Krakuski Barbakanki korzenne herbatniki w czekoladzie mlecznej

Po tylu czekoladach z wyższej półki i po wszelkiej maści innych ciekawostkach, na pewno wielu z Was spojrzy z niedowierzaniem na tę recenzję. Nie dziwię Wam się. Nie dziwię się jednak także sobie, że do tej recenzji zasiadłam. Ciastka normalnie mogłyby dla mnie nie istnieć... do czasu. Do czasu, gdy myśl o jakiś wejdzie mi do głowy i wstrętnie się tam zagnieździ. Zdarza się to może raz na rok, ale wtedy nie ma zmiłuj, muszę zasiąść do ciasteczek i herbatki, bo czuję, że inaczej sczeznę.
Dodatkowo, chcę mieć do czego się odnosić w recenzjach związanych ze współpracą z Altoria.eu.

Ci którzy czytają nie tylko recenzje, ale i niektóre wstępy, pewnie wiedzą, że dość często bywam w Krakowie, więc dodam teraz, że do tego miasta żywię bardzo skrajne uczucia. Z jednej strony kojarzy się z załatwianiem niekończących się spraw, a z drugiej... uwielbiam tamtejsze restauracje i wypoczywanie w domu mojego Taty. Te ciastka kupiłam na poczęstunek do herbaty właśnie na Jego przyjazd, żeby poczuł się jak w domu. ;)
Pewnie dlatego, nie mogłam przejść obojętnie obok tych ciastek. Albo inaczej: mogłabym, gdyby były jakiekolwiek inne, niż korzenne.

Z kolei jako, że pierwszy raz w życiu sięgam po ciastka korzenne z czekoladą... liczę, że nie tylko dla mnie takie coś jest nowością i powiedzmy, że komuś się ta recenzja po coś przyda.

Krakuski Barbakanki korzenne w czekoladzie mlecznej to po prostu herbatniki korzenne w czekoladzie mlecznej (23%).

Producent (Bahlsen) zachwala na opakowaniu, że są bez barwników, substancji konserwujących, utwardzonych tłuszczów roślinnych i oferuje nam zwiedzanie Krakowa bez ruszania się z domu. Nieźle.

Już od momentu otwarcia paczki poczułam silnie korzenny zapach, z akcentem mlecznej czekolady. Mniam.

Wyjęłam "korytko" z szesnastoma ciastkami, które... szczerze powiedziawszy prezentowały się średnio. Ot, przewalają się ze strony na stronę (czego efektem były dwa złamane ciastka).

Każde ciastko przedstawia jakąś krakowską budowlę (ileż to zabawy miałam zgadując je po kolei): Sukiennice, Kościół Mariacki, brama floriańska, czy wreszcie sam Barbakan. Pomysł bardzo sympatyczny. Ciastka są jasne, z jednej strony oblane czekoladą - cienką warstwą, ale jak się potem okazało, właściwie trafioną z ilością.

Okazały się dobrze wypieczone; porządnie chrupiące i twarde. Nie kruszyły się ani nie rozpadały po zamoczeniu w herbacie. Czekolada zaczynała rozpuszczać się dopiero w ustach, ale tam działo się to już bardzo szybko. Po chwili i ciastko zaczynało przyjemnie się rozpuszczać. Potem nasilała się tłustość, ale niczego obrzydliwego w niej nie czułam.

O czekoladzie samej w sobie ciężko coś powiedzieć. Jest słodka, mleczna i tłustawa - taka zwyczajna czekolada. Przy tej, dość cienkiej, warstwie - jak najbardziej w porządku, chociaż nie wydaje się tu niezbędna. Jest, bo jest i mogłoby jej nie być. Wprowadza tylko dodatkowo smaczek czekolady i podwyższa słodycz.

Ciastka są dość mało słodkie, w smaku bardziej neutralne, a może i wręcz słonawe. Jest w nich pewna charakterystyczna dla ciastek korzennych tłustawość, to nie suche próchno.

Jest i Barbakan

Przyprawy korzenne czuć, chociaż nie jest ich wyjątkowo dużo. Dominuje lekka pikanteria cynamonu, zaraz za nią stoi słodycz goździków. Dalej może i gałka muszkatołowa gdzieś tam była, ale ogółem smak korzenny był na tyle delikatny, że tego to już nie jestem pewna.

Ciastka jedzone na sucho najpierw wydają się neutralne, potem nadchodzi słodycz, a lekka pikanteria i tłustość pojawiają się dopiero w czasie "mielenia zębami", w towarzystwie herbaty wydają się bardzo mało słodkie i smakowicie (ale nie wyjątkowo) korzenne - herbata świetnie to podkręca.

Osobiście jednak wolę ciastka korzenne bez czekolady, chociaż możliwe, że z ciemną bardziej by mi posmakowały.

Można zjeść, ale wracać raczej nie ma sensu.

ocena: 6/10

kupiłam: sklep osiedlowy

cena: 2.99 zł (za 150 g)

kaloryczność: 478 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: mąka pszenna, czekolada mleczna (cukier, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, mleko w proszku odtłuszczone, tłuszcz mleczny, serwatka w proszku, lecytyna sojowa, aromat), cukier, olej palmowy, syrop glukozowo-fruktozowy, substancje spulchniające: węglany sodu i difosforany, przyprawy korzenne, sól, skrobia pszenna, odtłuszczone mleko w proszku, jaja w proszku, aromat

Zotter Labooko Contest Rice dark & white ciemna "mleczna" ryżowa 50 % i biała ryżowa

Ostatnio pomyślałam sobie, że śmiało mogę czuć się jak jedna z najszczęśliwszych osób na świecie. W końcu nie mam żadnych alergii, nietolerancji itp. na żadne składniki spożywcze, co umożliwia mi to, co kocham, czyli próbowanie najrozmaitszych połączeń, dań, produktów. Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym musiała się jakoś ograniczać pod tym względem. Nie wyobrażam sobie np. nietolerancji laktozy. Zauważyłam jednak, że ryżowych czekolad jest coraz więcej, a czy są one dobre? Hm, opinii tyle, ile osób. Postanowiłam sama się przekonać, a czekoladowy duet Zottera umożliwi mi to w wyjątkowo przekrojowy sposób.

Zotter Labooko Contest Rice dark & white to "zestaw" dwóch tabliczek (po 35 g każda): białej ryżowej, czyli zrobionej na proszku ryżowym i wodzie zamiast na mleku oraz ciemnej ryżowej o zawartości 50 % kakao. 

Ta druga ma chyba stanowić odpowiednik dla mlecznych czekolad o podwyższonej zawartości kakao.

Postanowiłam zacząć od tej, na którą miała mniejszą ochotę, czyli od białej ryżowej - Zotter Labooko Rice white.

Od razu po rozchyleniu złotego papierka, zobaczyłam beżową tabliczkę, w której dopatrzyłam się małych kropeczek. Wiadomo, czym były, gdyż wszędzie uniósł się łagodny zapach wanilii w towarzystwie jeszcze łagodniejszego akcentu ryżu. Zapach był bardzo, bardzo delikatny, ale przyjemny.

Przełamałam i zdziwiłam się słysząc porządny (jak na białą) trzask.

Czekolada nie wydała mi się zbyt tłusta, a kiedy wreszcie zrobiłam pierwszy kęs, okazało się, że to mylne wrażenie. Była bowiem bardzo tłusta, w sposób maślany za sprawą tłuszczu kakaowego, ale miała w sobie niecodzienną proszko-pyłkowatość, co w dziwny sposób sprawiło, że nie przypominała ulepka. Zachowywała postać czekolady aż do końca.

A jak przy tym wszystkim wypadła w smaku? Odebrałam ją początkowo jako przede wszystkim słodką. Przodowała tu zdecydowana wanilia, pod którą (prawdopodobnie za sprawą tłuszczu kakaowego) doszukałam się posmaku łudząco przypominającego śmietankę. Poczucie to nasiliła odrobinka soli, dająca efekt naturalnej śmietanki.

W tle najpierw tylko pobrzmiewał roślinny posmak ryżu, ale z czasem siły wyrównywały się. W pewnym momencie czułam się, jakbym jadła jakiś ryżowy deserek na mleku / śmietance silnie dosłodzony wanilią.

Pod koniec robiło się jeszcze bardziej ryżowo i właśnie ryżowy posmak pozostawał w ustach.

To była bardzo dobra czekolada, mimo że bardzo słodka. Jak dla mnie w pewnym momencie zrobiło się już za słodko, no ale to w końcu biała czekolada. Biała ryżowa czekolada! Niewątpliwie deserkowo-ryżowa, solidna, a nie jak często się słyszy, że ryżowe czekolady wychodzą wodniste czy coś. Tutaj ewidentnie zagrały proporcje (tylko słodzideł chyba za dużo).

Przypomniała mi się biała ryżowa kokosowa czekolada Zottera - Labooko Kokos. Tamta w ogóle nie była śmietankowa, ale za to z kwaskowatymi i mydlanymi posmakami, czyli okazało się, że można także stworzyć ryżową czekoladę z iluzją śmietanki. Przyznam, że te czekolady to niebo, a ziemia. I nie dziwi mnie to, kiedy porównałam składy.

ocena: 8/10

kupiłam: foodieshop24.pl

cena: 16 zł (za obie oczywiście)

kaloryczność: 592 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: tłuszcz kakaowy, surowy cukier trzcinowy, proszek ryżowy (ryż 24%, woda, olej słonecznikowy, sól),syrop fruktozowo-glukozowy, lecytyna słonecznikowa, sól, wanilia

Bardziej obiecującą, czyli ciemną ryżową - Zotter Labooko Rice dark - zostawiłam sobie "na koniec" i już przy rozchylaniu papierka wiedziałam, że dobrze zrobiłam.

To prawda, zobaczyłam bardzo jasną, ale wciąż wyraziście brązową, czekoladę która spokojnie mogłaby udawać mleczną, ale zapach jej to uniemożliwiał... chociaż on to był dopiero cudowny! Moc kakao zaprezentowała mi silną woń prażonych orzechów, za którą nieumiejętnie (w końcu było go wyraźnie czuć) skrywał się akcent czekoladowego deseru ryżowego.

Przełamałam, czemu oczywiście towarzyszył trzask i spróbowałam.

Konsystencja była znacząco inna niż w przypadku białej. Ciemna czekolada także okazała się tłusta, ale zdecydowanie bardziej lepiąca i jakby pełna, gęsta. Jak zastygająca na jakimś deserze czekolada i w ogóle niewodnista jak zdarza się rzekomo innym ryżowym czekoladom.

Podobnie jak w zapachu, to kakao wyrwało się na sam przód. Jego wyraźny smak odsłonił natychmiast kilka uroczych nutek, w tym jedną, która skojarzyła mi się z czymś wafelkowatym... od razu pomyślałam o wyidealizowanym wafelku Nesquik, z przyjemnie zaznaczonym kakao i lekką "kaszkowatością", ale także dość silną słodyczą. W tle pojawił się słonawy akcent (jedynie akcent) i tutaj, od skojarzenia z wafelkiem, coś mi jakby śmietanka mignęła.

Wraz z tym, jak czekolada zalepiała mi usta, jej smak wydawał się coraz głębszy, odrzucając słodycz (choć cały czas dość silną) na dalszy plan. Wyraźnie rysowały się tu prażone orzechy laskowe, albo raczej masło orzechowe zrobione z nich, może jakaś domieszka kawy...

To wszystko przy jednoczesnym nasilaniu się roślinnego posmaku kaszy, który od czasu pojawienia się Nesquika powoli się nasilał, by w końcu zadebiutować jako wyraźny smak deseru ryżowego, do którego dodano czekoladę, obecnie już powoli zastygającą i zlepiającą całość. Na pewno był to nieprzesłodzony deser z ogromną ilością orzechów, który można by jeść bez końca.

Ależ to było dobre! Ryż i kakao stworzyły świetny duet, w którym posmak orzechów doskonale się odnalazł, a może nawet dzięki nim został wzmocniony. Nie powiedziałabym, że to tylko 50 % kakao, bo zupełnie nie wydała mi się słodko-ulepkowata czy wodnista. Była tak niecodzienna i wyrównana w tej swojej niecodzienności, że chciałabym do niej wrócić. Jak dobrze, że Zotter pomyślał i w czasie, zanim opublikowałam tę recenzję, wyszła już wersja osobno.

ocena: 9/10

kupiłam: foodieshop24.pl

cena: 16 zł (za obie oczywiście)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: osobno może

Skład: surowy cukier trzcinowy, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, proszek ryżowy (ryż 21%, woda, olej słonecznikowy, sól), sól, wanilia

PS Jutro wyjeżdżam na tydzień w góry, więc tradycyjnie recenzje będą publikować się automatycznie, a sprawę komentarzy nadrobię z czasem. :P Lodowe Sedlo i Rysy wzywają!

Domori IL100% Criollo ciemna z Wenezueli

Po mocnej, grającej na skojarzeniach i wyobraźni Domori IL100% Blend o upojnym klimacie z nieco bezwstydnymi nutkami kwasków i goryczy, w których czułam przede wszystkim palone drewno, cytrusy i alkohol, a całość kojarzyła mi się z lepiącą smołą, przyszedł czas na drugą setkę tej marki. Przyznam, że mimo wielu zjedzonych czekolad z wyższych półek i tak czułam się dość... onieśmielona wyjmując ją z szuflady. Czy rzeczywiście okaże się najlepszą czekoladą na świecie, jak niektórzy znawcy tematu ją nazywają? Jak ja ją odbiorę?

Domori Cacao Criollo IL100% Criollo to ciemna czekolada, której 100 % składu stanowi ziarno kakao Criollo z Wenezueli z plantacji Hacienda San José.

Po wyjęciu tabliczki z tekturowego opakowania, na którym tym razem pozłacanych jest już więcej elementów, a następnie ze złotej folii, poczułam taki bogaty bukiet delikatnych zapachów i zapaszków, że aż ciężko było je połapać.

Najszybciej wychyliły się tu drzewa, ale takie żywe i kwitnące, a więc też pewna kwiatowość... może raczej nektar kwiatów albo miód wielokwiatowy przechodzący trochę w karmel. Zdecydowanie czułam tu też lekko prażoną nutę orzechów w towarzystwie łagodnej kawy ze śmietanką.

W czasie degustacji wywąchałam także fuzję owoców.

To wszystko było niezwykle kuszące, ale zupełnie niepasujące do tego, co widziałam. 

Tabliczka czekolady była bowiem bardzo jasna (jak na setkę), a w dotyku wydała mi się zupełnie sucha (a gdzie to całe "życie" z zapachu?), w czym utwierdził mnie jej przekrój (który zobaczyłam po przełamaniu, które przypominało łamanie ciemnej mlecznej czekolady, lecz i tak usłyszałam głośny pusty trzask).Wyglądała jak suchy plażowy piasek.

Wreszcie, by rozwikłać tajemnicę, cóż też w sobie kryje naprawdę, spróbowałam.

Kiedy czekolada zaczęła się rozpuszczać wydała mi się minimalnie lepiąca i tłusta, o wiele bardziej kojarzyła mi się z gęstym kremem, który był głównie gładki (które to poczucie nasilał jej soczysty wydźwięk), ale zwłaszcza pod koniec rozpuszczania się kawałka nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że staje się on bardziej sucho-proszkowy.

Jako pierwszy dotarł do mnie smak mocno pieczonych czekoladowych pierniczków z bardzo kwaśnymi duszonymi śliwkami. Tak, jakbym przegryzła ciasteczko i wylało się z niego owocowe nadzienie niosące ogrom soczystości. Za śliwkami zaczęły prezentować się przede mną owoce leśne z jeżynami, malinami i jagodami na czele. Jędrne, dojrzałe owoce na pewien czas wszystko zdominowały. Kwasek o nieco bardziej cytrusowym klimacie wydawał się uciekać bokami, jednak nie udało mu się. Owoce leśne zupełnie go pochłonęły, po czym razem usunęły się na bok.

Dzięki temu przyszedł czas na debiut nieprażonych migdałów i... kory drzewnej? Był to smak bardzo neutralny, powoli wchodzący w sferę słodyczy. Ta okazała się delikatna, ale jakby zgrywająca się, figlarna. Troszeczkę palonego karmelu, troszeczkę słodkiej śmietanki w łagodnej kawie - "ależ nie! wcale mnie tu nie ma!".

Słodycz wsunęła się pod gorzkość, której wejścia nawet nie zauważyłam. Przyniosła nuty nieco bardziej prażone, orzechowe. Czekolada przypominała teraz gęsty orzechowy krem z dodatkiem kakao w proszku (nie chodzi mi o smak, a konsystencję), takiego jakim często obtoczone są trufle. Przy tych orzechach znów nasilił się kwasek, ale nieco inny. Taki bardziej palonokarmelowy albo niczym z chleba razowego na zakwasie.

Ten kwaskowaty posmak pozostał już do końca, chociaż także zaczynało się robić coraz bardziej słodko. Kawałek czekolady skojarzył mi się z rozpływającym się w ustach pierniczkiem, odsłaniającego na moment odrobinkę soczystych owoców i goryczki, może nawet taniny.

Ta czekolada okazała się zaskakująco stonowana. Równowaga między kwaskiem, gorzkością a słodyczą była zachowana, a równocześnie wszystkie te smaki miały okazję do popisu zupełnie solo.

Odnalazłam tu wiele owoców (śliwki, owoce leśne) i ogrom soczystości, ale w 100 %-ach owocowa mi się ta czekolada nie wydała. Za dużo czułam tu nut pierniczkowo-orzechowych i kawy ze śmietanką.

Wiem, że te nuty brzmią dość klasycznie, ale forma, w jakiej zostały podane okazała się bardzo odmienna od innych jedzonych czekolad. Ta była delikatna (jak na setkę), sprawiała wrażenie niewinnego aniołka, ale... było to tylko wrażenie. Jej prawdziwy charakter to sprytna kusicielka, lolita.

Ta czekolada była obłędna, ale nie powiem Wam, czy lepsza od mocnego Blenda. Zależy, co aktualnie chce się w czekoladzie poczuć. Ja skłaniam się, mimo wszystko, ku Blendowi.

ocena: 10/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 17,85 zł (za 25 g) - dostałam zniżkę

kaloryczność: 623 kcal / 100 g

czy kupię znów: chciałabym kiedyś do niej wrócić

Skład: masa kakaowa

Domori IL100% Blend ciemna

Mając kilka czekolad jednej marki zazwyczaj układam sobie jakąś logiczną (czasem tylko dla mnie) kolejność ich próbowania. W przypadku Domori stało się jednak inaczej. Gdybym np. wymyśliła sobie, że zacznę od mlecznych, a skończę na setkach, miałabym wrażenie, że moja przygoda jest jednorazową i zamkniętą całością. Tymczasem liczę, że będę mogła spróbować kolejnych tabliczek oraz, że powstaną jakieś nowe. Właśnie dlatego moje próbowanie Domori jest dość chaotyczne. Ostatnio jednak mam niedosyt niesłodkich czekolad naprawdę dobrej jakości i postanowiłam, że zrobię sobie jakieś "dni setek" i porównam dwie setki Domori, poczynając od bardziej tajemniczej i mniej popularnej.

Domori IL100% Blend to czekolada ciemna stworzona jedynie z kakao, które stanowi całe 100 % składu. Do jej produkcji użyto różnych ziaren, na opakowaniu i stronie nie ma nawet informacji o ich pochodzeniu.

Z ogromną niepewnością i podnieceniem wyjęłam tabliczkę z szuflady, by po chwili otworzyć kartonik i połyskującą bordową folię skrywającą...

...ciemnobrązową tabliczkę o całkiem zwyczajnym wyglądzie i zwalającym z nóg zapachu.

W pierwszej chwili poczułam tu kwiaty, alkohol i perfumy, na których ktoś zdecydowanie nie oszczędzał pieniędzy.

Czekolada przeniosła mnie do bogatego, przeszklonego domku w lesie, gdzie na mahoniowej podłodze tańczyły odbicia płomieni ognia bezlitośnie pożerającego drewno w kominku. 

Od tego wszystkiego biło ciepło oraz zapowiedź gorącej, pikantnej nocy...

Przełamałam, a głośny trzask sprowadził mnie na ziemię. Wtedy zrobiłam pierwszy kęs, czekolada zaczęła się rozpuszczać, najpierw gładko, a potem coraz bardziej maziście, aż w końcu zakleiła mi usta i już na dobre przeniosłam się do zaciemnionego domku na odludziu...

...gdzie też mnie prawie zwaliła z nóg moc kakao. Użyła tu swojej cierpkiej goryczy o wyrazie palonego drzewa, z którego potem rozwinęła się wizja drzew rosnących wokół tego domu, z grubymi korzeniami na dobre wpełzającymi w wilgotną, ciemną ziemię.  

Moc kakao nie żałowała także kwasku, który objawił się jako szklanka zimnego soku świeżo wyciśniętego z pomarańczy. Byłoby soczyście, gdyby powietrze i atmosfera nie zaczęły robić się ciężkie (jednoznaczne w tej sytuacji i miejscu), smoliste. 

Tutaj też poczułam zalepianie czekoladą w gardle, lekkie drapanie perfum, przypraw... zaraz, dlaczego pomyślałam o przyprawach? I już poleciało skojarzenie z czymś pieczonym, nasilił się motyw drewna i popiołu. Nie tylko tego w kominku, ale też zalegającego w popielniczce, obok której odstawiłam sok pomarańczowy. 

Ssąc kawałek czekolady poczułam odrobinę słodyczy, dla wytchnienia, i tu pokazał się wilgotny biszkopt czekoladowy. Czyżby w towarzystwie gorzkiej kawy? 

Lepiąca maź ścisnęła mi gardło. Moc kakao nadeszła ze zdwojoną siłą (choć jak na setkę nie była to moc nie do przejścia) o wydźwięku whisky. Próbowała mnie upić swoją cudownością!

Była to zimna whisky pita w towarzystwie... sorbetu z kwaśnych jeżyn? Po tej silnie alkoholowej nucie wyczułam więcej słodyczy, choć wciąż z goryczką. Skojarzyło mi się to z bardzo przypaloną konfiturą truskawkową. 

Lepiąca czekoladowa smoła o tymże smaku zaczęła przechodzić w nuty bardziej soczyste - to był moment, w którym kawałek dosłownie znikał. Pozostawał po nim długi, wyrazisty posmak, który jednak w końcu i tak łagodniał, niosąc skojarzenie z alkoholowym, czekoladowym biszkoptem odrobinę osłodzonym lukrem.

Ta czekolada była bardzo wymowna; to upojna, gorąca noc w ekskluzywnym domu na odludziu. Wokół ciemny las porastający czarną, wilgotną ziemię, a w środku ciepły kominek, dużo alkoholu i ciężka atmosfera. Nie było tu jednak ani trochę chamskiej ordynarności, mimo dozy pewnej bezwstydności.

Jak już wpadnie się w lepkie sidła smolisto-kwaśnej czekolady, nie da się z nich wyjść. Inaczej: nie chce się z nich wyjść. To jak horror albo scena nieprzeznaczona dla dzieci, ale z niezdrową ciekawością podglądane przez nie przez palce. 

PS Pisała już o niej Basia z Sex, Coffee and Chocolate, więc zapraszam także do przeczytania jej recenzji.

ocena: 10/10

kupiłam: Amazon (za pośrednictwem pewnej osoby z USA)

cena: 10 $ (za 25 g)

kaloryczność: 616,35 kcal / 100 g

czy kupię znów: tak

Skład: masa kakaowa

Zotter Buttered Bread with Apricots mleczna 40 % z nadzieniem morelowym i maślanym ze schnappsem z białego chleba i polentą

Są takie czekolady Zottera, które bardzo mnie ciekawią, są takie sezonowe, na które tylko czyham, ale są też takie, na które decyduję się tylko dlatego, że właśnie są sezonowe. To ostatnie dotyczy dzisiaj opisywanej, bo... jakby to ująć? Nie cierpię białego chleba, a morele... niby nic do nich nie mam, ale nie jadam i specjalnie mnie do nich nie ciągnie. Czy w takim razie ta czekolada ma u mnie szanse? No cóż, w końcu to czekolada i w dodatku Zotter. Sezonowy.

Zotter Buttered Bread with Apricots to mleczna czekolada o zawartości 40 % kakao z nadzieniem morelowym i maślanym ze schnappsem z białego chleba i polentą (włoska potrawa z mąki lub kaszy kukurydzianej - taka papka).

Po rozchyleniu papierka poczułam bardzo słodki i smakowity zapach. Była to mieszanina nienachalnego alkoholu, kwaskowatych moreli, ogromnej ilości cynamonu i płatków róż; wszystko to otulone mocno mleczną i słodką czekoladą.

Przegryzając się przez całość, najpierw czułam bardzo dobrą, lekko karmelowo słodką (zapewne za sprawą cukru trzcinowego) czekoladę o wyraziście mlecznym smaku i akcencie kakao, do której bardzo szybko dołączała ciepła gama cynamonu, alkoholu i kwiatów-owoców (prawdopodobnie przesiąkła nadzieniem, bo kiedy oddzieliłam kawałek, także je czułam).

Smak czekolady zniknął zaraz jak rozpuściła się w przyjemnie kremowy sposób ujawniając... niezwykle obrzydliwe nadzienie. Jedna warstwa (owocowa) była tłusta i śliska (rozpuszczała się wolniej), a także zupełnie gładka, a druga (ta dolna, biała) gładka, ale najeżona małymi twardymi kawałeczkami i ulepkowato tłusta. Jak masło z idealnie wmielonymi dodatkami. W smaku wyglądało to na szczęście nieco lepiej.

Gdy czekolady robiło się coraz mniej, zaczęły przebijać się smaki nadzienia poczynając od niezbyt mocnego alkoholu, który był tu bardziej alkoholowym akcentem, niż smakiem samym w sobie, a po chwili także morele.

Zaraz za nimi wypłynęła silniejsza, nieco kwiatowa i na pewno orzeźwiająca, słodycz. Zrobiło się trochę soczyście; słodycz stała się bardziej owocowa (morelowa, ale właściwie mogłaby to być jakakolwiek mieszanka brzoskwiń, mango, moreli itp., bo to nie był wyraziście morelowy smak) i wypuściła trochę typowego dla moreli kwasku. Hamowało go jednak masło, sprawiając, że całość wydawała się "cięższa"

Jedynie przez parę sekund mogłam czuć te smaki oddzielnie, bo kwasek niemal natychmiast połączył się z alkoholem, tworząc złudzenie owocowej brandy. Smaki warstw idealnie się ze sobą łączyły i uzupełniały się, chociaż nie miały niestety możliwości zaprezentowania się w pełni przez nijaki smak masła.

Góra była słodka na sposób nieco soczysty, ale i lekko czekoladowy. Sama w sobie wydała mi się nieprzesłodzona, ale i tak dość mdła i wcale nie taka mocno owocowa.

Dopiero alkohol z części bardziej białej wydobył morele z powyższej. Ta (dolna) sama także nie smakowała najlepiej, bo w kosztowaniu przeszkadzała mi konsystencja. Czułam tu alkohol, migdały, silną słodycz, ale... wszystko na niezwykle mdłym tle masła. 

Z czasem alkoholowa nuta stała się silniejsza, a z nią przyszło skojarzenie z nieco mącznym marcepanem. Przy nim mignął posmak cynamonu.

Gdy tylko moje kubki smakowe zaczęły przyzwyczajać się do smaku "morelowego brandy" (nie był zbyt silny, mówię po prostu o przyzwyczajaniu się w kontekście "jedzeniu dalej" a nie odkrywaniu "co mnie czeka?")  i chciałam skupić się na migdałach, ponad wszystko wyszedł nijaki smak masła i wzmocniła się dziwna nijaka kaszowa-mączność.

Wspomniane kawałeczki są... żadne. Twarde i po prostu irytują tym, że są. Długo nie mogłam zgadnąć, co to ma być. Kawałki polenty? Wydało mi się to jakieś mączne i mdłe. I tyle. Przegryzając się przez całość łudziłam się, że to morele, bo kwasek czasem się nasilał, ale jednak niezależnie od nich.

A właśnie: czasem się nasilał. Na koniec nawet w towarzystwie smaku mlecznej czekolady, która znów przyniosła różano-cynamonowy akcent. Przynajmniej końcówka by mnie ucieszyła, gdyby... nie fakt, że czułam na ustach tłuszcz nadzienia. Fu. Masło bardzo stopowało smakowitość. Wciąż miałam w pamięci dobrą morelową warstwę z Zotter White Poppy with Cinnamon and Apricot Spirit, i muszę zauważyć, że były bardzo podobne, tylko że właśnie... w dzisiaj opisywanej wszystko popsuło masło.

Smaki tej czekolady ("morelowa brandy", czyli akcenty moreli i alkoholu idealnie współgrające, róże-cynamon, marcepanowe nuty) byłyby cudowne, gdyby nie mączność, tłustość, a właściwie nawet ulepkowatość, i ogólna nijakość. To trochę jak ładny i delikatny rysunek na pomazanym, okropnie wykonanym tle bez żadnego ładu, w którym zupełnie niknie, momentami nawet nie widać "co to jest?".

Zmarnować taki potencjał... i to nie jest to, że nie cierpię masła, bo mimo że go nie cierpię, to potrafi mi posmakować coś bardzo maślanego, ale umiejętnie zrobionego (np. Zotter Coffee Toffee). Bałam się tu alkoholu z białego chleba i moreli (za którymi nie szaleję, by miały mnie przekonać do białego chleba), a wykończyło mnie... zupełnie co innego. Gdyby było tu czuć np. "chleb z masłem i morelami" byłoby o wiele lepiej niż "masło z odrobiną moreli".

ocena: 5/10

kupiłam: foodieshop24.pl

cena: 16 zł

kaloryczność: 506 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, syrop fruktozowo-glukozowy, schnapps z białego chleba (5%), miazga kakaowa, mleko, migdały, puree z moreli (3%), masło (2%), suszone morele (2%)odtłuszczone mleko w proszku, słodka serwatka w proszku, kasza kukurydziana, pełny cukier trzcinowy, lecytyna sojowa, sól, wanilia, cynamon, płatki róż, proszek cytrynowy (cytryny, skrobia kukurydziana)

Domori Camel's Milk Chocolate Cacao Criollo 45 % mleczna z wielbłądzim mlekiem

O dzisiejszej bohaterce wspominałam wczoraj przy okazji czekolady z wielbłądzim mlekiem Al Nassma, jednak myślę, że czytelnicy tego bloga znający chociaż trochę ofertę Domori ani przez moment nie wątpili, że ta czekolada się u mnie pojawi. Cieszę się, że z jej otwarciem poczekałam aż tak długo (dzięki temu mogłam te dwie zestawić ze sobą dzień po dniu), ale... już wcześniej pozwoliłam sobie wyszukać parę informacji na temat mleka wielbłądziego. Rzekomo jest dość podobne do krowiego, ale słodsze (choć jego smak zależy od tego, czym wielbłądy są karmione, np. często podaje im się daktyle, właśnie aby uzyskać jeszcze słodszy efekt) i ze słonawą nutą, mniej tłuste oraz zawiera trzy razy więcej witaminy C. Co do smaku, to rzeczywiście, było to czuć przy Al Nassma (jednak tam i słodzideł dużo było), więc teraz jeszcze bardziej mnie ciekawiło, jak do sprawy podszedł mistrz...

Domori Camel's Milk Chocolate (Cioccolato Camel Milk) Cacao Criollo 45 % to czekolada mleczna o zawartości 45 % kakao criollo z wielbłądzim mlekiem, które stanowi 22 % składu.

Po otwarciu złotego papierka zobaczyłam intensywnie brązową, choć ewidentnie mleczną, tabliczkę i poczułam... to był dopiero specyficzny zapach! Z jednej strony delikatne orzechy i kakao charakterystyczne dla mlecznych Domori, a z drugiej... siano z takim wielbłądzim motywem. Od razu przypomniało mi się wspomnienie cyrku z zadbanymi wielbłądami, który dawno temu zrobił na może sześcioletniej mnie, ogromne wrażenie. To był ten zapach... siano i wielbłądzie futro, ale w wydaniu dla klasy wyższej, ukryty w słodkim jedwabiu czekolady.

Przy łamaniu czekolada lekko chrupnęła, a po znalezieniu się w ustach rozpuszczała się bardzo kremowo, w nieco maślany sposób.

Określeniami, jakie pierwsze przyszły mi do głowy równocześnie były: "mało słodka" i "słodko-słona". Potem tylko utwierdziłam się w ich słuszności. Ta zwyczajna czekoladowa słodycz była stonowana, o nieco karmelowym charakterze, a nuta "słodko-słona" bardzo szybko ujawniała specyfikę opisaną w zapachu. Czułam tu słonawy posmak siana, trochę zbożowy, przy którym pojawiało się naturalne, pełne mleko. Obraz wielbłąda chodzącego dumnie po złotym sianku nie chciał wyjść z mojej głowy, ale nie było tu żadnej mocnej zwierzęcej nuty - możecie mi wierzyć. Ta czekolada to zupełnie co innego niż czekolady na mleku kozim (które jest i bardzo specyficzne i bardzo wyraziste). 

Przy tej pełni mleka nasilał się - choć wciąż pozostawał łagodny - akcent kakao. Wydawało mi się, że czułam tu grillowane orzechy laskowe, aż do momentu, kiedy i słodycz zaczęła przybierać na sile.

Nie była to jednak zwykła słodycz, a subtelna i złożona. Przysięgłabym, że oprócz karmelowego posmaku (prawdopodobnie od cukru trzcinowego) czułam tu też daktyle, albo syrop daktylowy. To grillowanie sprawiło, że właśnie o grillowanych daktylach zaczęłam myśleć (choć smaku takowych nie znam).

Siankowo-zbożowe nuty były powoli zalewane przez wyżej opisany smak, aż w końcu wszystko inne zostało zdominowane właśnie przez słodycz i mleko. To była ciepła, "milusia", ale zarazem orzeźwiająca i wykwintna kompozycja, której smak pozostawał w ustach na średnio długi czas, osamotniając bardziej mleczną, słonawą, nutkę.

Ta czekolada bardzo, ale to bardzo mi smakowała. Jak na dłoni czułam tu niecodzienne nuty, w których przewijały się siano, daktyle i ta słodko-słoność. Przypuszczam, że słonawą nutę mleka wielbłądziego tak świetnie podkreśliło kakao.

Wydaje mi się, że dzięki użyciu mniejszej ilości słodzideł (Al Nassma miała jeszcze miód i wanilię), tutaj mleko wielbłądzie było po prostu bardziej wyeksponowane. Czekolada była zdecydowanie mniej słodka i bardziej kakaowa, dzięki czemu tym bardziej przypadła mi do gustu.

ocena: 10/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 21,25 zł (za 25 g) - dostałam zniżkę

kaloryczność: 606,5 kcal / 100 g

czy kupię znów: chciałabym kiedyś do niej wrócić

Skład: cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, mleko wielbłądzie (22%), miazga kakaowa criollo, lecytyna sojowa

Al Nassma Camel Milk Chocolate Whole Milk mleczna z wielbłądzim mlekiem

Uwielbiam mleko i produkty mleczne najróżniejszego rodzaju, o czym już pewnie pisałam. Mleko kozie, owcze (a dokładniej serwatkę) - no, po prostu kocham, dlatego też wszystkie czekolady z ich dodatkiem mnie ciekawią. Nie posiadałam się ze szczęścia, gdy weszłam w posiadanie czterech mlecznych czekolad Domori stworzonych na "niecodziennym" mleku (innym niż krowie), jednak wtedy nawet mi do głowy nie przyszło, że będę miała z czym je porównać... Dzięki ogromnej uprzejmości i niezwykłej silnej woli (w końcu wpadło mi aż pół tabliczki wraz z pięknym opakowaniem <3) Agnieszki do mojej szuflady trafiła czekolada manufaktury Al Nassma, produkującej czekolady z mlekiem wielbłądzim.

Al Nassma jest pierwszą i jedyną marką w Emiratach Arabskich produkującą czekolady z tymże mlekiem. Warto zauważyć, że do swoich wyrobów nie dodają sztucznych dodatków, a cała produkcja odbywa się w Dubaju. Ależ orientem zawiało! Tak pustynnych klimatów chyba jeszcze na tym blogu nie było.

Al Nassma Camel Milk Chocolate Whole Milk to mleczna czekolada, o zawartości 31 % kakao, z pełnym mlekiem wielbłądzim, które stanowi 21 % składu.

Kiedy spojrzałam na kolejne składniki, aż zaświeciły mi się oczy - miód i wanilia. 

Czy będzie tak błogo i dostojnie, jak zapowiada to piękne, choć skromne, klimatyczne opakowanie? 

Rozchyliłam złoty papierek i poczułam uroczy zapach, w którym przejawiały się nuty mocno orzechowe oraz mleka z miodem i przyprawami (cynamonem?). Rozchodził się od grubawej czekolady o wyrazistym, nieco rdzawym, kolorze.
Przy łamaniu napotkałam na mały opór, ale w ustach rozpuszczała się przyjemnie tłusto tworząc bagienko.

Od razu moją uwagę przykuła pewna specyfika, do której po chwili dołączyła silna słodycz. Obie niewątpliwie były dość złożone. Najciekawsze jest to, że także obie zdawały się wypływać z samego mleka: słodycz była jakby poczwórnym warkoczem smaków - mocnym splotem tej zwykłej, wanilii, miodu i... takiej naturalnie mlecznej.

Wyraźnie czułam smak łagodnego i słodkawego mleka, którego smak przypominał słodsze mleko owcze. Nie było zbyt zdecydowane, tylko stawiało pytanie: czy pokazać trochę kwasku, czy słonawości? Koniec końców, kwasek się nie pojawił, a smak popłynął w kierunku złotego sianka z lekko słonawym posmakiem. Ten odrobinkę wzmacniał kakao, które przez większość czasu schodziło na dalszy plan. Była tu nieco orzechowo-przyprawiona (ten efekt "przypraw" może i miód wywołał?) nuta, możliwe, że właśnie z kakao wypływała, bo jego smak sam w sobie trochę zanikał w ogromie mleka.

A mleko to niosło świeże orzeźwienie, wciąż z siankowatym akcentem, mimo bardzo mocnej słodyczy (która jednak wciąż zaliczała się do tej przyjemnej), a moja wyobraźnia pokazała mi obraz zachodu słońca na pustyni, kiedy to właśnie takie mleko niosłoby ukojenie po gorącym dniu. Mleko z miodem i cynamonem (oczywiście w towarzystwie czekolady)...

Tak, ta czekolada była przede wszystkim mocno mleczna i słodka. Kakao tworzyło jedynie tło, ale przy tej zawartości i tak nieźle sobie poradziło.

ocena: 9/10

kupiłam: dostałam <3

cena: -

kaloryczność: 546 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, pełne mleko wielbłądzie w proszku (21%), tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, miód, wanilia