środa, 18 listopada 2026

Solkiki The Elvis 59 Salty Peanut & Banana ciemna 59 % z Peru z fistaszkami, bananami i skórkami fistaszków

Gdy twórca marki Solkiki pozwolił mi wybrać, jakie chcę dostać czekolady, które miały mi wynagrodzić włosa w Solkiki Maranon Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao przejrzałam też tabliczki z dodatkami. Większość ich oferty to tabliczki 70%, więc niekoniecznie takie, które bym chciała. Wspomniana nie chwyciła mnie, bo była zdecydowanie za słodka. Uznałam, że z chęcią przygarnę za to jakieś tabliczki w góry. No i padło na dziś przedstawianą, zainspirowaną zamiłowaniem Elvisa Presleya do kanapek z masłem orzechowym i bananem. Nigdy nie lubiłam Elvisa, a i te jego słynne kanapki są nie po mojemu, ale połączenie tych elementów w czekoladzie na szlak wydało mi się bardzo kuszące.
Zrobili ją z kakao Gran Palo Blanco. Bardzo się zdziwiłam, że właśnie takiego kakao użyto do zrobienia tej tabliczki, bo na ich stronie znalazłam też czystą 72% Gran Palo Blanco, Peru - Dark z opisem, że to mikropartia ze specjalnie wyselekcjonowanych, która jak się skończy, prawdopodobnie nie wróci... Mnie byłoby szkoda taką bazę dawać pod dodatki, no, ale... Może właśnie pod te dodatki i najbardziej według twórców pasowała? Kakao to zakupiono od małej społeczności zwanej Cesar Vallejo de Palo Blanco z regionu miasta Chulucanas, zajmującej teren około półtorej godziny jazdy samochodem od regionu Piura. Mali producenci, w tym Juan de la Cruz Rivera, od 28 lat zajmują się tam najbardziej cenionym kakao. Właśnie on zasadził tam 30 lat temu pierwsze kakaowce. Ten pan, z zawodu spadochroniarz, nigdy nie przypuszczał, że te pierwsze drzewa uczynią go godnym najbardziej prestiżowej nagrody dla drobnych producentów kakao, Złotej Nagrody Kakao 2014. A jednak! Zajął się organizowaniem lokalnej społeczności, angażując ją w zajmowanie się kakao. I obecnie Palo Blanco zrzesza 31 plantatorów kakao.
A kwestię dodatków w Solkiki rozwiązali bardzo pomysłowo. Czytając opis nie bardzo rozumiałam, o co chodzi. Karmelizowali orzeszki w skórkach? A te nie odpadły? Otóż usunęli skórki z orzeszków i zmielili je razem z kakao, dodając na gładko do czekoladowej bazy (czyli to ich Solkiki Hand Roasted Organic Redskin Peanuts). Następnie skarmelizowali orzeszki już skórek pozbawione i takie dodali do czekolady wraz kawałkami suszonych bananów.
To maleństwo zabrałam ze sobą w góry na fistaszkową wyprawę wraz z Reese's. Po grani z Ornaku weszłam na Starorobociański Wierch. Uczciłam go właśnie dziś prezentowaną czekoladą, trochę obawiając się, czy mi jej nie zwieje wiatr. Potem zeszłam przez Kończysty Wierch i Dolinę Chocołowską.

Solkiki The Elvis 59 Salty Peanut & Banana to ciemna czekolada o zawartości 59% kakao Gran Palo Blanco z Peru ze skórkami fistaszków (zmielonymi wraz z miazgą) oraz karmelizowanymi i solonymi fistaszkami i suszonymi bananami.

Po otwarciu poczułam wyrazisty zapach liofilizowanych bananów i prażonych, ale wyraźnie ze skórkami fistaszków. Zaraz za nimi zaznaczyły się soczyste, kwaskawe czerwone owoce. Jeszcze dalej osiadła nuta pieczona-palona, trochę jak chrupiące tosty, a trochę orzechowa. Pomyślałam o toście, posmarowanym cienką warstwą masła orzechowego... Acz nie powiedziałabym, że w kompozycji czuć tylko fistaszki. Jakie jeszcze? Tego już nie mogłam uchwycić. Jeszcze dalej zaznaczyło się trochę ziemi.

Dość gruba, choć mała, tabliczka o kolorze ciemnej mlecznej w dotyku wydawała się raczej tłusta, ale zarazem lekko pylista. Dodatki lekko przebijały się na spodzie.
Przy łamaniu trzaskała niezbyt głośno, bardziej jakby pykała. Wydawała się lekko zawilgocona i bardzo masywna. Dodatki łamały się wraz z nią. Okazało się, że dodano ich bardzo dużo. Aż trudno o kęs bez nich.
W ustach czekolada rozpływała się wolno i maziście. Była aksamitnie kremowa i bazowo gładka. Łatwo miękła i zmieniała się w luźną, plastyczną masę. Urozmaiciły ją bowiem dodatki, które długo zostawały wtopione.
Banan w pierwszym kontakcie był twardszy, dopiero nasiąkał, częściowo rozpuszczając się, zaś orzeszki bez większych zmian.
Gdy z ciekawości pogryzłam dodatki wcześniej, banan trochę skrzypiał i krucho chrupał. Kawałki orzeszków chrupały albo zwyczajnie, albo trochę rzężąc za sprawą cukrowo-palonej otoczki, jaka znalazła się na niektórych.
Gdy mazista czekolada zniknęła, w ustach zostawały dodatki.
Wydawało mi się, że orzeszków dodano mniej. Były średniej wielkości i chrupały porządnie. Na koniec rzadko kiedy zostawała na nich resztka jakby zawilgocono cukrowej skorupki. Raczej nie trafiły mi się orzeszki w skórkach. Parę razy za to trafiła się mała, kryształkowa bryłka jakby zawilgoconego cukru, luzem.
Banan ostał się jako śliskie, małe kawałki, czasem też średnie. Końcowo zrobił się lepkawy i miękki w jędrny sposób.

W smaku pierwsza ruszyła średnio wysoka słodycz, w której prędko zaznaczały się arachidy i banany. Niezależnie od tego, czy trafiły się w kęsie, czy nie. Acz nie zawsze tak samo wyraźnie.
Nawet w kęsach bez dodatków czuć ich nuty: banany nieco słabiej - czekolada nimi przesiąkła, a arachidy... inaczej. W samej czekoladzie pojawiła się nuta nugatowa.

W przypadku kęsów z kawałkami bananów, całość dość mocno smakowała bananem liofilizowanym (jeszcze nim wyłonił się z czekolady), jednak prędko rozeszły się też inne wątki.

W tle przemknęła subtelna paloność, trochę kojarząca się z cierpkim dymem.
Wilgotna ziemia nadała kompozycji poważniejszy wydźwięk. Goryczka zbadała grunt, po czym zaczęła się nasilać, ale ogólnie nie wyszła ponad nisko-średni poziom.
Jakby skryta w gorzkawym cieniu zaznaczyła się i zaraz umknęła cierpkawa, ciężkawa soczystość czerwonych owoców. Przez myśl przemknęła mi mglista wizja ciemnego, wilgotnego chleba z suszoną żurawiną.

Jednocześnie rozchodziła się i zmieniała także słodycz. Do banana czasem dołączało echo palonego karmelu... Paloność jednak zaraz stapiała się z gorzkawością, a słodycz zrobiła się łagodniejsza. Pomyślałam o maślanym toffi, a po chwili o toffi z bananem. Może w nieco ciastowo-budyniowej, trochę złudnie mlecznej konwencji? Kawałki bananów - choć jeszcze mocno zatopione w czekoladzie - już coraz odważniej roztaczały swój słodki smak.

Wilgotna ziemia zmieniała się w... herbatę? Herbatę z drzewna nutą? Drzewno-dymną?

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa za sprawą herbaty czasem znów pojawiały się przebłyski poważniejsze, palono-cukrowe. Choć jednak sam i tym razem się nie utrzymał, wydobył trochę orzechów. I to niekoniecznie arachidów, które dodano w postaci kawałków.

Dodatki coraz wyraźniej wyłaniały się i w konsystencji, i smaku. Niegryziony liofilizowany banan wyszedł bardzo wyraziście. Był słodki. Bardzo. W tle... chyba podkradły się do niego czerwone owoce. 
Niegryzione orzeszki niewiele wnosiły, acz trochę prażony-orzechowy akcent tchnęły, a także nakręcały nuty toffi i karmelu (gdy rozpuszczała się skorupka z nich).

Pomyślałam o nugacie z arachidów ze skórkami, ale nie tylko. Może z akcentem laskowych? Karmelowe tony musiały rozchodzić się ze skorupki z niektórych kawałkach orzechów. Parę razy trafiłam na sam kryształek cukru - ten ewidentnie smakował właśnie nieco bardziej karmelowym cukrem.

Gdy na próbę pogryzłam dodatki wcześniej, smakowały średnio wyraźnie, a czekolada wydawała się bardziej słodka i łagodniejsza.
Banan bananem, Arachidy słodko i lekko prażono. Wolałam dać wszystkiemu rozpływać się w swoim tempie, a dodatkami zająć się na koniec.

Słodycz za sprawą słodkiego banan aa uległa uroczemu wydźwiękowi. Toffi wygrzewało się w świetle głównej gwiazdy, banana.

Czerwone owoce z lekkim kwaskiem związały się z... herbatą, która po chwili nieobecności wróciła jako herbata czerwona. Pobrzmiewała przy niej gleba, bagnista ziemia i troszeczkę dymu. Coraz trudniej jednak było się na tym skupić.

Banan błyszczał i dominował. Wspomnienie kwasku, bardziej soczystość zmieniła się w... słodką, jeszcze ciepłą szarlotkę z lodami śmietankowymi... w której jabłka wymieszano z bananami. Robiło się tak słodko i uroczo, że można by się nabrać, iż to nie ciemna, a ciemna mleczna... albo arachidowo-wegańska "mleczna"?

Arachidy troszeczkę się ośmieliły: ich nugatowy smak płynął nie tylko od kawałków, a też z bazy. Może ze dwa razy zaznaczyła się przy nich też ledwo uchwytna odrobinka soli.

Gryzione na koniec banany smakowały bardzo słodko. Zupełnie dominowały nad orzeszkami. Czasem podkradł się nich lekko palony cukier o zgaszonym smaku (ewidentnie trzcinowy).
Gryzione na koniec fistaszki jawiły się jako delikatne i bardziej naturalnie słodkawe.

Po zjedzeniu został posmak głównie bananów, ale też karmelu i toffi, jakby toffi-bananowego budyniu? I coś niemal ciastowo-nugatowego. Przy tym zaznaczyły się arachidy ze skórkami, a także echo czerwonych suszonych owoców i może... ciemnego chleba? A do tego chyba... ziemia? Acz niezbyt klarowna... Bardziej jak coś ziemistego, np. herbata.

Czekolada wyszła smacznie, ale nie tak, jak myślałam. Przede wszystkim wyszła bardzo łagodnie i słodko, że z powodzeniem mogłaby udawać ciemną mleczną. Ogrom banana ją zdominował. Był to dobry banan, ale niestety źle rozegrano kwestię słodyczy, bo szybko robiło się za słodko. Gdy mieszał się z nutami toffi, nugatu bazy, było ok, ale gdy doszła do tego cukrowa skorupka z arachidów - po co? Wolałabym, by nie karmelizowano tych orzeszków, by były wyrazistsze, a nie ukryte za cukrem. Sama baza uległa dodatkom, ale czuć w niej parę akcentów ziemi, dymu, czerwonej herbaty i suszonych czerwonych owoców. Sama w sobie też pobrzmiewała orzechami, co przyjemnie zgrało się z dodanymi. Nie wiem, na ile to kakao miało orzechowe nuty, a na ile przyłożyły się do tego orzechowe skórki, które zmielono wraz z kakao. Bo na kawałkach nie ostała się żadna skórka.
Nie jestem jednak w pełni przekonana, czy aby na pewno takie peruwiańskie kakao było najlepszym wyborem do takich dodatków...

Choć zmienione i osłodzone, wyraźnie czuć je wraz z wyraźnymi nutami. Przecież to dobrze znane mi z Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao herbata, liście i drzewa, kajmako-karmel i sporo czerwonych owoców - w podlinkowanej sporo, w dzisiaj przedstawianej echo.

Jako jednak po prostu czekolada z bananem? Bardzo dobra! Słodka, ale nieprzecukrzona. Niekoniecznie mocno kakaowa, a ogólnie przystępna.


ocena: 8/10
kupiłam: dostałam od solkiki.co.uk
cena: jak wyżej, ale sprawdziłam: cena to £10.25 (ok. 50 zł) za 56g
kaloryczność: nie podana
czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakaowca, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, orzeszki ziemne ze skórkami, banan, różowa sól

wtorek, 17 listopada 2026

Reese’s Pieces Bark Milk Chocolate Pieces with Mini Reese’s Pieces Candy and Peanuts łamana mleczna czekolada z drażami z masłem orzechowym Reese's i orzeszkami ziemnymi

Pewnego wiosennego dnia wyszłam z założenia, że skoro często w górach czekolady i tak mi się łamią, nie powinno robić mi wielkiej różnicy, że tym razem zabieram już połamaną. Acz nigdy nie przekonam się do formy czekolady łamanej, zwaną czasem "chocolate bark" (korą czekoladową). Za nic nie przemawia do mnie ta forma, wygląda według mnie po prostu nieapetycznie. Choć jeśli miałam być szczera... wątpiłam, czy bardziej apetyczna forma akurat w tym przypadku by pomogła. Czekoladę tę wzięłam na wypad w Tatry Zachodnie. Ruszyłam z Siwej Polany przez Iwaniacką Przełęcz na Ornak. Właśnie na nim otworzyłam dziś prezentowaną paczkę.  Potem ruszyłam na Starorobociański Wierch, już zacierając ręce na tematycznie pasującą czekoladę, którą miałam zamiar otworzyć tam.

Reese’s Pieces Bark Milk Chocolate Pieces with Mini Reese’s Pieces Candy and Peanuts to mleczna czekolada z drażami z masłem orzechowym Reese's i orzeszkami ziemnymi; w formie łamanych kawałków, produkowana przez Hershey's.

Po otwarciu zagrzmiał intensywny zapach prażonych fistaszków, wzbogaconych o motyw słodkiego masła orzechowego z odrobiną soli. Czekolada była tuż za nimi, łącząc w sobie sporo cukru i mleka, a także bardzo charakterystyczną dla mlecznych czekolad Hershey's nutę "okołorzygowinową". Całość nie była przynajmniej tak przesłodzona, jak można by się spodziewać. Czuć w niej za to wątek plastikowej, lekko kakaowej polewy czekoladopodobnej. Wiązała się ze wspomnianą rzygowinową nutą czekolad Hershey's. Słabszą niż w czystej mlecznej tej marki, ale wyraźnie obecną. Do tego czułam jakby cukierkową (drażową?) sztuczność? Obstawiałabym jednak draże zwykłe, czekoladowe.

Zawartość torby wyglądała - krótko pisząc - dość obrzydliwie.
Fragmenty czekolady w dotyku przedstawiły się jako proszkowo-ulepkowe, plastikowe, a jednocześnie niemal aksamitne i potencjalnie dość tłuste, ale twarde. Były w specyficzny sposób oprószone jakby czekoladowym pyłkiem (jak to kawałki czekolady z dodatkami, luźno wrzucone do torby).
Przy łamaniu kawałki okazały się miękkawe, choć potrafiły krucho chrupnąć za sprawą dodatków: draży i orzeszków. Te czasem łamały się wraz z nią, czasem zostawały w którejś z części. 
Dodatki sprawiały, że czekolada trochę się kruszyła. Dodano ich bardzo dużo: raczej drobnych draży, w tym trochę rozwalonych, i średnio-małych, małych oraz bardzo małych kawałków orzeszków. Niektóre wręcz siedziały jeden na drugim.
W ustach czekolada rozpływała się dość szybko, błyskawicznie przedstawiając się jako proszkowa. Zaraz wyszła na jaw średnio wysoka, oleista tłustość i lekka wodnistość. Czekolada miękła, zachowując względnie kształt, coraz bardziej rzednąc i maziście pokrywając podniebienie. Wydawało mi się, że też mimo wszystko otłuszczając usta. Leniwie odsłaniała dodatki.
Orzeszki dłużej starały się nie wychylać, draże ze względu na to, że większe i specyficzne, łatwiej przyciągały uwagę.
Draże składały się z niesamowicie (a przynajmniej tak mi się wydaje, bo nie jadam takich produktów) cienkiej skorupki, która już w trakcie rozpływania się czekolady też zaczynała się rozpuszczać. Nie dało się więc zlizać samego koloru, bo wraz z kolorem zaczynała rozpuszczać się warstwa biała. Połówki draży czy te, których skorupkę nadgryzłam, rozpuszczały się obok czekolady, wolniej od niej. Przypominały wtedy zbito-rozlazłą, miękko-zagęszczoną mieszankę masła orzechowego, margaryny i proszku.
Draże gryzione wcześniej i szybciej były chrupiące za sprawą masywniejszej skorupki, a ich środek przypominał nieprzyjemnie zgęstniało-konkretną, łatwo mięknąca margarynę. Gryzione były obrzydliwe.
Czasem w ustach znalazł się kawałek z połową draża i wtedy nadzienie po prostu z czasem zaczynało się rozpuszczać. Czasem skorupka nie czekała na zniknięcie, by pęknąć i ujawnić dość zbite, maziste nadzienie. Okazało się nie przesadnie tłuste, a proszkowo-pyliste. Nie czysto masłoorzechowe, a jak mieszanka masła orzechowego i margaryny z proszkiem.
Z czasem czekolada coraz słabiej pokrywała dodatki, zlewała się z drażami, aż nagle znikała.
Orzeszki gryzione były twarde, ale chrupiące ledwo średnio.
Draży nawet na końcu wolałam nie gryźć, a jedynie je nadgryzać, gryźć skorupkę i dociskać językiem do podniebienia. Całe draże miały już częściowo pękniętą, jeszcze delikatniejsza skorupkę, która specyficznie chrupała, a nadzienie rozpuszczało się maziście, tak, jak wcześniej.

W smaku czekolada od razu dała się poznać jako słodka w sposób tani, ale o dziwo średnio wysoki. Słodycz dopiero rosła.

Cukier dominował, choć pojawiła się przy nim nutka... czegoś. Fistaszkowo-masłoorzechowa...? Może w porywach w kęsach z dodatkami... kakaowa jak z produktu czekoladopodobnego? Trochę tak, a trochę... rzygowinowa, charakterystyczna dla Hershey's?

Mleko ruszyło do gry i spowolniło wzrost słodyczy. Ta trochę zwolniła ze wzrostem, acz i tak nasilała się wyraźnie.

Dodatki dawały o sobie znać bardzo różnie. Czasem wtrącały się trochę szybciej, czasami dopiero w połowie rozpływania się się kęsa. Orzeszki trochę podpięły się pod nutę draży.

Mleko nie próżnowało i pokierowało całość w stronę cukrowego, a jednocześnie kakaowego w słodki sposób bloku czekoladowego z fistaszkami i napoju kakaowego instant. Wraz z wyłaniającymi się dodatkami skutecznie przygłuszyło rzygowinowy akcent czekolady Hershey's, ale nie dało rady zwalczyć też słodyczy, która mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zaczęła drapać w gardle.

Wtedy na jaw  wychodziła pewna tandeta, związana poniekąd ze wzrostem słodyczy, a poniekąd z drażami, czyli już inna niż na początku.
Sama czekolada lekko przesiąkła dodatkami tak, że w przypadku kęsów bez nich czuć, że zawiera fistaszkowe dodatki, ale nie tak wyraźnie, by stwierdzić, że draże.

Draże najpierw wprowadziły przede wszystkim tani, tandetny sztuczny motyw cukrowej skorupki - bardzo specyficzny smak. Potem wycofały go na rzecz wnętrza. Gdy dochodziło do głosu, dominowało zupełnie. Czekolada robiła za słodkie, trochę niegorzko kakaowe tło.
Środek draży smakował jak słodkawe masło orzechowe wymieszane z margaryną, o smaku rozwodniono-spłyconym olejem.

Gdy obok pojawił się kawałek orzeszka, trochę umacniał arachidowy charakter nadzienia z masłem orzechowym.

Z ciekawości ze dwa razy pogryzłam dodatki obok czekolady i wyszło to kiepsko. Czuć je, owszem, ale czekolada wtedy wyszła okrutnie plastikowo i też jakby trochę margarynowo.

Tak czy inaczej, czekolada w tle nagle okazywała się bardzo słodka i cukrowo drapała w gardle. Zupełnie jakbym piła bardzo przesłodzony, tani napój kakaowy instant. Zrobiony jednak na mleku, które do końca nie dało się zagłuszyć.
Przecukrzenie dawało się we znaki zwłaszcza w kęsach bez dodatków i z samymi orzeszkami. Draże o dziwo, gdy rozpuściła się ich skorupka, osłabiały cukrową słodycz margaryną i masłem orzechowym. 
Wolałam zostawiać dodatki na koniec.
Arachidy smakowały całkiem intensywnie. Były mocno prażone, ale jeszcze nie przeprażone. W niektórych zaplątała się delikatna goryczka.
Draże połączyły w sobie lekki, cukrowy motyw skorupki oraz masło orzechowe z margaryną. Bardzo intensywne w swej taniości.
Gdy gryzłam orzeszki podczas rozpuszczania się draża, podkreślały w jego wnętrzu arachidowość.

Po zjedzeniu został posmak głównie dodatków, a więc prażonych fistaszków oraz draży z masłem orzechowym nie najwyższej jakości. Stała przy nich margaryna oraz sztuczna, trochę cukierkowa słodycz. Trochę aż gryzła w język. Czekolada pobrzmiewała jako kiepski blok czekoladowy z fistaszkami i coś czekoladopodobnego, choć całkiem mocno mlecznego. W gardle drapało od za wysokiej słodyczy.

Całość... była pomysłowa, ale pozostawiała wiele do życzenia w kwestii jakości. Kiepska, wręcz czekoladopodobna czekolada mleczna o za wysokiej słodyczy zagroziła nawet rzygowinową nutą Hershey's, ale nie dała rady rozwinąć jej dzięki dodatkom. Do tych mam bardzo mieszance uczucia. Fistaszki oczywiście na plus, ale draże... Jak na draże dodane do czekolady, te sprawdzały się nieźle: nie jak po prostu draże, a masłoorzechowe punkty. Skorupka nie narzucała się za bardzo, a one rozpuszczały się integralnie z czekoladą. Mogłoby być fajne, gdyby ich nadzienie z masła orzechowego nie było tak margarynowe i tanie. Nie wierzę, że to piszę, ale trochę soli mogłoby temu pomóc.

Jadłam kiedyś M&M's Peanut Butter - te miały o wiele konkretniejszą, chrupko-twardszą skorupkę, od której masłoorzechowy środek oddzielała jeszcze warstwa czekoladowa. Coś takiego, masywniejszego nie wyszłoby w czekoladzie tak integralnie. Z tym że wspomniane draże zwyczajnie były lepszej jakości.
Draże dodane do tej czekolady miały o wiele delikatniejszą skorupkę niż np. Mimi Drażetki z czekolady mlecznej czy M&M's (u mnie M&M's Dark Mint; M&M's Crispy).

Jakościowo nieco gorsza od Milka Choco Jelly, ale jej smak był mniej cukierkowy, a bardziej arachidowy, fajny tematycznie. Uwierzę, że jak ktoś lubi Reese's i im podobne, będzie zadowolony. Na pewno lepsza od E. Wedel Bombowa. Oceniam więc biorąc pod uwagę, że to te kategorie słodyczy, odcinam się, że to nie moja bajka.
Mam jednak jeszcze zastrzeżenie co do formy i to już nie jest tylko, że mi się to nie podoba. Czekolada w takiej formie po prostu wygląda źle, nieestetycznie i nie zachęca do jedzenia.

W górach - choć czuć jej kiepskość - jakoś tam trochę poszła, przy weryfikacji w domu już było trudniej, ale i tak zjadłam zaskakująco dużo czegoś tak niemojego jak na mnie, bo aż 61g. Reszta trafiła do Mamy. Jej opinia: "W tej czekoladzie jest potencjał! Bardzo pomysłowa. Czekolada z drażetkami z masłem orzechowym i fistaszkami mogłaby być naprawdę fajna, gdyby tylko dopracowali jakość. A tak? No, słodkie to, nawet w porządku, ale nie, bym sama miała to sobie kupić. Słodkie, fistaszkowe... Tylko ten wygląd. Paskudny, jakby ktoś to zjadł i zwrócił. Kiepska forma.".


ocena: 6/10
kupiłam: ojciec kupił w Dealz
cena: 20 zł (za 170g; jak wyżej, ale sprawdziłam)
kaloryczność: 516 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: czekolada mleczna (cukier, miazga kakaowa, mleko, tłuszcz kakaowy, odtłuszczone mleko, tłuszcz mleczny, lecytyna sojowa, E476 polirycynooleinian poliglicerolu, naturalny aromat), orzeszki ziemne, cukier, uwodornione oleje roślinne (olej z ziaren palmowych, olej sojowy), częściowo odtłuszczone orzeszki ziemne, mniej niż 2%: syrop kukurydziany w proszku, olej z nasion palmowych, syrop kukurydziany, barwniki (w tym Yellow 6 Lake, Yellow 5 Lake, Red 40 Lake, Blue 1 Lake), sól, substancja glazurująca, modyfikowana skrobia kukurydziana, lecytyna sojowa, wanilina, wosk carnauba

niedziela, 15 listopada 2026

Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao ciemna 70 % z Peru

Brytyjska marka założona przez pasjonatów Iris i Boba, Solkiki, istnieje od 2008, formalnie od 2015 i ma w opisie, że była pierwszą w Europie marką wegańska bean-to-bar. Jej nazwa i logo dobrze mi się kojarzyła, byłam pewna, że jadłam jakąś ich czekoladę, więc gdy szukałam na blogu, przeżyłam szok. Musiałam pomylić ich z podobnie brzmiącą... Gdy zorientowałam się, że nie jadłam niczego Solkiki, postanowiłam to naprawić. Zamówiłam więc czekoladę, która wydała mi się po prostu interesująca, mimo że żałowałam, że nie miała więcej kakao. Mówiłam sobie jednak, że może skoro to surowa czekolada, to jakoś przejdzie. A jednak... gdy przed przygotowywanie tego posta znalazłam na stronie producenta informację, że ilość tych jest ograniczona, bo zaprzestań dostaw z Maranon i muszą szukać nowego źródła, zaczęłam bardzo cieszyć się, że ją mam. Zrobiono ją z kakao Fortunato no.4, zwanego Królem Ziaren , z plantancji Dona Fortunato. Rośnie tam Drzewo Matka, posiadające DNA identyczne z Pure Nacional. Uważane za wymarłe od ubiegłego stulecia, ziarno to zostało ponownie odkryte u podnóża Andów, na wysokości dwukrotnie wyższej niż ta, na której zazwyczaj rosną drzewa kakaowca.  Fortunato wraz z żoną uczestniczą w zbiorach. Przy użyciu maczet otwierają kabosy i wydobywają ziarna. Zamknięte wiadra z mokrymi ziarnami kakaowca są transportowane na osiołku Fortunato z farmy do domu rodzinnego, a tam ważone. Właściciele marki Solkiki szczycą się, że poświęcają temu kakao należną uwagę. 

Solkiki Marañón Sun Dried 70 Fortunato no.4 Unroasted Cacao to ciemna czekolada o zawartości 70% nieprażonego / surowego kakao z Peru, z regionu rzeki Maranon; ziarna suszono na słońcu.

Po otwarciu poczułam jakby delikatnie, słodkawo mleczny zapach słodkiego, przesadnie posłodzonego, jogurtu wiśniowego z motywem konkretnie specyficznych wiśni z kupnych jogurtów. Żeby nie było: owoców jędrnych i chyba całych, ale typowo "jogurtowych", o znikomej kwaśności ze względu na słodkie realia. Jogurt mieszał się z niemal orzeźwiającą maślanką. Ta też niby nie była mocno kwaśna, ale pewną obietnicę kwasku ogólnie to tworzyło. Słodyczy dołożyły jeszcze kwiaty - mocno wilgotne i z gnilnym echem. Całość byłaby za słodka, gdyby nie stojąca obok poważniejsza, wytrawniejsza nuta wędzonej herbaty, w której to wędzenie wychodzi przed herbacianość.

Tym, co mnie najpierw nastawiło bardzo negatywnie, a potem przełożyło się na to, że dostałam kilka czekolad tej marki od producenta był... włos. Porządnie zatopiony w tabliczkę i sterczący z niej. Podobno jestem 2. przypadkiem w historii, który trafił na coś takiego, a mogą pochwalić się, że są regularnie kontrolowani przez oficjalny rządowy zespół ds. higieny bezpieczeństwa żywności i zawsze otrzymują najwyższą możliwą ocenę: 5 gwiazdek, co można sprawdzić online. Cóż, jak widać, zdarza się... Z moim szczęściem akurat mnie.

Tabliczka w dotyku wydała mi się tłusta i jakby powierzchownie lekko pylista. Była twarda, co przełożyło się na głośne trzaski podczas łamania. Świadczyły o gęstości i robiły aluzje do zawilgocenia.
W ustach rozpływała się powoli, bardzo maziście i kremowo. Była średnio tłusta i raczej gładka, aksamitna, a jej kremowość szła w nieco mazistym, lepkim kierunku. Pokrywała podniebienie maślanymi smugami, z czasem dodając do tego drobną soczystość. W tle wisiało echo pylistości, ale nie suchość.

W smaku od razu z pełną mocą rozbrzmiała słodycz karmelu. Palonego, a więc nie czysto słodkiego, ale nie za mocno, więc bez cienia goryczki. Oczami wyobraźni zobaczyłam karmel jasnobursztynowy, niemal złocisty i... oblepiający orzechy.

Orzechy, głównie nerkowce i laskowe w skórkach, były w karmelu, nie karmelizowane. Całość wyszła więc łagodniej, nieco maślano-śmietankowo. Słodycz rosła powoli, obierając ciężkawy tor. Słodycz zdawała się rządzić całą kompozycją.

W tle zaznaczyła się... prawie goryczka, bardziej wytrawność. Coś drzewnego, suszone liście...? A jeszcze dalej, za nią, echo...  chłodno metaliczne?

Aż nagle na drodze do ciężkości słodyczy stanęło trochę owoców. Wręcz słodziutkie owoce czerwone: przede wszystkim truskawki. Wyobraziłam sobie naturalny, acz mocno dosłodzony budyń z truskawkami liofilizowanymi, może też z wiśniami w proszku, a potem jakąś słodzoną, jakby lekko karmelową granolę truskawkową, z truskawkami. Karmelowi zależało, by utrzymać nadrzędną pozycję, ale mglisty motyw owoców dał radę się zaznaczyć.

Część karmelu odbiegła gdzieś na bok... Wraz z maślanością. przez moment w głowie zalegało mi  myśl o bardzo słodkim kajmaku z metalowej puszki, a potem przemknęło jakieś karmelowe latte, ale niekoniecznie kawowe... Herbaciane latte karmelowe? Ze śmietankowo-mleczną pianką na pewno.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa gorzkość nieco wzrosła, serwując mi liściastą herbatę. Zapomniała o mleku, malując wizję suchych, a tylko co naciągających liści... Liści, które dopiero rozwijają swój smak.

Truskawki przejęły mleczność, stając się mlecznym, subtelnie truskawkowym shake'em... może z czekoladą mleczną? Przynajmniej przyozdobionym wiórkami takowej. W owocach pojawiła się niska, niziuteńka kwaśność, a do truskawek wyraźnie dołączyło troszeczkę wiśni w wydaniu mocno jogurtowym. Jakbym w kupnym, niekwaśnym, a nawet za słodkim jogurcie właśnie trafiła na cały owoc. W jogurcie tym znalazło się sporo czerwonych owoców, jednak ogólnie i tak był bardzo słodki. Aż za słodki, choć w tle odnotowałam jakby maślankowe orzeźwienie.
Słodycz wciąż dominowała, choć na pewien czas karmel z owocowym echem zmienił się w przesłodzone owoce z karmelowym echem, by jednak potem wrócić.

Ogólnie rześkość do kompozycji próbował wpleść akcent żywych drzew... Drzewa dodały także herbacie nieco świeżości, choć ta... gdy tak nabierała mocy, robiła się trochę ciężka. Do głowy przyszła mi wędzona herbata czarna. Bardzo wędzona. Drzewa w końcu odpuściły, przeszły w ziołowość... Cierpkość piołunowatych roślin rozgościła się, choć nie przełamała wysokiej słodyczy. Wrócił bowiem karmel, wsparty kajmakiem. Wędzoność i herbata podszepnęła... zdrowszy karmel daktylowy?

Wręcz przeciwnie: zmieszała się z nią, obfitując w słodko gnilne kwiaty. Mocno zawilgocone, zwiędłe... i w tym sensie dziwnie lekko-rześkie zarazem. Polubiły się z jogurtowymi wiśniami, które też wyszły soczyście i ciężkawo zarazem.

Po zjedzeniu został posmak łagodnego karmelu z echem karmelowo-owocowej granoli, mieszający się z metalicznością oraz motywami truskawkowo-wiśniowego jogurtu, shake'a mlecznego oraz herbaty z mlekiem z wędzonym, wędzono-metalicznym (?) echem oraz wątkiem rześko-ciężkawym, wilgotnym zwiędło-gnilnych, słodkich kwiatów.

Czekolada miała sporo bardzo zacnych nut, ale wtłoczyła je w przesadzoną słodycz. Żałowałam, że gorzkość, wędzona herbata i akcenty drzewno-ziołowe się nie rozwinęły, a tylko trochę pokazały. Podobnie owocowe akcenty były bardzo subtelne. Acz nie wiem, czy mocniejsze pasowałyby do wędzonej herbaty... Ich aż tak jak jej nie żałuję. Jogurtowe wiśnie, truskawkowa granola i lekko truskawkowy shake mleczny, sporo słodkiego jogurtu, orzechy w karmelu na początku, zaś karmel daktylowy i gnilne kwiaty na końcówce smakowały mi, ale smakowałyby o wiele bardziej, gdyby nie było aż tak słodko. Ogrom karmelu na początku, potem przesłodzony jogurt i znów karmel dominowały cały czas. I w zasadzie nie zgadłabym, że zrobiono ją z nieprażonego kakao.

Czuję, że gdyby miała z 75% kakao, mogłaby zdobyć za smak 9. Długo zastanawiałam się, czy nie odjąć czekoladzie punktu za bylejakość i niesterylne warunki przy produkcji, czyli ten obrzydliwy, sterczący włos, wtopiony w masę czekolady, ale w końcu uznałam, że może jednak można im to wybaczyć.

Gdy pomyślałam np. o Feitoria Do Cacao Peru Maranonn 72 % Chocolate Negro, pomyślałam, że bardzo niewiele łączy tę czekoladę z innymi z tego regionu. Z podlinkowaną na pewno herbata, ale w Feitorii czułam dużo granatowych winogron, malin, pomarańczy, alkoholu, ziemi. Wspólne było to, że też to wszystko oferowała "na słodko".

Beskid Chocolate Czekolada Gorzka 70 % Peru Maranon też była słodka, ale jednocześnie rześka i przyjemnie ziemiście-ziołowa. Do tego mocno owocowa (limonki, brzoskwinie, maliny, truskawki, wiśnie, agrest), a do owoców dodała jogurt i wino oraz trochę nieostrego chili. Ich czerwone owoce i zioła można jakoś powiązać, ale nie powiedziałabym, by były bardzo podobne. Beskid niezaprzeczalnie był najpyszniejszy ze wspomnianych.


ocena: 8/10
cena: £8.45 (za 56g; około 41 zł)
kaloryczność: 495 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, surowy cukier trzcinowy

sobota, 14 listopada 2026

GymBeam Cashew Butter + Blueberries + Coconut + White Chocolate / Masło nerkowców z Kokosem, Białą czekoladą i Borówkami

To, że nie przepadam za kremami orzechowymi z prawie wszystkimi owocami, to już wiem. Parę mi jednak pokazało, że ciekawostkowo potrafią wychodzić całkiem fajnie. Stąd, gdy wybierałam, jakie kremy chcę dostać od GymBeam, której to marce ogólnie bardzo ufam, że wiedzą, co robią, pomyślałam, że spróbuję też jeden ich owocowy, słodszy krem. Pamiętałam bowiem, że GymBeam Cashew Butter + Chocolate + Banana był bardzo dobry. I właśnie! Banany to zupełnie inna kategoria owoców niż te takie jagódkowato-pestkowcowe w kremach. Banany mi jak najbardziej pasują. Podobnie zupełnie z innej bajki są daktyle - i wychodzą inaczej. Do nich jednak mam mieszane uczucia. Wracając do obiektu dzisiejszej recenzji: o ile maliny czy truskawki w kremach kompletnie mnie nie interesują, do borówek amerykańskich, a w sumie może bardziej jagód, mam słabość. Lubię jedne i drugie, jem może kilka razy na rok latem i mam wrażenie, że bardzo rzadko występują w czymkolwiek np. w czekoladach czy jako dżemy 100%. Dziś prezentowany krem kusił by mnie zdecydowanie bardziej, gdyby nie to, że borówki połączono w nim z białą czekoladą. Ogólnie jej nie lubię, a do kremów z nią prawie zawsze mam zastrzeżenia. Acz muszę przyznać, że i ją można dodać z głową. Pytanie, czy i tak stało się tutaj?

GymBeam Cashew Butter + Blueberries + Coconut + White Chocolate  / Masło nerkowców z Kokosem, Białą czekoladą i Borówkami to krem z surowych orzechów nerkowca i kokosa z białą czekoladą i borówkami.

przed i po uporaniu się z olejem
Po otwarciu poczułam wyrazisty, naturalnie mocno maślany zapach orzechów nerkowca, splatający się z motywem słodkiego kokosa. Zestawienie wydawało się naturalnie słodkie, a biała czekolada maślanością i słodyczą tak się do nich dopasowała, że mogłabym się nabrać, iż była tylko złudzeniem. Ogół jawił się nieco wręcz mlecznie-pralinkowo, z nutami wiórków i wafelków, zasugerowanych prażonym akcentem, w oddali. Ku mojemu zaskoczeniu, słodkie owoce jedynie leciuteńko zaznaczyły się w tle jako słodka świeżość. Zero kwasku też mnie zaskoczyło.

Na wierzchu wydzieliła się niewielka ilość oleju. Dosłownie 1/4 łyżeczki, parę kropel.
A podczas mieszania okazało się, że i ich krem zupełnie nie potrzebował, bo nie był bardzo gęsty. Mimo pewnego konkretu, wydał mi się miękki i dość lejący, gdy spływał z łyżeczki, do której częściowo się lepił. Na pewno jednak nie rzadki. Widać w nim sporo kropeczek borówek i drobinek kokosa oraz orzechów.

W ustach krem potwierdził swoją niezbyt wysoką gęstość, acz jakby na pewien czas trochę gęstniał. Był dość masywny, ale zarazem miękki i  na pewno nie ciężki. Tłustość w pierwszej chwili przedstawiła się jako maślano-oleista, jednak wraz z tym, jak krem rozpływał się w szybko-średnim tempie, odchodziła w niepamięć. Odwracała od niej uwagę wiórkowa miazgowość i lekka proszkowość, chwilami zahaczająca o ziarnistość. Acz te nie zruszyły zupełnie kremowości, którą także tu uświadczyłam. Motyw białej czekolady, jako lekkie, kremowe zagęszczenie czuć, ale nie było to coś, na co się bardzo zwracało uwagę. 
Z czasem bowiem pasta przyspieszała z rozpuszczaniem się ze względu na trochę narastającą soczystość i coraz więcej wyłaniających się punkcików sproszkowanych owoców oraz przemielonych wiórków. Soczystość ogólnie wyszła nienachalnie.
Drobinki dodały subtelnej, trzeszczącej chrupkości. Masa gryziona trzeszczała ze względu na pylistość i kokosa. A tych całkiem sporo zostawało też na koniec, gdy baza już zniknęła. Niby prosiły się o gryzienie wcześniej, ale jagodowy smak lepiej się rozchodził, gdy przedwcześnie nie gryzłam.
Na koniec w ustach zostawało sporo kamiennie twardych pesteczek borówek amerykańskich i przemielonych wiórków kokosowych, a także pojedyncze kawałki nerkowców. Wszystko to było zaskakująco chrupiące. Zarówno wiórki, jak i twarde (!) kawałki nerkowców.

W smaku jako pierwszy rozbrzmiał zgrany duet słodkiego kokosa i nerkowców. Kokos natychmiast wyniósł słodycz na wysoki poziom. Wydawała się bardzo naturalna, głównie należąca do niego, choć odnotowałam jeszcze wanilię. Po chwili nerkowce z ochotą ją podchwyciły i same trochę zanikły. To kokos początkowo miał więcej do powiedzenia. Wanilia zaś zdradziła obecność białej czekolady.

Nieśmiało, w tle, zaznaczały swoją obecność jagodo-borówki amerykańskie jako rześkie owoce. Nie mocno jednoznaczne, niepewnie obiecujące może odrobinkę cierpkości.

Słodycz jednak zaraz odciągnęła od nich uwagę, bo kokosowa została ewidentnie podkręcona. Wraz ze wzrostem słodyczy robiło się coraz bardziej mlecznie i maślano - tu właśnie odnalazła się czekolada. Smak waniliowej białej czekolady był wyraźny, ale nie nachalny, mimo że ogólnie było bardzo słodko.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji do głosu doszły wyraźnie, już jednoznacznie borówki amerykańskie. Wniosły owocową soczystość, która przełamała cukrowo-mleczną słodycz. Acz one też w zasadzie opierały się na słodyczy, ale o zupełnie innym charakterze. Kwasek w zasadzie tu nie wystąpił. Soczystość owoców świetnie czuła się w towarzystwie kokosa. Chwilami chyliły się ku zaskakująco świeżym, ale ogólnie czuć ich liofilizowano-suszony charakter.
Kiedy z nadgryzałam, gryzłam krem całościowo wcześniej, ten borówkowy smak nie miał takiej siły przebicia - bardziej przyciągał uwagę kokos, więc wolałam raczej, gdy całość spokojnie się rozpuszczała.

Gdy owoce się umacniały, kokos wydał mi się kremowy, przywodzący na myśl nadziewane kokosowe pralinki i... coraz łagodniejszy. Tu skorzystały nerkowce, nadrabiające pierwsze minuty. Zagrały mocniej i w towarzystwie borówek amerykańskich uczyniły kompozycję mocno maślaną.

Echo wanilii z białej czekolady maślaność jeszcze podkręcała. Nerkowce z lekko prażoną nutką kierowały wszystko ku pralinkom w wafelku, ze słodkim białym kremem, ale... jakby edycję limitowaną z owocową nutką (a skojarzenie to podkręcała konsystencja: chrupkość kokosa).

Wyłaniające się z czasem drobinki podkręcały smak borówek amerykańskich, sporadycznie napominając coś o kwasku, ale w zasadzie go nie wnosząc. Z czasem nawet na trochę wychodziły na przód kompozycji, gdzie już znowu czekał na nich kokos.

Gryzione kawałki, które zostały na koniec, okazały się głównie wiórkami kokosowymi. Sporadycznie zaplątał się jakiś kawałek nerkowca, ale smakowo niknął w kokosowym otoczeniu. Pesteczki i pojedyncze nierozpuszczone drobinki borówek podtrzymywały owocowy motyw.

Po zjedzeniu został posmak prażonych, słodko-maślanych nerkowców i słodkiego kokosa w niemal mlecznej tonacji, bardzo słodkich i ewidentnie jeszcze dosłodzonych białą czekoladą, a zarazem przełamanych za sprawą świeżo-słodkich borówek amerykańskich.

Krem był smaczny i ciekawy, jednak nie rozkochał mnie w sobie. Wolałabym go bez białej czekolady. Nie mówię, że ogólnie dosłodzenie było zbędne, bo w sumie nie wiem, w jakim kierunku poszłyby borówki amerykańskie. Tu prezentowały się słodko i nienachalnie. To mi odpowiadało. Ogół jednak w moim odczuciu wyszedł trochę za słodko, ale to mała wada. Zestawienie nerkowców i kokosa boskie, to pewne. Nie za bardzo podobała mi się konsystencja: wolę masywniejsze, mniej lejące kremy, które tak łatwo nie przyspieszają z rozpuszczaniem się.

Olini Orzeszek z kamczacką / Krem z nerkowców z jagodami kamczackimi o o wiele kwaśniejszym smaku też nie był ideałem. Z kolei (Smart Organic AD) Deluxe Almond Spread with blueberry dosłodzony syropem z agawy wydał mi się o wiele smaczniejszy i ciekawy. Stąd myślę, że można by lepiej dobrać słodzidło.
Patrząc na te owocowe, a także na krem GymBeam Almond Butter + Coconut + White Chocolate  / Masło migdałowe z kokosem i białą czekoladą uznałam, że choć nie lubię wystawiać połówek, tu muszę to zrobić. Od tego ostatniego bowiem był po prostu ciekawszy. A czy smaczniejszy? Myślę, że dużo zależy, jakie kto woli warianty.


ocena: 7,5/10
kupiłam: dostałam od gymbeam.pl
cena: jak wyżej, ale cena to 22,90 zł za 340g
kaloryczność: 596 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: orzechy nerkowca 40%, kokos 30%, biała czekolada 20% (cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, lecytyna sojowa, ekstrakt waniliowy), borówki liofilizowane 10%

czwartek, 12 listopada 2026

Chocolates Sole Chocolate Puro 73 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic ciemna z Dominikany

Na koniec czystych Sole zostawiłam dziś przedstawianą, wierząc, że może być najbardziej udana. Te o wyższej zawartości kakao z półki niedegustacyjnej wychodzą różnie. Chocolates Solé Chocolate Puro 94 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic była zaskakująco łagodna - pewnie sporo % poszło na tłuszcz kakaowy. Liczyłam, że w dziś prezentowanej kwestia słodyczy i gorzkości będą lepiej wyważone  i przeczuwałam, że czeka mnie przyjemna, ale prosta degustacja. Obstawiałam bowiem, że to do wspomnianej już dziś przedstawiana będzie podobniejsza niż do (Chocolates Sole) Naturitas Chocolate Negro 85 % cacao, która trochę mi podpadła nutą waniliowo-wanilinową, udającą margarynę. Wszak ta gorsza była z zupełnie innej linii tej marki, produkowanej na zlecenie sklepu.

Chocolates Solé Chocolate Puro 73 % Cocoa Dark Chocolate Republica Dominicana Organic to ciemna czekolada o zawartości 73% kakao z Republiki Dominikany.

Po otwarciu poczułam bardzo delikatny zapach kwiatów i wanilii, przysłaniających lekką nutkę białych, jasnych owoców: lychee i bananów, może też echo gruszek, acz jakby okrojonych z soczystości. Za nimi zaznaczyła się wycofana, nieśmiała paloność, kojarząca się z mocno palonym kakao zrobionym na mleku, a tym samym nim załagodzonym, i motyw chłodnego kamienia.

Tabliczka była twarda jak kamień. Odniosłam wrażenie, że nie tylko ze względu na grubość, ale też gęstą masywność. Trzaskała głośno, też zapewniając o masywności.
W ustach czekolada rozpływała się w tempie raczej wolnym niż średnim, początkowo jakby niezbyt chętnie, acz nie jakoś szczególnie wolno. Miękła jakby tylko z wierzchu, zachowując konkretny rdzeń i kształt. A jednak nie brakowało jej też kremowości i maślanej tłustości. Podniebienie pokrywała mazią, przypominającą smar, a pp zniknięciu zostawiała cierpko-suchy efekt.

W smaku pierwsza wystrzeliła całkiem wyrazista ziemia o nico suchym charakterze. Była to ziemia pylista, trochę żwirowa, z której unoszą się tumany kurzu.

Pod jej suchość podczepiło się kakao w proszku, wprowadzające motyw murzynka. Tak mocno kakaowego, jak to tylko możliwe. Pomyślałam jeszcze o lekko karmelowych... suchych brytyjskich krówkach fudge? Kakaowe ciasto podkręciło gorzkość, kierując ją jednocześnie w nieco wilgotniejszy motyw. Słodycz ustanowiło na przyjemnie niskim poziomie. Poczułam się, jakbym trochę suchawe ciasto popiła mlekiem.

Pojawiła się maślaność, która też dopingowała wilgoć, a po chwili jeszcze mocna, czarna herbata. Ta już zdecydowanie uderzyła w wilgotniejszy wydźwięk, kierując moją uwagę na wilgotne fusy herbaciane. Zupełnie, jakby tak zaserwować cierpkawą herbatę do wspomnianego już murzynka.

Murzynka z kremem śmietankowym? Bitą śmietanką? Delikatna słodycz kakaowego ciasta zyskała jakby biały wydźwięk: do śmietanki dołączyły lekkie białe kwiaty i trochę wanilii. Proporcje mleka i kakao odwróciły się: kakaowe ciasto nagle zmieniło się w gorące kakao zrobione na mleku oraz kakaowe lody na śmietance i mleku z kawałkami karmelowych "fudge".

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa w śmietankowo-kwiatowej toni odnotowałam jakby białe, nieśmiałe owocowe smoothie, okrojone jednak z soczystości. Doszukałam się bananów, lychee, może też gruszek. I... mdławych brzoskwiń ufo? Acz to nie była nuta tych owoców jako takich, a jedynie bardzo ulotna sugestia. Pochowanych w kwiatach, ale jednak lekko pobrzmiewających. Razem przełożyły się na wzrost słodyczy do poziomu średniego.

Gorzkość wróciła do bardziej palonego wydźwięku. Pomyślałam o konkretniej przypieczonych brzegach ciasta kakaowego. Do słodyczy dołączył jeszcze nieco mocniej palony karmel. Podniósł słodycz, mimo poważniejszego wydźwięku. Karmel i... stare książki? Jakby tak raczyć się tymi słodkościami, pochylając się nad takowymi.

Delikatne, ledwo uchwytne owoce z tła zmieniły wydźwięk na cięższy i cierpkawy. Do głowy przyszedł mi kompot z suszono-podwędzanych śliwek i gruszek z motywem dymu, ale bez choćby cienia kwasku. I znów nie był to wyraźny smak, a jedynie taki jakby ich klimat.

I nagle wszelkie owocowe akcenty zatopiła śmietanka i żywe białe kwiaty, wygładzając i trochę obniżając i tak dość niską słodycz.

Gorzkość końcowo przypomniała sobie o ziemi. Ta jednak nie była już aż taka sucha. W ogóle nie jakoś szczególnie wyrazista, choć na pewno poważna i dość zdecydowana. Wzmocnił ją motyw chłodnego kamienia, chłodnej kamiennej płyty.

Po zjedzeniu został posmak pieczono-palony, mocno murzynkowy z zaznaczonym kakao w proszku, trochę ziemisty. Czułam delikatną słodycz kwiatowo-waniliową, trochę waniliową i echo niesoczystego, ale jednak owocowego białego smoothie.

Czekolada była bardzo prosta, nieambitna, ale smaczna w swej prostocie. Zbyt delikatny, jakby zwietrzały zapach wynagrodził zacny smak. Mocno, ale nie siekierowo gorzki, kojarzył się z porządnie kakaowym murzynkiem z dodatkiem ziemi i chłodnego kamienia. Osłodziły go kwiaty, wanilia, potem karmel oraz nieśmiałe biało owocowe przebłyski. Kwaśność czy soczystość nie pojawiły się, ale ta prosta, gorzka i nie za słodka, spokojna, stateczna kompozycja nie potrzebowała ich jakoś szczególnie.


ocena: 8/10
kupiłam: naturitas.pl
cena: 16,28 zł
kaloryczność: 561 kcal / 100 g
czy kupię znów: raczej nie

Skład: kakao, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

środa, 11 listopada 2026

krem Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie

Od dobrych parunastu lat rogale świętomarcińskie ani trochę mnie nie kuszą. W zasadzi nie kuszą odkąd pierwszy raz takiego spróbowałam. Nie przemawia do mnie też po prostu to, że tradycyjne są z białym makiem. Ten właśnie biały mak nie wydaje się kuszący, bo ma delikatniejszy smak. A ja właśnie lubię charakterek niebieskiego maku. Jako miłośniczka paru kremów od Sticky Blenders na ich propozycję nawiązującą do tych rogali zwróciłam uwagę. Przy nim dowiedziałam się, że to marka konkretnie z Poznania. Jak sami napisali, czuli się zobowiązani i postanowili "zamknąć nadzienie rogala Świętomarcińskiego w słoiku. Ja zaś postanowiłam, że recenzja trochę sobie poczeka w kolejce na publikację na odpowiednią datę. I fakt, nie wzięłabym się za otwarcie słoika tak szybko, gdyby nie to, że pewnego dnia zauważyłam, że stoi w kałuży oleju. Wyciekł z niego, bo słoik musiał być niedokręcony. Przy tym spotkałam się z bardzo nieprzyjemnym podejściem sklepu. Otóż z mojego słoika wyciekł olej, to raz. Przy wycieraniu go i szafki, mój wzrok padł na skład: dodano olej z winogron. Na stronie sklepu tego nie było. Poczułam się oszukana, bo nie kupuję kremów orzechowych z dodatkiem oleju innego niż orzechowy. Napisałam więc do Sticky Blenders w związku z tymi problemami. Odpowiedź najpierw była taka, że nie ma szans na zwrot pieniędzy, potem, żeby krem jednak odesłać i po "zweryfikowaniu sytuacji" mogę liczyć na "jak najbardziej prokonsumenckie rozstrzygnięcie sprawy". Wysłałam, płacąc za przesyłkę, by po prawie miesiącu otrzymać odpowiedź, że krem zutylizowali, a zwrotu nie będzie. "Świetne" podejście, pogratulować. Czyli nie dość, że bylejakość przy tworzeniu opisów, drukowaniu etykiet, to jeszcze właśnie zupełnie nie prokonsumenckie podejście. I cóż... jak widać, zapłaciłam dodatkowo za wyrzucenie przez nich kremu. Po prostu świetnie x2. 

Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie to krem z migdałów i orzechów nerkowca z białym makiem oraz blanszowanymi orzechami włoskimi, mający oddawać nadzienie z rogali świętomarcińskich; edycja limitowana na jesień 2025.

przed i po uporaniu się z olejem
Po otwarciu uderzył mnie sztuczny marcepan, który wpisał się w motyw olejku / aromatu migdałowego. Dominował, lecz łagodne blanszowane migdały, ale też nieoczywiste nerkowce, jako naturalnie słodki splot też dały radę się zaprezentować. Zmieszane z nie wysoką, ale ciężkawo-duszną słodyczą sugerowały lukier albo nieco bardziej biało czekoladową lukro-polewę. Za tym wszystkim przewinęła się goryczka. W pierwszej chwili pomyślałam o orzechach włoskich, o maku dopiero w drugiej kolejności. Nie był bardzo oczywisty aż do momentu zlania oleju. Później zrównał się z aromatem marcepanowym. Był to mak jakby słodkawy, delikatniejszy, a także podłapujący duszność całości. Ta duszność i olejek migdałowy odlegle robiły aluzje do dusznego ciasta drożdżowego, więc ogólnie faktycznie, rogal świętomarciński gdzieś wśród wielu myśli się zaplątał.

Na wierzchu wydzieliło się trochę oleju, z czego zlałam jakieś 2 i trochę łyżeczki. Wyglądał na olej trochę rozwodniony. Nie wiem też, ile wylało się w szafce wcześniej.
Postarałam się zlać, co się dało i przemieszałam krem. Okazał się dość rzadki, lejący, mimo że i trochę konkretu w nim czuć. Masa wydała mi się bardzo luźna, grudkami spływała z łyżeczki bardzo szybko. Brakowało mi gęstości i kremowości. Od razu widać, że to niegładka pasta pełna drobinek i sporych kawałków: jak się okazało drobinki to nie typowy orzechowo miazgowy efekt, a kuleczki maku. Większe kawałki zaś to posiekane orzechy włoskie pozbawione skórek. Choć trafiłam na dosłownie pojedyncze kawałeczki ze skórkami.
W ustach krem rozpływał się szybko. W pierwszej chwili jakby trochę się lepił, po czym rozpuszczał się i rzedł bardzo ochoczo. Dał się poznać jako nieprzyjemnie oleisty i jakby wodnisty. Zwłaszcza w zagarnięciach bez orzechów zaznaczała się też proszkowość, pylistość. Mak do pewnego momentu udawał orzechowo miazgowy efekt, ale wyraźnie czuć różnicę. Od zwykłych past orzechowym to było znacznie bardziej ziarniste. Wszak to nie krem z dodatkiem maku, a zrobiony m.in. na jego bazie. Wystąpił w nim mak przemielony, choć nie zupełnie, jak z zacniejszej masy makowej. Urozmaicały go duże, średnie i małe kawałki orzechów włoskich. Trafiłam też na parę małych jakby słupkowatych kawałków o niemal białym (a więc jaśniejszym od włoskich) kolorze.
Przeważnie gryzłam mak i orzechy wcześniej, bo krem aż się o to prosił. Tylko co parę łyżeczek zostawiałam mak i orzechy na koniec.
Mak ogólnie leciutko raczej trzeszczał niż strzelał. Orzechy okazały się delikatne, nie twarde, prawie miękkie choć próbujące pochrupywać. Te jaśniejsze małe kawałki słupków (?) wykazywały się wyższą twardością.
Oleista tłustość podczas jedzenia i po zjedzeniu osiadała na ustach.

W smaku od razu rozbrzmiał bardzo wyrazisty, nie do pomylenia z czymkolwiek innym mak. Mak naturalnie słodkawy, inny od niebieskiego, jakby łagodniejszy z natury, charakteru, ale nie mniej wyrazisty. Trzymała się go leciusieńka, znikoma goryczka. Od razu odzywała się też słodycz "dodana", kojarząca się trochę z kremami biało czekoladowymi.

Słodycz nie była tak samo wysoka przy każdym zagarnięciu. Raz grała ważniejszą, raz mniej rolę.

Szybko dołączył do nich motyw migdałowy. Na niego złożyły się blanszowane, łagodnie-neutralne migdały i aromat migdałowo-marcepanowy. Ten ustanowił pewną duszność, ciężkość. Odlegle skojarzył mi się z drożdżowymi warstwami ciasta z makowca i przypieczonym ciastem rogala. Olejko-marcepan trochę się wycofał, choć po tym mocnym wkroczeniu, już tylko pobrzmiewał. Niestety denerwująco sztucznie.

Czasem, w zależności od zagarnięcia, już tu dawały o sobie znać łagodne orzechy włoskie. Niegryzione niemal nic nie wnosiły. "Niemal" nie oznacza jednak "zupełnie nic". Wydawało mi się, ze trochę podkręcają się z makiem. Przy ich kumulacji właśnie przewijała się leciutka, marginalna goryczka.

W tym samym czasie bardzo rosła słodycz. Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach do głowy przyszła mi lukrowa polewa wyższej niż normalnie jakości. Polewa trochę... biało czekoladowa i mocno maślana? Obstawiam, że stały za nią nerkowce. Jako one same w zasadzie się nie ujawniały. Po tym porządnym dosłodzeniu, jakie "polewa" ta zafundowała, zaczęła łączyć się z makiem.

Motyw masy makowej, słodkiej, choć nie napastliwie, zrobionej z białego maku o bardziej słodkawo-orzechowym smaku niż niebieski z nutką marcepanu stał się bardzo jednoznaczny. Ta łagodność i słodycz zawarła w sobie pewną mleczność. Naprawdę łatwo o myśl o nadzieniu rogala świętomarcińskiego. Migdały i nerkowce przybrały tę konwencję, nie grały na siebie. Naturalne migdały jednak jako tako dało się wyczuć, nerkowce ukryły się.

Z czasem  raz po raz przemykał mi tam też mdły, oleiście-wodnisty, acz bardzo delikatny motyw. Denerwujący trochę mniej niż sztuczność nuty marcepanowej.

Gdy gryzłam kuleczki maku, jego smak nasilał się, ten oleiście-wodnisty motyw zagłuszając. Sztuczności nie zwalczył, ale jej ciężkość jakoś tam wpisywała się w wizję rogala, więc najgorzej nie było. Gryziony mak wpisał się w ogólną łagodną i słodką orzechowość kremu.

Gryzione orzechy włoskie radziły sobie z zagłuszaniem tych gorszych posmaków, mimo że same nie były szczególnie intensywne. Słodkawe, prawie bez goryczki ze względu na brak skórek, wpisały się w resztę, robiąc za subtelny dodatek. Gdy zostawiałam je na koniec, w udany sposób tonowały słodycz i zawracały smak na nieco poważniejszy, naturalniejszy tor.

Po zjedzeniu zostawał więc posmak głównie łagodnych, acz z pozytywnie gorzkawym echem orzechów włoskich i olejku migdałowo-marcepanowego. Czułam też motyw jakby orzechowego, słodkiego  maku. Otulała je subtelna na tym etapie słodycz... właśnie jakby słodkiej masy makowej, białej czekolady, lukru i marcepanu. Migdałowy motyw w posmaku to głównie olejek / aromat migdałowy, blanszowane, łagodne migdały pobrzmiewały jedynie jako echo. Całość była słodka w ciężki, ale o dziwo nie bardzo wysoki - jak można by się obawiać - sposób.

Krem na pewno wyszedł ciekawie i całkiem nieźle, mimo wad. To, jak duże to wady, to kwestia bardzo subiektywna. Mnie nie podobała się ta rzadka, pozbawiona zbitej gęstości konsystencja. Drobinki maku i kawałki orzechów trochę ją ratowały, ale i tak brakowało mi tu kremowości w kwestii samej masy. Za dużo za to było jakby wodnistej oleistości. Zarówno zapach, jak i smak, w udany sposób udawały nadzienie rogala świętomarcińskiego, ale jako krem do jedzenia łyżeczką nie przekonało mnie to. W końcu, gdy ciekawostkowość osłabła, wady denerwowały coraz bardziej i jakieś 65-70g tego kremu to moje maksimum (a normalnie takie słoiczki zjadam na raz). Olejek migdałowy zagłuszył nerkowce i migdały blanszowane, które tu pełniły funkcję nośnika. Słodka pasta z białego maku wyszła całkiem przyjemnie na smak, ale nie tak, bym chciała jeść tego większą ilość przez aromat migdałowy i pewną wodnistą mdłość, czającą się w tle. Orzechy włoskie wydawały mi się tu wykastrowane z charakteru, jaki mają te ze skórkami. Gdyby to wszystko miało lepszą, bardziej jak typowe kremy orzechowe konsystencję, a nie było masą do ciągłego gryzienia to jeszcze, a tak... No nie. Do tego stopnia, że za sam efekt chyliłabym się ku wystawieniu 4. No, ale jednak przyznałam 5 za pomysłowość. I mimo wszystko... tej reszty nie wyrzuciłabym sama, gdybym wiedziała, że reklamacja nie zostanie uwzględniona. Wolałabym zmęczyć, nawet ten męczący efekt, ale nie wyrzucić.


ocena: 5/10
kupiłam: stickyblenders.com
cena: 39 zł za 200g
kaloryczność: 593 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

 Skład: migdały, orzechy nerkowca, biały mak mielony parzony, blanszowane orzechy włoskie, cukier puder trzcinowy surowy, olej z pestek winogron, aromat migdałowy