Choceur Feinherb Nuss ciemna 50 % z orzechami laskowymi

Tę czekoladę kupiłam razem z Choceur Herbe Sahne / Śmietankowa Deserowa, by opłaciła się przesyłka. Pamiętałam Choceur Feinherb Mandel, która była po prostu w porządku i pomyślałam, że dziś przedstawiana w górach powinna się sprawdzić. Wzięłam ją w nie w drugiej połowie sierpnia. Dokładniej na Jarząbczy Wierch i Jakubinę od słowackiej strony, czyli z Uzkiej doliny, parkingu. Weszłam niebieskim, dość stromym, szlakiem przez Razcestie pod Hrubym Vrchom, przeszłam na zielony szlak i tak znalazłam się na Jarząbczym. Niestety okrutnie tam wiało, więc ze zdjęciami się spieszyłam. Z niego udałam się na Jakubinę, czyli Raczkową Czubę (dowiedziałam się o tym dopiero przygotowując tego posta), którą to Słowacy zwą Jakubiną, Polacy Raczkową. Potem zeszłam widokowymi Otargańcami, zataczając pętlę.

Choceur Feinherb Nuss to ciemna czekolada o zawartości 50% kakao z całymi orzechami laskowymi; wyprodukowana przez WIHA GmbH (właścicielem jest grupa Storck) dla niemieckiego Aldi.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach podprażonych orzechów laskowych w towarzystwie przesłodzonej cukrem i wanilią czekolady. Ta znajdowała się nieco za orzechami i w zasadzie trochę im przeszkadzała, przybierając nieco plastikowo-duszny wydźwięk. Wanilia wyszła jakoś tak... Tanio, jak rzeczy o smaku czy o zapachu, nie z wanilią. Przez myśl przemknęły mi jeszcze... miękkie czekoladowe ciastko-pierniki (w kształtach precli, gwiazdek itp., jak pierniki w czekoladzie Tesco Gingerbread Dark Chocolate Covered Soft & Sweet) w polewie kakaowej?

Na widok tak pokaźnej ilości orzechów aż wytrzeszczyłam oczy. Nie spodziewałam się, że zobaczę właściwie orzechy zlepione czekoladą. Niektóre siedziały dosłownie jeden na drugim.

Gruba czekolada była bardzo twarda. Zarówno ze względu na grubość, jak i ogólną masywność. Przy łamaniu trzaskała, właśnie zapowiadając masywność, ale też kruchą chrupkość orzechów. W ogóle orzechy dodały tabliczce trochę elementu kruchości, rozpadania się. Orzechy albo łamały się wraz z nią (rzadziej), albo zostawały w którejś części (przeważnie). Czasem zaś w ogóle wyłamywały się i wyskakiwały z czekoladowej tafli. Zdecydowanie dominowały całe, ale sporo było też połówek oraz parę kawałków. Pochwalić się mogły wielkimi rozmiarami, ale i trochę mniejszych było. Wszystkie za to łączył fakt, że nie posiadały skórek.

Da się zrobić jedynie malutkiego kęsa-kęsika bez orzechów.

W ustach czekolada rozpływała się średnio szybko. Czuć w tym udział cukru - nie kryształki, ale jakby rozpuszczanie się cukru pudru (?). Była gęsta i tłusta w zbito-maślany sposób, przy czym czasem zahaczała ulepkowata plastikowość. Odebrałam ją jako teoretycznie gładką, ale z marginalną pylistością. Uparcie starała się pokrywać orzechy, jak długo się dało. Wolałam je więc zostawiać je na koniec, bo gdy gryzłam wcześniej, trudno było nie gryźć czekolady. A ta wtedy wychodziła bardziej ulepkowato.

Chwilami orzechów było aż trochę za dużo, bo uciekało poczucie czekoladowości. Czułam się, jakbym jadła orzechy w polewo-czekoladzie.

Orzechy gryzione były przeważnie chrupiące. Zwłaszcza całe. Niektóre bardziej, inne mniej kruche. Wśród połówek i kawałków trafiały się pojedyncze nieco bardziej miękkawe sztuki.

W smaku od razu poczułam przesadzoną słodycz. Błyskawicznie odezwała się nuta waniliowa, raczej aromatu niż wanilii, a tuż za nią cukrowość. Przybrały duszny wydźwięk. Rozbrzmiewały na równych prawach tak dosadnie, że wydawało się, że czekolada na słodyczy zakończy.

Orzechy laskowe dość szybko zaznaczały swoją obecność. Gdy robiąc kęsa zahaczyłam o któregoś, oczywiście od razu wyraźnie, a tak po prostu podkradając się pod słodycz.

Orzechów nie musiałam rozgryzać, by poczuć ich akcent. Gdy z ciekawości spróbowałam samej czekolady, okazała się lekko przesiąknięta prażonymi orzechami, ale w zasadzie zaskakująco słabo. Bez nich za to wydała mi się wyraźniej lukrowo-śmietankowa i bardziej waniliowa niż "o smaku wanilii".

Słodycz obok orzechów trwała w najlepsze. Niewiele robiła sobie z ich motywu - nie dały rady jej przełamać. Wanilia i cukier z czasem ułożyły się w motyw śmietankowego frostingu, śmietankowego lukru.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa do słodyczy doleciała lekka cierpkość, która skojarzyła mi się z przesłodzonym, proszkowym budyniem czekoladowo-kakaowym. Przemknęła mi też smakowa, orzechowa kawa instant. Gorzkości jednak na próżno tu szukać.

Gdy z ciekawości ze dwa razy pogryzłam orzechy obok czekolady, rozbrzmiały wyraźnie, jednak zamiast przełamać słodycz, sprawiły, że czekolada wyszła bardziej plastikowo. Wolałam więc zostawiać je na koniec.

Acz nawet bez rozgryzania orzechów, baza chyliła się trochę w plastikowym kierunku tego właśnie naaromatyzowanego budyniu nie najwyższych lotów. Plastikowo kakaowo-czekoladowego, w którym kawa szybko się zatracała, ale w którym znalazł się lukier i duszna wanilia. Właśnie też jakaś trochę plastikowa, acz starająca się zaskoczyć na naturalniejszy tor.

Do głowy przyszła mi jeszcze tania polewa waniliowa i jakaś cukrowo-lukrowa glazura np. na piernikach, którą próbowano uszlachetnić wanilia. I tak było jednak za słodko, a w gardle robiło się trochę ciepło. Acz przy tej ilości, czekolady nie było znowuż tak wiele, by mogła bardzo drapać. I tak jednak męczyła słodyczą i w zasadzie brakiem czegokolwiek innego. I tak bardzo delikatną gorzkość przysłoniła łagodna, maślana nutka.

Acz lekki akcent... a'la kawowy kawy instant z cukrem? Pierników czekoladowych w polewie kakaowej? Chyba próbował się jakoś chociaż w tle, za słodyczą, zaznaczyć.

Orzechy gryzione na koniec bez trudu przebijały się zza czekolady. smakowały naturalnie słodko, średnio mocno prażonymi laskowcami. Niektóre próbowały udawać surowawe. Gdy brałam się za orzechy, czekolada odchodziła w niepamięć.

Po zjedzeniu został posmak prażonych orzechów laskowych, w których czasem zaplątywała się goryczka. Ta wiązała się z cierpkością samej czekolady. Ta miała w sobie coś z kawy, ale jako proszkowy budyń czekoladowo-kakaowy. Ogólnie czułam też przesadzoną, duszną waniliowa słodycz i lekkie drapanie cukru w gardle.

Orzechów było aż za dużo, przez co ogół wyszedł mało czekoladowo. A jednak tak smakującej czekolady nie chciałabym więcej. Jako więc że orzechy były dobre, szczęśliwie nieprzeprażone, zwłaszcza w górach można zjeść. Przyszło mi ją kończyć w domu i... choć kiepskość i słodycz bazy dawały się we znaki, to też do zrobienia. Dziwne, jakby dobre, naturalnie smakujące orzechy podkreśliły kiepskość czekolady, a nawet ją... spotęgowały? Np. wanilia kojarzyła się z aromatem, mimo że dodano po prostu ekstrakt.

Gdy tak pomyślałam o Choceur Feinherb Mandel - czekolady w zasadzie były podobne, jednak migdały bardziej smakowo wtopiły się w czekoladę, wydobywając z niej nuty pierników i kawy. Orzechy laskowe były wyczuwalne jakby obok, przez co czekolada pozwoliła sobie na więcej tandety. Słodycz obrała w niej nieprzyjemnie lukrowo-waniliowy wydźwięk, a niska gorzkość i część wanilii poszła w plastikową czekoladowość.

ocena: 6/10

kupiłam: Allegro

cena: 12 zł (za 200g)

kaloryczność: 590 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, miazga kakaowa, orzechy laskowe, tłuszcz kakaowy, masło klarowane, lecytyna sojowa, ekstrakt waniliowy

Czarna Czekolada Belize Peini 80 % ciemna

Ostatnimi czasy jakoś bez emocji sięgam po tabliczki tej domowej marki, mimo że wciąż jestem pod ogromnym wrażeniem, jakie efekty można uzyskać właśnie w domu. A jednak ta... była w pewien sposób szczególna. Otóż wiele miesięcy temu napisałam do Pani Anny, trochę przestraszona, że przegapiłam tę czekoladę, bo zobaczyłam post z opisem w stylu "ostatnie tabliczki"... Okazało się, że tak, wyprzedały się już. Było mi bardzo smutno, bo Belize uwielbiam, a 80% kakao świetnie pasuje do nut tego kraju (takiej zawartości brakowało mi właśnie wśród Beskidów Belize Peini, tak swoją drogą). Co gorsza, Pani Anna robiła sobie przerwę od robienia czekolady. Jakaż byłam szczęśliwa, gdy wróciła do czekolady, właśnie z tymi tabliczkami. Tym razem kupiłam natychmiast. 

Czarna Czekolada Belize Peini 80 % to ciemna czekolada o zawartości 80% kakao z Belize, z regionu Peini.

Po otwarciu poczułam zapach prażonego kokosa z miodem i żywymi różami, ewentualnie świeżymi płatkami róż, grającymi na słodką, łagodną nutę. Za nimi pojawiły się naturalnie słodkie orzechy prażone i pozbawione skórek. Pomyślałam o arachidach, laskowych i migdałach. Ostatnie przechodziły w motyw karmelizowania... Do głowy przyszły mi migdały w miodzie z odrobinką soli. Karmelowy wątek, to właśnie karmelizowanie zdawało się należeć do miodu. Ogólna gorzkość wydała mi się wycofana, a za wypisanymi już nutami, krył się jeszcze drobny kwasek jakiś nieoczywistych owoców. Pomyślałam o mieszance czegoś egzotycznego z niezbyt dojrzałymi śliwkami o czerwonym miąższu i dżemowej galaretce z różowo-czerwonych długich chrupiących winogron.

Twarda, konkretna tabliczka podczas łamania trzaskała bardzo głośno, kojarząc się trochę z grubymi, suchymi gałęziami.

W ustach rozpływała się kremowo-gładko, nie spiesząc się. Robiła to w tempie wolno-średnim, maziście i dość tłusto pokrywając podniebienie. Podtrzymała poczucie konkretu i twardości, acz z czasem rzedła znacząco w soczysty, trochę soczyście-ściągający, sposób.

W smaku pierwszą poczułam łagodność żywych róż o mięciutkich płatkach. Przyniosły słodycz, a ja niemal czułam to delikatne niczym skrzydła motyla muskanie świeżych płatków kwiatów.

Zaraz zaznaczyły się wiórki kokosowe. Też naturalnie słodkie, ale osadzone w nieco prażonych realiach. Dołączyły do nich orzechy. Na pewno lekko prażone i delikatnie słodkie. Początkowo niezbyt jednoznaczne. Aż wyobraziłam sobie jakiś naturalny krem z mieszanych orzechów - laskowych i nerkowców? - z wiórkami kokosowymi.

Delikatne, słodkawe róże wplotły nagle pewną kwiatową cierpkość. Ta z kolei obudziła przy kokosie subtelny kwasek. Kwasek niewątpliwie owocowy, ale jaki dokładniej... trochę egzotyczny?

Prażenie podszepnęło słodyczy karmelowe echo, acz karmelu za wiele ogólnie nie uświadczyłam.

Do prażonego motywu raz po raz dolatywała też gorzkość. Ogólnie była niska, choć na pewien czas wspięła się na średni poziom. Dbała o palony wątek, może prawie dymny, acz ten co i raz przysłaniało wyrazistsze prażenie związane z orzechami.

Kokos podchwycił egzotykę, a ja wyobraziłam sobie jakiś ciasto-chlebek niemal na bazie ananasa i wiórków, ciasto wręcz chrzęszczące od nich i soczyście słodkie.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa wyraźnie poczułam prażone oraz karmelizowane w miodzie migdały i orzeszki ziemne. Do nich podkradał się lekko drewniany, drewniano-palony akcent, acz to niewątpliwie orzechy dominowały w sferze prażenia. Mogły wieńczyć ananasowo-kokosowy wypiek.

Nerkowce i laskowe nagle weszły w miejsce charakterniejszych ziemnych i migdałów. Orzechy pozbawione skórek, naturalnie słodkie i ze słodyczą podkręconą karmelizowanym miodem... coraz bardziej podbijały miodowe ciasto... orzechowo-kokosowe? Kokos też dał się wciągnąć w prażono-miodową sferę.

W tym czasie owoce dosłownie na moment trochę wzmocniły kwasek, ale... zalała go słodycz. Zrobiły się więc słodko-kwaśne, a ja pomyślałam o miękkich tylko miejscami, a miejscami wciąż jeszcze niezbyt dojrzałych śliwkach o jajowatym kształcie, czerwonym wnętrzu oraz galaretko-dżemie z jasnoróżowych, chrupkich i kwaskawych w pozytywnym sensie winogron. Nie brakowało im ani kwasku, ani słodyczy, nagle zniknęła za to egzotyka, a po paru chwilach... większość owocowości ogólnie. Ależ szybko się to wszystko zmieniało!

Końcowo orzechy zdecydowały się na złagodzenie, Wyobraziłam sobie nerkowce, blanszowane migdały oraz orzechy laskowe pozbawione skórek, jedynie tylko lekko podprażone. Naturalnie słodkawe i niemal neutralne.

Po zjedzeniu został posmak prażonych, już niejednoznacznych orzechów oraz prażonego kokosa, kokosa w miodzie i / lub kokosowo-miodowego, wypieczonego znacząco ciasta. Obok stanęła kwaskawa, a jednocześnie bardzo słodka dżemowa galaretka z różowych winogron i akcentem śliwek.

Czekolada była smaczna, acz dla mnie za mało gorzka i ogólnie za łagodna jak na tę zawartość kakao. A jednocześnie - co już jest plusem - nie była dosadnie słodka, a jakby słodka w sposób naturalny. Po tej zawartości kakao liczyłam na więcej gorzkości, a jednak miała taki charakter, że czuć, że tak właśnie ma smakować. Nie ukrywam więc, że bardzo mnie urzekła, acz właśnie nie na maksymalną ocenę. O dziwo kwaśność też nie była za wysoka. Splot kwaskawych śliwek i różowych winogron, kwasek podkradający się pod kokosa i palono-prażony, chwilami karmelizowany motyw związany z orzechami, potem trochę z drewnem, uległy słodyczy kokosa, orzechów (migdały, arachidy i laskowe) oraz płatków róż. Potem zrobiło się trochę miodowo-ciastowo, przy czym prażenie wciąż wiele miało do powiedzenia,

Czereśnie, rośliny egzotyczne Pangea Chocolate Maya Belize 75 % czy ananasowo-egzotycznie kwaskawy motyw z kokosem Beskid Chocolate Belize Peini Czekolada Rzemieślnicza Gorzka 100 % Kakao trochę kojarzyły się z tym, co tu uświadczyłam, ale żadna z nich nie była bardzo podobna. Miały po prostu wątki wspólne.

ocena: 9/10

kupiłam: czarna_czekolada na Instagramie

cena: 30 zł (za 53g)

kaloryczność: nie podana

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy

Dolfin Chocolat Noir - Puur - Dark Noix de Cajou Dark Chocolate & Cashew Nuts ciemna 60 % z karmelizowanymi orzechami nerkowca

Nie podoba mi się dodatek karmelizowanych orzechów. Nie mówię, że są złe lub że zawsze źle wychodzą, ale często czuć w nich bardziej karmelizowanie i cukier niż to, jakie orzechy się pod tym kryją. W przypadku dziś przedstawianej bardzo żałowałam, że dodane orzechy poddano temu procesowi. Uważam, że nerkowce są za delikatne, by im to robić. A jednocześnie za pyszne, bym mogła przewinąć obojętnie znalezioną w internecie czekoladę Dolfina z nimi.

Licząc, że dobra baza i nerkowce stworzą zachwycający duet, czekolada ta była moją celebracją wejścia na Rohatkę / Prielom. Na przełęcz weszłam niebieskim szlakiem z punktu Pod Poľským hrebeňom, do którego to wcześniej zeszłam z samego Polskiego Grzebienia (szlakiem zielonym). Na Rohatkę na szczęście prawie nikt nie szedł, więc znalazło się tam miejsce akurat dla mnie i czekolady. W porywach trochę wiało, ale tego gorącego letniego dnia to, i cień, w jakim siedziałam na przełęczy, przywitałam z ogromną radością. Czy radość miała zwieńczyć czekolada?

Dolfin Chocolat Noir - Puur - Dark Noix de Cajou Dark Chocolate & Cashew Nuts to ciemna czekolada o zawartości 60% kakao z kawałkami karmelizowanych orzechów nerkowca.

Po otwarciu poczułam słodko-gorzką, bardzo w tym wyważoną czekoladę. Trochę cukrowy likier karmelowo-kokosowy mieszał się z paloną, gorzką kawą. Za tym zaznaczył się orzechowy akcent, ale nie powiedziałabym, że to wyraźnie konkretnie nerkowce czuć... acz jakiś maślany kokosowo-nerkowcowy krem przyszedł mi do głowy. Była to jednak bardzo luźna myśl.

Tabliczka była dość twarda. Przy łamaniu trzaskała przeciętnie głośno, ujawniając w przekroju niewiele średniej wielkości kawałków orzechów.

W ustach czekolada rozpływała się powoli i maślano kremowo. Była dość tłusta w maślany sposób i mazista, z czasem trochę zawiesinowa, ale gęsta. Pokrywała podniebienie smugami, z których to z czasem wyłaniały się kawałki orzechów. Przyspieszały rozpuszczanie się bazy, dodały trochę wodnistości, jako że niektóre posiadały cienką, szklista skorupkę, która także częściowo się rozpuszczała. Niektóre zaś były pozbawione tej otoczki. Okazało się też, że w czekoladzie pojawiły się nie tylko średnie, ale też sporo małych kawałków orzechów. Kęsy bez dodatku trafiały się, acz by zrobić taki kęs bez nich świadomie, musiałam gryźć uważnie.

Gdy z ciekawości parę kawałków nerkowców pogryzłam wcześniej, obok czekolady, były bardziej chrupiące w twardo-szklisty sposób.  Czekolada przy nich jednak szła w trochę ulepkowatym kierunku, więc wolałam zostawiać dodatek na koniec.

Orzechy gryzione po tym, jak czekolada już wodniście zniknęła, tylko częściowo miały jeszcze resztki karmelowej skorupki. Otoczka była subtelnie chrupiąca i szklista, ale delikatna. Orzechy na koniec dały się poznać jako typowo nerkowcowo miękkie. Trafiło mi się też trochę małych, cienkich kawałków jakby samego szkiełkowego, niesamowicie delikatnego, kruchego karmelu.

W smaku od początku czułam wyważone słodycz i gorzkość.

Gorzkość wydała mi się spokojniejsza, wyraźnie palona i lekko kawowa.

Słodyczy natomiast jakby trochę się spieszyło. Zaserwowała mi likier kakaowy, po chwili bardziej kakaowo-karmelowy. Zdawał się wlewać do łagodnej kawy i ją osładzać. A po chwili zaznaczyła się jeszcze wanilia.

Dodatki długo kryły się w bazie, lecz z czasem raz po raz podskakiwała za ich sprawa słodycz w nieco cukrowo-karmelowym kontekście.

Acz ogólnie słodycz nie potrzebowała tych podkręceń. Sama z siebie miarowo rosła. Wciąż trochę w likierowym kontekście, acz i wanilia coraz więcej miała do powiedzenia. Cukier czuć, acz na szczęście nie próbował dominować. Słodycz osiągnęła dość wysoki poziom, ale była do przyjęcia.

Kiedy spróbowałam trochę czekolady osobno, nie wydała mi się przesiąknięta dodatkiem. Jakby ze względu na wanilię, miała w sobie coś bardziej kokosowego niż orzechowego, a słodycz szła w kierunku likieru, który utrzymywał trochę karmelowy charakter. Niby karmelowy, ale nie tak łagodniusio karmelowy jak otoczka.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa paloną kawę załagodziła maślaność. Maślaność, która zasugerowała naturalny - i naturalnie słodki - krem kokosowo-orzechowy (pomyślałam o np. Orzechownia Miazga orzechowa o smaku Kokosowej Praliny). Może jednak... trochę dosłodzony wanilią? Choć sama nie rwała się na przód, to chyba ona podrzuciła skojarzenie z kokosem. Wizja ta nie od razu była wyrazista, bo przed nią wychodził znikomo palony karmel, bardziej jakby cukier karmelowy... Wręcz dziwnie cukierkowo słodziusi? Bardzo rzadko, ale jednak zdarzyło się, że przemknęła mi przy nim znikoma słoność. Jednak wraz z wyłanianiem się kawałków, wraz z tym, jak trochę znikała karmelowa otoczka, delikatnie przewijał się też akcent orzechów. Nerkowcowość jako taka jednak trochę się gubiła. Słodycz za to czasem aż lekko dawała o sobie znać w gardle, jednak nie można powiedzieć, by w nim drapała.

Gdy z ciekawości parę razy pogryzłam orzechy wcześniej, obok czekolady, podskakiwała słodycz leciutko karmelizowanego cukru, w zasadzie znikomo karmelowa, a po chwili dołączały do niej delikatne orzechy. Czasem nieokreślone, czasem lekko nerkowcowe. Czekolada wydawała się przy tym po prostu cukrowo-maślana, więc wolałam zostawiać je na koniec.

Palona kawa dosłownie na końcówce wydała mi się udawać jakąś wymyślną kawę z wanilią i orzechową nutką. Gorzko paloną, nawet trochę cierpką, a jednak z dodatkiem mleka. Słodycz likieru waniliowo-koksowo-karmelowego zrobiła mały krok w tył.

Gryzione na koniec nerkowce sporadycznie smakowały leciutko palonym karmelem, ale przede wszystkim bardzo wyraźnie sobą: naturalnie słodko-maślanymi orzechami nerkowca. Trafiły się jednak też takie, w których karmelizowanie czuć bardziej niż to, jaki orzech skarmelizowano, jednak tych było najmniej.

Po zjedzeniu został posmak palono cierpkawy, trochę kawowy i bardzo słodki. Tu czuć wanilię, lekko palony cukier, acz niekoniecznie mocny karmel. Cukier, który mieszał się z likierowością oraz naturalną słodyczą orzechów nerkowca. Te czasem utrzymywały się mocniej - wyraźnie, ale też bez rewelacji, czasem leciuteńko.

Czekolada była dobra, ale bez szału. Nerkowce okazały się subtelnym dodatkiem. Ja czułam ich ogromny niedosyt. Wolałabym więcej większych kawałków niż taką delikatną drobnicę. Dobrze, że nie były zbyt mocno karmelizowane. Tak cienka szklista otoczka ok, acz ten nieco cukrowy smak mi nie leżał. W ogóle bym z niej zrezygnowała. Sama baza zaś niezła, bo jak kawa ze słodkim likierem, trochę kokosowa, trochę jak maślano-orzechowy krem, ale trochę przesłodzona. Gdyby tak dodać do niej po prostu nerkowce, mogłoby to zachwycić...

ocena: 7/10

kupiłam: SmaczaJama.pl

cena: 16,90 (za 70g)

kaloryczność: 532 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, karmelizowane orzechy nerkowca 10% (orzechy nerkowca, cukier, karmel, sól), tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyna sojowa; naturalny aromat waniliowy

Nestville Chocolate Hand Made Horka Tabulkova Cokolada s Chilli ciemna 54,5 % z chili

Czekoladę kupiłam pewna, że jest ona słowackiej marki, jednak w domu aż zwątpiłam, znalazłszy w Google, że to może być coś od Nestle, za którym nie przepadam. Zaczęłam szukać dokładniej i trochę się uspokoiłam, bo okazało się, że to chyba jednak marka / firma jak najbardziej słowacka: Nestville Chocolate, z siedzibą w Słowacji. Oficjalnie firma jest zarejestrowana jako BGV Enviro s.r.o. Tabliczkę kupiłam podczas jednej z wypraw w góry, na słowackiej stacji benzynowej, czego nigdy nie robię. W sumie w dużej mierze ktoś mi to zasugerował, bo - ciekawa sprawa - ja sama na produkty na stacjach patrzę, nie widząc. A w dodatku na tej stacji, jak z lat 90., w życiu nie powiedziałabym, że będzie jakaś czekolada, mająca wyglądać "premium". Wzięłam akurat tę, bo inne były białe. A choć lubię połączenie chili i czekolady, zabierając tę na szlak, trochę się bałam. Pamiętałam bowiem, że Karmello Czekolada Ciemna Dekorowana Kruszonymi Papryczkami Chilli 54,1 % musiałam z ostrego dodatku trochę oskrobywać. A i to nie za bardzo była warta tego zachodu. 

Tabliczkę dziś prezentowaną wzięłam na Polski Grzebień, z którego weszłam zielonym szlakiem, mijającym hotel górski Sliezsky dom. Do niego doszłam szlakiem żółtym ze Starego Smokovca. Dobrze, że droga ta w dużej mierze wiodła przez las, bo było gorąco. Dalsza część, czyli zielony szlak zaś, na szczęście oferował trochę wiatru. Hm, czyżbym trochę przekombinowała, wybierając coś potencjalnie rozgrzewającego na tak upalny dzień?

Nestville Chocolate Hand Made Horká Tabuľková Čokoláda s Chilli to ciemna czekolada o zawartości 54,5% kakao z suszonym chili.

Po otwarciu poczułam trochę duszną, ale w zasadzie jeszcze nie mocno przesadzoną słodycz, łączącą cukier i waniliowo-wanilinowy akcent. Była wysoka, ale trochę stonowana lekką gorzkością. Czuć nutę paloną i pewne ciepło. Nie było to jednak wyraziste chili nawet gdy wąchałam spód. Jedynie lekko coś tam wspomniało o sobie, ale w zapachu można by je przeoczyć.

Tabliczkę o matowym odcieniu nierówno posypano średnią ilością średnich i drobnych płatków oraz lekko przemielonych pestek chili. Trzymały się porządnie. Wprawdzie przy łamaniu parę odpadło, ale te ogólnie stanowiły mniejszość. Nie podobało mi się to rozmieszczenie: na środku bardzo dużo, na brzegach tabliczki wcale.

Tabliczka trzaskała głośno i głucho, a przy odgryzaniu kęsa wydawała się krucha.

W ustach czekolada rozpływała się powoli. Choć w pierwszej chwili myślałam, że będzie stawiać opór ze względu na zbitość, zaraz ochoczo miękła. Zaserwowała tłustość i zwięzłość. Starała się zachować kształt, acz z czasem coraz bardziej rzedła, dając się poznać jako rzadkawa i lekko pylista.

Dodatek częściowo osiadał w czekoladowej mazi, częściowo odpadał. Ostrożnie gryzłam niektóre płatki, ale więcej wypluwałam.

Chili nadgryzane wcześniej było twarde.

Chili gryzione na koniec było trochę mniej twarde i bardziej trzeszczące, ale wciąż twarde.

W smaku najpierw pokazała się średnia słodycz o dusznym charakterze. Zdradził się cukier, ale nie wyszedł napastliwie. Słodycz rosła. Też za sprawą waniliowej nuty, którą odnotowałam w tle. Okazało się, że i ona dokładała się do duszności.

Chili czasem szybko zaznaczało swoją obecność, czasem długo się powstrzymywało. Gdy jednak się pokazało, zaraz zaczynało rosnąć wraz z pieczeniem. Najpierw delikatnym, coraz silniejszym i w przypadku kostek z dużą ilością posypki, palącym w język i gardle po paru chwilach.

Palona nuta rozeszła się za chili, czasem równocześnie z nim. A w przypadku kęsów bez kawałków chili, paloność po prostu wchodziła niedługo po słodyczy i jej rozwoju. Gorzkość była niska i przybrała właśnie palony wydźwięk.

Chili w gorzkawej paloności obudziło ciepło. Zwyczajnie palona nuta w zestawieniu z dodatkiem przechodziła w dym.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zawsze już było chili czuć. Nawet w przypadku kęsów bez dodatku, baza poprzez ciepło robiła drobne aluzje do chili, ale bez ostrości. Z ciepłem jedynie... do głowy przyszedł mi aromat chili. Gdy jednak kęs zawierał płatki posypki, robiło się wtedy bardzo ostro. Kiedy dodatku było dużo, nieprzyjemnie wypalało gardło i usta.

Przeważnie oprócz ostrości czuć też sam smak chili, lecz w przypadku paru kęsów z największą ilością posypki, pikanteria aż zagłuszała smak.

Słodycz za tym występem chili nasiliła się w dusznym, cukrowym kontekście. W zasadzie ostrość chyba podkręcała cukrową słodycz. Gdy chili było mniej i w kęsach bez niego, w słodycz wkradała się soczystość słodkich, likierowych wiśni. Robiły aluzje do kwasku, a potem sugerowały... sos wiśnia&chili?

Gdy spróbowałam trochę samej czekolady, wydawało mi się, że można się w niej doszukać nutki chili. Wtedy soczystość i dym odgrywały ważniejszą rolę, ale i tak było trochę za słodko. Waniliowa nuta cały czas pobrzmiewała, acz wkradło się do niej echo aromatu (jeszcze nie waniliny, ale jakby prawie).

Z kolei gdy z ciekawości pogryzłam raz czy dwa kawałki chili wcześniej, obok czekolady, w pierwszym momencie wydawały się dziwnie nijakie, by po chwili uderzyć palącą pikanterią, która bazę sprowadziła do roli słodko dusznego tła.

Lekko dymna gorzkość słabła, mimo że długo starała się utrzymać przy chili. W końcu jednak otulała ją maślaność - im więcej czułam pikanterii, tym sama baza wydawała się uproszczona, słodko-maślana i tylko leciutko palona. Cierpkość walczyła o siebie, acz gorzkawość niemal zupełnie się zredukowała.

Czasem, gdy chili było dużo, na końcu aż trudno było skupiać się na łagodnej bazie, a pikanteria męczyła w gardle i ustach.

Drobinki gryzione na koniec smakowały różnie. Niektóre zaskakująco delikatnie jak na chili, ale wciąż ostro. Inne zaś piekielnie ostro. Pojedyncze małe płatki / kawałki podgryzałam, ale większość wypluwałam.

Po zjedzeniu zostawał różny posmak. Czasem zdominowało go palące, za silne chili, a czasem to duszna słodycz cukru i ni wanilii, ni aromatu waniliowego trochę męczyła. Ją jednak przeplatała lekko palona nuta oraz chili. Często występowało jako ciepłe pieczenie, trochę szczypiące w język, ale nie zbyt agresywnie. Czuć też smak chili, a nie tylko ostrość.

Mam ogromny żal do producenta, że tak beznadziejnie rozlokował dodatek. Parę kostek, gdzie posypki było trochę i średnio dużo, było całkiem ok, bo chili przygłuszało, że czekolada nie była najwyższych lotów i pasowało do słodyczy, a samo nie mordowało. A niestety to kostki z ogromem posypki lub bez niej stanowiły większość. W przypadku kęsów bez posypki, baza męczyła duszną słodyczą i za niską gorzkością. Środek z dużą ilością chili był nie do zjedzenia normalnie przez palącą pikanterię i musiałam zdrapywać i wypluwać część dodatku. Gdyby chociaż chili było równo rozłożone, tabliczka mogłaby mieć 6. Albo przynajmniej gdyby była tańsza, bo tak to Nestle się ceni, a efekt niezbyt "premium".

ocena: 5/10

kupiłam: słowacka stacja benzynowa

cena: jakieś €6-5? (za 80g)

kaloryczność: 545 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: czekolada 98,8% (miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyna sojowa; naturalny aromat waniliowy); pokruszona suszona papryczka chili 1,2%

Econoce 100 % Orzechy Nerkowca i Kokos Krem

Marka Econoce ma idealną gramaturę, więc po tym jak na dobre zakochałam się w Econoce 100 % Migdały i Pistacje Krem, widząc wariant podobny do Orzechownia Miazga orzechowa o smaku Kokosowej Praliny, z nadzieją pomyślałam, że może znajdzie się wygodny zamiennik (bo wspomniany jest mi dosłownie o jakieś 20 gramów za duży, więc na dwa nie podzielę, a się przejadam).

Econoce 100 % Orzechy Nerkowca i Kokos Krem to krem orzechowy 100% z prażonych orzechów nerkowca i kokosa.

Po otwarciu rozszedł się intensywny zapach średnio mocno prażonych orzechów nerkowca. Wiórki kokosowe starały się je dogonić i całkiem nieźle im to szło. W prażeniu rozgościł się motyw wręcz lekko smażono-tłustych, słodkich naleśników. Rzecz jasna nerkowcowo-kokosowych. Ogół był bardzo słodki. Po zlaniu oleju całość nieco złagodniała, zwłaszcza w kwestii prażenia, a mi do głowy przyszły wafelkowo-kokosowe pralinki może i a'la Rafaello, ale w wersji wyidealizowanej i nerkowcowej.

przed i po uporaniu się z olejem

Na wierzchu wydzieliła się średnia ilość oleju. Zlałam, ile się dało, czyli 3,5 łyżeczki. Krem ogólnie nie potrzebował tego tłuszczu, bo i tak był lepki i tłusto-ciągnący, nie suchy.

Mieszając, zetknęłam się z gęstością i miękkością. Krem zawierał sporo małych kawałków i drobinek, a także czarnych punkciko-kawałeczków.

W ustach krem chwilowo jakby nieco gęstniał w konkretny, masywny sposób. Był miękki i kremowy, ale niewątpliwie syty i tłusty. Jego tłustość kojarzyła mi się z puszystymi, tłustymi naleśnikami, polanymi gęstym, lepkim sosem. Rozpływał się powoli, właśnie jakby przechodząc od tej masywności, konkretu, w niemal sosowatość. Miał w sobie coś śmietankowego, śmietankowo-twarożkowego. To skojarzenie podkreślały liczne kawałki - niczym grudkowaty twarożek z wiórkami. Gryziony, okazał się subtelnie chrupkawo-trzeszczący. To był w zasadzie gładkawy krem z kawałeczkami i wiórkami, nie odebrałam go jako twór miazgowy. Jakbym miała klasyfikować, to takie "subtelne crunchy". Czasem te kawałki aż prosiły się, by zacząć je podgryzać wcześniej, nim jeszcze baza zupełnie się rozpłynie. Czasem im ulegałam - wtedy masa dawała się poznać jako chrupko-trzeszcząco-skrzypiąca.

Kawałeczki i drobinki gryzłam, gdy pasta się już rozpłynęła. Znalazły się tam podrobione, posiekane wiórki i drobinki wiórków, które mocno trzeszczały oraz kawałki kokosa. Małe, średnie i - jak na kokosa - całkiem spore. Te miały chrupiącą strukturę. Część była krucha i średnio twarda, część twarda, a parę kamiennie twarda.

W smaku pierwsza uderzyła naturalna słodycz nerkowców. Dały się poznać jako łagodne z charakteru, ale wyraziste, gdy chodzi o wyczuwalność. Początkowo na prażenie w zasadzie nie zwracało się uwagi.

Nerkowce gonił bowiem kokos. Równie bardzo słodki w naturalny sposób kokos przedstawił się jako wiórki kokosowe i... kokosowy twarożek? Twarożek z wiórkami, za sprawą którego pojawiła się niemal mleczny akcent.

Delikatnie prażona nuta w tym czasie zasugerowała mieszankę nerkowców i arachidów, ale ta iluzoryczna arachidowość zaraz znikała.

Słodycz wzrosła do wysokiego poziomu bez najmniejszych trudności i nagle wyraźniej zaznaczyło się prażenie. Orzechy nerkowca zaserwowały mi cienkie naleśniki, wysmażone na brzegach na chrupko. Naleśniki tłuste i słodkie, nerkowcowe, z mąki nerkowcowej, ale... skrywające słodkie, kokosowe nadzienie twarożkowe. Prażone nerkowce przy tym wysoce słodkim kokosie czasem próbowały jawić się jako te bardziej zachowawcze w kwestii słodyczy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach średnio mocne prażenie znów zaczęło się jakby nieco chować w słodyczy, i jakby od środka ją podkreślać, a ja pomyślałam o nerkowcowej pralinie. To nerkowce cały czas dominowały. Odtąd słodkie, pralinowo mleczno-maślane realia wydawały się im właśnie zawdzięczać swoje istnienie. Kokos był jedynie dodatkiem, który pralinowe skojarzenie pielęgnował.

Czasem dodatkiem bardzo znaczącym. Od drobinek i kawałków nakręcał się smak wiórków kokosowych, ale... ku mojemu zaskoczeniu, także prażenia. Nie musiałam ich nawet gryźć, ale gryzienie oczywiście te nuty potęgowało. Czasem w oddali przemknęło przy nich liche skojarzenie z kokosowym wafelkiem.

Gryzione kawałki faktycznie były w większości kokosem. Co drobniejsze i trzeszczące smakowało wyraźnie wiórkowo, natomiast twardo-chrupkie kawałki zaskakiwały słodyczą. Wręcz słodziuteńkością, podkreśloną prażeniem. Wśród kawałków zaplątało się chyba tylko kilka drobinek nerkowców, więc końcówka należała do kokosa.

Po zjedzeniu został posmak prażonych, naturalnie słodkich orzechów nerkowca i echo słodkich wiórków kokosowych. Jedne i drugie były naturalnie słodkie, a do tego... chyba napędzały się wzajemnie.

Krem był bardzo smaczny. Jednak przy całej mojej miłości do nerkowców, w tego typu kremie bardziej odpowiada mi bardziej zrównany, wyważony smak nerkowców i kokosa. Nerkowce z dodatkiem kokosa były boskie, ale nie aż tak jak boski jest ich duet w Orzechownia Miazga orzechowa o smaku Kokosowej Praliny. Kremy ogólnie były trochę podobne. Wizja nerkowcowych naleśników z kokosowym twarożkiem i tu się pojawiła, acz z nieco innym towarzystwem. Kokos w dziś przedstawianym wyszedł bardziej wiórkowo i prażono niż miazgowo jak w podlinkowanym.

ocena: 9/10

kupiłam: Rossmann

cena: 19,99 zł (za 175g)

kaloryczność: 623 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: 80% orzech nerkowca, 20% kokos

Cacao Crudo Modern Pleasure Dark 90 % / Fondente 90 % ciemna surowa z Peru

Po zjedzeniu wszystkich Cacao Crudo z dodatkami, jakie kupiłam, przyszła wreszcie pora czyste ciemne. Uznałam, że zacznę z przytupem, od najwyższej zawartości kakao. Nie byle jakiego, a surowego Criollo, które nigdy nie są przetwarzane w temperaturze powyżej 42°C. Do tego klasyczny proces prażenia ziaren kakaowych w ich przypadku zastępuje się powolnym suszeniem w atmosferze ochronnej.

Trochę tylko żałowałam, że posłodzono ją czymś tak bardzo intensywnym jak cukier kokosowy. O ile w wersjach z dodatkami to pracowało, w przypadku czystych mogło za bardzo zagłuszać nuty. Acz może akurat niekoniecznie w dziś przedstawianej - wszak tak niewiele... No, trzeba było sprawdzić.

Cacao Crudo Modern Pleasure Dark 90 % / Fondente 90 % to ciemna czekolada o zawartości 90 % surowego kakao Criollo z Peru, z Amazonii.

Po otwarciu uderzył mnie intensywny zapach ziemi i nibsów kakaowych nasączonych czy choćby macerowanych w czerwonym, wytrawnym winie. Ziemia przechodziła w błoto i zbutwiałe drewno, obiecujące ciężkość i powagę. Obok stanęła dość wysoka, wręcz ciężka słodycz melasy, której towarzyszyło zaskakująco dużo rześkości. Ta ostatnia połączyła w sobie kwiaty i wodę, letni deszczyk. W rześkości pojawiły się też owoce soczyście-kwaskawe, a jednocześnie słodkie w sposób kojarzący się z owocowymi lodami wodnymi dla dzieci. Pomyślałam o czarnej porzeczce, odrobinie malin i jakiś leśnych owocach - nic jednoznacznego, raczej cały miks. Owoce te zupełnie odcięły się od czerwonego wina, będąc dla odmiany bardzo lekkimi. 

Twarda tabliczka w dotyku zdawała się łączyć tłustość i lekką pylistość. Trzaskała średnio głośno i głucho. Przy łamaniu wydawała się trochę krucha, ale też kryła w sobie obietnicę zmięknięcia.

W ustach długo starała się zachować kształt, ale twardość szybko porzucała. Była dość ciężka i maziście tłusta, trochę oleista. Upuściła delikatną, nieco ściągającą soczystość. Przewinęła się w niej też marginalna pylistość, ale z czasem zniknęła w tłustej i coraz bardziej wodnistej toni. Czekolada pozostawiała po sobie trochę taninowe ściągnięcie oraz jakby rześko-soczystą suchość (?). Na całą tabliczkę trafiły mi się jakieś trzy-cztery drobinki niedomielonego kakao.

W smaku przywitała mnie delikatna, łagodnie palona słodycz karmelu. Po chwili jakby podpłynęła pod  nią woda. Trochę ją jakby jeszcze złagodziła, trochę rozrzedziła, rozmyła - nie tylko nasilenie, ale też smak, wydźwięk.

W oddali subtelnie zaznaczyły się ziemiste, soczyste nibsy (kruszone kakao). 

Z drugiej jednak strony słodycz zaraz na tę wodnistość zareagowała oporem. Mignęła mi wręcz melasa, ale równie szybko stanęła pod znakiem zapytania, mimo że słodycz ewidentnie zbuntowała się i zaczęła rosnąć. Nie jednak przez palony motyw - ten trochę się oddalał. Był, ale nie na pierwszym planie. Na ten wkroczyła słodycz o charakterze wodniście-kwiatowym - tak sobie z wodą poradziła! Pomyślałam o mokrych - może zroszonych, albo zmoczonych mżawką - białych kwiatach.

Karmelowo-melasowa nutka podpowiedziała paloność gorzkości. Gorzkość wkroczyła powoli i choć przez chwilę też wydała mi się lekko palona, nie zdecydowała się na palony wydźwięk. Na przód wysunęła charakterne zbutwiałe drewno. Ono przez moment miało w sobie coś ciepłego, może wręcz dusznego, ale po chwili i tu na znaczeniu wzrosła wilgotna, jakby zawilgocona nuta.

Oczami wyobraźni zobaczyłam ziemię i bagno. Właśnie tam zalegało to drewno. Ziemia, bagno wyszły na prowadzenie. Lekko palony akcent, który odłączył się od słodyczy mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przez moment dopowiedział tu palenisko-ognisko tylko co zagaszone wiadrem wody.

Pokazał się dym, ale jakby właśnie związany przez to z wodą. Dym cierpki i... cierpkość obudził zgoła inną.

Poczułam subtelne cierpko-taninowe ciężkie wytrawne wino czerwone.

Wino zaczęło mieszać się z rześkością kwiatów. Robiły, co mogły, by nadać mu lekkości i może nawet słodyczy? Nie do końca mu się to udało, bo wino po prostu cofnęło się... Acz tu wkroczyły kwaskawo-słodkie owocowo-wodne lody porzeczkowe (pomyślałam dokładniej o Kolorkach Algidy sprzed lat). Owoce ogólnie wielkiej roli nie odegrały, ale były wyraźne. Porzeczkowo-jakieś, bo za czarnymi porzeczkami stanęła mieszanka owoców leśnych, możliwe że w tym trochę malin. Ich kwasek mógł być podkręcony lekko cytryną, jednak ogólnie nie był wysoki, bo jak na takowe lody przystało, były jednocześnie słodkie.

Owoce jednak długo się nie utrzymały. Słodycz wróciła do palonego charakteru karmelu i... po tej owocowej części poszła jeszcze dalej, stając się melasą, a gorzkość... Jakby te bardziej rześkie tony zasnuła dymem.

To wykorzystała bagnista ziemia i zaczęła współpracować z czerwonym winem. Końcowo zeszły się w jedno, serwując mi wyraziste nibsy kakaowe nasączone czerwonym, taninowym winem. Sobą zagłuszyły nawet ziemię.

Po zjedzeniu został posmak nibsów kakaowych w czerwonym, wytrawnym winie oraz kontrastowe niesamowicie rześkie poczucie. Wiązało się z białymi kwiatami, które wprowadziły słodycz. Pod tą podpiął się melasowy, już nie taki lekki, karmel. Czułam też cierpko-kwaskawe owoce, głównie czarne porzeczki, bagnistą ziemię oraz echo dymu.

Czekolada była smaczna, choć w moim odczuciu zbyt kontrastowa. Ciężkie taniny, czerwone wytrawne wino, bagno, ziemia i nibsy byłyby cudowne, jednak ta cała rześkość i dużo wody obok mi nie leżały. Kwiaty, słodko-kwaśne lody owocowo-wodne mogłyby jakoś inaczej zagrać. Bez tego dziwnego wodnistego orzeźwienia - tu obwiniam cukier kokosowy, obstawiam, że z trzcinowym byłoby lepiej. Nuty czarnych porzeczek, owoców leśnych i chyba cytryny, ani nawet wino, o dziwo nie przełożyły się jednak na wysoką kwasowość. Było słodko, było gorzko, ale choć intensywnie, to jeszcze nie aż tak siekierowo jak można by się spodziewać po surowej 90tce. Słodycz z kolei choć teoretycznie niska, wiele miała do powiedzenia.

ocena: 8/10
kupiłam: brainmarket.pl
cena: 13,80 zł (za 50g)

kaloryczność: 587 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa z nieprażonych ziaren kakao, zagęszczony sok z kwiatów kokosa

(Netto) Premieur 70 % Kakao Czekolada Gorzka Z Kawałkami Malin ciemna z malinami

Pogoda w górach w tym roku nie rozpieszczała. Ciągle lało i grzmiało, więc się w nie nie pchałam, ale bardzo tęskniłam. Już, już w pewnym upatrzonym przeze mnie regionie miało nie padać, już się z kimś na tatrzański szlak umówiłam, gdy nagle dzień przed prognozy i tam się pogorszyły. Padł jednak pomysł, by chociaż na Babią Górę się wybrać. Uznałam, że z chęcią się przejdę z Krowiarek - ostatnio właśnie tak szłam, jednak wtedy była zima, a wiadomo, że latem wszystko wygląda inaczej. Czekoladę wybrałam... dość bezpieczną. Poszłam czerwonym szlakiem, a od parkingu towarzyszyła mi... mżawka. Gdy wyszłam z lasu, w dodatku widoki zaczęły zakrywać chmury. Widząc już, że na szczycie warunki mogą być tylko gorsze, za czekoladę wzięłam się pod Babią, niedługo po Gówniaku, na przyjemnych skałach. Zaraz jednak i stamtąd mnie wietrzysko pogoniło (dobrze, że zdążyłam porobić zdjęcia czekoladzie).

(Netto) Premieur 70 % Kakao Czekolada Gorzka Z Kawałkami Malin to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao z kawałkami liofilizowanych malin; marki własnej Netto.

Po otwarciu przywitał mnie zapach kwaskawych malin oraz mocno palonej, gorzkiej czekolady o niby prostej, acz wzbogaconej o wanilię, przyjemnie niskiej słodyczy. Maliny trochę dominowały, szczycąc się swoim liofilizowanym charakterem. Zdawały się jednak podłapywać też słodycz, siląc się na... wydźwięk świeżych malin?

Trochę się zdziwiłam, że maliny wystąpiły jako posypka na spodzie, nie zaś wtopione kawałki. Nie dodano ich za wiele, a w dodatku były nawet nie kawałkami, a cienkimi, delikatnymi płatkami. Niektóre były słabiej, inne mocniej zatopione, jednak wszystkie porządnie się trzymały. Tabliczka podczas łamania przypominała twardą skałę, która głośno trzaskała.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, długo zachowując zbity kształt i łącząc mazistość z lepkością. Zmieniała się jakby w miękką, aksamitną grudkę kremu. Tłustość wydawała się znikoma, a całość miała w sobie coś w porywach suchawego. Sporadycznie konsystencję urozmaicała leciutka soczystość, z czasem rozchodząca się od kawałków malin, które starały się jak najdłużej pozostać zatopione w czekoladowej mazi. Trochę nasiąkały i wydawały się częściowo rozpuszczać.

Kiedy na próbę pogryzłam maliny obok czekolady, były suchsze i twardawo-trzeszczące, a sama czekolada wydawała się ulepkowata, więc wolałam gryźć je na koniec.

Na końcu miałam wrażenie, że część malin zniknęła, rozpuściła się wraz z czekoladą. To, co zostało było miękkie i farfoclowe. Raz po raz trafiały się pojedyncze pestki. 

W smaku najpierw pojawiła się mocno palona gorzkość, do której podkradła się soczystość i słodycz. Gdy w kęsie akurat zaplatał się kawałek maliny, ta zaraz subtelnie dawała o sobie znać.

Słodycz rosła leniwie i delikatnie, pokazując swój prosty charakter. Choć czuć biały cukier, nie męczył, wydawał się bardzo zachowawczy. Po chwili doleciał do niego waniliowy motyw. Miał sporo do powiedzenia, ale też nie narzucał się.

Gorzkość wyszła bardziej władczo, acz też nie siekierowo. Wydawała się spokojna i coraz bardziej palona. Chwilami wręcz węgielna? Raz po raz przyszło mi do głowy palenisko zrobione na ziemi, z akcentem tejże. Gorzkość ogólnie cały czas trochę rosła.

Gdy próbowałam samej czekolady, nie czuć w niej dodatku. Jej słodycz za to wydawała się trochę bardziej... zmierzać w kierunku waniliowego karmelu? Acz wyraźnie do karmelu nigdy nie docierała.

W kęsach z malinami, owszem, czuć dodatek. Podkradały się do słodyczy i zmieniały jej wydźwięk na owocową. Dokładniej na malinową, ale nie tylko, bo przy malinach zaznaczyło się echo owoców leśnych. Z czasem dokładały do kompozycji też leciutki, kwaskawy element malin ewidentnie liofilizowanych.

Gdy spróbowałam je gryźć nieco wcześniej, obok czekolady smakowały czasem nijako, czasem wyraźnie kwaśno malinowo, zaś sama czekolada wydawała się nieco palono-mdła. Zdecydowanie wolałam więc zostawiać je na koniec.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa waniliowość wydawała się wychodzić przed cukier, acz i tak utrzymała prosty, nieszlachetny klimat. Nie była jednak silna - ogólnie poziom słodyczy nie wychodził ponad średniość. Waniliowa nuta wydawała się słabsza w przypadku kęsów z malinami.

Dość często baza przejawiała palono kawowe skłonności. Maliny trochę odciągały od smaku ziaren kawy uwagę, ale te walczyły o siebie.

Palony wątek z czasem lekko urozmaicało owocowe echo, ewidentnie niezwiązane z dodatkiem. Słodko-wodniste maliny i niejednoznaczne, cierpkawe owoce leśne zaznaczyły swoją obecność w tle. 

Kwaskawe, liofilizowane maliny - niegryzione - podkreślały ten owocowy akcent, a czasem odciągały od niego uwagę. Dużo zależało też od ułożenia kawałka w ustach (gdy maliną do podniebienia, podkreślała, gdy maliną do języka, zagłuszała) i od ilości kawałków malin. I czasem... Owoce robiły się trochę kompotowe (do głowy przyszedł mi kompot z suszonych malin - abstrakcyjne wyobrażenie) i jakby... przykryte lekką słodyczą? Ogólnie w kompozycji nie znaczyły za wiele, pozostawały delikatnym dodatkiem.

 Gorzkość osiągnęła wysoki poziom, jednak obok pojawiła się też drobna maślaność. Do głowy przyszedł mi rondel z rozpuszczaną z masłem czekoladą. Maliny chyba nieco podkreślały maślaność. Słodycz na końcówce wzrosła, wchodząc z nimi w sojusz jako ten kompot z suszonych malin...

By zaskoczyć po zniknięciu czekolady. Maliny gryzione na końcu okazały się bardziej kwaskawe. Nie wszystkie były jednak wyraziste. Niektóre wyszły wręcz nijako. Pestki wnosiły swój specyficzny akcent.

Po zjedzeniu został posmak kwaskawych liofilizowanych malin i lekko słodkiej w prosty sposób, mocno palonej czekolady. Przywoziła na myśl dym i węgiel.

Czekolada była smaczna, ale mam do niej zastrzeżenia. Jak na czekoladę z malinami, malin w niej poskąpiono. Sporo fragmentów bez, a tam, gdzie akurat kawałek się trafił, okazywał się drobny i pobrzmiewał jako jedna z nut. Sama baza o tak mocno palonej gorzkości, mimo że miała owocowe akcenty, wyszła do tych malin nieco przyciężko. Niska słodycz na plus, ale i ona zdawała się za bardzo te delikatne maliny przysłaniać. To smaczna czekolada, ale niesatysfakcjonująca pod względem malin.

ocena: 8/10

kupiłam: ojciec kupił w Netto

cena: 10,99 zł

kaloryczność: 539 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, maliny liofilizowane 1,5%, emulgator: lecytyny sojowe, ekstrakt z wanilii

SOL Dark Chocolate Madagascar 75 % ciemna z Madagaskaru

Nie każdego dnia mam ochotę na czekolady z madagaskarskiego kakao, jednak jak mnie już najdzie, w zasadzie żaden inny region nie jest w stanie zastąpić Madagaskaru. O marce Sol jakoś trochę mi się zapomniało... To znaczy pamiętałam, że mam jeszcze kilka ich tabliczek, ale bez żadnego powodu odkładałam je w czasie. Wiecznie były jakie inne. Aż tu nagle na tę po prostu mnie naszło. O czekoladzie nie wiedziałam kompletnie nic. Od producenta nie miałam żadnego opisu, więc czekała mnie niespodzianka. Raz, że smakowa, a dwa, że z tego, co się zorientowałam, mają różnie wyglądające tabliczki - wzory nie wiązały się z pochodzenie kakao. 

SOL Dark Chocolate Madagascar 75% to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao z Madagaskaru.

Po otwarciu poczułam intensywny, niemal przenikliwy zapach winnego octu balsamicznego, który mieszał się z kwaśnymi, niemal kwachowatymi jeżynami i kwaśno-gnilnymi wiśniami. Za tymi zaznaczyła się poważna, też lekko gnilna, wilgotna ziemia. Kwaśności dokładały jeszcze cytrusy z kolei w jakby trochę alkoholowym wydaniu. Wszystko to - mimo przewagi kwasowości - wykazywało też dość wysoką słodycz, przywodzącą na myśl żółtka ubijane z cukrem trzcinowym, taki nieco bardziej karmelowy kogel-mogel. W trakcie degustacji - acz może za sprawą smaku - przyszły mi do głowy jeszcze jajeczne biszkopty.

Pylista, twarda tabliczka podczas łamania trzaskała dosadnie, utwierdzając mnie przy tym, iż mam do czynienia z naprawdę masywną sztuką.

W ustach czekolada rozpływała się kremowo i średnio wolno. Początkowo dała się poznać ze śmietankowo-maślano tłustej strony, jednak z czasem tłustość nie wydawała się aż tak jawna. Kremowości za to nie brakowało. Rozchodziła się maziście, rozkręcając się w soczystym kierunku. Z czasem soczystość zaczęła się robić trochę cierpka, a końcówka wręcz cierpko-taninowa. I tak aż czekolada zniknęła bardzo soczyście, zostawiając poczucie ściągnięcia.

W smaku przywitała mnie jajeczno-maślana, łagodna słodycz. Pomyślałam o słodkich w szlachetniejszy sposób biszkoptach. Biszkoptach mocno jajecznych.

W tle przemknęła niemal nieuchwytna kwaskawa nutka, acz zaraz zwątpiłam, że w ogóle tam jakaś była.

Jajka z cukrem zaserwowały mi szlachetniejszego kogla-mogla, zrobionego z cukrem trzcinowym. Przewinęła się bowiem lekka karmelowość. Palony wątek cały czas wiązał się ze słodyczą.

Z tła za to zaczęła dobijać się kwaśność - niby owocowa, ale też o trochę kwachowatych zapędach. Ogólnie kompozycja wcale nie była bardzo kwasowa, po prostu niektóre nuty czasem przybierały trochę taki wydźwięk. Maślaność starała się jak mogła opóźniać i łagodzić kwaśność, jednak udawało jej się tylko do pewnego momentu.

Jajeczne biszkopty zrobiły się nasączone jakimś kwaskawo-słodkim alkoholem wiśniowym - pomyślałam konkretniej o cherry, potem zaś ogólnie o jakimś likierze z czerwonych owoców. Przede wszystkim z wiśni, ale chyba podkręconych czerwonymi porzeczkami i niewykluczone, że też cytryną.

W zestawieniu z tym wszystkim karmelowo-likierowa słodycz zdawała się trochę peszyć i odpuszczać.

Po cherry wkradł się jeszcze bardziej cierpki, dosadny kwasek niedojrzałych czerwonych owoców. Do głowy przyszły mi owoce niedojrzałe, a zarazem starawe - jakby już skwaśniałe jeżyny i trochę nadgniłe jasne wiśnie. Acz trochę pewnej owocowej świeżości - jakby nie patrzeć - tu uświadczyłam.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zrobiła się bardzo niska, ale za nic nie zamierzała wypaść z kompozycji zupełnie. Darowała sobie jednak likierowość i wróciła do karmelowego motywu po prostu. Ten zdawał się pobrzmiewać tu i tam przez większość występu.

Słodycz dopraszała się wśród czerwonych porzeczek i wiśni o trochę... kompotowo-dżemowy motyw? Te zgodziły się ewentualnie na kwaskawą nalewkę owocową.

Za nalewkowo-gnilnymi wiśniami pojawiła się wilgotna, też nieco gnilna czarna ziemia. Ziemia wiązała się z lekką goryczką, co zahamowało też drobne, kwachowate skłonności. Starała się naprowadzić owoce na po prostu kwaśność.

Czerwone owoce, głównie wiśnie, zaczęła przeplatać cytryna i ogólnie cytrusy. Przywołały trochę egzotyki, a ja pomyślałam o kwaśnym soku, wyciskanym z kumkwatu. Leciuteńka słodycz jego skórki bardzo, bardzo nieśmiało o sobie przypomniała, ale... w sumie trudno ją uchwycić. 

Część owoców - te cytrusowe - poszły w kierunku kwaskawego, a zarazem słodkiego białego wina. Pomogła mu trochę karmelowa nuta, tak bardzo różna od kwaśności, że choć niska, to wyraźnie wyczuwalna.

Słodycz na końcówce trochę się wyłoniła na zasadzie kontrastu - raz po raz zdarzyło jej się i w tym momencie zrobić aluzje do cukru trzcinowego ubijanego z żółtkiem... może ajerkoniaku? Ale głównie w strefie słodkiej czułam jednak karmel. Biszkopty karmelowe? 

Wiśnie jednak uparcie zawracały do kwachowatego wydźwięku i końcowo zmieniły się w winny ocet balsamiczny. Taki ciężki, z kolei z wina czerwonego, kwasowo-wytrawny. 

Po zjedzeniu został posmak białego wina oraz wiśni wymieszanych z jeżynami. Jedne i drugie miały kwaśny charakter, przechodzący trochę w ocet winny. Kwaśność podtrzymywały też cytrusy, z przewagą cytryny. Mimo wszystko i słodyczy nie brakowało. Wyraźnie wrócił kogel-mogel.

Czekolada była bardzo niecodzienna i intensywna. Dla mnie trochę za kwasowato-octowa, przez co słodycz też dość dobitnie się zarysowała, mimo że była niska, ale ogólnie całościowo bardzo smaczna. Niska słodycz kogla mogla i karmelu, trochę likierowa, a także nienachalna gorzkość i ziemistość oddały pole do popisu kwasowatym jeżynom, wiśniom, cytrynie, octowi winnemu i białemu winu. Te świetnie czuły się w swoim towarzystwie, uzupełniając się i wymieniając.

ocena: 8/10

kupiłam: sol_chocolate na Instagramie

cena: 250 UAH (około 24 zł; za 70g)

kaloryczność: 592,65 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy