Prawdziwe Kakao Czekolada Rzemieślnicza Gorzka Złoto Majów ciemna 65 % z Peru

Na firmę Prawdziwe Kakao natknęłam się przypadkiem, bo gdy wracałam z jednej indyjskiej knajpy przy krakowskim Rynku Głównym, kątem oka dostrzegłam pijalnię kakao. Nie pijam kakao, ale jakoś tak uśmiechnęłam się na ten widok, że miło, że powstają takie miejsca, a nazwa zapisała mi się w głowie. Wróciwszy do domu, po paru dniach trochę pogooglałam. Coś mi mówiło, że może i czekolady tam znajdę. I oto proszę bardzo! Mieli też swoją tabliczkę czekolady. Napisałam maila z zapytaniem o mini współpracę, a po miesiącu otrzymałam pozytywną odpowiedź. Za czekoladę jestem bardzo wdzięczna i mimo że zawartość kakao była dość niska jak dla mnie, liczyłam na zacną degustację.

Prawdziwe Kakao Czekolada Rzemieślnicza Gorzka Złoto Majów to ciemna czekolada o zawartości 65 % kakao (miazga 60% + tłuszcz kakaowy 5%) Criollo z Peru, z manufaktury Michała Depty.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach wiśni przeplecionej ciężką cytrusowością złożoną ze skórek cytryny i pomarańczy. Raczej świeżych skórek, choć próbowała się do nich podkraść kandyzowano-cukrowa nutka. Ogół był znacząco słodki, ale nie w cukrowy sposób, a jakby od słodkiego cynamonu cejlońskiego w naprawdę pokaźnej ilości. Cynamonu o naturalnie cytrusowej nucie. Kwaśność wiązała się głównie z wiśnią, ale zahaczała też o pewną kiszonkową wytrawność - raz po raz moje myśli błądziły koło kapusty kiszonej, ale to nie była zupełnie ona. Kwasek wprowadził też pewną mleczność - jakby mleko zsiadłe? Mieszało się to z łagodniejszym, maślanym motywem. Co nie znaczy, że było łagodnie, bo też sporo ziemi i dymu czuć, zapewniających gorzkość.

Tabliczka wyglądała na tłusto-pylistą, acz w dotyku wydawała się po prostu  tłusta. Przy łamaniu trzaskała niezbyt głośno, a i mimo grubości, nie była wyjątkowo, a zwyczajnie twarda.

W ustach rozpływała się w tempie średnim, maziście i tłusto. Kształt zachowywała dość długo, kojarząc się przy tym z grudką masła, które obudowywała pylistość. Trochę jak tłuste trufle w kakaowym pyłku. Mimo maślaności, czekolada nie była jednak gładka, a lekko chropowata. Z czasem mazistość  rozrzedzała soczystość. Cały czas było tłusto, a pod koniec trochę taninowo cierpko.

W smaku pierwsza rozeszła się bardzo osłodzona wiśnia. Jak się po chwili okazało, przesłodzony kompot wiśniowy i owoce z dna dzbanka. Czuć tu wyraźnie proste docukrzenie owocu. Kompot, dżem... zdobył się jednak też na kwaśność.

Swą obecność zaznaczył gorzko-cierpki dym, acz ogólną gorzkość niemal od razu trochę złagodził maślany wątek.

Maślaność trzymała się na razie tyłów, pozwalając owocom na rozwój. Do wiśniowego wątku dołączyły cytrusy: głównie skórka z cytryny. Chyba towarzyszyła jej skórka pomarańczy. Wydawały się świeże, acz nie kłóciłabym się, że w kompozycji nie znalazło się też trochę kandyzowanych skórek. Słodycz jednak nie była czysto kandyzowana. A jako że niewątpliwie związana z cytrusowymi skórkami, do głowy przyszedł mi kumkwat o słodziutkiej jak mandarynki skórce.

Po paru chwilach z cytryny polał się też sok. Kumkwat też upuścił kwaśny sok (w sumie podobny do cytryny). Kwaśny, wyrazisty - przeciął wszystko i na chwilę wciągnął w siebie wiśnie, by potem przysłonić je zupełnie. Cytryna jak się pokazała, tak nagle zaczęła znacząco słabnąć. Utrzymywała się wprawdzie do końca, ale w wersji łagodniejszej i słodszej, trochę kwaśnej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa dymna nuta zaczęła mieszać się z wątkiem kremu "ganache" czekoladowego, zrobionego z czekolady o wysokiej zawartości kakao, ale wkomponowanego w jakiś słodki deser, pralinki. Czuć więc moc i charakter kakao, ale jakby wpisane w coraz cięższo słodkie realia.

Czasem, bardzo w oddali, deser wzbogacał się o cierpko-słodkie wiśnie... i próbowało przy nich zaznaczyć się coś kwaskawo-wytrawnie kiszonkowego (bigos ze śliwko-wiśnią i cukrem?!), ale naprawdę trudno to uchwycić.

Z tego motywu ganaszu, ciemnoczekoladowych czekoladek wysokiej jakości próbowała wyrwać się ziemia... Ziemia rozgrzana, gorąca i... pikantna? Nagle poczułam sporo cynamonu. Oto dominować zaczął ganasz kakaowo-czekoladowo-cynamonowy.

Słodycz rosła, ale nie jakoś mocno. Zarówno ją, jak i gorzkość, coraz bardziej tonowała maślana nuta. Do masła dołączyło zsiadłe mleko, cierpkawy nabiał ogólnie - ten splot kontynuował kwasek po owocach. Był wprawdzie osłabiony, ale obecny. Osłabiona cytryna przeszła w motyw bardzo słodkiego ciasta... może blondie cytrynowego? Takiego cytrynowego, ale w sumie niekwaśnego, a ciężko słodkiego. Może z kandyzowaną skórką cytryny? Wyobraziłam sobie też zacukrzony kompot cytrynowy.

Słodycz i do cynamonu się dobrała, kierując moje myśli ku cynamonkom, ale w wersji wzbogaconej o owoce - o wiśnie? Albo po prostu zrobione z cynamonem cejlońskim, który sam w sobie potrafi smakować cytrusowo rześko. Na pewno z przesadzoną ilością lukru na wierzchu. Może cytrynowego?

W gorzkawym, kakaowo-cynamonowym ganaszu kryła się drobna wytrawność i sporo cierpkości. Dym wychylał się trochę zza tego słodko-kakaowego wątku. On właśnie końcowo przełożył się na luźną myśl o jakiejś goryczkowatej ziołowej herbacie z cynamonem, sporą ilością cukru i plastrem cytryny. Ziemi... musiałam się doszukiwać, acz chyba i ona tam była.

Po zjedzeniu został posmak cytryny na słodko, tonowanej wysoką, prostą i trochę wręcz kandyzowaną słodyczą oraz maślano-mlecznym motywem. Nie brakowało jednak też ciepła, pikanterii - tu jednak trudniej o jednoznaczność. Dym, cynamon i trochę ziemi zdawały się zatapiać w tłustych czekoladkach z jeszcze tłustszym kremem ganache.

Czekolada nie chwyciła mnie. Miałam wrażenie, że smakowite nuty za bardzo wygłaskał tu prosty cukier i tłuszcz. Mimo to, nie było bardzo za słodko, co się chwali przy tej zawartości kakao i użytym cukrze. Maślano-mleczne nuty i niemal kandyzowano-kompotowe, przecukrzone akcenty przeszkadzały soczyście kwaśnej cytrynie, wspartej pomarańczą, wiśniowym akcentom i cynamonowi. Trochę jakby kwaśność bardzo chciała przebić się przez ciężką słodycz, ale nie była w stanie. Ziemia ledwo się wychylała. Na więcej pozwolił sobie dym, acz i on wyszedł jakoś nazbyt uładzony.

ocena: 7/10

kupiłam: dostałam od prawdziwekakao.pl

cena: jak wyżej, ale cena to 33 za 70g)

kaloryczność: 552 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier

Jaskólskich Pasieka Surowy Miód Cząbrowy 2025

Ostatnio, jeszcze przed zamówieniem Nadbużańska Pasieka Wędrowna Miód Gryczany nektarowy  czułam już, że miody mi przeszły. Są mi potrzebne tylko zimą do masy makowej, ale to też - wtedy nie musi to być miód z najwyższej półki. Mama jednak ma jeszcze strzały, że zjadłaby jakiś dobry, spróbowała inny itd. Na miód cząbrowy jednak nie wpadłyśmy. O istnieniu takiego dowiedziałam się dopiero otwierając przesyłkę. No tak, w końcu zioła też kwitną i nektarują. O innych ziołowych miodach słyszałam (i np. Sądecki Bartnik Miód kolendrowy jadłam). Z tym, że... sam cząber jakoś z niczym mi się nie kojarzy (wiem, że jest taka roślina, ale nie znam jej, nie próbowałam). Dziś prezentowany dostałam jako gratis od sklepu Miód Dobry! i dopiero zaczęłam czytać, "z czym go zjeść". Jak się okazało, to wręcz unikat, czasem określany "polską manuką". Stąd taki prezent uważam za jeszcze milszą rzecz! Pochodzi z pasieki z tradycjami, które kontynuuje najmłodszy przedstawiciel rodu, z Kujaw. Tam właśnie uprawia się cząber - roślinę ogólnie rzadko w Polsce uprawianą. Zbiór późny, acz jako że ze znaczącą zawartością wody, nie krystalizuję się za łatwo. Jego smak opisano jako bardzo intensywny. Byłam więc bardzo, bardzo ciekawa. I ponoć nie tylko ja, bo miody cząbrowe z Jaskólskich Pasieki ponoć w tym roku niemal od razu się sprzedały. A dotąd zwykle jeździły do Szwecji. Naprawdę, bardzo miło jest dostać i poznać taki rarytas!

Jaskólskich Pasieka Surowy Miód Cząbrowy 2025 to cząbrowy miód nektarowy z Kujaw, ze zbioru z roku 2025, u mnie jako próbka w słoiczku 48g.

Po odkręceniu poczułam wyrazistą słodycz o pikantnym charakterze. Słodycz wciąż w pewien sposób jawiła mi się jako nieco wręcz słodziusia, jak często w przypadku jasnych miodów, ale miałam wrażenie, jakby taki przeciętnie słodziusi miód w tym przypadku przyprawiono nieokreślonym, trochę korzennymi ziołami.

Miód oczywiście był bardzo lepiący, ale też przyjemnie jak na miód gęsty. Mój był półpłynny, zaczął się krystalizować. Jako że takich nie lubię, rozpuściłam (oczywiście w kąpieli wodnej, pilnując, by nie przegrzać). Formował się w stożek podczas lania z łyżeczki, acz jego kropla tworzyła niezbyt kształtną, słabą kulkę.

W ustach miód wydał mi się jakby wręcz pełny, gęstawy jak na miód. Nawet po tym, jak go rozpuściłam. Zrobił się płynny, ale o pewnej gęstości nie zapomniał.

W smaku pierwszą poczułam delikatną słodycz. Zaskakująco jak na miód delikatną, oddającą kwiaty. Pomyślałam o miodach wielokwiatowych, ale w wersji mniej słodkiej. Takiej, w której słodycz żywo dopiero narasta.

Słodycz rosła dość szybko, ale wcale nie tak mocno. Przemknęła lekka pikanteria, coś zaczęło drapać w gardle. Pomyślałam, że to kwiatowa słodycz tak drastycznie podskoczyła, ale nagle odkryłam, że w gardle rozbrzmiała pikanteria. Przyszedł mi do głowy pieprz... acz jakby cynamonowy. Była to cynamonowo-pieprzna nuta jakby zatopiona w niemal słodziusich, słodziuteńkich na wydźwięk realiach. Pomyślałam o ziołowo-kwiatowym, rześkim, ale ostrym pieprzu, który dominował w jakiejś całej korzennej mieszance. Za słodyczą zatańczyły jakby ciepło korzenne przyprawy i zioła - nieokreślone, ale bez wątpienia lekko ostre. Ostre w słodki sposób. Ta charakterniejsza słodycz stanęła jakby obok tej zwyklejszej, jasno miodowo-kwiatowej. Na końcówce słodycz wydała mi się jedynie wysokawa.

Po zjedzeniu został posmak słodziusiego, jasnego miodu i kontrastowa do niego pikanteria pieprzo-cynamonu. Czuć go wręcz w gardle. W posmaku jawił się jako pieprz bardziej złożony, nie taki oczywisty (może cząber, którego smaku nie znam). W gardle czułam trochę efekt porównywalny do tego, jak na języku zaznacza się lukrecja.

Bardzo ciekawy miód. Podobała mi się ta niska słodycz i pikanteria, a także kontrast słodziuteńkości i pieprzności. Nie aż tak, bym miała kupić w tej cenie, ale bardzo cieszę się, że spróbowałam.

Pomyślałam, że najlepszym otoczeniem do wczucia się w ten miód będzie twarożek, bo jest neutralniejszy, łagodniejszy od jogurtu. A z kolei twarożek to obecnie jedyne, do czego jadam pestki dyni - na nie po prostu miałam ochotę. Sypnęłam 22g lekko podprażonych, by nie odciągały uwagi od miodu.

Efekt był smaczny, jako że potwierdziło się, że miód cząbrowy idealnie zaprezentował się na twarożkowym tle. Wydał mi się jeszcze bardziej uroczo słodziusi, a jednocześnie jeszcze bardziej cynamonowo-pieprzny. Zupełnie, jakbym cały twarożek doprawiła szczyptą cynamonu i pieprzu. Miód trochę rzedł i wsiąkał w twarożek, ale do pewnego stopnia starał się swoją gęstawość utrzymać. 

ocena: 9/10 (nuty smakowe, jakość w odniesieniu do ceny)

kupiłam: dostałam od miod-dobry.pl

cena: jak wyżej, ale cena to 109 zł / 450g
kaloryczność: nie podana

czy znów kupię: nie

PS Jeśli ktoś czuje miodowy niedosyt, zapraszam na aktualizację recenzji Miód z pasieki Moja Pszczoła Nektarowy Gryczany.

Kaitxo Speciality Chocolate Tanzania Morogoro, Valle Kilombero 75 % ciemna z Tanzanii

Po zjedzeniu pierwszej i jak dotąd jedynej czekolady hiszpańskiej marki Kaitxo uznałam, że muszę zdobyć ich więcej. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Z zakupionych nie wiedziałam, którą wybrać jako kolejną do jedzenia. Padło na tę, zrobioną z kakao od producenta Kokoa Kamili. Kaitxo zawsze sprowadza do swojej pracowni w Balmaseda sprawdzone niewielkie partie kakao ze sprawdzonego źródła, czyli nic dziwnego, że padło na tego producenta. Choć początkowo Kaitxo zajmowali się kawą i jej paleniem, to, że świetnie radzą sobie też z kakao to nie tylko moje zdanie! Wszak choćby dziś przedstawiana czekolada w 2018 została doceniona brązem przez International Chocolate Awards. Co ciekawe, po zakupie długo leżała u mnie i planując degustację, byłam pewna, że to 70%. Jaką miłą niespodziankę sobie zrobiłam błędnym spisaniem % na liście posiadanych! Kaitxo ma bowiem różne zawartości dla różnych regionów. Tanzanię mają akurat z cudowną - moją ulubioną - zawartością 75%.

Kaitxo Speciality Chocolate Tanzania Morogoro, Valle Kilombero 75% to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao Amelonado, Criollo z Tanzanii, z regionu Morogoro, z doliny Kilombero.

Po otwarciu rozbrzmiał intensywny zapach niedojrzałych, a więc kwaśnych wiśni i charakternej, czarnej wilgotnej ziemi. W niej zaznaczył się lżejszy, roślinno-zielony motyw. Wiśnię wsparł niemal octowo-winny akcent, kojarzący się z wytrawnym sosem wiśniowym, w którym znalazła się też niska słodycz. Ta zalatywała drapiącym jasnym miodem i mieszała się z motywem karmelizowania, który wydawał się stać na boku tego wszystkiego. Słodycz wydała mi się wyraźna i odważna, mimo że kompozycja opierała się na gorzkości i kwaśności.

Tabliczka w dotyku wydała mi się dość tłusta, a przy łamaniu sprawiała wrażenie pełnej i trzaskała, łącząc chrupkość z trzaskiem gałązek.

W ustach rozpływała się w tempie średnim, trochę mięknąc. Była gęsta i niby kremowa, ale zarazem piaszczyście-ziarnista, a także nie tłusta, a wręcz w pewien sposób suchawa. Nie stało to na przeszkodzie, by z czasem roztoczyła wysoką soczystość. Trochę maziście pokrywała podniebienie. Bliżej końca odnotowałam subtelną pylistość, która trochę ściągała.

W smaku przywitała mnie... wręcz słodziuteńkość. Słodycz uroczych, dojrzałych truskawek, która jeszcze rośnie.

Truskawki, choć same w sobie słodziutkie, jakby polano miodem. Jasnym, lekko drapiącym. W słodyczy zaznaczył się lekko palony akcent, kierujący moje myśli na coś karmelizowanego. Raczej w miodzie, ale niekoniecznie... Przynajmniej nie tylko.

Ziemia dała o sobie znać. Początkowo jej akcent subtelnie podkradł się pod słodycz i truskawki, jednak w ciągu kolejnych chwil dała się poznać jako poważna i dosadna. Pomyślałam o ziemi z terenów niedostępnych dla człowieka, dzikiej. Czarna, wilgotna ziemia wyznaczyła kompozycji wytrawniejszy, gorzki kierunek.

Z czasem w ziemi pojawiło się coś lżejszego - kwiaty? Jakby tak wyrwały się od miodu i zrobiły w ziemi miejsce roślinnego, rześkiemu akcentowi.

Po występie ziemi i tym, jak przejęła stery, do truskawek dołączył motyw cierpki, niemal winny i kwaśność. Rosła powoli, ale konsekwentnie, zatrzymując już tym samym wzrost słodyczy na średnim poziomie. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa pomyślałam o truskawkach z dodatkiem octu, jednak zaraz zaczęły zmieniać się w octowo-winny sos wiśniowy.

Kwaśne wiśnie wydawały się przetworzone, leciuteńko osłodzone. Jakby tak ktoś coś kombinował z niedojrzałych wiśni. Winnie-octowy motyw przemieszał się ze słodyczą i jednak... uległ jej. Oto wytrawniejszy sos wiśniowy zmienił się w sorbet wiśniowy. Sorbet posłodzony miodem? Albo sos wiśniowo-miodowy, też do lodów. Jak słodycz wśród owoców zaczęła odrastać, wyraźnie wróciły też truskawki, ale już jako przecier. Wciąż jednak w pewnym sensie uroczy.

Owoce w bardzo udany sposób łączyły kwaśność ze słodyczą, która przez sporą część degustacji wydawała się należeć tylko do nich.

Gorzkość usunęła się w tym czasie trochę na rzecz maślanego akcentu. Maślanych nerkowców, orzechów laskowych? Po chwili okazało się jasne, że naturalnie słodkawych laskowych. Takich leciutko pieczonych - te utrzymały się przez parę chwil, a potem maślaność zaserwowała... raczej kruche ciastka? Słodycz i tu się coraz bardziej zapuszczała, więc wygrało skojarzenie z kruchymi ciastkami z dżemem z czerwonych owoców (już mniej jednoznacznym).

Karmel zniknął zupełnie, słodycz trzymała się owoców i owoców w wydaniu na słodko, takich, których słodycz podkręcono miodem. Kwaśność osłabła.

Końcowo ziemia pokazała się jako ugrzeczniona, niczym taka z doniczki, bardzo czyściutka, trzymająca w sobie zadbaną zieloną roślinkę doniczkową. Albo i wręcz kwiatkiem, bo i słodyczy nie brakowało. Gorzkość z maślanością zlały się w jedno, przypominając sobie o laskowcach, ale tym razem surowych orzechach w gorzkawych skórkach.

Po zjedzeniu został posmak przecieru truskawkowego, może sorbetu z miodem oraz kwaśniejsze echo niezbyt dojrzałych wiśni. Wyszły lekko cierrko, co mieszało się z ziemią. Czarną i wilgotną, znów chyba nieco bardziej brudną (ona utrzymywała się najdłużej). Obok zaś na zasadzie kontrastu zaznaczyły się wyraźnie naturalnie słodkie orzechy laskowe.

Czekolada bardzo, bardzo mi smakowała. Kontrastowo słodziutkie truskawki, trochę miodu i kwiatów przeplatały się z niezbyt dojrzałymi, trochę octowo-winnymi wiśniami, które zapewniły sporo kwaśności. Ogrom ziemi, lekka zielona roślinność nadały kompozycji wyraziście wytrawny ton, a maślano-orzechowo-ciastkowy akcent interesująco to urozmaicił. Ogół wydał mi się ostrożnie słodki, a mimo to słodycz miała wiele do powiedzenia. Ciekawy rozkład sił, gdy chodzi o nuty.

Było blisko do maksymalnej oceny. Gdyby była bardziej wolno rozpływającym się gęstym kremem, na pewno by ją zdobyła.

ocena: 9/10

kupiłam: clubdelchocolate.com

cena: € 7,30  (za 70g; około 31 zł)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Monsoon ciemna z Indii z pory deszczowej

Po tym, jak odkryłam i świadomie zarejestrowałam, że belgijska marka Holy Cow oferuje porównanie, jak smakuje kakao z pory suchej, a jak monsunowej z tego samego miejsca, nie mogłam przestać o tym myśleć. Plułam sobie w brodę, że od razu nie pomyślałam o kupieniu obu. A tak? Internetowy sklep Chocolate Seekers, w którym kupiłam Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry nie miał już i nie planował uzupełnić czekolad tej marki. Na stronie producenta zaś nie mogłam wpisać polskiego adresu. Na szczęście udało mi się skontaktować mailowo z Holy Cow i w ten sposób złożyć zamówienie. Dobrze, że wszystko udało mi się zorganizować bardzo szybko, bo... chyba wiedziona dziwnym przeczucie, nie zjadłam całej Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry na raz, a zasreberkowałam i odłożyłam trochę do komody na inny dzień. Na zestawienie jej z jej bliźniaczką musiałam więc i ja, i kawałek czekolady, trochę poczekać, ale... Liczyłam, że warto.

Tak jak w przypadku Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry, tak i w opisie tej nie brakowało detali. Podobnie też do fermentacji ziaren wykorzystano drewniane skrzynie z jackfruita, suszono na słońcu w szklarniach, a sortowanie odbyło się dzięki kobietom z lokalnych społeczności.

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Monsoon to ciemna czekolada o zawartości 85% zebranego w czasie pory deszczowej / monsunowej (czerwiec-wrzesień) kakao trinitario i forastero z Indii, z dystrykt Idduki, z regionu Kerala, z okolicy wsi Udumbannoor.

Po otwarciu poczułam słodki, kwaskawy chyba jedynie na zasadzie robienia aluzji, zapach suszonych owoców: bardzo słodkich, mulistych śliwek kalifornijskich oraz moreli, zestawionych z ciepłym drewnem. Nie, że palonym, ale takim... orientalnie ciepłym, skąpanym w słońcu. Stanął przy nim miodo-karmel, nie za mocno palony, lecz wprowadzający jeszcze ciepły czekoladowy wypiek - może z mousse'ową warstwą? - oraz sporo kwiatów. Ze słodkich nut większość uwagi skupiały lekkie przepychanki, koleżeńska walka o dominację między jaśminem a karmelem: oczami wyobraźni patrzyłam na lekko palony karmel miękki i ciągnący, sugerujący wręcz krówki.

Prawie równa, dość gruba, tabliczka w dotyku wydawała się bardzo tłusta, kremowa, a przy łamaniu okazała się bardzo twarda. Trzaskała, jakby była zawilgocona.

W ustach rozpływała się wolno, troch leniwie i lepko. Miękła, serwując mi kremowość i tłustość rozgrzewającego się, niedawno wyjętego z lodówki masła. Trzymała przy tym zbity kształt. Z czasem trochę mieszała się z soczystością, a raz po raz odnotowywałam w niej też sugestię pylistości. Ta mieszanka maślaności i soczystości sprawiła, że przez kontrast odebrałam czekoladę jako nieprzyjemnie za tłustą. Wydało mi się, jakby tu przedstawiana była bardziej wilgotnie-tłusta od Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry.

W smaku pierwsza rozeszła się delikatna słodycz karmelu. Pomyślałam o maślanym i ciągnącym, miękkim karmelu.

Zaraz za słodkim karmelem zaznaczył się nieśmiały, soczysty kwasek rodzynek Golden, ale też dym. Ten był nieco bardziej pewny siebie i postawił na goryczkę. Dym kłębiący się i zbierający daleko w tle, ale wyraźny. Trochę potem rósł, acz nie był silny. Krył się w nim akcent drewna - jakby niezdecydowanego, bliżej nieokreślonego.

Zmotywował on słodycz do lekkiego wzrostu i przybrania bardziej uroczego, słodziutkiego wydźwięku. Karmel zaczął mieszać się z krówką, a z kolei do niej zakradł się... miód? Miodowa krówka zapewniła średnio-wysoką słodycz.

Słodycz wzbogaciły suszone owoce. One sprawiły, że słodycz już nie rosła, ale przybrała nieco mniej "słodziusi" wydźwięk, więc wydawało się nawet, że nieco się cofnęła. Mieszanka rodzynek Golden, moreli i śliwek dodały subtelną kwaskawość, a na pewno sporo soczystości. Sprawiały, że faktycznie i kwasek, choć nie tak jawnie wyczuwalny, kręcił się po głowie.

Dym zmieszał się z ziemią. Wyobraziłam sobie wilgotną, czarną ziemię i leżące na niej zbutwiałe drewno. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa lekka soczystość suszonych owoców zetknęła się z ziemią i zaobfitowała w wilgotniejszo-rześko motyw krzewów i ziemi, na jakiej rosną. Jaśmin wieczorową lub bardzo wczesną porą stanął na czele jeszcze jakiś innych krzewów i krzewów ukwieconych.

Gorzkość choć ogólnie nie mocna, zaczęła łagodnieć. Maślaność rozmyła jej wyrazistość. Maślaność zaczęła też trochę wypierać motyw świeżych kwiatów.

To z kolei jakby oburzyło karmel. Zrobił się bardziej palony, że aż właśnie... gorzkawy? Pomógł mu miód, z kolei jakby kwaskawo-pikantny. Jakby pozyskano go z jakiś pikantnych, niemal korzennych ziół. Miód i karmel wydały mi się nieco... odymione? Przemknęła też myśl o prażono-karmelizowanych orzechach i/lub migdałach. Drewno z kolei, choć bardzo w oddali, zmieniło się w drewno ogrzewane i wysuszane ciepłem słońca.

Wrócił dym, ziemia walczyła o siebie, więc gorzkość znowu trochę przybrała na sile. Odnotowałam jeszcze kawę - płynącą jednak jakby ze słodyczy... jakby była to karmelowa kawa, umiejętnie łącząca słodycz z gorzkością. Ona zmieniła maślaność w śmietankę - bo to właśnie kawę ze śmietanką czułam.

Palony, a zarazem wciąż maślano-śmietankowy karmel zdominował kompozycję, jednak wcale nie było tak słodko, jak mogłoby się wydawać. Suszone owoce... tym razem jakby dziwne śliwko-rodzynki... zdobyły się na trochę kwasku. I przemknęły śliwki niekoniecznie suszone? Wyobraziłam sobie karmelowo-czekoladowy wypiek z mousse'em czekoladowo-śliwkowym; czekośliwką!. Do mojej głowy zawitały... śliwki czerwone? Po czym jednak wróciły rodzynki Golden.

I kwasek jednak osiadł w dymie.

Po zjedzeniu został posmak wymieszanego z rodzynkami Golden karmelu, ale z kolei nie tak mocno palonego, a wspominającego maślaną, łagodniejszą krówkę. Obok stanął gorzki dym i sporo drewna. Drewna zarówno zawilgoconego, zmieszanego z ziemią, jak i drewna ciepłego, muśniętego słońcem?

Czekolada smakowała mi. W pewien sposób była podobna do Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry, ale różniły się znacząco. Podlinkowana była cięższa i poważniejsza. Dziś przedstawiana wyszła bardziej słodko i maślano, świeżość łączyła się w niej ciepłem, sprawiając, że odebrałam ją jako wyważoną. Karmel, miód i krówki mieszały się z gorzkim dymem, drewnem wilgotnym, blisko ziemi oraz drewnem orientalnie-ciepłym. Karmel zrobił się palony, miód pikantniejszy, ale wciąż było słodko. Owoców mniej, choć kwaskowatych, to też słodkich suszonych śliwek, moreli, rodzynek.

Obie ciekawie połączyły chłodek i ciepło, ale Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry  skupiła się na charakterze ciemnych owoców, podkreślonych cytrusami i alkoholem, ziemi i drzewnych korzeniach podkreślonymi lukrecją oraz kawie ziarnistej i mousse'ie kakaowym. W słodyczy więcej w niej było kwiatów jaśminu (podczas gdy w dzisiejszej karmelu i miodu). Holy Cow 85 % Kerala, India Dry wydawała się... dziksza, bliżej natury.

Dziś przedstawiana wydała mi się tłustsza, co też nieco pogarszało odbiór, ale w zasadzie obie były na tym samym poziomie. Mnie jednak bardziej przekonał poważny, ciężko-dosadny charakter Holy Cow 85 % Kerala, India Dry. W dodatku konsystencje też się nieco różniły: jakby podlinkowana była nieco suchsza, dziś przedstawiana wilgotnie-tłustsza.

Ależ to porównanie było ciekawe!

ocena: 8/10

kupiłam: holycow-chocolate.be

cena: € 6,50 (za 70g; około 28 zł)

kaloryczność: 616 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowe, cukier, tłuszcz kakaowy

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry ciemna z Indii z pory suchej

Lubię poznawać marki, o których przed zakupem nie wiedziałam. Belgijska Holy Cow zwróciła moją uwagę... nazwą. Ucieszyłam się, że w ofercie mają czekolady o przyjemnie wysokiej zawartości (bo krowa w nazwie najpierw zasugerowała mi raczej mleczne propozycje) i ostrożnie wybrałam jedną właśnie taką. Okazało się, że twórcy marki, Luca i Ellen, od dawna działają z kakao. Już w 2015 założyli GoGround Beans & Spices w indyjskim regionie Udumbannoor (znanym głównie z miodu). Latami udoskonalali proces obróbki kakao i zaopatrywali europejskich producentów w ziarna wysokiej jakości, a po ponad pięciu latach w Indiach, sami zaczęli robić czekolady. Obstawiam, że nazwa odnosi się raczej do indyjskich świętych krów, a nie jak w pierwszej chwili założyłam, mlecznych tabliczek. Tych bowiem w ofercie nie mają. Na pewno wiem za to, że Holy Cow celebruje naturalne różnice w smaku czekolady w zależności od sezonu, porównując kakao zbierane w porze deszczowej (czerwiec – wrzesień) z kakao zbieranym w porze suchej (listopad – styczeń). Pokazują, że zbiory niosą ze sobą unikalne niuanse smakowe. Ja zaczęłam poważnie żałować, że kupiłam tylko dziś przedstawianą. Uznałam, że muszę dorwać też wersję z pory deszczowej (i, tak wybiegając trochę w przyszłość i spoilerując, udało mi się to dość szybko). Oby więc ta okazała się pyszna! W opisie tej zdradzono jednak o wiele więcej niż tylko to, w jakim sezonie zebrano kakao. Otóż, po zbiorach, fermentowało one w skrzyniach z drewna dzikiego jackfruita, a suszone było na słońcu, ale pod specjalnymi płachtami z filtrami UV, na drewnianych stołach z sieciami (tego ostatniego jakoś nie potrafię sobie wyobrazić). W dodatku ręcznie je sortowały kobiety z lokalnej społeczności.

Holy Cow 85 % Speciality Cacao Kerala, India Dry to ciemna czekolada o zawartości 85% zebranego w czasie pory suchej (listopad-styczeń) kakao trinitario i forastero z Indii, z dystrykt Idduki, z regionu Kerala, z okolicy wsi Udumbannoor.

Po otwarciu uderzył zapach czekoladowo-kawowego mousse'u, jeszcze w dodatku przyozdobionego prażonymi kawałkami ziaren kakao. Wtórowało mu mnóstwo drewna, raczej suchego, ale wonnego. Do głowy przyszły mi też drzewa rosnące, żywsze i odrobinka migdałów, ale te tylko wieńczyły mocno drewniany motyw. W tle, za nim, zaznaczyła się suszona skórka cytryny i jeszcze jakiś bardzo, bardzo wycofany ciemny owoc - śliwka? Upita śliwka, nasączona alkoholem? Pierwszoplanowy mousse był subtelnie słodki, mimo że do słodyczy dołożyły się jeszcze kwiaty - intensywne, świeże, rześkie... jaśmin? I plącząca się przy nim ostrawość... lukrecji?

Czekolada miejscami była grubsza, miejscami cieńsza, a ja utwierdziłam się w przekonaniu, że takie wypukłe wzory na kształt struktury diamentu do mnie nie przemawiają.

Kremowo-tłusto wyglądająca, a jednocześnie lekko pylista w dotyku tabliczka była aż niecodziennie twarda i trzaskała krucho-skaliście podczas łamania.

W ustach rozpływała się średnio powoli. Zaraz miękła, dając się poznać jako tłusta w bardzo kremowy sposób. Oferowała też lekką proszkowość, chwilami niemal ziarnistość. Pokrywała podniebienie lepkawymi smugami. Przez większość czasu była gęsta i dość zbita, trochę chłodno maślana, jednak końcowo znikała bardziej rzadko, wręcz tłusto wodniście i zostawiała po sobie taninowe wrażenie.

W smaku pierwsze rozbrzmiały kwiaty jaśminu, przywodzące na myśl te białe kwiatki, rozkręcające się wieczorową porą. I w zasadzie nie tylko same kwiatki, ale całe ich krzewy, wraz z listkami, gałązkami. Pomyślałam o późnym lecie, gdy wciąż jest jeszcze ciepło, ale zaczynają się już pierwsze chłodniejsze wieczory i noce. Kwiaty ustanowiły delikatną, wręcz zwiewną, ale wyraźną słodycz, która potem wcale jakoś szczególnie nie rosła.

Obok odezwało się drewno. Bardzo szybko przybierało na sile, zajmując pierwszy plan. Czułam przede wszystkim suche, dawno już obrobione drewno, ale też odrobinkę drzew. Drzew spokojnych, także suchych, ale rosnących w naturalnym, wonnym otoczeniu. Słodycz zawahała się w karmelowym kierunku, lecz jednak w nim nie poszła.

Do jaśminu zakradł się lekki, ostrawy chłodek - lukrecji? Poniekąd wpisywała się w wizję lekko nią doprawionego czekoladowego mousse'u. Po chwili jednak wyobraziłam sobie jej korzenie, które zaprosiły motyw zwykłych korzeni i ogólnie drewna.

Oczami wyobraźni patrzyłam na plątaninę korzeni w lesie, gdzie ziemia w zapachu ma wiele do zaoferowania. Chłodniejsze akcenty zaczęły uciekać przed znaczącym prażeniem. Prażenie, palenie nadało ziemi rozgrzany ton. Ziemia zrównała się z drewnem i... zbierało się jej coraz więcej i więcej.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa drewno wsparło trochę migdałów, przemknęły mi też jakieś przyprawy. W ogromie ziemi wychwyciła jakby akcent, zapowiedź kawy.

Do drewna w tym czasie dołączył też akcent suszonej skórki cytryny. Trochę cierpki, niekwaśny i suchy właśnie. W oddali przemknęły jeszcze jakieś owoce... ciemne, fioletowe... może śliwki? Charakterne, podwędzane śliwki z motywem dymu. Raz po raz próbowały zdobyć się na lekką soczystość, którą określiłabym jako bardzo uniwersalną, ogólną nutę śliwkową.

Wtórowały im nibsy kakaowe, który wyłoniły się z fuzji ziemi i drewna. Prażone kawałki kakao wyszły gorzko-cierpko, wręcz trochę taninowo winnie. Śliwki spróbowały się pod to podpiąć jako... śliwki nasączone alkoholem. Śliwkową brandy? A baza za nimi na moment złagodniała w maślany sposób.

Zrobiło się bardzo maślano, przemknął mi przez myśl łagodnie słodki maślany mousse i nagle uderzyły palone ziarna kawy. Kawa zajęła pierwszy i drugi plan, jakbym jadła nie czekoladę, a kawoladę (np. 

Pralus Carre De Cafe Noir Arabica), tabliczkę zrobioną jak czekoladę, ale z kawy. Ziarna kawy przystały na wizję czekoladowo-kawowego mousse'u, posypanego ziarnami kakao i kawy.

Nie było jednak bardzo gorzko, bo gorzkość leciutko otuliły białe kwiaty. Zza kawowego bezkresu nieśmiało wychylały się też cytrynowe, ale naprawdę subtelne akcenty.

Po zjedzeniu na bardzo, bardzo długo został posmak mocno kawowy, zupełnie jakby w tej czekoladzie były wyraziste, palone ziarna kawy, którą lekko osłodziły kwiaty. W tle osiadło drewno i rozgrzana, gorąca wręcz ziemia.

Czekolada wydała mi się bardzo intrygująca. Kwiatowo-drewniany początek, chłodny letni wieczór i nagle mnóstwo korzeni, drzew i ziemi, doprawionych migdałami, skórką cytryny i chyba śliwką tworzyły zgraną, smaczną kompozycję, która nagle odchodziła na rzecz kawy tak jednoznacznej, że aż trudno uwierzyć, że to nie kawa dodana. Zresztą tak jak jednoznaczny jaśmin. Ależ to było ciekawe! A jednak chyba za nic nie zgadłabym, że to indyjskie kakao (które przyzwyczaiło mnie do nut przypraw). Dobrze, że słodycz cukru białego nie dawała się we znaki.

Konsystencja po prostu w porządku, przystępna, uniwersalna, więc ogół zrobił na mnie dobre wrażenie i z ogromną chęcią porównam ją z wersją z pory deszczowej (aż specjalnie ją domówiłam! a dziś przedstawianej trochę zostawiłam i uznałam, że z dokończeniem poczekam).

Już tu zdradzę, że dziś przedstawiana subiektywnie bardziej mi smakowała.

ocena: 9/10

kupiłam: chocolateseekers.com

cena: £ 7,45 (za 70g; około 36 zł)

kaloryczność: 616 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowe, cukier, tłuszcz kakaowy

krem GymBeam Almond Butter / Masło migdałowe 100 %

Od jakiegoś czasu myślałam o zamówieniu jakiś kremów GymBeam, więc nawet trudno opisać moje zdziwienie, gdy marka napisała do mnie z propozycją współpracy. Bardzo się ucieszyłam, bo kilka już jadłam i były naprawdę smaczne. Spodobało mi się podejście firmy, atmosfera. Sama wybrałam, jakie produkty i kiedy chcę otrzymać do testów, stąd liczyłam, że to będzie bardzo miła przygoda. Od którego zacząć? A tu o dziwo nie miałam najmniejszego problemu, bo po prostu chodził za mną krem 100% z migdałów. Chciałam jakiś większy słoik takowego, bo po głowie chodziło mi parę rzeczy, które chciałam z nim zrobić (co u mnie nie jest takie typowe, ponieważ przeważnie kremy orzechowe jem po prostu łyżeczką). I do tych wymysłów potrzebny mi był właśnie bardziej "ciemny" migdałowy krem, nie z migdałów blanszowanych, ale z kolei nie za ciemny. A dziś przedstawiany dokładnie tak wyglądał. Na marginesie dodam jeszcze, że wszystkie słoiki, które otrzymałam w 2026 urzekły mnie zabezpieczeniem, a więc sreberkiem z języczkiem, który jest może detalem, ale niesamowicie ułatwiającym życie - wreszcie kremy, w których sreberko to można łatwo i czysto po prostu zerwać!

GymBeam Almond Butter / Masło migdałowe to krem 100% z prażonych migdałów.

przed i po uporaniu się z olejem

Po zerwaniu zabezpieczającego sreberka rozszedł się wyrazisty zapach migdałów średnio mocno prażonych z dodatkiem soli. Udawały trochę precelki... Wypieczone, lekko posolone, ale też pokryte miodem. Słodycz bowiem także się zaznaczyła, a nasiliła po uporaniu z olejem. Wtedy słoność przeszła jedynie w echo.

Na wierzchu wydzieliła się średnia ilość oleju, z czego zlałam trochę więcej niż 3 łyżeczki.

Od razu wymieszałam jedynie to, co mocno przemieszało się na wierzchu już z samą pastą, czyli jakieś niecałe 0,5 łyżeczki.

Olej zawsze zlewam do słoiczka i w przypadku większych słoików ewentualnie później dolewam. W tym przypadku ogólnie (to jeszcze do aktualizacji, bo kremu jeszcze nie skończyłam).

Mieszanie było w miarę łatwe i poszło szybko, mimo że krem na dole podsechł i mocno zgęstniał. Nie był strasznie suchy czy kamiennie twardy, ale suchawy i bardzo konkretny, gęsty i zbity. Chętnie jednak przyjmował olej i łatwo było uzyskać jednolitą konsystencję. Grudki suchszej pasty prędko przybierały postać pasty idealnie kremowej. Od razu widać, że tłustość stała na wysokim poziomie, a masę urozmaicało całe mnóstwo drobinek, w tym skórek migdałów.

W trakcie jedzenia potwierdziła się gęstość, przy czym chwilowo jeszcze jakby rosła, i masywność kremu. Po chwili dał się poznać jako tłusty i syty. Czuć konkretną, sytą maślaność, jak i leciuteńką, słabszą oleistość w tle. Mimo tłustości, czasem zaznaczało się jakby suchawe echo (pozytywnie tonujące tłustość). Pasta zalepiała usta zupełnie, po czym rozpływał się powoli. Eksponowały się wówczas drobinki, tworzące miazgowy efekt. Całość odebrałam jako bardzo kremową i aksamitną.

Gdy pasta zniknęła, w ustach zostawały drobinki i kawałeczki. Niby subtelne, ale do gryzienia, ciamkania. Były głównie leciutko chrupkawe, a trochę mniej skórek trzeszczących.

W smaku pierwszą poczułam słodycz o bardzo łagodnym charakterze. Miała naturalny, migdałowy charakter, a po chwili zrobiło się wręcz maślano. Bardzo maślano, cały czas w migdałowym ujęciu. Słodycz rosła, acz tak, że krem ogólnie można nazwać średnio słodkim.

Słodycz i maślaność nakręcały się nawzajem, aż w końcu w harmonii stały się jednym.

Prażenie podkradło się subtelnie, kojarząc się trochę z precelkami. Mocno wypieczonymi, trochę wytrawnymi, ale bez soli, a... z miodem. Słodycz robiła do niego aluzje, acz od pojawienia się precelkowej nutki prawie już nie rosła.

Pieczony motyw przeszedł w wyraźne prażenie. Przybierało na znaczeniu, dając się poznać jako średnio-silne. Ciągnęło za sobą słodycz, ale ta przed silniejszym wzrostem miała duże opory.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach do głowy przyszły mi maślane, słodkie bułeczki migdałowe, będące efektem splecionej słodyczy i maślaności. Bułeczki raczej drożdżowe, z przypieczonym kruchawym wierzchem, a łagodne i puchate wewnątrz. Słodycz zrobiła się wysoka i... przez chwilę czułam wręcz "słodziuteńkość", słodycz o uroczym wydźwięku, po czym zreflektowała się. Maślaność ją stonowała (przy jej pełnej zgodzie), kierując słodziutką bułeczkę w stronę jedynie słodkawej brioszki. Zdecydowanie ostrożniejszej w kwestii słodyczy. Za to posmarowanej masłem.

Maślaność ta przy okazji wyciszyła też prażenie, które po swoim debiucie znacząco słabło.

Jego miejsce, a także precelkowy akcent, zajął wytrawniejszy motyw migdałowych skórek.  Wyłaniał się z czasem coraz bardziej, ale nie zawojowywał tej łagodnej, słodkawo-maślanej kompozycji. Jedynie przecinał słodycz i rozganiał prażenie. I to właśnie o wytrawność, nie gorzkość dbał. Skórkowy akcent stanowił jedynie dodatek.

Gdy krem zniknął, a ja zajęłam się drobinkami, które nakręcały motyw prażonych migdałów oraz ich skórek. Tu już czasem przemknęła prawie goryczka.

Po zjedzeniu został posmak migdałów prażonych znikomo, których prażenie stonowały porządnie wypieczone z wierzchu maślane bułeczki, z echem wypieczonych precelków. Oczywiście wszystko to w migdałowych ramach. Było prażono, trochę skórkowo, ale przede wszystkim łagodnie maślano. Nie za słodko, ale i nie mocno wytrawnie.

Krem bardzo mi przypadł do gustu, bo miał charakter, a nie był ani za słodki, ani za wytrawny. Harmonijny, spokojny, ale właśnie pełen po prostu migdałowego smaku. Znaczące prażenie zatrzymało się w ostatnim punkcie, jaki uważam za przyjemny: jeszcze trochę i byłoby za silne. Takie jednak ok. Poszło w ciekawe skojarzenia z precelkami i sowicie wypieczonymi maślanymi bułeczkami. Ogół właśnie wyszedł tak maślano bułeczkowo, oczywiście w migdałowym kontekście.

To najlepszy krem z nieblanszowanych migdałów, jaki jadłam. Smaczniejszy i ciekawszy niż (Sante) Auchan Pasta z prażonych migdałów 100 %, który robił aluzje do smażenia. Przebił nawet Grizly Krem migdałowy 100% w tubce, bo ten GymBeam był gęstszy i konkretniejszy.

Do jedzenia tak osobno jego mniej charakterystyczny smak niż Ekogram The Real Almond Paste, a jednak nie brak głębi przypasował mi bardziej. Nie był bowiem "podstawowy", a wyrazisty, ale jakby... Łagodniejszy w swej wyrazistości.

Czułam, że świetnie będzie współpracował z innymi elementami, ale nie będzie zbyt uległy w kompozycjach, więc zrobiłam sobie na parę testów.

Krem był pyszny także w twarożku, jednym z moich ulubionych z migdałami i domową konfiturą z płatków róż ucieranych z cukrem trzcinowym. Acz trochę się zdziwiłam, bo w twarożku okazał się... trochę za łagodny. Nie jednak zupełnie łagodny czy mdły, o nie! Był wyrazisty, ale z resztą dodatków stał na równi, mieszał się z nimi w różnych proporcjach: zależy, jak zgarnęłam widelczykiem czy jak duży, jakiego migdała kawałek się trafił. Krem podkreślały migdały w skórkach. Blanszowane z kolei jeszcze łagodziły. Całościowo przy twarożku odnotowywałam czasem echo precelków, ale bardziej kojarzyło się to trochę drożdżówkowo, więc specyficzne nutki kremu nie uciekły. Twaróg w zasadzie podkręcał myśli o drożdżowce z twarożkiem. Róża też podsyciła motyw "skórki" drożdżówki. 

Twarożek był pyszny, ale z Ekogram The Real Almond Paste wychodzi lepszy, bo bardziej wyrazisty z tyloma dodatkami jednak lepiej wychodzi, rozdając karty.

ocena: 10/10
kupiłam: dostałam od gymbeam.pl
cena: jak wyżej, ale cena to 24,90 zł za 340g
kaloryczność: 647 kcal / 100 g
czy kupię znów: możliwe

Skład: prażone migdały

Auchan Noir Citron ciemna 57 % z kandyzowaną skórką cytryny i sokiem z limonki

Auchan od paru miesięcy co i raz zmienia trochę swoje czekolady, ich opakowania, a także dział z czekoladami. Po tym, jak Auchan Dark Mint z 2021 zastąpiła Auchan Gorzka Miętowa / Dark Mint z 2025, mój sceptycyzm do tego, co czyni Auchan, wzrósł znacząco. Dziś przedstawiana jednak miała o tyle dogodny punkt startu, że była zupełną nowością. Mogłam więc sięgnąć po nią bez podejrzeń o pogorszenie. Wzięłam ją więc w góry. Kiedy już zeszłam z Sarniej Skały i wróciłam na Czerwoną Przełęcz, Ścieżką nad Reglami (szlakiem czarnym) skierowałam się do Polany Strążyskiej (gdzie trafiłam na niedawno oddaną do użytku malutką herbaciarnię, o której istnieniu nie wiedziałam) i potem do Przełęczy w Grzybowcu. Wszystko, żeby dotrzeć na Wyżnią Kondracką Przełęcz i w końcu sam Giewont. Niestety widoki zupełnie się popsuły, zaczęło kropić wbrew słonecznym prognozom i trafiłam na kolejkę przy łańcuchach tak długą, jakiej nigdy jeszcze na żywo nie widziałam.

Auchan Noir Citron to ciemna czekolada o zawartości 57 % kakao z kandyzowaną skórką cytrynową i sokiem z limonki.

Po otwarciu rozbrzmiał dominujący zapach limonki i skórki cytryny, prezentujący się na jakby rozleniwionym drzewo-palonym tle. Baza wydawała się dość gorzka, co nasilała skórka cytryny, ale jednocześnie słodka. Średnio mocno, ale dosadnie ze względu na cukrowo-kandyzowany, trochę lukrowy wydźwięk. Cytrusy niebezpiecznie zbliżały się ku nadto perfumowemu wydźwiękowi, ale po zapachu trudno zgadnąć, w jakim kierunku pójdzie smak.

Tabliczka w dotyku wydawała się trochę ulepkowata i tłustawa, jak i dość sucha zarazem. Była niepodważalnie twarda. Przy łamaniu trzaskała krucho i głośno. W przekroju zobaczyłam sporo małej i średniej wielkości kawałków cytryny o białym kolorze. Okazało się, że zatopiono ich tyle, że w zasadzie nie da się zrobić kęsa bez nich - ja dopiero w warunkach domowych oddzieliłam tak brzeżek nożem.

W ustach czekolada rozpływała się średnio szybko, mięknąc i maziście pokrywając podniebienie. Była gęsta, maślano tłusta i znikomo pylista. Dodatki wyłaniały się z niej po pewnym czasie i nakierowały bazę na nieco ulepkowate tory. Kawałków cytryny nie pożałowano. W zasadzie czuć nawet przesyt tą drobnicą, bo czekolada raz po raz przybierała postać przesadnie najeżonego zlepka-ulepka. Do całości dodały lekką wodnistość, chyba ze względu na cukrową warstwę. Ogólnie wydawały się sucho-scukrzone i nieprzyjemnie drapały język.

Skórki gryzonie wcześniej były twardsze, ale nie twarde; a do tego suche. Soczystości ani za grosz. Czekolada przy nich szła w kierunku wodnistego lepka. Trochę jakby wlepiały się w zęby - jakby, bo realnej lepkości nie czułam, acz do zębów się pchały. Ja wolałam zostawiać je na koniec.

Czekolada znikała ogólnie tłusto i trochę wodniście, ale mniej, gdy nie ruszałam kawałków dodatku. 

Skórki cytrynowe gryzione na koniec dały się poznać jako już jakby miękkawe, choć wciąż pewna twardawość się utrzymała. Do tego wciąż wydawały się raczej suche i jakby scukrzone. Kompletnie brak soczystości. Trochę wciskały się w zębów. Okazało się, że takie typowe skórki stanowią tylko część. Sporo było tam białych niedookreślonych kawałków.

W smaku w chwili wkładania kęsa do ust lub jego odgryzania buchała cytrusowość.

Zaraz jednak cytrusowy motyw nieco się cofał, puszczając przodem lekką, ale pewną siebie gorzkość i słodycz.

Słodycz wyminęła gorzkość, zdradzając lekko kandyzowany charakter. Zmotywowała limonkę, która z jednej strony próbowała grać na siebie, z drugiej trochę się z nią wiązała. Limonka zapewniła znikomą soczystość, w zasadzie namiastkę. Kwaśności jednak nie uświadczyłam. Rosnąca słodycz ogólnie podpowiedziała jej cukierniczy wydźwięk (cukierków "galaretki w czekoladzie"?). Niewątpliwie dołożyły się do tego wyłaniające się kawałki dodatku.

Po pewnym czasie słodycz zbliżała się do poziomu przesady. Od kawałków rozchodził się kandyzowany, cukrowy motyw, ale też trochę goryczki, cierpkości skórek cytryny.

Gorzkość czekolady w ich obliczu wydała mi się jakaś onieśmielona, mdła. Niby lekko palony akcent czuć cały czas, ale słabo. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przy cytrusowym motywie tracił na znaczeniu.

Limonka też zaczęła się rozmywać. Skórki cytryny przejęły inicjatywę i chwilami przez ogólna słodycz i kandyzowanie wydawały się nieco sztuczne, jak słodycze z nienaturalnym olejkiem (acz jeszcze nie chamsko sztucznym). Pomyślałam o przesłodzonym syropie cytrusowym, bo z czasem, przez coraz silniejszą słodycz skórka cytryny wydawała się mieszać z ogólną, abstrakcyjną cytrusowością (jak ze słodyczy o smaku cytrusowym). Cytrusowość miała w sobie też coś konkretnie z suszonych skórek.

Gdy z ciekawości pogryzłam dodatek obok bazy, wcześniej, wydał mi się zaskakująco mało cytrynowy, a bardzo cukrowo słodki, kandyzowany. Baza wtedy robiła się jeszcze bardziej słodka i mdła.

Czekolada spróbowana osobno także smakowała limonką, miała w sobie też element kandyzowany i skórki cytrusowej (niekoniecznie cytrynowej), więc ewidentnie przesiąkła dodatkiem (i dodano do niej sok z limonki).

Gorzkawość bazy z czasem niemal odpadła. Goryczkowate skórki cytrusów dopuściły do głosu nieśmiałą nutkę drzewną. Cytrusy nie zdominowały bowiem bazy zupełnie. Jedynie załagodziły jej wydźwięk. Zrobiła się nieco maślana i w dużej mierze słodka w trochę duszny sposób. Słodycz czasem trochę przesadzała, a cytrusy sporadycznie zahaczały o perfumy i landrynki.

Bardzo, bardzo rzadko - ogólnie parę razy - wśród kawałków zaplatała się jakby odrobinka kwaśnego, limonkowego proszku.

Skórki gryzione na koniec smakowały bardziej cukrowym kandyzowaniem niż cytryną, acz czuć w nich leciutką cierpkość skórek cytryny. Powiedziałabym, że suszonych i kandyzowanych.

Po zjedzeniu został posmak limonki i jakby suszonej skórki cytrynowej w akompaniamencie topornej, cukrowo-kandyzowanej słodyczy oraz cierpkości. Ta palono kakaowa podczepiła się pod cytrusową.

Czekolada mi nie podeszła, mimo że ogólnie nie była zła. Krył się w niej nawet potencjał, niestety zawierała za dużo za bardzo podrobionego, kiepsko zrobionego dodatku. Kandyzowanie cytryny wszystko psuło, a dodatek syropu g-f podszeptywał nieprzyjemnie cukierniczo-perfumowy wydźwięk. Baza zza dodatku nie miała problemu z pokazaniem się, ale oferowała niczego, co by bardzo pomogło. Lekko palono gorzka i bardzo słodka wyszła całkiem ciekawie tylko ze względu na nutę limonki, która starała się zapewnić choć trochę soczystości. Szkoda, że nie dobrano do niej lepszych, większych skórek.

ocena: 6/10

kupiłam: Auchan

cena: 9,99 zł

kaloryczność: 515 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, kandyzowana skórka cytrynowa 10% (skórka cytrynowa 5,3%, cukier, syrop glukozowo-fruktozowy, regulator kwasowości: kwasy cytrynowy), tłuszcz kakaowy, sok z limonki w proszku 1% (syrop glukozowy, zagęszczony sok z limonki 0,32%), emulgator: lecytyny sojowe, cytrynowy olejek eteryczny

(Millano) Choctopus Czekolada Deserowa ciemna 50 %

Nie robię zakupów w Żabce. Traktuję ją jako absolutną ostateczność w wyjątkowych sytuacjach, więc sama z siebie nie zainteresowałabym się ich czekoladą o niskiej zawartości kakao. Tym bardziej, że nawet jej opakowanie nie wpisywało się w moją estetykę. Motyw ośmiornic w porządku, ale nie taki "sweet". A w dodatku, kiedy czułam, że to pewnie Millano-Baron. Ojciec jednak wyskoczył z pytaniem, czy znam te czekolady. No... nie znałam. Pomyślałam więc, że w sumie mogę poznać. W zasadzie o samej marce za wiele nie znalazłam. Nawet jakiejś pewnej informacji, czy Choctopus to marka własna Żabki, czy można ją kupić też gdzie indziej. To, że produkuje ją niecierpiane Millano, zapowiadało niemiłe wrażenia, a zawartość kakao potencjalne przesłodzenie. Stąd decyzja, że mimo iż to czysta czekolada, wezmę ją w góry. Czułam, że w domowych warunkach odbiorę ją o wiele gorzej. Tak też otworzyłam ją na Sarniej Skale, na którą weszłam, idąc żółtym szlakiem z Doliny Białego przez Czerwona Przełęcz.

(Millano) Choctopus Czekolada Deserowa to ciemna czekolada o zawartości 50 % kakao.

Po otwarciu poczułam intensywny zapach, łączący nie za wysoką, ale wyraźną słodycz i leciuteńką gorzkość. Sporo wanilii przygłuszało trochę cukrowość, a w dodatku mieszało się z soczystym motywem. Za tło robiła im ciepła, niezbyt mocna "kawa mocy", czyli z dodanym olejem kokosowym, trochę drzew i orzechów (arachidowych?). Akcent oleju kokosowego i fistaszków sugerował jakieś zdrowe słodycze batono-ciasta jak np. Legal Cakes. Soczystość trudno było dookreślić, ale chyba należała do jakiegoś słodkiego czerwonego owocu.

Tabliczka była twarda w masywny sposób i adekwatnie trzaskała podczas łamania. 

W ustach rozpływała się w średnio-wolnym tempie, zachowując zbitość, mimo mięknięcia. Roztaczała maziste smugi, ujawniając proszkowość. Choć nie twarda, wydała mi się masywna, konkretna. Końcowo wyłoniła się do tego tłustość, jakby nieco oleisty poślizg, ani trochę nie osłabiający lekkiej proszkowości.

W smaku od początku czuć słodycz. Najpierw o zaskakująco nie wysokim poziomie. Przemknęła wanilia, a po chwili wkroczył cukier. Słodycz zaczęła rosnąć.

Zaznaczyła się lekka goryczka i nawet coś... soczystego?

Goryczka okazała się w zasadzie delikatną gorzkawością. Sporo w niej paloności, przelotnie nawet trochę spalenizny i trochę palonego drewna, ale nie tak w pełni jednoznacznego.

Soczystość podczepiła się pod słodycz. Pokazały się słodkie czerwone owoce. Nasiliły się wraz ze słodyczą, która wspięła się na wysoki, acz nie męczący poziom. W zasadzie nawet miała w sobie coś szlachetnego. Częściowo za sprawą wanilii, ale nie tylko. I nagle... czereśnie zaczęły przełamywać słodycz cukru i wanilii. Soczystość rozgościła się na dobre. Nie była silan, ale odkąd się wyłoniła, wyraźna.

Palone drewno pobrzmiewało na tyłach i... zaczęło słabnąć. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa odnotowałam bardzo delikatną kawę, walczącą o podtrzymanie gorzkawego wątku, jednak zaraz i ją złagodzono. Zrobiła to... odrobina mleka, wlewającego się do niej? Nuty ni mlecznej, ni oleju kokosowego?

Łagodnienie gorzkości ujawniło orzechowy akcent. Za sprawą soczystości wyobraziłam sobie PB&jelly, a więc połączenie masła orzechowego i galaretki / dżemu. Następnie przycichło, a mi przez myśl przemknął krem mleczno-arachidowy, by zmienić się zaraz w ogólną orzechowość i zatracić się w niemal piernikowym motywie.

Pomyślałam o czekoladowych piernikach, nadzianych dżemem z czerwonych owoców i niewątpliwie lekko korzennych. Z drobna cierpkością? Maźniętych kakaową polewą?

Po zjedzeniu został posmak bardzo słodko waniliowo-owocowy, czereśniowy i lekko dżemowy, ale też drzewny i arachidowy. Towarzyszyła temu leciutka cierpkość prostego, ale nie taniego kakao.

Ciekawy pomysł na niezabójczo słodką niezbyt ciemną czekoladę. Acz dałabym jej nawet jakieś 55%, może 60%, a nie 50%. Dobrze, że część cukru zastąpiono innymi elementami, które dały ciekawy efekt. Soczyste czereśnie, dżem i masło orzechowe, krem orzechowo-mleczny przy odrobinie kawy, drzew i z waniliowo-cukrów słodyczą wyszły całkiem smacznie. Nie moja bajka, bo jednak było słodko i łagodnie, nie gorzko, ale w górach całkiem przyjemnie, gdy zapotrzebowanie na cukier rośnie (bo jednak trochę go tam było). Założę się, że ci, którzy nie przepadają za czekoladami o wysokiej zawartości kakao, ale nie chcą się też zacukrzyć, mogą być bardzo zadowoleni. 

ocena: 7/10

kupiłam: ojciec kupił w Żabce

cena: 8 zł (za 80g)

kaloryczność: 508 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, emulgatory (lecytyny z soi, polirycynooleinian poliglicerolu), tłuszcz mleczny, pasta orzechowa (orzechy laskowe, orzeszki arachidowe), ekstrakt z wanilii