Nestville Chocolate Hand Made Horka Tabulkova Cokolada s Chilli ciemna 54,5 % z chili

Czekoladę kupiłam pewna, że jest ona słowackiej marki, jednak w domu aż zwątpiłam, znalazłszy w Google, że to może być coś od Nestle, za którym nie przepadam. Zaczęłam szukać dokładniej i trochę się uspokoiłam, bo okazało się, że to chyba jednak marka / firma jak najbardziej słowacka: Nestville Chocolate, z siedzibą w Słowacji. Oficjalnie firma jest zarejestrowana jako BGV Enviro s.r.o. Tabliczkę kupiłam podczas jednej z wypraw w góry, na słowackiej stacji benzynowej, czego nigdy nie robię. W sumie w dużej mierze ktoś mi to zasugerował, bo - ciekawa sprawa - ja sama na produkty na stacjach patrzę, nie widząc. A w dodatku na tej stacji, jak z lat 90., w życiu nie powiedziałabym, że będzie jakaś czekolada, mająca wyglądać "premium". Wzięłam akurat tę, bo inne były białe. A choć lubię połączenie chili i czekolady, zabierając tę na szlak, trochę się bałam. Pamiętałam bowiem, że Karmello Czekolada Ciemna Dekorowana Kruszonymi Papryczkami Chilli 54,1 % musiałam z ostrego dodatku trochę oskrobywać. A i to nie za bardzo była warta tego zachodu. 

Tabliczkę dziś prezentowaną wzięłam na Polski Grzebień, z którego weszłam zielonym szlakiem, mijającym hotel górski Sliezsky dom. Do niego doszłam szlakiem żółtym ze Starego Smokovca. Dobrze, że droga ta w dużej mierze wiodła przez las, bo było gorąco. Dalsza część, czyli zielony szlak zaś, na szczęście oferował trochę wiatru. Hm, czyżbym trochę przekombinowała, wybierając coś potencjalnie rozgrzewającego na tak upalny dzień?

Nestville Chocolate Hand Made Horká Tabuľková Čokoláda s Chilli to ciemna czekolada o zawartości 54,5% kakao z suszonym chili.

Po otwarciu poczułam trochę duszną, ale w zasadzie jeszcze nie mocno przesadzoną słodycz, łączącą cukier i waniliowo-wanilinowy akcent. Była wysoka, ale trochę stonowana lekką gorzkością. Czuć nutę paloną i pewne ciepło. Nie było to jednak wyraziste chili nawet gdy wąchałam spód. Jedynie lekko coś tam wspomniało o sobie, ale w zapachu można by je przeoczyć.

Tabliczkę o matowym odcieniu nierówno posypano średnią ilością średnich i drobnych płatków oraz lekko przemielonych pestek chili. Trzymały się porządnie. Wprawdzie przy łamaniu parę odpadło, ale te ogólnie stanowiły mniejszość. Nie podobało mi się to rozmieszczenie: na środku bardzo dużo, na brzegach tabliczki wcale.

Tabliczka trzaskała głośno i głucho, a przy odgryzaniu kęsa wydawała się krucha.

W ustach czekolada rozpływała się powoli. Choć w pierwszej chwili myślałam, że będzie stawiać opór ze względu na zbitość, zaraz ochoczo miękła. Zaserwowała tłustość i zwięzłość. Starała się zachować kształt, acz z czasem coraz bardziej rzedła, dając się poznać jako rzadkawa i lekko pylista.

Dodatek częściowo osiadał w czekoladowej mazi, częściowo odpadał. Ostrożnie gryzłam niektóre płatki, ale więcej wypluwałam.

Chili nadgryzane wcześniej było twarde.

Chili gryzione na koniec było trochę mniej twarde i bardziej trzeszczące, ale wciąż twarde.

W smaku najpierw pokazała się średnia słodycz o dusznym charakterze. Zdradził się cukier, ale nie wyszedł napastliwie. Słodycz rosła. Też za sprawą waniliowej nuty, którą odnotowałam w tle. Okazało się, że i ona dokładała się do duszności.

Chili czasem szybko zaznaczało swoją obecność, czasem długo się powstrzymywało. Gdy jednak się pokazało, zaraz zaczynało rosnąć wraz z pieczeniem. Najpierw delikatnym, coraz silniejszym i w przypadku kostek z dużą ilością posypki, palącym w język i gardle po paru chwilach.

Palona nuta rozeszła się za chili, czasem równocześnie z nim. A w przypadku kęsów bez kawałków chili, paloność po prostu wchodziła niedługo po słodyczy i jej rozwoju. Gorzkość była niska i przybrała właśnie palony wydźwięk.

Chili w gorzkawej paloności obudziło ciepło. Zwyczajnie palona nuta w zestawieniu z dodatkiem przechodziła w dym.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zawsze już było chili czuć. Nawet w przypadku kęsów bez dodatku, baza poprzez ciepło robiła drobne aluzje do chili, ale bez ostrości. Z ciepłem jedynie... do głowy przyszedł mi aromat chili. Gdy jednak kęs zawierał płatki posypki, robiło się wtedy bardzo ostro. Kiedy dodatku było dużo, nieprzyjemnie wypalało gardło i usta.

Przeważnie oprócz ostrości czuć też sam smak chili, lecz w przypadku paru kęsów z największą ilością posypki, pikanteria aż zagłuszała smak.

Słodycz za tym występem chili nasiliła się w dusznym, cukrowym kontekście. W zasadzie ostrość chyba podkręcała cukrową słodycz. Gdy chili było mniej i w kęsach bez niego, w słodycz wkradała się soczystość słodkich, likierowych wiśni. Robiły aluzje do kwasku, a potem sugerowały... sos wiśnia&chili?

Gdy spróbowałam trochę samej czekolady, wydawało mi się, że można się w niej doszukać nutki chili. Wtedy soczystość i dym odgrywały ważniejszą rolę, ale i tak było trochę za słodko. Waniliowa nuta cały czas pobrzmiewała, acz wkradło się do niej echo aromatu (jeszcze nie waniliny, ale jakby prawie).

Z kolei gdy z ciekawości pogryzłam raz czy dwa kawałki chili wcześniej, obok czekolady, w pierwszym momencie wydawały się dziwnie nijakie, by po chwili uderzyć palącą pikanterią, która bazę sprowadziła do roli słodko dusznego tła.

Lekko dymna gorzkość słabła, mimo że długo starała się utrzymać przy chili. W końcu jednak otulała ją maślaność - im więcej czułam pikanterii, tym sama baza wydawała się uproszczona, słodko-maślana i tylko leciutko palona. Cierpkość walczyła o siebie, acz gorzkawość niemal zupełnie się zredukowała.

Czasem, gdy chili było dużo, na końcu aż trudno było skupiać się na łagodnej bazie, a pikanteria męczyła w gardle i ustach.

Drobinki gryzione na koniec smakowały różnie. Niektóre zaskakująco delikatnie jak na chili, ale wciąż ostro. Inne zaś piekielnie ostro. Pojedyncze małe płatki / kawałki podgryzałam, ale większość wypluwałam.

Po zjedzeniu zostawał różny posmak. Czasem zdominowało go palące, za silne chili, a czasem to duszna słodycz cukru i ni wanilii, ni aromatu waniliowego trochę męczyła. Ją jednak przeplatała lekko palona nuta oraz chili. Często występowało jako ciepłe pieczenie, trochę szczypiące w język, ale nie zbyt agresywnie. Czuć też smak chili, a nie tylko ostrość.

Mam ogromny żal do producenta, że tak beznadziejnie rozlokował dodatek. Parę kostek, gdzie posypki było trochę i średnio dużo, było całkiem ok, bo chili przygłuszało, że czekolada nie była najwyższych lotów i pasowało do słodyczy, a samo nie mordowało. A niestety to kostki z ogromem posypki lub bez niej stanowiły większość. W przypadku kęsów bez posypki, baza męczyła duszną słodyczą i za niską gorzkością. Środek z dużą ilością chili był nie do zjedzenia normalnie przez palącą pikanterię i musiałam zdrapywać i wypluwać część dodatku. Gdyby chociaż chili było równo rozłożone, tabliczka mogłaby mieć 6. Albo przynajmniej gdyby była tańsza, bo tak to Nestle się ceni, a efekt niezbyt "premium".

ocena: 5/10

kupiłam: słowacka stacja benzynowa

cena: jakieś €6-5? (za 80g)

kaloryczność: 545 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: czekolada 98,8% (miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyna sojowa; naturalny aromat waniliowy); pokruszona suszona papryczka chili 1,2%

Econoce 100 % Orzechy Nerkowca i Kokos Krem

Marka Econoce ma idealną gramaturę, więc po tym jak na dobre zakochałam się w Econoce 100 % Migdały i Pistacje Krem, widząc wariant podobny do Orzechownia Miazga orzechowa o smaku Kokosowej Praliny, z nadzieją pomyślałam, że może znajdzie się wygodny zamiennik (bo wspomniany jest mi dosłownie o jakieś 20 gramów za duży, więc na dwa nie podzielę, a się przejadam).

Econoce 100 % Orzechy Nerkowca i Kokos Krem to krem orzechowy 100% z prażonych orzechów nerkowca i kokosa.

Po otwarciu rozszedł się intensywny zapach średnio mocno prażonych orzechów nerkowca. Wiórki kokosowe starały się je dogonić i całkiem nieźle im to szło. W prażeniu rozgościł się motyw wręcz lekko smażono-tłustych, słodkich naleśników. Rzecz jasna nerkowcowo-kokosowych. Ogół był bardzo słodki. Po zlaniu oleju całość nieco złagodniała, zwłaszcza w kwestii prażenia, a mi do głowy przyszły wafelkowo-kokosowe pralinki może i a'la Rafaello, ale w wersji wyidealizowanej i nerkowcowej.

przed i po uporaniu się z olejem

Na wierzchu wydzieliła się średnia ilość oleju. Zlałam, ile się dało, czyli 3,5 łyżeczki. Krem ogólnie nie potrzebował tego tłuszczu, bo i tak był lepki i tłusto-ciągnący, nie suchy.

Mieszając, zetknęłam się z gęstością i miękkością. Krem zawierał sporo małych kawałków i drobinek, a także czarnych punkciko-kawałeczków.

W ustach krem chwilowo jakby nieco gęstniał w konkretny, masywny sposób. Był miękki i kremowy, ale niewątpliwie syty i tłusty. Jego tłustość kojarzyła mi się z puszystymi, tłustymi naleśnikami, polanymi gęstym, lepkim sosem. Rozpływał się powoli, właśnie jakby przechodząc od tej masywności, konkretu, w niemal sosowatość. Miał w sobie coś śmietankowego, śmietankowo-twarożkowego. To skojarzenie podkreślały liczne kawałki - niczym grudkowaty twarożek z wiórkami. Gryziony, okazał się subtelnie chrupkawo-trzeszczący. To był w zasadzie gładkawy krem z kawałeczkami i wiórkami, nie odebrałam go jako twór miazgowy. Jakbym miała klasyfikować, to takie "subtelne crunchy". Czasem te kawałki aż prosiły się, by zacząć je podgryzać wcześniej, nim jeszcze baza zupełnie się rozpłynie. Czasem im ulegałam - wtedy masa dawała się poznać jako chrupko-trzeszcząco-skrzypiąca.

Kawałeczki i drobinki gryzłam, gdy pasta się już rozpłynęła. Znalazły się tam podrobione, posiekane wiórki i drobinki wiórków, które mocno trzeszczały oraz kawałki kokosa. Małe, średnie i - jak na kokosa - całkiem spore. Te miały chrupiącą strukturę. Część była krucha i średnio twarda, część twarda, a parę kamiennie twarda.

W smaku pierwsza uderzyła naturalna słodycz nerkowców. Dały się poznać jako łagodne z charakteru, ale wyraziste, gdy chodzi o wyczuwalność. Początkowo na prażenie w zasadzie nie zwracało się uwagi.

Nerkowce gonił bowiem kokos. Równie bardzo słodki w naturalny sposób kokos przedstawił się jako wiórki kokosowe i... kokosowy twarożek? Twarożek z wiórkami, za sprawą którego pojawiła się niemal mleczny akcent.

Delikatnie prażona nuta w tym czasie zasugerowała mieszankę nerkowców i arachidów, ale ta iluzoryczna arachidowość zaraz znikała.

Słodycz wzrosła do wysokiego poziomu bez najmniejszych trudności i nagle wyraźniej zaznaczyło się prażenie. Orzechy nerkowca zaserwowały mi cienkie naleśniki, wysmażone na brzegach na chrupko. Naleśniki tłuste i słodkie, nerkowcowe, z mąki nerkowcowej, ale... skrywające słodkie, kokosowe nadzienie twarożkowe. Prażone nerkowce przy tym wysoce słodkim kokosie czasem próbowały jawić się jako te bardziej zachowawcze w kwestii słodyczy.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach średnio mocne prażenie znów zaczęło się jakby nieco chować w słodyczy, i jakby od środka ją podkreślać, a ja pomyślałam o nerkowcowej pralinie. To nerkowce cały czas dominowały. Odtąd słodkie, pralinowo mleczno-maślane realia wydawały się im właśnie zawdzięczać swoje istnienie. Kokos był jedynie dodatkiem, który pralinowe skojarzenie pielęgnował.

Czasem dodatkiem bardzo znaczącym. Od drobinek i kawałków nakręcał się smak wiórków kokosowych, ale... ku mojemu zaskoczeniu, także prażenia. Nie musiałam ich nawet gryźć, ale gryzienie oczywiście te nuty potęgowało. Czasem w oddali przemknęło przy nich liche skojarzenie z kokosowym wafelkiem.

Gryzione kawałki faktycznie były w większości kokosem. Co drobniejsze i trzeszczące smakowało wyraźnie wiórkowo, natomiast twardo-chrupkie kawałki zaskakiwały słodyczą. Wręcz słodziuteńkością, podkreśloną prażeniem. Wśród kawałków zaplątało się chyba tylko kilka drobinek nerkowców, więc końcówka należała do kokosa.

Po zjedzeniu został posmak prażonych, naturalnie słodkich orzechów nerkowca i echo słodkich wiórków kokosowych. Jedne i drugie były naturalnie słodkie, a do tego... chyba napędzały się wzajemnie.

Krem był bardzo smaczny. Jednak przy całej mojej miłości do nerkowców, w tego typu kremie bardziej odpowiada mi bardziej zrównany, wyważony smak nerkowców i kokosa. Nerkowce z dodatkiem kokosa były boskie, ale nie aż tak jak boski jest ich duet w Orzechownia Miazga orzechowa o smaku Kokosowej Praliny. Kremy ogólnie były trochę podobne. Wizja nerkowcowych naleśników z kokosowym twarożkiem i tu się pojawiła, acz z nieco innym towarzystwem. Kokos w dziś przedstawianym wyszedł bardziej wiórkowo i prażono niż miazgowo jak w podlinkowanym.

ocena: 9/10

kupiłam: Rossmann

cena: 19,99 zł (za 175g)

kaloryczność: 623 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: 80% orzech nerkowca, 20% kokos

Cacao Crudo Modern Pleasure Dark 90 % / Fondente 90 % ciemna surowa z Peru

Po zjedzeniu wszystkich Cacao Crudo z dodatkami, jakie kupiłam, przyszła wreszcie pora czyste ciemne. Uznałam, że zacznę z przytupem, od najwyższej zawartości kakao. Nie byle jakiego, a surowego Criollo, które nigdy nie są przetwarzane w temperaturze powyżej 42°C. Do tego klasyczny proces prażenia ziaren kakaowych w ich przypadku zastępuje się powolnym suszeniem w atmosferze ochronnej.

Trochę tylko żałowałam, że posłodzono ją czymś tak bardzo intensywnym jak cukier kokosowy. O ile w wersjach z dodatkami to pracowało, w przypadku czystych mogło za bardzo zagłuszać nuty. Acz może akurat niekoniecznie w dziś przedstawianej - wszak tak niewiele... No, trzeba było sprawdzić.

Cacao Crudo Modern Pleasure Dark 90 % / Fondente 90 % to ciemna czekolada o zawartości 90 % surowego kakao Criollo z Peru, z Amazonii.

Po otwarciu uderzył mnie intensywny zapach ziemi i nibsów kakaowych nasączonych czy choćby macerowanych w czerwonym, wytrawnym winie. Ziemia przechodziła w błoto i zbutwiałe drewno, obiecujące ciężkość i powagę. Obok stanęła dość wysoka, wręcz ciężka słodycz melasy, której towarzyszyło zaskakująco dużo rześkości. Ta ostatnia połączyła w sobie kwiaty i wodę, letni deszczyk. W rześkości pojawiły się też owoce soczyście-kwaskawe, a jednocześnie słodkie w sposób kojarzący się z owocowymi lodami wodnymi dla dzieci. Pomyślałam o czarnej porzeczce, odrobinie malin i jakiś leśnych owocach - nic jednoznacznego, raczej cały miks. Owoce te zupełnie odcięły się od czerwonego wina, będąc dla odmiany bardzo lekkimi. 

Twarda tabliczka w dotyku zdawała się łączyć tłustość i lekką pylistość. Trzaskała średnio głośno i głucho. Przy łamaniu wydawała się trochę krucha, ale też kryła w sobie obietnicę zmięknięcia.

W ustach długo starała się zachować kształt, ale twardość szybko porzucała. Była dość ciężka i maziście tłusta, trochę oleista. Upuściła delikatną, nieco ściągającą soczystość. Przewinęła się w niej też marginalna pylistość, ale z czasem zniknęła w tłustej i coraz bardziej wodnistej toni. Czekolada pozostawiała po sobie trochę taninowe ściągnięcie oraz jakby rześko-soczystą suchość (?). Na całą tabliczkę trafiły mi się jakieś trzy-cztery drobinki niedomielonego kakao.

W smaku przywitała mnie delikatna, łagodnie palona słodycz karmelu. Po chwili jakby podpłynęła pod  nią woda. Trochę ją jakby jeszcze złagodziła, trochę rozrzedziła, rozmyła - nie tylko nasilenie, ale też smak, wydźwięk.

W oddali subtelnie zaznaczyły się ziemiste, soczyste nibsy (kruszone kakao). 

Z drugiej jednak strony słodycz zaraz na tę wodnistość zareagowała oporem. Mignęła mi wręcz melasa, ale równie szybko stanęła pod znakiem zapytania, mimo że słodycz ewidentnie zbuntowała się i zaczęła rosnąć. Nie jednak przez palony motyw - ten trochę się oddalał. Był, ale nie na pierwszym planie. Na ten wkroczyła słodycz o charakterze wodniście-kwiatowym - tak sobie z wodą poradziła! Pomyślałam o mokrych - może zroszonych, albo zmoczonych mżawką - białych kwiatach.

Karmelowo-melasowa nutka podpowiedziała paloność gorzkości. Gorzkość wkroczyła powoli i choć przez chwilę też wydała mi się lekko palona, nie zdecydowała się na palony wydźwięk. Na przód wysunęła charakterne zbutwiałe drewno. Ono przez moment miało w sobie coś ciepłego, może wręcz dusznego, ale po chwili i tu na znaczeniu wzrosła wilgotna, jakby zawilgocona nuta.

Oczami wyobraźni zobaczyłam ziemię i bagno. Właśnie tam zalegało to drewno. Ziemia, bagno wyszły na prowadzenie. Lekko palony akcent, który odłączył się od słodyczy mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa przez moment dopowiedział tu palenisko-ognisko tylko co zagaszone wiadrem wody.

Pokazał się dym, ale jakby właśnie związany przez to z wodą. Dym cierpki i... cierpkość obudził zgoła inną.

Poczułam subtelne cierpko-taninowe ciężkie wytrawne wino czerwone.

Wino zaczęło mieszać się z rześkością kwiatów. Robiły, co mogły, by nadać mu lekkości i może nawet słodyczy? Nie do końca mu się to udało, bo wino po prostu cofnęło się... Acz tu wkroczyły kwaskawo-słodkie owocowo-wodne lody porzeczkowe (pomyślałam dokładniej o Kolorkach Algidy sprzed lat). Owoce ogólnie wielkiej roli nie odegrały, ale były wyraźne. Porzeczkowo-jakieś, bo za czarnymi porzeczkami stanęła mieszanka owoców leśnych, możliwe że w tym trochę malin. Ich kwasek mógł być podkręcony lekko cytryną, jednak ogólnie nie był wysoki, bo jak na takowe lody przystało, były jednocześnie słodkie.

Owoce jednak długo się nie utrzymały. Słodycz wróciła do palonego charakteru karmelu i... po tej owocowej części poszła jeszcze dalej, stając się melasą, a gorzkość... Jakby te bardziej rześkie tony zasnuła dymem.

To wykorzystała bagnista ziemia i zaczęła współpracować z czerwonym winem. Końcowo zeszły się w jedno, serwując mi wyraziste nibsy kakaowe nasączone czerwonym, taninowym winem. Sobą zagłuszyły nawet ziemię.

Po zjedzeniu został posmak nibsów kakaowych w czerwonym, wytrawnym winie oraz kontrastowe niesamowicie rześkie poczucie. Wiązało się z białymi kwiatami, które wprowadziły słodycz. Pod tą podpiął się melasowy, już nie taki lekki, karmel. Czułam też cierpko-kwaskawe owoce, głównie czarne porzeczki, bagnistą ziemię oraz echo dymu.

Czekolada była smaczna, choć w moim odczuciu zbyt kontrastowa. Ciężkie taniny, czerwone wytrawne wino, bagno, ziemia i nibsy byłyby cudowne, jednak ta cała rześkość i dużo wody obok mi nie leżały. Kwiaty, słodko-kwaśne lody owocowo-wodne mogłyby jakoś inaczej zagrać. Bez tego dziwnego wodnistego orzeźwienia - tu obwiniam cukier kokosowy, obstawiam, że z trzcinowym byłoby lepiej. Nuty czarnych porzeczek, owoców leśnych i chyba cytryny, ani nawet wino, o dziwo nie przełożyły się jednak na wysoką kwasowość. Było słodko, było gorzko, ale choć intensywnie, to jeszcze nie aż tak siekierowo jak można by się spodziewać po surowej 90tce. Słodycz z kolei choć teoretycznie niska, wiele miała do powiedzenia.

ocena: 8/10
kupiłam: brainmarket.pl
cena: 13,80 zł (za 50g)

kaloryczność: 587 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa z nieprażonych ziaren kakao, zagęszczony sok z kwiatów kokosa

(Netto) Premieur 70 % Kakao Czekolada Gorzka Z Kawałkami Malin ciemna z malinami

Pogoda w górach w tym roku nie rozpieszczała. Ciągle lało i grzmiało, więc się w nie nie pchałam, ale bardzo tęskniłam. Już, już w pewnym upatrzonym przeze mnie regionie miało nie padać, już się z kimś na tatrzański szlak umówiłam, gdy nagle dzień przed prognozy i tam się pogorszyły. Padł jednak pomysł, by chociaż na Babią Górę się wybrać. Uznałam, że z chęcią się przejdę z Krowiarek - ostatnio właśnie tak szłam, jednak wtedy była zima, a wiadomo, że latem wszystko wygląda inaczej. Czekoladę wybrałam... dość bezpieczną. Poszłam czerwonym szlakiem, a od parkingu towarzyszyła mi... mżawka. Gdy wyszłam z lasu, w dodatku widoki zaczęły zakrywać chmury. Widząc już, że na szczycie warunki mogą być tylko gorsze, za czekoladę wzięłam się pod Babią, niedługo po Gówniaku, na przyjemnych skałach. Zaraz jednak i stamtąd mnie wietrzysko pogoniło (dobrze, że zdążyłam porobić zdjęcia czekoladzie).

(Netto) Premieur 70 % Kakao Czekolada Gorzka Z Kawałkami Malin to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao z kawałkami liofilizowanych malin; marki własnej Netto.

Po otwarciu przywitał mnie zapach kwaskawych malin oraz mocno palonej, gorzkiej czekolady o niby prostej, acz wzbogaconej o wanilię, przyjemnie niskiej słodyczy. Maliny trochę dominowały, szczycąc się swoim liofilizowanym charakterem. Zdawały się jednak podłapywać też słodycz, siląc się na... wydźwięk świeżych malin?

Trochę się zdziwiłam, że maliny wystąpiły jako posypka na spodzie, nie zaś wtopione kawałki. Nie dodano ich za wiele, a w dodatku były nawet nie kawałkami, a cienkimi, delikatnymi płatkami. Niektóre były słabiej, inne mocniej zatopione, jednak wszystkie porządnie się trzymały. Tabliczka podczas łamania przypominała twardą skałę, która głośno trzaskała.

W ustach czekolada rozpływała się powoli, długo zachowując zbity kształt i łącząc mazistość z lepkością. Zmieniała się jakby w miękką, aksamitną grudkę kremu. Tłustość wydawała się znikoma, a całość miała w sobie coś w porywach suchawego. Sporadycznie konsystencję urozmaicała leciutka soczystość, z czasem rozchodząca się od kawałków malin, które starały się jak najdłużej pozostać zatopione w czekoladowej mazi. Trochę nasiąkały i wydawały się częściowo rozpuszczać.

Kiedy na próbę pogryzłam maliny obok czekolady, były suchsze i twardawo-trzeszczące, a sama czekolada wydawała się ulepkowata, więc wolałam gryźć je na koniec.

Na końcu miałam wrażenie, że część malin zniknęła, rozpuściła się wraz z czekoladą. To, co zostało było miękkie i farfoclowe. Raz po raz trafiały się pojedyncze pestki. 

W smaku najpierw pojawiła się mocno palona gorzkość, do której podkradła się soczystość i słodycz. Gdy w kęsie akurat zaplatał się kawałek maliny, ta zaraz subtelnie dawała o sobie znać.

Słodycz rosła leniwie i delikatnie, pokazując swój prosty charakter. Choć czuć biały cukier, nie męczył, wydawał się bardzo zachowawczy. Po chwili doleciał do niego waniliowy motyw. Miał sporo do powiedzenia, ale też nie narzucał się.

Gorzkość wyszła bardziej władczo, acz też nie siekierowo. Wydawała się spokojna i coraz bardziej palona. Chwilami wręcz węgielna? Raz po raz przyszło mi do głowy palenisko zrobione na ziemi, z akcentem tejże. Gorzkość ogólnie cały czas trochę rosła.

Gdy próbowałam samej czekolady, nie czuć w niej dodatku. Jej słodycz za to wydawała się trochę bardziej... zmierzać w kierunku waniliowego karmelu? Acz wyraźnie do karmelu nigdy nie docierała.

W kęsach z malinami, owszem, czuć dodatek. Podkradały się do słodyczy i zmieniały jej wydźwięk na owocową. Dokładniej na malinową, ale nie tylko, bo przy malinach zaznaczyło się echo owoców leśnych. Z czasem dokładały do kompozycji też leciutki, kwaskawy element malin ewidentnie liofilizowanych.

Gdy spróbowałam je gryźć nieco wcześniej, obok czekolady smakowały czasem nijako, czasem wyraźnie kwaśno malinowo, zaś sama czekolada wydawała się nieco palono-mdła. Zdecydowanie wolałam więc zostawiać je na koniec.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa waniliowość wydawała się wychodzić przed cukier, acz i tak utrzymała prosty, nieszlachetny klimat. Nie była jednak silna - ogólnie poziom słodyczy nie wychodził ponad średniość. Waniliowa nuta wydawała się słabsza w przypadku kęsów z malinami.

Dość często baza przejawiała palono kawowe skłonności. Maliny trochę odciągały od smaku ziaren kawy uwagę, ale te walczyły o siebie.

Palony wątek z czasem lekko urozmaicało owocowe echo, ewidentnie niezwiązane z dodatkiem. Słodko-wodniste maliny i niejednoznaczne, cierpkawe owoce leśne zaznaczyły swoją obecność w tle. 

Kwaskawe, liofilizowane maliny - niegryzione - podkreślały ten owocowy akcent, a czasem odciągały od niego uwagę. Dużo zależało też od ułożenia kawałka w ustach (gdy maliną do podniebienia, podkreślała, gdy maliną do języka, zagłuszała) i od ilości kawałków malin. I czasem... Owoce robiły się trochę kompotowe (do głowy przyszedł mi kompot z suszonych malin - abstrakcyjne wyobrażenie) i jakby... przykryte lekką słodyczą? Ogólnie w kompozycji nie znaczyły za wiele, pozostawały delikatnym dodatkiem.

 Gorzkość osiągnęła wysoki poziom, jednak obok pojawiła się też drobna maślaność. Do głowy przyszedł mi rondel z rozpuszczaną z masłem czekoladą. Maliny chyba nieco podkreślały maślaność. Słodycz na końcówce wzrosła, wchodząc z nimi w sojusz jako ten kompot z suszonych malin...

By zaskoczyć po zniknięciu czekolady. Maliny gryzione na końcu okazały się bardziej kwaskawe. Nie wszystkie były jednak wyraziste. Niektóre wyszły wręcz nijako. Pestki wnosiły swój specyficzny akcent.

Po zjedzeniu został posmak kwaskawych liofilizowanych malin i lekko słodkiej w prosty sposób, mocno palonej czekolady. Przywoziła na myśl dym i węgiel.

Czekolada była smaczna, ale mam do niej zastrzeżenia. Jak na czekoladę z malinami, malin w niej poskąpiono. Sporo fragmentów bez, a tam, gdzie akurat kawałek się trafił, okazywał się drobny i pobrzmiewał jako jedna z nut. Sama baza o tak mocno palonej gorzkości, mimo że miała owocowe akcenty, wyszła do tych malin nieco przyciężko. Niska słodycz na plus, ale i ona zdawała się za bardzo te delikatne maliny przysłaniać. To smaczna czekolada, ale niesatysfakcjonująca pod względem malin.

ocena: 8/10

kupiłam: ojciec kupił w Netto

cena: 10,99 zł

kaloryczność: 539 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, maliny liofilizowane 1,5%, emulgator: lecytyny sojowe, ekstrakt z wanilii

SOL Dark Chocolate Madagascar 75 % ciemna z Madagaskaru

Nie każdego dnia mam ochotę na czekolady z madagaskarskiego kakao, jednak jak mnie już najdzie, w zasadzie żaden inny region nie jest w stanie zastąpić Madagaskaru. O marce Sol jakoś trochę mi się zapomniało... To znaczy pamiętałam, że mam jeszcze kilka ich tabliczek, ale bez żadnego powodu odkładałam je w czasie. Wiecznie były jakie inne. Aż tu nagle na tę po prostu mnie naszło. O czekoladzie nie wiedziałam kompletnie nic. Od producenta nie miałam żadnego opisu, więc czekała mnie niespodzianka. Raz, że smakowa, a dwa, że z tego, co się zorientowałam, mają różnie wyglądające tabliczki - wzory nie wiązały się z pochodzenie kakao. 

SOL Dark Chocolate Madagascar 75% to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao z Madagaskaru.

Po otwarciu poczułam intensywny, niemal przenikliwy zapach winnego octu balsamicznego, który mieszał się z kwaśnymi, niemal kwachowatymi jeżynami i kwaśno-gnilnymi wiśniami. Za tymi zaznaczyła się poważna, też lekko gnilna, wilgotna ziemia. Kwaśności dokładały jeszcze cytrusy z kolei w jakby trochę alkoholowym wydaniu. Wszystko to - mimo przewagi kwasowości - wykazywało też dość wysoką słodycz, przywodzącą na myśl żółtka ubijane z cukrem trzcinowym, taki nieco bardziej karmelowy kogel-mogel. W trakcie degustacji - acz może za sprawą smaku - przyszły mi do głowy jeszcze jajeczne biszkopty.

Pylista, twarda tabliczka podczas łamania trzaskała dosadnie, utwierdzając mnie przy tym, iż mam do czynienia z naprawdę masywną sztuką.

W ustach czekolada rozpływała się kremowo i średnio wolno. Początkowo dała się poznać ze śmietankowo-maślano tłustej strony, jednak z czasem tłustość nie wydawała się aż tak jawna. Kremowości za to nie brakowało. Rozchodziła się maziście, rozkręcając się w soczystym kierunku. Z czasem soczystość zaczęła się robić trochę cierpka, a końcówka wręcz cierpko-taninowa. I tak aż czekolada zniknęła bardzo soczyście, zostawiając poczucie ściągnięcia.

W smaku przywitała mnie jajeczno-maślana, łagodna słodycz. Pomyślałam o słodkich w szlachetniejszy sposób biszkoptach. Biszkoptach mocno jajecznych.

W tle przemknęła niemal nieuchwytna kwaskawa nutka, acz zaraz zwątpiłam, że w ogóle tam jakaś była.

Jajka z cukrem zaserwowały mi szlachetniejszego kogla-mogla, zrobionego z cukrem trzcinowym. Przewinęła się bowiem lekka karmelowość. Palony wątek cały czas wiązał się ze słodyczą.

Z tła za to zaczęła dobijać się kwaśność - niby owocowa, ale też o trochę kwachowatych zapędach. Ogólnie kompozycja wcale nie była bardzo kwasowa, po prostu niektóre nuty czasem przybierały trochę taki wydźwięk. Maślaność starała się jak mogła opóźniać i łagodzić kwaśność, jednak udawało jej się tylko do pewnego momentu.

Jajeczne biszkopty zrobiły się nasączone jakimś kwaskawo-słodkim alkoholem wiśniowym - pomyślałam konkretniej o cherry, potem zaś ogólnie o jakimś likierze z czerwonych owoców. Przede wszystkim z wiśni, ale chyba podkręconych czerwonymi porzeczkami i niewykluczone, że też cytryną.

W zestawieniu z tym wszystkim karmelowo-likierowa słodycz zdawała się trochę peszyć i odpuszczać.

Po cherry wkradł się jeszcze bardziej cierpki, dosadny kwasek niedojrzałych czerwonych owoców. Do głowy przyszły mi owoce niedojrzałe, a zarazem starawe - jakby już skwaśniałe jeżyny i trochę nadgniłe jasne wiśnie. Acz trochę pewnej owocowej świeżości - jakby nie patrzeć - tu uświadczyłam.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz zrobiła się bardzo niska, ale za nic nie zamierzała wypaść z kompozycji zupełnie. Darowała sobie jednak likierowość i wróciła do karmelowego motywu po prostu. Ten zdawał się pobrzmiewać tu i tam przez większość występu.

Słodycz dopraszała się wśród czerwonych porzeczek i wiśni o trochę... kompotowo-dżemowy motyw? Te zgodziły się ewentualnie na kwaskawą nalewkę owocową.

Za nalewkowo-gnilnymi wiśniami pojawiła się wilgotna, też nieco gnilna czarna ziemia. Ziemia wiązała się z lekką goryczką, co zahamowało też drobne, kwachowate skłonności. Starała się naprowadzić owoce na po prostu kwaśność.

Czerwone owoce, głównie wiśnie, zaczęła przeplatać cytryna i ogólnie cytrusy. Przywołały trochę egzotyki, a ja pomyślałam o kwaśnym soku, wyciskanym z kumkwatu. Leciuteńka słodycz jego skórki bardzo, bardzo nieśmiało o sobie przypomniała, ale... w sumie trudno ją uchwycić. 

Część owoców - te cytrusowe - poszły w kierunku kwaskawego, a zarazem słodkiego białego wina. Pomogła mu trochę karmelowa nuta, tak bardzo różna od kwaśności, że choć niska, to wyraźnie wyczuwalna.

Słodycz na końcówce trochę się wyłoniła na zasadzie kontrastu - raz po raz zdarzyło jej się i w tym momencie zrobić aluzje do cukru trzcinowego ubijanego z żółtkiem... może ajerkoniaku? Ale głównie w strefie słodkiej czułam jednak karmel. Biszkopty karmelowe? 

Wiśnie jednak uparcie zawracały do kwachowatego wydźwięku i końcowo zmieniły się w winny ocet balsamiczny. Taki ciężki, z kolei z wina czerwonego, kwasowo-wytrawny. 

Po zjedzeniu został posmak białego wina oraz wiśni wymieszanych z jeżynami. Jedne i drugie miały kwaśny charakter, przechodzący trochę w ocet winny. Kwaśność podtrzymywały też cytrusy, z przewagą cytryny. Mimo wszystko i słodyczy nie brakowało. Wyraźnie wrócił kogel-mogel.

Czekolada była bardzo niecodzienna i intensywna. Dla mnie trochę za kwasowato-octowa, przez co słodycz też dość dobitnie się zarysowała, mimo że była niska, ale ogólnie całościowo bardzo smaczna. Niska słodycz kogla mogla i karmelu, trochę likierowa, a także nienachalna gorzkość i ziemistość oddały pole do popisu kwasowatym jeżynom, wiśniom, cytrynie, octowi winnemu i białemu winu. Te świetnie czuły się w swoim towarzystwie, uzupełniając się i wymieniając.

ocena: 8/10

kupiłam: sol_chocolate na Instagramie

cena: 250 UAH (około 24 zł; za 70g)

kaloryczność: 592,65 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy

Babayevsky Dark Chocolate Elite 75 % Cacao / БАБАЕВСКИЙ Шоколад Элитный 75 % Kakao ciemna

Choć sporo słyszałam o tym, jakie to niesmaczne są słodycze z Rosji, chciałam ich spróbować, przekonać się na własnej skórze. Te, które widywałam w internecie, nie interesowały mnie jednak, bo były mleczne. Sporo naszukałam się ciemnych, ale w końcu udało mi się. Ta właśnie, dziś przedstawiana, była dla mnie najważniejsza. Obstawiałam, że okaże się najzwyczajniejszą, najprzeciętniejszą czekoladą średnio półkową. Po dwóch z dodatkami, jakie jadłam w górach, miałam mieszane uczucia i i tak w sumie nie byłam pewna, czego spodziewać się po tej. Po spróbowaniu, dokładnie analizując opis i skład, dalej wydawała się w pewien sposób zagadkowa. "Zawartość kakao 75%, zawartość suchej masy kakaowej 55%"? Hm... 

Babayevsky Dark Chocolate Elite 75 % Cacao / БАБАЕВСКИЙ Шоколад Элитный 75 % Kakao to ciemna czekolada o zawartości 75% kakao (miazga kakaowa + tłuszcz kakaowy + kakao w proszku).

Po otwarciu uderzył mnie intensywny zapach kokosowy, za którym nieco dalej znalazła się wanilina. Razem przełożyły się na bardzo sztuczny i przesłodzony wydźwięk. Kokos przechodził w likier kokosowy, ale przywodził na myśl też draże kokosowe w polewie kakaowej (np. Skawy). Do głowy przyszło mi jeszcze lekko cierpkie, głównie przesłodzone kokosowe cappuccino oraz lekka soczystość powideł śliwkowych.

Tabliczka dała się poznać jako konkretna, ale niekoniecznie bardzo twarda. Mimo to, słychać było średnie trzaski podczas łamania.

W ustach czekolada rozpływała się w średnim tempie. Szybko trochę miękła i robiła się coraz bardziej mazista. Z czasem przybrała postać luźnej, tłustej i trochę ulepkowatej zawiesinowej masy, pamiętającej swój pierwotny kształt. Na znaczeniu rósł proszkowy motyw, wpisujący się jednak w pewną namiastkę bazowej gładkości. Końcowo zostawiała cierpkie wrażenie.

W smaku pierwsza uderzyła jakby sztuczna słodycz. Po chwili na przód wybiegł dosadny, intensywny cukier. Sztuczność została trochę za nim, dając się poznać jako wanilina, a po chwili jeszcze jako aromat kokosowy.

Cierpkość zaznaczyła nieśmiało swoją obecność w tle, a słodycz prędko osiągnęła poziom przesady. Jej sztuczny wydźwięk zdawał się wgryzać w język, a siła słodyczy wraz z likierowym motywem, zabrały się za rozgrzewanie gardła.

Lekka cierpkość zmieszała się z niską gorzkością. Miały palony wydźwięk. Palony do przesady, jeszcze nie spalenizny, ale już blisko. Czuć sporo prostego, odłuszczonego kakao w proszku.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa męcząca, za silna cukrowo-sztuczna słodycz tak przemieszała się z goryczką kakao, że w głowie rozgościła mi się myśl o tanich, kiepskich drażach w polewie kakaowej. Niewątpliwie w wariancie kokosowym (chwilami czułam się, jakbym jadła draże Skawy Korsarze - ale w tej realnej, nieidealizowanej wersji). Słodycz dominowała zupełnie - a myśl o drażach idealnie wpisała się w przesładzanie.

W oddali przemknęło mi... coś? Jakby niedookreślona, kwaskawa mgiełka? Kwasek kakao odtłuszczonego?

Z czasem słodycz szalała, a gorzkość jakby odpuściła. Cierpkość plątała się zagubiona, zaś paloną gorzkość mocno złagodził margarynowo-maślany, też jakby sztuczny, motyw. Wszystko to... bardzo odlegle zasugerowało jakieś kokosowe, sztuczne cappuccino. Albo raczej coś o jego smaku.

Zaraz jednak uwagę od niego zaczęła odciągać... soczystość? Trudno było dookreślić ten delikatny, ledwo pobrzmiewający kwasek. Błądził od powidlanej soczystości, przez skwaśniałego kokosa po odtłuszczone kakao.

Choć gorzkość była niska, końcowo zupełnie straciła na znaczeniu. Słodycz cukru, waniliny i aromatu kokosowego za to aż gryzły w język.

Po zjedzeniu został posmak sztucznego, likierowego kokosa i tanich draży kokosowo-kakaowych. Bardzo wyraźnie czuć w tym wszystkim trochę tandetną kakaowość podbitą odtłuszczonym kakao w proszku. Do tego czułam się okrutnie przesłodzona: i siłą słodyczy, i tanio-sztucznym jej wydźwiękiem.

Czekolada była zła. Okrutnie sztuczna, choć niewątpliwie z niecodziennym, zaskakującym charakterem. Myślę, że w zasadzie jej smak kokosowy, skojarzenie z drażami i likierem kokosowymi, może się nawet niektórym spodobać. Tylko że do tego dochodzi jeszcze przesłodzenie. Gorzkości czułam niewiele, a jak już się wychylała, miała bardzo prosty, tani wydźwięk kakao odtłuszczonego w proszku i zbyt mocno palony. Konsystencja była nieprzyjemna. Mogłaby być znośna, gdyby smak był tego warty.

Najgorsza czekolada tej marki, jaką jadłam. Widać dodatki maskowały ten tak niski poziom. W tej czuć, że zawartość kakao została mocno podbita kakao w proszku. Zjadłam 4 kostki, lecz przy 4 miałam już zdecydowanie dość, że aż się krzywiłam.

W zasadzie wyszła gorzej niż np. Korona Ciemna Czekolada / Корона Чорний шоколад 57 %, która wydawała się tanio-sztuczna w podobnym sensie. Dziś przedstawiana bowiem obiecywała coś premium, o wysokiej zawartości kakao, a wyszło... jak wyszło. Aż oddałam ją ojcu, bo miała tak intensywny charakter, że czułam, że nawet odrobina dodana do ciasta, może się wybijać (czyli taktyka, jaką objęłam na Carla Chocolate Vysoke Tatry Horka 70 % Cokolada Sweet Postcard  nie przejdzie).

Mama po spróbowaniu stwierdziła: "Mnie ona bardzo nie smakuje. Nie powiedziałabym, że ma 75%, raczej 55% i jest... taka dziwna. Najpierw jakimiś ziołami, lekarstwami mi smakowała, a potem taki kwasek się pojawił. Może śliwkowy? Ale nic tu smacznego nie było. Okropna. Latami ruskie słodyczy były złe, i ta od nich nie odbiega".

ocena: 3/10

kupiłam: eBay

cena: $48,66 za 3 różne tabliczki po 90g, łącznie z przesyłką

kaloryczność: 520 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, kakao w proszku, tłuszcz kakaowy, emulgatory: lecytyna sojowa, E476; aromat waniliowy

Zoto Betulia Ocho Hacienda Betulia Antioquia Colombia 70 % Single Variety Chocolate ciemna z Kolumbii

To nie była jedna z wielu kolumbijskich tabliczek! Zaintrygowała mnie bardzo, mimo że zawierała jedynie 70% (co w połączeniu z białym cukrem, używanym przez producenta, sugerowało za wysoką dla mnie słodycz). Zrobiono ją z mało znanego kakao, zwanego B8. Wybrano je ze względu na wyjątkowy smak. Dość enigmatyczna nazwa...

Jak we wszystkich czekoladach Zoto, protokół fermentacji dla tego kakao opracowali sami. W tym przypadku zostali zaproszeni przez właścicieli plantacji Betulia, by wspólnie obmyślić proces fermentacji optymalny dla tego konkretnego kakao. Z opisu producenta dowiedziałam się jeszcze, że to prawie zupełnie białe kakao. Don Pablo Velez, głowa plantacji Betulia, dba o to, by jak najlepiej zachowywać dziki charakter odmian - właśnie lokalnych i dzikich - uprawianych u niego. Analiza genetyczna wykazała, że są tam 3 różne odmiany, wszystkie 3 białe: B6, B8 i B9. Co ciekawe, to miała być pierwsza tabliczka Zoto z kolumbijskiego kakao, jak na razie w bardzo limitowanej ilości. Stąd to, że ją zdobyłam cieszyło jeszcze bardziej.

Zoto Betulia Ocho Hacienda Betulia Antioquia Colombia 70 % Single Variety Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 70% kakao  (65% miazga + 5% tłuszcz) z Kolumbii, z departamentu Antioquia.

Po otwarciu poczułam zapach fistaszków i prażonego sezamu oraz łagodniejszej, naturalnie słodkawej pasty tahini, przechodzącej w niesłodką chałwę. Obok stanęły też nie za słodkie kwiaty oraz nieoczywiste zioła, przyprawy. W większości świeże, bo mieszające się ze świeżym motywem roślin. Mimo to, słodycz czuć wyraźnie. Nie wysoką, ale jednak. Podobnie jak owocowość: niby była wycofana, ale bez wątpienia czułam melony o trochę kwiatowym charakterze. Może też arbuzy? Akurat mniej słodkie, ale słodkie na pewno. I, choć tych to już prawie na siłę się doszukiwałam (smak mógł mi je zasugerować) ociupińkę ciemno-czerwonych owoców.

Mimo że czytałam opis, po wyjęciu czekolady z opakowania, zaskoczył mnie jej kolor jasnej mlecznej.

Tabliczka, choć dość tłusto-kremowa w dotyku, przy łamaniu trzaskała chrupko i masywnie, szczycąc się twardością. Jak to często w Zoto bywa, na spodzie była jakby cieniutka doklejona warstewka - nieustannie mnie dziwi.

W ustach rozpływała się powoli, z ochotą mięknąc na zbito-gęstą, kremową grudkę. Tłustość początkowo wydała mi się niska, ale potem rosła, a czekolada chwilami wręcz lekko ziarniście-proszkowa. Jednocześnie nie brakowało jej soczystości. Z czasem soczystość i proszkowość próbowały się trochę ukryć - z czasem kawałek wygładzał się. Końcowo zaś znikał wodniście i znów proszkowo oraz zostawiał cierpkawy, cierpkawo-taninowy efekt.

W smaku przywitała mnie delikatna, a jednocześnie wyrazista, słodycz. Słodycz, mająca w sobie coś mlecznego, po chwili bardziej maślanego, a obok słodycz kwiatów. Ta druga na moment się oddaliła, a słodycz mleczno-maślana powoli zaczęła układać się w naturalnie słodkie tahini (pastę z sezamu 100%). Słodycz cały czas rosła, więc zaraz naturalna pasta sezamowa zasugerowała chałwę. Chałwę nieprzesłodzoną, ale słodką niewątpliwie.

W tle przemknął mi kwaskawy owoc. Jakiś ciemnoczerwony... pomyślałam o suszonej żurawinie i miękkim, świeżym fioletowym agreście. Zmieniły się w sorbet z ciemnych owoców. W nim przewinęły się też czarne porzeczki. Ogólnie jednak wydawał się wycofany, a owoce nie grały zbyt ważnej roli w kompozycji.

Tahini i chałwa prawie zupełnie zmieniły się w prażony sezam. Chałwa leciuteńko tylko pobrzmiewała w tle. Słodycz chwilowo trochę się zawahała i zatrzymała. Osiągnęła średni poziom i przez pewien czas nie rosła. Sezam przywołał fistaszki - kontrastowo do niego niemal surowe.

Ta surowość arachidów wniosła niemal... wytrawną fasolkowość? Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zrobiło się dość roślinnie.

Owocowe akcenty sorbetu ukryły się wówczas w kwiatach. Kwiaty wahały się: iść w neutralniejszym czy słodszym kierunku? Nagle uderzyły słodyczą.

Acz rozeszły się jakby na dwa wątki. Z jednej strony czułam dużo słodkich kwiatów, których jako tako trzymało się owocowe echo, a z drugiej... kwiaty bardziej ziołowe, wręcz cierpkie. Aż w końcu zupełnie zmieniły się w zioła. Zioła podchwyciły wytrawność roślin. Zaplątała się tam też lekka gorzkość, ale ogólnie niewiele miała do powiedzenia. Pomyślałam o przyprawach... m.in. tymianku?

Wytrawność, charakterek przypraw tonowały trochę nuty fistaszkowo-tahiniowo-maślane. W zestawieniu ze słodyczą, trochę się rozmywające i mieszające w jedno.

Za sprawą kwiatów ciemne owoce zmieniły się zupełnie w słodkie, soczyste melony. Melony, do których raz po raz zakradał się arbuz i... guma melonowo-arbuzowa? Choć w słodkiej strefie kwiaty dowodziły, owoce, które czułam, chyliły się w nieco cukierkowo-gumowym kierunku.

Od cukierkowości jednak końcowo spróbowała odwrócić uwagę chałwa - jednak znów bardziej przejrzysta chałwa sezamowa, ale z fistaszkami.

Po zjedzeniu został posmak melonowy, trochę w cukierkowo-gumowej konwencji, oraz niejednoznacznego owocowego sorbetu. Z owoców ciemnych...? A do tego wróciły wyraziste, choć surowo-roślinne fistaszki i łagodne tahini. Na zasadzie kontrastu lekko zaznaczyły się też cierpkie zioła.

Czekolada mi smakowała, jednak wolałabym, by była o wiele mniej słodka. Jej słodycz przez długi czas trzymała się średniego poziomu, ale w końcu się wyłamała i poszła w melonowo-arbuzowym zbyt cukierkowym kierunku. Dopóki była kwiatowo-chałwowa, naturalnie sezamowa podobała mi się. Jednocześnie brakowało mi gorzkości - ta prawie nie wystąpiła. Była za to pewna wytrawność fistaszków surowych, sezamu, ziół i przypraw, w tym tymianku, ale to trochę za mało. Fistaszki, tahini łączyły wytrawność z neutralnością, ogół bardzo łagodząc. Ciekawe nuty, ale właśnie.. .za słodkie. Chałwa z fistaszkami i zioła... ach, szkoda, że pewne elementy je zaburzały. Choć muszę przyznać, że był w tym pewien urok... Kto wie, czy chałwa by nie uciekła przy niższej słodyczy lub przy cukrze trzcinowym.

ocena: 9/10

kupiłam: chocoladeverkopers.nl

cena: €6,95 (za 45g; około 30 zł)

kaloryczność: 602 kcal / 100g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, tłuszcz kakaowy, cukier

krem NaMa 100 % Crema integrale di Nocciole

Krem NaMa Crema di Cocco & Mandorla podpadł mi, jednak nie zabił wiary w dziś opisywany. Choć trafiły mi się także kremy 100%, które nie usatysfakcjonowały, to ten nadal wydawał się obiecujący. Wydawał się bowiem taki... zwyczajny. A dla kremów 100% z orzechów laskowych to w sumie norma, standard, że są obłędne.

NaMa 100% Crema integrale di Nocciole to krem 100 % z orzechów laskowych.

Po otwarciu rozszedł się wyrazisty, a zarazem bardzo łagodny w wydźwięku, zapach orzechów laskowych o wysokiej, naturalnej słodyczy. Wydały mi się wręcz słodziusie, na pewno bez skórek i lekko podprażone. Delikatne prażenie jeszcze tę słodycz nasilało.

przed i po uporaniu się z olejem

Na wierzchu wydzieliło się dużo oleju. Zlałam trochę ponad 8 łyżeczek, niezbyt dokładnie, trochę - dosłownie parę kropel, góra pół łyżeczki - w słoiku na wierzchu zostawiając i mieszając. Wierzch był bowiem wyraźnie rzadszy, oleisty. Niżej też nie było sucho, choć krem trochę się zbił. Chwila moment, lekkie przemieszanie i już uzyskałam jednolitą konsystencję. Krem dał się poznać jako gęstawy i ciągnący. Wyglądał na niemal idealnie gładki, a tylko z pojedynczymi punkcikami do dostrzeżenia podczas uważnego oglądania masy.

W trakcie jedzenia krem okazał się gęsty i jakby jeszcze gęstniejący. Był średnio syto-konkretny, a także trochę oleiście tłusty. Ogólna tłustość zajęła raczej przeciętny dla takich kremów poziom. Rozpuszczając się wolno-wolnawo, pasta raczyła mnie niemal idealną gładkością i aksamitną, mięciutką kremowością. Subtelne kropeczki i drobinki (jakby czarnych skórek?) w zasadzie nie odegrały żadnej roli. Gdy na upartego je wyłapywałam i podgryzałam, czasem wprowadzały ledwo uchwytną chrupkawość. Krem trochę na pewien czas zalepiał, ale łatwo odpuszczał. Gdy z ciekawości raz czy dwa pogryzłam masę, skrzypiała subtelnie.

W smaku pierwsza przemknęła jakby zwiewna słodycz. Wiązała się z bezkresną łagodnością, niemal neutralną maślanością, choć ewidentnie należała do orzechów laskowych. Zbadała grunt i rozeszła się leniwie.

Za nią zaznaczyła się subtelna goryczka. Wręcz echo goryczki, które po chwili wydało się niemal iluzoryczne i nieuchwytne. Po sekundzie czy dwóch zniknęło prawie zupełnie i można by zapomnieć, że w ogóle tam było.

Słodkie orzechy laskowe zdradziły swój lekko prażony charakter. Prażenie to zbudowało trochę ciepły klimat, a ogólna łagodność coraz bardziej zapewniała mnie o swej maślaności. Przez chwilę krem jakby chciał pójść w neutralniejszym kierunku. Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach maślaność wzmocnił trochę oleisty akcent i razem zasłoniły zupełnie jakiekolwiek nawet podejrzenia co do gorzkości. Już myślałam, że pójdzie to w ogóle w mdłym kierunku, ale nie.

Słodycz nagle uderzyła z impetem, rosnąc bardzo mocno. Prażony motyw zmotywował ją do znaczącego wzrostu. Nie odrzuciła jednak tego całościowo łagodnego klimatu i pokazała się jako niemal słodziusia, urocza i ciepła.

Neutralniejszo-maślany motyw przeszedł na dalszy plan, choć wciąż pobrzmiewał, trochę rozrzedzając, poskramiając słodycz.

Na końcówce słodycz zrobiła się już wysoka, a i prażenie wzrosło, dotrzymując jej kroku. Przy tej słodkiej prażoności, raz po raz na chwilę wychylało się jeszcze subtelnie wspomnienie gorzkości. Choć było niskie, łatwo je odnotować ze względu na kontrast do słodyczy.

Po zjedzeniu został posmak słodkiego prażenia, oczywiście orzechów laskowych. Te wyszły słodziuteńko, ale z jakby maślano-oleiście-neutralniejszym, mgliście gorzkawym echem. Ono trochę nie tyle łagodziło, co rozrzedzało słodycz.

Krem mi smakował, choć nie rozkochał w sobie w pełni. Pasta sprawiała wrażenie... niepewnej co do  tego, jak chce smakować? Początkowo jakby ostrożny smak, łagodność łącząca słodycz, maślaność i niemal neutralność. Przemknęła goryczka, ale zaraz zniknęła, potem zaś przemknęła pewna neutralna mdławość - do słodyczy więc cały czas coś się wtrącało, ale ona sobie nic z tego nie robiła. Ciekawie rozwinęła się po swojemu w słodziuteńkość, a i prażenie nie cały czas było tak samo silne. Ogólnie nie było silne, miało tylko swój epizod. Gładka konsystencja za to jednoznacznie przyjemna, acz gdybym uświadczyła miazgowy efekt, byłoby jeszcze przyjemniej. Na plus też to, że krem łatwo dało się porządnie wymieszać, a mimo że sporo oleju się wydzieliło, nie cierpiał na suchość.

ocena: 8/10

kupiłam: guiltfree.pl

cena: 31,65 zł (za 200g)

kaloryczność: 655 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: prażone orzechy laskowe