokosa, kwiatów, wzmocnionych wanilią a do tego echo dymu. Acz jakby słodko kadzidełkowego.

Tabliczka była dobra, ale zdecydowanie za mało dyniowa. Myślę, że kawałki liofilizowanej lepiej by się sprawdziły niż ta sproszkowana, dodana na gładko. Choć nie były bardzo silne, to jednak przyprawy ją zdominowały. Nie tylko jednak korzenne! Wanilii, podkreślającej kokosa i słodkie kadzidełka, też było sporo. Korzenne trochę podkreślały kakao.

Kompozycja w zasadzie mocno mleczna, ale przez nieoczywiste wtrącanie się niewyraźnie dyniowej dyni i napoju ryżowego, z powodzeniem robiła aluzje do wegańskiej, roślinnej.

Mnie taka słodka, mleczna, choć przyjemnie ciepła kompozycja znudziła, bo nie miała tego czegoś, czego w czekoladach szukam (kakao, ewentualnie właśnie bardzo ciekawego, wyrazistego dodatku). Normalnie jednak, gdyby nie miała być czekoladą dyniową, a korzenną, za smak i efekt mogłaby zgarnąć i 8-9.

Dziś przedstawiana cierpiała na tę samą wadę co Beskid Chocolate Czekolada Rzemieślnicza Chai Latte. W podlinkowanej była herbata i ledwo było ją czuć. W dziś przedstawianej dynia, której... prawie w ogóle nie było czuć. Dziś przedstawiana znudziła mnie więc po 28 gramach (większość poszła w górach, część w domu weryfikując), a resztę oddałam Mamie. 

Mamie nie smakowała. Jak to opisała: "Tych przypraw mi było za dużo*. Jakby zabijały szlachetność, wykwintność, a sprowadziły ją do takiej zwykłej czekolady. Nie smakowała mi. Nic w niej ciekawego nie czułam". Gdy spytałam, czy myśli, że może to "spłycenie wywołał dodatek dyni, niewyczuwalnej wyraźnie jako dynia, a nie przyprawy zawiniły", odpowiedziała, że "bardzo możliwe".

*Ale Mama nie lubi silnej korzenności; jak korzennie to lubi bardzo delikatnie, najlepiej tylko cynamonowo.

ocena: 7/10

kupiłam: Beskid Chocolate (dostałam)

cena: 29 zł (za 70 g; ja dostałam)

kaloryczność: 552 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: tłuszcz kakaowy, ziarno kakaowca, cukier trzcinowy, mleko pełne w proszku, napój ryżowy w proszku, dynia liofilizowana 8%, wanilia, przyprawy 0,4% (gałka muszkatołowa, cynamon cejloński, goździki, imbir)

E. Wedel Mleczna Winogronowa mleczna z winogronowym kremem mlecznym i konfiturą winogronową

Jakiś czas temu Mama kupiła sobie nowość Wedla: czekoladę mleczną z nadzieniem mirabelkowym. Czułam, że będzie źle i nawet się nie zbliżyłam. Ponoć słusznie, z tego co mówiła Mama, która "dawno nie jadła tak potwornej czekolady". Potem jednak Wedel trochę zrehabilitował się w jej oczach czekoladą Pawełek. Mnie ona jednak bardzo nie smakowała. Stąd, gdy dostałam od ojca dziś przedstawianą, miałam złe przeczucia. Z drugiej jednak strony bardzo podoba mi się pomysł na nią, ponieważ uważam, że na europejskim rynku słodyczy winogrona są bardzo niedoceniane i pomijane. W Japonii wręcz przeciwnie: smak winogronowy jest dość popularny. A ta tabliczka pochodzi z linii właśnie inspirowanej smakami Japonii. Czyli teoretycznie klimaty moje.

E. Wedel Mleczna Winogronowa to czekolada mleczna o zawartości 29% kakao z nadzieniem (42%) o smaku winogronowym, a dokładniej z kremem mlecznym winogronowym oraz konfiturą / dżemem / żelem winogronowym.

Po otwarciu uderzył wręcz jakby agresywny zapach winogronowy, któremu prawie dorównywała intensywna, przecukrzona czekolada mleczna. Winogronowość była czysto chemiczna: słodziutko-kwaskawa w cukierkowo-żelkowy, przytłaczający sposób. Mocno kojarzyła mi się z duszno pachnącymi pisakami i gumkami do mazania zapachowymi winogronowymi (kiedyś takie "chińskie rzeczy" wśród dzieciaków robiły furorę), nieco mniej z gumami do żucia i żelkami, cukierkami. Dziwnie mieszało się to z konwencjonalną czekoladą. Na zasadzie kontrastu ta wydawała się, mimo okrutnej cukrowości, porządnie mleczna.

Tabliczka w dotyku zdradzała tłustość i przypominała plastik, potencjalnie miękki i łatwo się rozpuszczający. Miałam wrażenie, że zaraz zacznie się rozpuszczać w dłoniach, ale nie zaczęła.

Podczas łamania sama czekolada trochę się kruszyła, jako tako trzymając się linii podziału. Okazało się, że biało-bladoróżowawym z mikroskopijnymi kropeczkami była nadziana niemal po całości, tylko na środku wzdłuż biegł cieniutki pasek - po linii podziału - bez tego kremu. Nie pożałowano tej miękko-tłustej warstwy. Każda kostka zawierała jeszcze średnią ilość żelowego dżemu. Ten miał zwartą konsystencję i bardzo się kleił.

W ustach czekolada rozpływała się prędko i tłusto. Dała się poznać jako miękka i zalepiająca, a do tego proszkowa. Czuć w niej lekką ulepkowatość.

Po kilku chwilach pękała, ujawniając nadzienia. Białe spokojnie rozpływało się wraz z czekoladą, trochę zlewając się z nią. Okazało się tłusto-plastyczne i bardzo miękkie, a do tego nieco proszkowe. Cechowała je trochę gumiasta zwięzłość. Znikało zawiesinowo-rzadko. Raz po raz wyraźnie czuć w nim większe drobinki, które lekko przyspieszały rozpuszczanie się. Jak się okazało, to jakby proszkowo-kryształkowe drobinki z soku i cukru.

Dżem zaś z łatwością rozlewał się po ustach. Był dość rzadki i lepki, a także nieco przecierowo-galaretkowaty, niegładki. Sporadycznie można w nim uświadczyć parę trzeszczących owocowych drobinek: jakby skórki i drobinki jakby zmiksowanych miękkich galaretek.

Nadzienie dżemowe znikało najszybciej, zostawiając miękką, tłusto-lepką maź, w którą zmieniła się czekolada i krem mleczny. Z czasem został już tylko nieco gumiasty krem mleczny z coraz bardziej wyłaniającymi się kryształkowo-proszkowymi, zawilgoconymi drobinkami, rozpuszczającymi się wraz z nim. Wystąpiły w ilości średniej.

W smaku czekolada od razu powalała przesadzoną słodyczą cukru i nutką waniliny. Mieszała się z winogronowym echem. Już ona sama dała by radę człowieka zasłodzić kompletnie.

Po chwili dołączyło do nich stłumione, niecharakterne mleko, które jednak z czasem się rozkręcało.

Czekolada spróbowana osobno okazała się przesiąknięta sztucznie owocowym nadzieniem. Sama w sobie była okrutnie cukrowa, trochę wanilinowa, ale też całkiem nieźle mleczna. W zestawieniu z nadzieniami zaś bardzo mleczna.

Nadzienia bardzo szybko wkraczały do gry. Obie warstwy drastycznie podnosiły słodycz i kierowały ją w sztuczną, owocową stronę. W gardle słodycz zaczynała drapać.

Winogronowo dżemowa warstwa wydała mi się wręcz krzykliwa, gdy tak narzuciła słodyczy chemiczną cukierkowość. Szybko się rozkręcała. Oddawała rozmaitości o zapachu ciemno winogronowym: gumki do mazania, długopisy, naklejki. Słodziaśne, duszne rzeczy dla dzieci, niezbyt spożywcze, acz w towarzystwie bardziej słodko-kwaskawych (już spożywczych, choć też sztucznych) galaretek, żelek, gum do żucia itd. Winogronowych oczywiście. Takich, co do słodyczą aż pieką w gardle.

Mleczny krem początkowo okazał się bardziej zachowawczy. Puścił przodem dżem, a sam pobrzmiewał w tle. Wydał mi się słodko-nijaki, sztuczny w sposób... winogronowy? On to dopiero był marginalnie mleczny (przy nim czekolada jawiła się jako bardziej mleczna). Dodał też oleisty, margarynowy wątek, acz ogólnie starał się wpisać w winogronowy smak dżemu, z czasem zdobywając się na kwasek. Chwilami dość silny.

"Biały" krem spróbowany osobno okazał się nieszczególnie mleczny, na pewno cukrowo przesłodzony, tłuszczowy, a także znikomo sztucznie winogronowy. Winogronowe echo oraz z czasem kwasek punktowo się w nim zaznaczały (od tych drobinek).

Dżem, gdy już rozbrzmiał w pełni, dominował napastliwie chemicznym smakiem ciemno winogronowym, łącząc przesadzoną słodycz z lekkim kwaskiem, po czym mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zaczynał znikać i słabnąć.

Chemicznie winogronowy wątek utrzymywał się jednak do końca. 

Czekolada nie wystraszyła się całej tej chemii. W zasadzie starała się jak mogła dać się poznać z mlecznej strony, ale pod koniec jej cukrowość też bardzo dawała się we znaki. Drapała w gardle wraz ze słodyczą wnętrza.

Sztuczna winogronowość trzymała się białej warstwy, która po debiucie, a następnie zniknięciu dżemu, rozpłynięciu się czekolady wydawała się bardziej słodko-ciężka, a także kontrastowo kwaśna. Raz po raz wyskakiwał z niej silny, sztucznie-cukierkowy kwasek, wręcz kwas związany z drobinkami, kojarzący się z kwaskiem cytrynowym i kwaśnym cukrem z żelek.

Po zjedzeniu został posmak chemicznych, słodkich rzeczy winogronowych, cukierków etc.  winogronowych z kwaśnym echem oraz wycofanej, mleczno-cukrowej czekolady.

Całość była... bardzo specyficzna. Okrutnie chemiczna, ale niewątpliwie jednoznacznie winogronowa. Mam wrażenie, że w przeciętnej mlecznej czekoladzie zamknięto tu motyw "chińskich zapachowych rzeczy", sztucznych cukierków, co... o ile pasuje tym kategoriom produktów, z czekoladą wyszło dziwnie. O dziwo sama czekolada wydała mi się mało wedlowa (co wyszło na plus, bo w mlecznych Wedlach zawsze czułam nutę jakby piankową i wanilinową i nienawidziłam ich przez to), a po prostu przeciętna, jak jedna z wielu tanich mlecznych. Gdy pomyślę o okrutnie cukrowych, sztucznych słodyczach z Azji... ta czekolada właśnie je oddaje. Acz nie jest to zaleta, wolałabym po prostu smaczne nadzienie winogronowe.

Słodycz całości przesadzona, drapała w gardle i męczyła bardzo szybko, kwaśność od niej nie ratowała, bo na zasadzie kontrastu nakręcały się nawzajem. I nie była to kwaśność dobrego typu, a też sztuczna. To nie słodycz była największą wadą tej czekolady, a chemia właśnie.

Biorę jednak namiar na to, że tego typu słodycz po prostu już takie cukrowo-chemiczne są. Ogólnie więc czekoladzie za to, jaka była, należy się 2, jednak za pomysłowość i sięgnięcie za niepopularny smak winogron, które - co by nie napisać - tutaj czuć, podniosłam ocenę o punkt. Mimo że pod koniec pierwszej kostki już się przez sztuczne przesłodzenie krzywiłam, a jeszcze przed dotarciem do połowy drugiej, czyli w sumie po 14 gramach, odpadłam.

Jedyne, co mogę powiedzieć o niej bardzo pozytywnego, to to, że podoba mi się lśniący kotek Maneki-neko z tyłu opakowania...

Oddałam Mamie, która zjadła i tak ją opisała "No faktycznie nie szczególna ta czekolada. Za słodka, że aż drapie, sztuczna. Niby forma, jaką lubię, a więc biały krem i dżem, ale ogół mi nie pasował. Zwłaszcza beznadziejne były te kuleczki, co na koniec zostawały, jakby kwasek cytrynowy. Takie bezsensownie, nieprzyjemnie kwaśne".

ocena: 3/10

kupiłam: dostałam

cena: nie znam

kaloryczność: 502 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: czekolada mleczna (cukier, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, serwatka w proszku, łuszcz mleczny, emulgatory: lecytyna sojowa i E476; aromat), cukier, wsad winogronowy 12% (syrop glukozowo-fruktozowy, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; koncentrat soku z czerwonych winogron, skrobia modyfikowana, regulator kwasowości: kwas cytrynowy; substancja żelująca: pektyny; koncentrat soku z czarnej marchwi, aromat naturalny), tłuszcz roślinny palmowy, pełne mleko w proszku, serwatka w proszku, zagęszczony przecier jabłkowy, aromat, lecytyna sojowa, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; regulator kwasowości: kwas cytrynowy; koncentraty roślinny: spirulina, słodki ziemniak, marchew, borówka czarna

Schogetten Alpine Milk Chocolate mleczna

To, że ta czekolada się tu pojawia wiąże się ze smutnym odkryciem, że naprawdę trudno o chociaż niezłą - już nie mówię, że dobrą - powszechnie dostępną czekoladę mleczną w cenie, która nie przyprawia o zawroty głowy. Zorientowałam się, że potrzebuję czekoldy do ciasta, które wymyśliłam sobie i nie byłam pewna, czy wyjdzie pysznie. Szkoda mi było mlecznych, które odłożyłam do ciast, co do których miałam pewność, że wychodzą rewelacyjne. Zaczęłam więc rozmyślać, jaką kupić. I doszłam do wniosku, że... nic nie przychodzi mi do głowy. Milki i Wedla nie lubię, Barona-Millano nie cierpię. Orzechowo-nutellowy charakter Goplany mlecznej do ciast mi nie pasował, RS groził plastikiem, Terravity jakoś z Mamą nie widujemy... Ta zaczęła poszukiwania w sklepach i okazało się, że nawet o czystą mleczną Schogetten trudno! W końcu Mamie udało się ją zdobyć w 3 odwiedzonym markecie. Nieciekawie to wyglądało.

Schogetten Alpine Milk Chocolate to mleczna czekolada o zawartości 30 % kakao.

Po otwarciu rozszedł się przesłodzony, cukrowy zapach czekolady o mocno śmietankowo-mlecznym charakterze. Cukrowość już na tym etapie dała się poznać jako drapiąca, ale intensywnie mleczny wątek ratował sytuację. W tle zaplątała się waniliowa nutka, choć nie sztuczna, to nie będąca jednak prawdziwą wanilią.

Kostki w dotyku wydawały się plastikowe i nie mogłam odegnać od siebie myśli, że zaraz już w dłoniach zaczną mi się rozpuszczać. Kostki wydawały się bardzo pełne, co czuć podczas odgryzania kawałka, ale nie masywne. W zasadzie już zdradzały się z miękkością.

W ustach czekolada rozpływała się dość szybko, niemal od razu racząc mnie miękkością właśnie. Była gęstawa, kremowa i lepka. Ze względu na typ jej wysokiej tłustości, kojarzyła mi się trochę z ciepłym masłem i oleistym kremem-smarowidłem czekoladowym.

W smaku niczym zły omen pierwsza przemknęła plastikowo-tandetna nutka, po czym poczułam poczułam uderzenie słodyczy i mleka. Te dwa bardzo silne wątki współpracowały ze sobą świetnie, prędko zagłuszając plastikowe skłonności. A gdy tylko pomyślałam, że są bardzo wyważone, słodycz wyrwała się do przodu.

Słodycz przesadziła, zdradzając swój cukrowy charakter. Zadrapała w gardle i zaczęła rządzić się na pierwszym planie.

Mleko mimo to utrzymało się aż zadziwiająco wyraźnie. Przeszło nawet w śmietankę. Ta przełożyła się na lekkie uszlachetnienie słodyczy, która rozgościła się w gardle. Miałam wrażenie, że próbuje wydobyć z cukrowego oceanu jakąś odrobinkę wanilii, acz raczej taką z rzeczy waniliowych.

Mimo że pełna, wyrazista śmietanka starała się uczynić kompozycję jako tako szlachetniejszą, ambitniejszą, mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa wróciło plastikowe echo. Ta plastikowa, sztuczna czekoladowość raz po raz podrzucała motywy a to trochę czekoladopodobny, a to trochę wodnisty. Nie były silne, ale denerwujące.

Cukier z czasem zaniechał współpracy ze śmietanką i wraz z tym tanio-plastikowym pogłosem zaczął przeszkadzać śmietance i pełnemu mleku. Te końcowo trochę się wycofały. Cukier rządził bezsprzecznie, piekąc w gardle, a smak kierując w nieco wodnistą (?) stronę.

Po zjedzeniu już małej ilości czułam się przesłodzona, acz na szczęście w posmaku cukrowi towarzyszyła bardzo wyraźna mleczność, śmietanka oraz masło. W gardle paliło od słodyczy. Echo plastikowo-czekoladopodobne próbował się ukryć, ale i je odnotowałam.

Czekoladę na pewno należy pochwalić na za mocny mleczno-śmietankowy smak. Szkoda tylko, że pojawiło się przy nim plastiko-czekoladopodobne echo wynikające z niewielkiej ilości kakao i ogromu cukru. Ta cukrowość była okrutnie przesadzona. Wyszedł więc efekt śmietanki z cukrem. Nie moja bajka, ale czuje, że swoich odbiorców na pewno znajdzie. 

Co ciekawe, wydawała się nieco inna niż np. Schogetten Praline Noisettes, w której sama czekolada jawiła się jako nieco bardziej waniliowa.

A jednak nie była tak słodka jak Milka Alpine Milk, którą to Schogetten ograła intensywnie śmietankowym smakiem.

Mimo słodyczy wyszła lepiej niż (Stollwerck) Choco Bella Milk Chocolate czy (Terravita) Choceur Czekolada Mleczna, które miały nieprzyjemne sztuczne posmaki. Chwilę musiałam pomyśleć, która - dziś przedstawiana czy (Terravita) Czekolada Mleczna dla TwojaKrew.pl - prezentuje się lepiej. Terravita dla krwiodawstwa mami odrobinką kakao, ale dziś przedstawiana wyróżnia się na tle zwykłych mlecznych tym mocno śmietankowym smakiem. Obie więc mają swoje plusy i minusy.

Od np. Milki była po prostu bardzo inna, ale poziom ten sam.

Halba Milch Lait nie dorównała.

Po wstępnym spróbowaniu zastanawiałam się, co jej wystawić, czy 6 czy 5 i w końcu uznałam, że jak na kategorię tych zwykłych, najtańszych mlecznych czekolad jawi się całkiem nieźle dzięki śmietance i pełnemu mleku. Gdyby nie one, miałaby 4.

W ciastach prezentowała się kiepsko. W mleczno czekoladowym brownie tylko z mleczną czekoladą zupełnie mi nie pasowała, bo ciasto było niesatysfakcjonująco czekoladowe, wręcz nieczekoladowe, a jak jakiś łagodny murzynek dla dzieci. Gdy czekolady użyłam do mleczno czekoladowego brownie, w którym 1:1 wymieszałam dziś prezentowaną czekoladę z Goplaną 60%, efekt był już lepszy, bo całkiem nieźle czekoladowy, i  to wyraźnie w mleczny sposób, acz też bez pełnego zachwytu. Zaskoczeniem była polewa zrobiona z tej czekolady: jakaś tragedia, bo smakowała jak cukier z plastikiem. Choć zrobiłam cieniutką warstwę, bardzo skutecznie zepsuła mi ciasto. Taka polewa z samej czekolady do końca nie chciała zastygnąć, pozostała jakaś taka ulepkowato-miękkawa. To przeważyło na ocenie, bo ani taką czekoladę jeść samą, ani coś z niej robić.

Mama opisała ją tak: "Ja to, jak coś jest śmietankowe, to tak tego, tej śmietankowości nie wychwytuję. Wtedy mi się to wydaje takie wodniste i właśnie z tą czekoladą tak samo było. Taka cukrowo-nijaka, bez charakteru, niesmaczna w sumie".

ocena: 5/10

kupiłam: Kaufland

cena: 7,99 zł

kaloryczność: 551 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

 

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy, śmietanka w proszku 13%, miazga kakaowa, mleko pełne w proszku 5,4%, tłuszcz mleczny; emulgator: lecytyny sojowe; aromat

Zotter Pink Grapefruit ciemna mleczna 50 % z kremem z grejpfrutów, białej czekolady, czekolady białej malinowej i soku z limonki oraz warstwami czekolady białej marakujowej

Zostawiłam tę nadziewaną czekoladę Zottera na koniec z dwóch powodów: wydała mi się jedną z bardziej ciekawych nowości tego producenta, zarazem potencjalnie bardzo smaczną, ale też jako jedna z nielicznych nie miała orzechów. Z doświadczenia wiem, że czekolady owocowe mogą poleżeć nieco dłużej niż orzechowe. Wracając jednak do tego, dlaczego wydała mi się taka ciekawa. Grejpfrut jest chyba jednym z bardziej pomijanych w czekoladach owoców. Ciekawe, dlaczego? Jest to jednocześnie jeden z moich ulubionych owoców tak ogólnie. Jak więc taka czekolada mogła by mnie nie kusić?

Zotter Pink Grapefruit to ciemna mleczna czekolada o 50% zawartości kakao nadziewana (60%) grejpfrutowym kremem "ganache" z grejpfrutów, białej czekolady, czekolady białej malinowej i soku z limonki oraz cienkimi warstwami czekolady białej marakujowej.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach ogromu mleka, mieszającego się z karmelowo słodką czekoladą o charakterze orzechowo-wiejskim. Na ten złożył się motyw pełnego mleka, ale też jakby wizja sianka i pewnego ciepła. Mleko poniekąd płynęło z samej czekolady, ale ewidentnie nie tylko. Czułam też po prostu mleko. Do tego pod tym wszystkim jakby niedopasowany motyw cierpkiego grejpfruta i limonki, zahaczającej o jakiś półwytrawny, cierpko-kwaśny alkohol. Po przełamaniu nasilił się zapach grejpfruta, ale w towarzystwie słodko-maślanej białej czekolady.

Tabliczka starała się przedstawić jako masywna, ale miałam wrażenie, że ten konkret jest pozorny. Ze względu na tłustość wyczuwalną w dotyku z kolei czułam, jakby czekolada nie mogła się doczekać momentu rozpuszczania. Łamiąc, mimo grubości czekolady z wierzchu, nie usłyszałam żadnego dźwięku. Czekolada była konkretna, ale nie twarda. Za to sprawiała wrażenie trochę kruchej. Nadzienie jednak na pewno nie było suche. Zbite i konkretne owszem - czuć to zwłaszcza przy robieniu kęsa i przegryzaniu się przez całość. Czekolada mleczna wraz z białą minimalnie się w nie wgniatały.

Ku mojemu zaskoczeniu, łatwo oddzielić nie tylko czekolady od nadzienia, ale - przy pomocy noża - też jedną od drugiej.

W ustach czekolada rozpływała się w tempie umiarkowanym, łącząc tłustą kremowość z mazistością.

Biała spod niej podtrzymała tłustą kremowość, ale dodała też lekką pylistość.

Nadzienie prędko wyłaniało się spod czekolad, jako że było soczyste. Okazało się trochę mięknące, ale długo zachowywało kształt i zbitość. Czuć w nim kremowość i tłustość oraz zagęszczenie czekoladą, wraz z jej maślaną tłustością. Nie przeszkodziło to w niczym wysokiej soczystości. Ta po paru chwilach rozlała się po ustach. Za nią odnotowałam lekką pylistość. Krem rozpuszczał się w średnim tempie, równo z otulającą go białą marakujową.

To czekolada mleczna z wierzchu znikała najszybciej.

W smaku czekolada przywitała mnie karmelową słodyczą oraz wyraźnie mlecznym smakiem. Po chwili odezwał się też orzechowy akcent, kierujący mleko w sielsko-wiejskie klimat, a karmel w stronę paloną. Oczami wyobraźni zobaczyłam sianko, rozgrzewane słońcem pole i pastwisko.

Mleko podkręcał również mleczny środek, a karmelowość słodyczy została podbita poprzez kontrast.

Czekolada spróbowana osobno wydała mi się też orzechowo-siankowa, głęboko mleczna, ale nie aż tak dosadnie palono karmelowa. Karmelowa owszem, ale nie aż tak jak w zestawieniu z resztą.

W ciągu kolejnych sekund mleczność czekolady przeszła w motyw maślankowo-jogurtowy. Po tym, jak podbiła mleczność, marakujowa biała czekolada wyraźnie przebiła się lekkim kwaskiem oraz nieprzesadzoną słodyczą białej czekolady. Przemknęła sama egzotyczna, soczysta, ale niezbyt oczywista marakuja, ale zaraz zatonęła w cytrusach (wraz z debiutem nadzienia).

Oddzielona czekolada marakujowa sama w sobie okazała się mocno mleczna i dość słodka, ale nie przesłodzona. Była lekka, rześko-soczysta. Marakujowość objawiała się w niej z czasem. Mimo że osobno była jednoznaczna w kwestii marakujowego smaku, wcale nie wydała mi się tak dużo bardziej wyraziście marakujowa niż w zestawieniu z resztą. Ogólnie wykazywała ostrożność i subtelność.

Już po chwili za białą marakujowa czekoladą, odezwał się kwaśny grejpfrutowy środek. Ku mojemu zaskoczeniu, także on dołożył się do motywu maślanki i jogurtu, a także... do słodyczy. Podkręcił mleczną czekoladę, a ona skierowała uwagę ku grejpfrutowi właśnie. Dominował, ale musiał o swoją pozycję walczyć. Poprzez kwaśną maślankę weszło powiem więcej kwaśnych cytrusów. Czuć grejpfruta, ale też limonkę. Chwilowa egzotyczna otoczka podporządkowała się cytrusom. Grejpfrut połączył słodycz i kwaśność z cierpką goryczką, zaprezentował się soczyście i świeżo, ale nie utrzymał się na takim poziomie długo. Wyłoniła się bowiem jeszcze cytryna i zaczęła przygłuszać grejpfruta. W nadzieniu pobrzmiewało mi ledwo uchwytne echo białej czekolady, która choć w tym wszystkim nie była jednoznaczna jako ona sama, to trochę rozmywała smak środka, odbierała mu jednoznaczność.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zrobiło się bardzo kwaśno od połączenia trzech cytrusów, ale też zaczęła rosnąć słodycz. Nie mocno, ale jednak. W dodatku umacniały się limonka i cytryna. Odlegle skojarzyły mi się z kwaśnym, wytrawnym winem białym i limonkowym likierem.

Nadzienie spróbowane osobno uderzało kwaśnością cytryny i grejpfruta, po czym wytaczało biało czekoladową słodycz. Mimo ciężkawego motywu słodkiej białej czekolady, wydawało się wręcz kwachowate. Grejpfrut dominował, a jednak i limonka, i cytryna też miały wiele do powiedzenia. Osobno środek nie jawił się zbyt atrakcyjnie.

W otoczeniu czekolad nadzienie wyszło nieco bardziej uładzone. Odniosłam wrażenie, że czekolada mleczna wyważyła cytrusowość, pomagając grejpfrutowi trzymać się przed cytryną i limonką, a marakujowa biała tchnęła lekkość w białe czekolady. Czasem w kwaśno owocowym splocie raz po raz przemknęły mi chyba kwaśne nieoczywiste maliny.

Z czasem słodycz rosła, analogicznie do tego, jak kwaśność słabła. Biała czekolada, zarówno marakujowa, jak i ta obecna w nadzieniu, skierowały owoce w stronę owocowego jogurtu, maślanki. Grejpfrut tracił na jednoznaczności, robiło się coraz bardziej cytrusowo, cierpko. Nieoczywista marakuja też krążyła w tym wszystkim.

Czekolada mleczna w trakcie rozpływania się tego wszystkiego wydawała się jeszcze bardziej mleczna, ale też karmelowo słodka, co podbił kontrastem owocowy, kwaśny środek. Potem jednak zostawiała już cytrusy i egzotykę z jakby maślankowo-jogurtową białą czekoladą.

Po zjedzeniu został posmak zaskakująco jednoznacznie grejpfrutowy. I to taki, jakbym właśnie zjadła świeżego cierpko-kwaśnego grejpfruta. Nie mogłam się temu nadziwić po tak namieszanej, złożonej kompozycji z wieloma niejednoznacznościami. Towarzyszyła mu jednak limonka i echo cytryny, pewna egzotyka, ale na dalszym planie. Czekolada mleczna odeszła prawie zupełnie w zapomnienie, białej... można się było doszukać, ale też nie wydawała się oczywista w posmaku. Jogurtowo-maślankowy motyw za to owszem. Było bardzo soczyście, ani trochę nie ciężko czy za słodko.

Czekolada była ciekawa, ale mnie nie chwyciła tak, jak liczyłam. Tak cytrusowo kwaśno-soczysty wątek niby współpracował z białymi czekoladami, ale i zgrzyty się wychylały. Mleczna czekolada odnalazła się tu, podkreślała grejpfruta, ale jestem pewna, że cierpko-gorzkawa ciemna sprawdziłaby się lepiej. Mleko z tak cytrusowym środkiem dzięki białej marakujowej poszły w klimaty maślankowo-jogurtowe. Grejpfrut niby był dobrze wyczuwalny, ale nie widzę sensu dodawania do niego limonki i cytryny, bo musiał sporo z nimi walczyć, przeszkadzały mu. Wolałabym, by smak był tak czysto grejpfrutowy jak posmak. Muszę jednak przyznać, że warstwa białej marakujowej zrobiła robotę, czego się nie spodziewałam. Tonowała kwachowość środka. Jednocześnie, gdyby nie marakuja i cytryna, nie byłoby tam kwachu do tonowania, więc nie rozumiem dodawania ich.

Jadłam, uczepiona myśli o grejpfrucie, na którym próbowałam się skupiać, ale w końcu kwaśność bukietu cytrusów z marakują zaczęło mnie trochę męczyć. 30 g mi starczyło i czułam, że jeszcze trochę, a mój jako taki optymizm zacznie przechodzić w mniej pozytywne uczucia i będzie coraz gorzej. W zasadzie bardziej obiektywnie czekolada chyba powinna mieć 6, ale za samą pomysłowość i naprawdę świetny posmak niech ma te 7.

Mama, której przypadła reszta, opisała ją tak: "no, jak to w prawie wszystkich Zotterach, które dostałam i tu czułam cytrynową kwaśność. Tu jednak zaskoczenie! Oprócz cytryny i w zasadzie mieszanki nie wiem czego, poczułam tego grejpfruta! Z czasem wyraźnie, aż dziwne. Bo w tych jego czekoladach to prawie nigdy nie czuć tego, co tytułowe i w opisie, a tu wyraźnie czuć grejpfruta. I ta czekolada wyszła całkiem smacznie, tak kwaśno w pozytywny sposób, a nie jak inne w taki nieokreślony". 

 ocena: 7/10

kupiłam: zotter.pl (dostałam)

cena: jak wyżej, ale cena to 22,49 zł (za 70g; acz moja ważyła 78g)

kaloryczność: 513 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, koncentrat grejpfrutowy 12%, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, mleko w proszku, syrop z cukru inwertowanego, syrop skrobiowy, liofilizowana marakuja (maltodekstryna, koncentrat marakui), mleko, liofilizowane maliny, koncentrat limonkowy, słodka serwatka w proszku, sproszkowany jogurt z mleka odtłuszczonego, cukier trzcinowy, emulgator: lecytyna sojowa; sproszkowana wanilia, sól, proszek cytrynowy (koncentrat soku z cytryny, skrobia kukurydziana, cukier), emulgator: lecytyna słonecznikowa; cynamon