Zotter Candied Ginger ciemna 70 % z nadzieniem imbirowo-czekoladowo-sojowym z kandyzowanym imbirem, miodem, grappą i cynamonem

Gdy już zbliża się jesień wielkimi krokami, w mojej kuchni zawsze gości jeszcze więcej (o ile to w ogóle możliwe) przypraw korzennych, a rok temu dodatkowo wydłużyła się lista zamawianych czekolad (jesiennych Zotterów). W tym roku mam o tyle więcej szczęścia, że naprawdę dużo spróowałam wtedy i dzięki temu teraz mogłam sobie pozwolić na trochę klasyki (która kusiła mnie w równym stopniu).

Zotter Candied Ginger to czekolada ciemna o zawartości 70 % z nadzieniem imbirowo-czekoladowo-sojowym z kandyzowanym (w surowym cukrze trzcinowym) imbirem, miodem, grappą i cynamonem. 

Po rozchyleniu papierka poczułam mocno czekoladowy, ale łagodny zapach o charakterze gorzkiej czekolady i alkoholowej słodyczy. Po przełamaniu silniej poczułam kwiatowość, może wręcz pudrowe landrynki, a już na pewno słodki miód.

Zanim jednak to poczułam, usłyszałam głośny trzask. O tak, ciemna czekolada stanowiła naprawdę grubą warstwę.

Od niej zaczęłam i utwierdziłam się w przekonaniu, że to świetna baza. Wyrazista, ale spokojna o dość mocno gorzkim smaku, ale jednak z dozą słodyczy.

Kremowa, gładka czekolada powoli odsłaniała miękkie, ale zbite i nietłuste nadzienie o niezbyt gładkiej konsystencji solidnie nadziane drobinkami jakby świeżego imbiru i wielkimi kostkami kandyzowanego.

Przegryzając się przez całość najpierw rozkoszowałam się właśnie tą czekoladą. Lekko prażone, lekko kawowe nuty nie nasiąkły nadzieniem. Czułam moc kakao i znikomą słodycz, która wraz z tym, jak nadzienie coraz bardziej się odsłaniało, nasilała się. 

W pierwszej chwili nadzienie wydało mi się niemal równie czekoladowe, co sama czekolada, ale o wiele słodsze (jednak nie przesłodzone, a i nie mówię tu o ordynarnej słodyczy). Szybko pojawiał się też lekko wytrawny sojowy posmak. Dołączał do niego smak imbiru. Właśnie: smak, a nie ostrość gryząca w język. I był to smak świeżej rośliny, roztaczającej swoją pikanterię dopiero z czasem, stopniowo, dozując emocje. Tę świeżość, wręcz soczystość, pewnie napędzała lekko owocowa grappa, której alkoholowy motyw (nawet nie smak, jedynie motyw) przyniósł odrobinkę cynamonu.

Wraz z nasilaniem się ostrości, nasilała się także słodycz. I znowu... smaku miodu samego w sobie aż tak wyraźnie nie czułam. Określiłabym go raczej jako bogato słodki, kwiatowy smak. Z kropelką alkoholu tworzył słodycz zupełnie nieprzeznaczoną dla najmłodszych, ale tak jak pisałam, nie ma tu ordynarności alkoholu. Ma on chyba na celu jedynie podkreślenie imbiru.

I robił to świetnie, bo natrafiając na drobinki imbiru czułam się, jakbym jadła jakiś krem ze starkowanym imbirem, a gdy rozgryzałam duże kostki kandyzowanego imbiru... na chwilę pojawiał się karmelowy posmaczek, by po chwili ostrość mogła zalać mi usta.

Pod koniec łagodniała, trochę uwalniając cynamon oraz lekkie orzeźwienie (zapewne wywołane dodatkiem odrobiny anyżu).

Ta tabliczka była przepyszna! Naprawdę dobrej jakości ciemna czekolada i nieprzekombinowane dodatki zagrały rewelacyjnie. Sojowe nadzienie się tu bardzo dobrze sprawdziło (nadało takie wytrawności, a i tłusto nie było), a słodycz, mimo że dość silna, została umiejętnie stonowana.

Odrobinka alkoholu, miodu czy cynamonu jedynie podkreślały smak głównego dodatku (stanowiącego w końcu aż 18 %) - imbiru. Był to wyrazisty i ostry imbir, nie zaś  cukrowe twarde grudki, jak to zwykle bywa w przypadku kandyzowanych słodkości. Nie spodziewałam się, że będzie smakował tak świeżo.

Mimo że uwielbiam imbir, nie powiedziałabym, że aż tak zakocham się w tej czekoladzie. Można powiedzieć, że to taka imbirowa wersja Zotter Chilli Bird's Eye.

ocena: 10/10

kupiłam: foodieshop24.pl

cena: 16 zł

kaloryczność: 460 kcal / 100 g

czy kupię znów: mogłabym

Skład: miazga kakaowa, surowy cukier trzcinowy, imbir (18%), tłuszcz kakaowy, proszek sojowy (soja, maltodekstryna, syrop kukurydziany), syrop glukozowy z inwertowanego cukru, miód, grappa, sól, lecytyna sojowa, wanilia, anyż, cynamon

Ritter Sport Kakao-Keks mleczna z maślanym kakaowym herbatnikiem

Przy mlecznej z cynamonem i migdałami Mount momami / Exquisit trochę rozpisałam się o problemach, na jakie natrafiłam i wspomniałam o połączeniu szlaków. Pierwotnie miałyśmy zdobyć Starorobociański idąc czarnym szlakiem przez Siwą Przełęcz, ale zdecydowałyśmy się wejść od Kończystego Wierchu, po to, żeby znaleźć się w miejscu przypominającym widły. Dlaczego? Dzięki temu, po wszamaniu Exquisit mogłam pójść prosto na Starorobociański, a potem z pełną satysfakcją wrócić na Kończysty Wierch i przejść się jeszcze Jarząbczą Przełęczą na Jarząbczy Wierch (skąd żadnej recenzji nie będzie, bo tam już sobie obiadek urządziłam - szpan na instagramie, haha).

Tak, czy inaczej, rozsiadłam się wygodnie na kamieniach na Starorobociańskim mając przed sobą kochane Tatry. Warto było tyle czekać, by je z tego miejsca zobaczyć. Nie cierpię nie kończyć tego, co zaczynam, więc zdobycie tego szczytu było już nagrodą samą w sobie, a tu jeszcze takie widoki!

Niestety, czekolada jaką ze sobą miałam wydała mi się w obliczu tego wszystkiego bardzo... uboga, ale cóż - kakaowe ciasteczka w czekoladach uwielbiam (nawet Hershey's z takowymi mi smakowała, nie mówiąc już o boskiej Bellarom z Neo), więc i dla Rittera jakaś nadzieja była.

Ritter Sport Kakao-Keks to mleczna czekolada z maślanym kakaowym herbatnikiem.

Po otwarciu opakowania poczułam zwykły, słodki zapach mlecznej czekolady. Najzwyklejszy pod słońcem, co w sumie nie jest określeniem złym, bo była to taka dziecinna, prosta zwyczajność.

Przełamałam, a czekolada oczywiście nie stawiała większego oporu, ciastko w środku chrupnęło. Z żalem odkryłam, że było go jakoś tak... mało w stosunku do grubej warstwy czekolady, a i kolor miało jakiś taki jasny (jak zwykłe herbatniki kakaowe, a nie czarne jak ciastka typu Oreo). Dopiero wtedy poczułam i taki akcent ciastka (albo autosugestia).

Spróbowałam. Czekolada natychmiast zaczęła się rozpuszczać. Oczywiście bez większych problemów ze względu na mocną tłustość. Smakowała tak, jak pachniała, czyli bardzo słodko i mlecznie. Czułam, że to czekolada, a nie zlepek z cukru i mleka. Wydała mi się o wiele mniej ulepkowata niż nadziewane Rittery, więc okazała się całkiem w porządku. Taka najzwyklejsza, słodka czekolada.

Gdy czekoladowe bagienko odsłaniało ciastko, także i ono zaczynało się rozpuszczać. (Można je też chrupnąć i wtedy ma konsystencję normalnego ciastka, ale oczywiście w porę trzeba użyć zębów, czyli miałam do czynienia z najzwyklejszym na świecie herbatnikiem.)

Smakowo... no, nagle robiło się mniej słodko, a bardziej "ciastkowo" ze słonawym akcentem takiego wypieku. Wychodził bardziej gorzkawy smak, jednak nie było to kakao, na które się nastawiłam, a smak spalonego herbatnika, który komuś nie wyszedł. Od spalenizny moją uwagę szybko odwróciło coś jeszcze gorszego, czyli posmak starej margaryny.

To na dłuższą chwilę zdominowało czekoladę, a na sam koniec znów zrobiło się jeszcze bardziej słodko, ale ogólny smak samej czekolady był już zaburzony tymi nutami.

Ta czekolada była dużym rozczarowaniem, mimo że nie nastawiałam się na nic smacznego. Liczyłam na bardzo zwyczajną czekoladę, a dostałam zwykłą czekoladę z okropnym ciastkiem. Rozumiem, że składy takich chrupaczy nigdy nie są dobre, ale to było po prostu niesmaczne. Dobrze, że dostałam taką małą czekoladkę, a nie np. całą tabliczkę. Najpierw narzekałam na proporcje, ale jak poczułam smak herbatnika, uznałam, że dobrze, że nie ma go więcej.

ocena: 4/10

kupiłam: dostałam

cena: nie wiem

kaloryczność: 552 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, miazga kakaowa (14%), tłuszcz kakaowy, olej palmowy, laktoza, mąka pszenna, pełne mleko w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, masło klarowane, śmietanka w proszku, masło (1,4%), lecytyna sojowa, odtłuszczone kakao w proszku (0,2%), skrobia pszenna, syrop glukozowo-fruktozowy, słodka serwatka w proszku, sól, kwasek cytrynowy, naturalny aromat

Mount momami / Exquisit mleczna z cynamonem i migdałami

Po obudzeniu się rano, drugiego dnia wyprawy, z zaskoczeniem spostrzegłam, że z okna widzę błękitne niebo i przyjmnie grzejące słoneczne promienie. Zapowiadało się przyjemnie, ale na nasze głowy zwaliło się multum problemów, bo okazało się, że I. musi wcześniej załatwić coś związanego z lotem, przez co został nam już tylko jeden dzień na góry. To z kolei, oprócz fali wściekłości i smutku, wywołało zmianę planów, bo postanowiłam dwa zaplanowane szlaki jakoś połączyć w jeden. Nie mogło tak być, że i tym razem moja stopa nie znalazłaby się na Starorobociańskim (na który nie doszłam przez burzę o czym pisałam przy mlecznej Bellarom z migdałami zjedzonej na Ornaku). Postanowiłyśmy wyruszyć ze schroniska Doliną Jarząbczą przez Trzydniowiański Wierch (1758 m), gdzie I. poczuła, że po prostu nie da rady iść. Co dalej? Szybka decyzja - ona na mnie poczeka, bo pogoda jest ładna, a panoramę Tatr widać jak na dłoni, a ja dalej pójdę sama. Tak też ruszyłam na Kończysty Wierch, z którego miałam cudowny widok na swój cel, na który już dawno się napaliłam - Starorobociański Wierch. "Jak nie z jednej strony, to zdobędę go z drugiej!" - rozkoszując się tym, jak powoli wyłaniał się z chmur, otworzyłam czekoladę.

Nie wiem, czy był to dobry wybór, bo znów trafiły się migdały (jak poprzednio), z tym, że... poprzednio nie udało mi się szczytu zdobyć. Na szczęście nie jestem przesądna.

Mount momami / Exquisit Freshly Scooped Chocolate with almond & cinnamon to mleczna czekolada z cynamonem i migdałami.

Gdy tylko rozerwałam folię, poczułam bogaty zapach cynamonu i mocno prażonych migdałów, otulonych słodką czekoladą z dużą ilością mleka. To jest zapach, który u mnie zawsze powoduje ślinotok, więc czym prędzej przełamałam czekoladę.

Okazała się dość twarda, a kiedy kawałek wylądował w ustach, zaczynała rozpuszczać się dość łatwo, w nieco tłustawy (ale pozytywnie) sposób. Nie była jednak gładka, bo językiem trafiałam na cały ogrom drobinek cynamonu i oczywiście migdały - swoją drogą nierównomiernie rozmieszczone.

Już od pierwszej chwili przywitała mnie silna słodycz i wyrazisty smak mleka. Było to mleko pełne i idealnie zgrywające się z subtelnym akcentem kakao, które mogłoby zaniknąć, gdyby nie zostało podkreślone przez cynamon. A tego to w tej czekoladzie jest... całe mnóstwo! Normalnie wysunął się na prowadzenie i prawie nie dopuszczał do głosu innych smaków. Znalazłam się w niebie! Ta słodka pikanteria to coś, co naprawdę przypasowało do konkretnego, chrupiącego dodatku, jakim były migdały.

Porządne, odpowiednio twarde i bardzo chrupiące miały prażony smak, który w pełni rozkręcał się dopiero (oczywiście) przy ich rozgryzaniu, ale był obecny praktycznie cały czas. Czekolada po prostu nim nasiąkła, co chyba dodatkowo świetnie zgrało się z cynamonem.

Ta spójność migdałów i cynamonu aż mnie zaskoczyła. Czekolada wydawała się tu jedynie dodatkiem, jak w przypadku migdałów w czekoladzie i cynamonie. Jako, że kiedyś jadłam je o wiele częściej (teraz jakoś prawie w ogóle), byłam zachwycona takim przypomnieniem sobie smaku.

Muszę jednak przyznać, że przy części bez migdałów zauważyłam, że czekolada jest aż za słodka, ale... przy tej ilości cynamonu, migdałów i w takich warunkach, kto by tam zwracał na to uwagę? Była pyszna i gdyby tylko tak było tam odrobinkę mniej cukru (np. na rzecz większej ilości kakao), bez wahania wystawiłabym dwucyfrową ocenę.

ocena: 9/10

kupiłam: Kaufland

cena: 5.99 zł (za 85 g)

kaloryczność: 575 kcal / 100 g

czy kupię znów: gdyby była np. w promocji to możliwe

Skład: cukier, prażone migdał (30%), tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, cynamon mielony (0,5%), lecytyna sojowa, aromat
masa kakaowa: 34%

Mount momami / Exquisit Duet Chocolate biała jogurtowa i owocowa z owocami leśnymi posypana czerwonymi porzeczkami i malinami

Po wzmocnieniu się Ragusą na Rakoniu, wreszcie ruszyłyśmy dalej. Nie widziałyśmy nic oprócz kamieni, po których szłyśmy i.... pięknych "kryształowych" roślinek po bokach. Woda osadziła się na nich w taki sposób, że wyglądały bajkowo, magicznie. Nie mogłam się nimi nacieszyć i tak sobie pomyślałam, że cóż... gdy człowiek nie ma możliwości napawać się pięknem majestatycznych widoków górskich, na szlaku zawsze coś sobie znajdzie. Choćby taki szczegół, który w innych warunkach mógłby być kompletnie pominięty. Nawet nie zauważyłyśmy, kiedy Wołowiec został przez nas zdobyty. "TO JUŻ?!" - usłyszałyśmy własne pytanie widząc kolejną uroczą słowacką tabliczkę. Zaczęłyśmy obchodzić ją dookoła szukając nazwy szczytu i w końcu znalazłyśmy - napis ledwo widoczny, wyryty w drewnie, zamiast na tabliczkach, tak, jak rozpisano kierunki. Tak, to było już. Zero widoków na panoramę, ale przynajmniej satysfakcja zdobycia i... możliwość sięgnięcia po kolejną czekoladę.

Mount momami / Exquisit Duet Chocolate white with yogurt & forest fruits to biała czekolada z jogurtem (1,6%) oraz owocami leśnymi w proszku (4%), posypana czerwonymi porzeczkami (1,4%) i kawałkami malin (0,9%).

Dlaczego wzięłam tę czekoladę? Bałam się, że będzie o wiele za słodka w normalnych warunkach, a w górach bardzo lubię przegryzać suszone / liofilizowane warzywa i owoce, więc pomyślałam, że dobrze wpasuje się w klimaty. W tym wypadku miała okazję nawet podkolorować nam ten mglisty dzień - popatrzcie tylko, jak ta tabliczka wygląda!

Gdy wyjęłam ją z folii oprócz nasycenia barw zaskoczył mnie jej silny, ale w pełni naturalny i smakowity, zapach. Przede wszystkim poczułam tu owoce leśne i świeże owoce czerwone: porzeczki, maliny z przewagą tych pierwszych. Dopiero potem coś słodko waniliowego i trochę jogurtowego.

Ugryzłam zaskakująco twardą tabliczkę, by już po chwili zaczęła się rozpuszczać w przyjemnie tłusty (znaczy się nie za mocno tłusty za sprawą składników mlecznych i tłuszczu kakaowego) sposób, w którym po chwili zaczęła ujawniać się proszkowość pochodząca najprawdopodobniej od owoców i jogurtu w proszku, a więc również całkiem pozytywna.

Zaczęłam od części, w której przeważała ta nakropkowana owocowa część.

Od razu zwróciłam uwagę na to, że zupełnie nie wydała mi się słodka. Pierwszym wyczuwalnym smakiem był raczej soczysty kwasek owoców, dopiero po chwili dołączyła do niego słodycz, jednak również owocowa. Słodycz typowa dla białej czekolady była hen daleko, daleko za jagodami i czarnymi porzeczkami, które najsilniej się tu odzywały, a ogólnie przyjemnie wychodziły z całego bukietu owoców leśnych. Maliny były tu podkręcane przez kawałki z pesteczkami, które tworzyły posypkę-kwasidło. Przyznaję, że ta część była bardzo orzeźwiająca.

Kiedy trafiałam na całą suszoną czerwoną porzeczkę, to już w ogóle... bo były one oczywiście kwaśno-słodkie, jędrne i soczyste, aż dziwne, że taki efekt mogą dać suszone owoce.

Potem zabrałam się za część głównie białą (były one tak złączone, że właściwie osobno prawie nie występowały). Tutaj od razu uderzyła mnie silna słodycz. Wyraźnie czułam tu wanilię, ale to i tak smak słodki. Trochę i jogurtowej nuty się doszukałam, ale pozbawionej charakterystycznego jogurtowego kwasku, przez co ta część kojarzyła mi się z przesłodzonym waniliowym serkiem homogenizowanym.

W połączeniu z posypką na szczęście nie było mdląco słodko, a podczas jedzenia całej czekolady w ogóle fajnie się ta słodycz przeplatała z kwaskiem owoców. Dzięki właśnie dużej ilości owoców, czekolada mimo wszystko nie sprawiała wrażenia za słodkiej. Owszem, była słodka, ale to o dziwo nieprzesłodzona biała tabliczka o soczystym charakterze.

Bardzo żałuję tylko, że nie była bardziej jogurtowa, więc po prostu muszę odjąć za to punkt...

ocena: 8/10

kupiłam: Kaufland

cena: 6.99 zł (za 90 g)

kaloryczność: 536 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, tłuszcz kakaowy (28 %), pełne mleko w proszku, owoce leśne w proszku (syrop glukozowy, puree malinowe, puree z jeżyn, koncentrat soku z czarnej porzeczki, koncentrat soku z czarnych jagód), jogurt z mleka w proszku odtłuszczonego, czerwone porzeczki, kawałki malin, lecytyna sojowa, naturalny aromat, olejek cytrynowy

Ragusa Noir 60 % ciemna z nugatem i całymi orzechami laskowymi

Pewnie już nie raz o tym pisałam, ale lubię sobie wszystko planować i łatwo się irytuję, gdy moje plany nie wychodzą. Najbardziej męczą mnie sytuacje, jak ta, w której znalazłam się pod koniec lipca: z USA przyleciała I. i ruszyłyśmy w Tatry Wysokie, bo w końcu rezerwacja w schronisku była już dawno zrobiona - żeby wszystko się udało. Niestety... na miejscu okazało się, że pada, a widoczność jest zerowa. Typowe, ja i moje "szczęście". Zmieniłyśmy przez to kolejność szlaków, na początek wybierając coś łagodniejszego, czyli Wołowiec przez Grzesia i Rakoń. Tego szlaku nie mogłam darować przez nazwę "Grześ" - I. musiała mieć tam zdjęcie! ;) Jednak gdy dotarłyśmy na Rakoń, zaczęły jej doskwierać pewne problemy, a że zamglony klimat tego miejsca mi przypadł do gustu (w końcu mimo wszystko było tam całkiem przyjemnie ciepło), wyjęłyśmy z plecaków jedzonko (ja oczywiście czekoladę).

Czym się sugerowałam podczas wyboru? To proste. Ragusę jadłam już białą karmelową i niezbyt mnie zachwyciła, ale liczyłam, że ciemna czekolada i orzechy zagrają lepiej, bo to dość klasyczne połączenie, a gdyby miało coś nie wyjść... w górach i tak lepiej znoszę gorszą czekoladę. No dobra, nie ukrywam, że byłam ciekawa, jak wyjdzie taki zwykły nugat z ciemną czekoladą i bałam się trochę o to, w jakim stanie będzie po otwarciu.

Ragusa Noir 60 % to ciemna czekolada o zawartości 60 % kakao z nugatem z orzechów laskowych i całymi orzechami laskowymi.

Po otwarciu zobaczyłam znane mi już dwa czekoladowe paluchy-batony pokryte lekkim nalotem i nieco połamane, co mi jednak nie przeszkadzało.

Przy próbie odłamania kostki zdziwiła mnie jej twardość i lekkie chrupnięcie, bo... szczerze? Spodziewałam się, że wyjdzie trochę ulepkowato przez nugat.

Czekolada miała dość zwyczajny zapach; wyraźnie czułam ciemną czekoladę i prażone orzechy laskowe. Wydawały się one pochodzić zarówno z samej czekolady, jak i z nugatu oraz tak jakby "same sobie" - wiecie, zwykłe prażone orzechy.

Ta tabliczka (batony?) to głównie nadzienie i średnia ilość całych orzechów, ale warstwa ciemnej czekolady także była solidna, chociaż poskąpili i nie dali jej po bokach, czego szczerze nie rozumiem.

W zasadzie dało się ją oddzielić, ale nie uważam, by była warta dokładnej uwagi. Zarówno osobno, jak i z całością, smakowała podobnie.

Poczynając od czekolady, było tłusto. Może nie przeraźliwie, bo czuć, że to tłuszcz kakaowy, ale jednak. Czekolada przez to rozpuszczała się dość szybko, odsłaniając jeszcze tłustsze nadzienie. Ono z kolei było tłuste w typowy dla gładkiego nugatu sposób. Bez ładu nawtykano do środka orzechy laskowe, przez co nie przypadły one na wszystkie kostki (dziwnym trafem I. trafiły się dwie pozbawione orzechów).

Czekolada okazała się głównie słodka, ale też dość głęboka, na pewno głębsza niż Lindt. Przez silną słodycz smak nie powalił, mimo lekko kawowej nuty, obok której było coś, co skojarzyło mi się z "wywarem" z domowej wiśniowej konfitury zalanej wrzątkiem robionym przez moją Babcię.

Do moich kubków smakowych szybko zaczęły docierać orzechy laskowe - coraz wyraźniej i wyraźniej. Pojawiła się przy nich delikatna mleczność, śmietankowość.

Zrobiło się też bardziej słodko i tłusto - już bardziej w po prostu maślany sposób. Nie było tu żadnej obrzydliwości, ale gdyby nie porządne, chrupiące całe orzechy napędzające smak właśnie orzechów laskowych, byłoby za słodko i może nawet ulepkowato. Nugat wydał mi się smaczny, ale za mało wyrazisty przez słodycz, którą to raz po raz (niestety nie cały czas, a tylko w momencie ich chrupania) przełamywały orzechy.

Ogólnie czekolada była niezła. Bardzo słodka, choć wciąż z wyraźnie wyczuwalnym kakao, podwójnie orzechowa (bo i nugat i orzechy) i... w zasadzie to tyle. Na szczęście nie była taka mdła jak biała, ale konsystencja nadawała jej pewnej nijakości. Tłusty i słodki nugat po prostu nie bardzo mi pasuje do ciemnej czekolady. Tak czy inaczej, na szlaku zjadłam ze smakiem, jak zwykle uświadamiając sobie, jak wiele odgrywają w takich czekoladach całe dobre orzechy.

ocena: 8/10

kupiłam: Scrummy

cena: 11.24 zł (dostałam rabat)

kaloryczność: 489 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: cukier, orzechy laskowe (w tym 11 % całych), miazga kakaowa, tłuszcz kokosowy, pełne mleko w proszku, kakao w proszku, mąka sojowa, tłuszcz kakaowy, roztopione masło (?), lecytyna sojowa, czysty ekstrakt z wanilii

lody Haagen-Dazs pralines & cream

Kiedyś dość często słyszałam "nie bądź taka pewna siebie!"... Nie, nie poszłam po rozum do głowy, po prostu do ludzi dotarło, że jestem zbyt uparta i właśnie pewna swego, żeby to zdanie kiedykolwiek do mnie dotarło. Życie dało mi niby dość porządną lekcję, jak to nie można być pewnym czegokolwiek w 100 %, jednak osobowości niestety nie zmienię. A czasem szkoda... 

Dzisiejszy wpis, jak zwykle, nie o mnie, a o produkcie z tytułu, jakim są lody Haagen-Dazs pralines & cream, czyli lody waniliowe z sosem karmelowym i karmelizowanymi orzechami pekan. 

Lody Haagen-Dazs po prostu uwielbiam, większość smaków ma u mnie 9-10/10, więc te kupiłam "na pewniaka", a jako, że ubóstwiam główne składniki, to nie mogą mnie zawieźć, prawda? 

Po otwarciu 430-gramowego (500 ml) pudełka, poczułam intensywny waniliowy zapach. Zapowiadało się dobrze. Czy aby na pewno? W składzie widnieje jedynie naturalny aromat waniliowy, więc cóż: tylko aromat... ale jak smakowicie pachnący.

Wbiłam łyżkę w masę lodową, spróbowałam.
Okazała się gęsta, ale nie zbita i ciężka, a miękka i kremowa, tłustawe w przyjemnym, kremowym kontekście. Gdy całą łychę lodów włożyłam do ust, poczułam, oprócz oczywistego zimna, śmietankę kremówkę, na bazie której lody są zrobione, oraz waniliowy smak. Słodycz wcale nie była mdła, ale do nachalnego przesłodzenia samym lodom było daleko. 

Przy następnej łyżce zagarnęłam także nieco sosu karmelowego. Co mogę o nim powiedzieć? Bardzo słodki, śmietankowo-maślany z lekkim posmaczkiem palonego cukru. Był to sos gęsty, wtapiający się w lody, co podbijało ich słodycz. Niestety, sos był nierównomiernie rozmieszczony, co miejscami skutkowało jego niedoborem, a miejscami było go tak dużo, że zasładzał zupełnie. Wtedy nawet palony posmak jakoś uciekał.

Ostatnim dodatkiem, zwieńczeniem, są orzechy pekan.

Jadłam te lody i jadłam... jeden orzeszek... jadłam, zaraz kawałek drugiego... Nie mogę powiedzieć, że ich nie było, ale ilość była naprawdę skromna - 7 %, a wydawało mi się, że jeszcze mniej. A to połówki, a to ćwiartki.

W smaku jednak, wiadomo, pyszne i lekko chrupiące, ewidentnie podprażone, bo smak był wręcz podwójnie silny. Dodatkowo były lekko karmelowo-palone (bo karmelizowane), co dokładało całości słodyczy, ale... akurat tu ten palony smak również był przyzwoity.

Ciężko jest mi zwięźle podsumować Haagen-Dazs pralines & cream. Niby są smaczne, sos pyszny (ale bardzo słodki), orzechy - cudo, ale o wiele za małe i za mało, wanilia to w ogóle tylko aromat. Skład jest o wiele lepszy niż w przeciętnych lodach, a w smaku nie ma porównania, ale mam wysokie wymagania w stosunku do drogich firm. Z bólem serca obniżam ocenę, jednak gdyby wanilia była wanilią, a orzechów dali dwa razy więcej, dałabym dziewiątkę, mimo przesadzonej słodyczy, już nawet przymykając oko na to, że wolałabym żeby sos był bardziej palony czy coś.

ocena: 7/10

kupiłam: Tesco

cena: 17.99 zł (promocja)

kaloryczność: 275 kcal / 100 g

czy znów kupię: w promocji możliwe

Skład: śmietanka, zagęszczone mleko odtłuszczone, cukier, żółtko jaja, orzechy pekanowe, syrop gluozowy, naturalny aromat waniliowy, masło, sól, substancja żelująca: pektyny

Michel Cluizel Vila Gracinda 67 % ciemna z Sao Tome

Są takie marki czekolad, które bardzo lubię i wiem, że ich tabliczki są naprawdę wysokiej jakości, jednak nie mam na nie aż takiego pędu jak na inne, może nawet gorsze. Dobrym przykładem będzie tu Michel Cluizel, trochę przeze mnie pomijany, mimo że nigdy nie zwątpiłam w jego klasę. Po prostu ciemne czekolady, które mi zostały, mają dość mało kakao, więc tak je zawsze odkładam w czasie. Kiedy jednak po raz kolejny przy okazji innych czekolad przypomniała mi się specyfika tych z Sao Tome uznałam, że nie ma co dłużej zwlekać.

Michel Cluizel Vila Gracinda 67 % to ciemna czekolada o zawartości 67 % kakao pochodzącego z z Sao Tome z plantacji Vila Gracinda. 

Po otwarciu skromnej tekturki i uporaniu się ze sreberkiem, zobaczyłam bardzo ciemną, o kolorze podchodzącym pod brunatnowęglowy, tabliczkę pachnącą ciepło w dość gorzkiej tonacji, jednak jakby oznajmiającą, że znajdzie się tu też sporo łagodnej słodyczy. Tak oto kojarzyła mi się głównie z suchą korą i dymem dzięki palono-prażonym nutom oraz z suszonymi, ale wciąż aromatycznymi, kwiatami i może szczyptą jakiś słodko-pikantnych przypraw.

Przełamałam i usłyszałam głuchy, suchy trzask. Kiedy kostka czekolady wylądowała w ustach, zaczęła rozpuszczać się gładko, kremowo, chociaż nie w 100 %-ach przystępnie. Z czasem okazała się dość tłusta, wydała mi się nawet oleista (podobnie zresztą jak Morin czy Pralus). 

Od razu poczułam ciepłą i minimalnie pikantną słodycz przepychającą się z owocowym kwaskiem. Ten kwasek, najpierw znikomy, wydał mi się wzbogacony o pewną gorzkawość, co przywiodło na myśl skórkę cytryny, ale jednak przeszło w coś innego, już na pewno nie gorzkiego. A może jednak? Coś jakby mgliście kwaskowate zioła? Ciężko mi to było określić, bo słodycz dynamicznie zaczęła rozwijać i nasilać się, wchodząc w klimaty suszonych kwiatów i perfumowanej wanilii.

Powoli uwolniła palono-prażone nuty, przy których słodycz kwiatów zmieniała wydźwięk. Na pewno kryła się w nich kora, albo i silne drzewo. Było w tym jakieś ciepło... Tak jakby kawa na mocno palonych ziarnach z rozgrzewającymi przyprawami pita w drewnianym domku w lesie. 

Zdecydowana, coraz bardziej maślano-karmelowa słodycz starała się jakby cały czas połapać kwaskowate nuty. Kiepsko jej to wychodziło, bo co chwila przychodziło mi skojarzenie w stylu: kwaśna śmietanka vs. owoce.

Niestety, jakoś jednak jej szło, bo nie byłam w stanie tego sprecyzować. Obstawiłabym jakieś czerwone owoce, ale potem w sumie... nie wiem, coś łagodniejszego kręciło mi się po głowie.

W pewnym momencie w tej niejasnej kwaskowatości pojawił się smak świeżo zerwanych orzechów laskowych, który stanął obok prażonych nut. I to jest ciekawe, bo przeplatały się ze sobą, ale tej nuty nie nazwałabym nutą prażonych orzechów - o nie. Tutaj moje wioski kompletnie rozbiegają się z tym, co czuła Basia z bloga Sex, Coffee & Chocolate. Wychwyciłam podobne nuty, ale jakoś w inny sposób.

W końcu podpalany karmel też czułam, ale dopiero potem, na koniec, gdy już w ogóle robiło się słodkawo. 

Właśnie w tej końcówce było jeszcze coś ciekawego, bo taki efekt w zapachu, strukturze i smaku... kojarzący mi się z amerykańskim "jerky" (suszonym mięsem), które jednak zachowało mocną soczystość.

To też taka słonawość, którą jednak poskromiła karmelowo-waniliowo-maślana nuta. Nad nią myślałam trochę dłużej i, ale już chyba sugerując się recenzjami przeczytanymi w internecie, doszłam do wniosku, że w sumie było tu też coś takiego słonawo-zbożowego, jak w jakiś chrupkach śniadaniowych.

Zakończenie było słodkie i dość krótkie.

Ta czekolada smakowała mi, była bardzo czekoladowa (mam na myśli to, że bez jakiś rewolucyjnych posmaków i skojarzeń), ale w zasadzie głównie słodka. Wszelkie inne nuty układały się tak, jak słodycz im zagrała. Wyszło to dobrze, ale... jadłam lepsze czekolady. Nawet o podobnych nutach, ale jakby w nieco innej kolejności (i jednak o nieco innym wydźwięku). Tu na myśl przychodzi mi chociażby Cluizel Mangaro 65 % z Madagaskaru.

ocena: 8/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 19 zł

kaloryczność: 553 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier, masło kakaowe, strączki laski wanilii

Taza Chocolate Mexicano Super Dark 85% ciemna z Republiki Dominikany

Wreszcie nadszedł czas na kolejną czekoladę w kształcie meksykańskiego dysku amerykańskiej firmy Taza, o której już co nieco pisałam przy okazji drugiej zakupionej - Taza Chocolate Mexicano 70 % Chipotle Chili. Po tym, jak dowiedziałam się, że czekolady są tylko stylizowane na meksykańskie, jakoś mi zapał do nich opadł, mimo że tamta była naprawdę ciekawa.

Taza Chocolate Mexicano Super Dark 85% to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao pochodzącego z Republiki Dominikany, zrobiona z nierafinowanych składników - ziaren kakao i cukru trzcinowego, w procesie ucierania ich w tradycyjnym meksykańskim kamiennym "młynku" nazywającym się molino.

Od razu, już przy otwieraniu papierowego opakowania poczułam mocny zapach kakao o wiśniowym charakterze z nutami drzew i dymu. Woń wiśni była dynamiczna, bo od nieco przejrzałych owoców, przez wiśniowy likier i wiśnie w alkoholu przeszła w lekką konfiturę z dodatkiem kakao. Kocham wiśnie, ale ten likierowy, alkoholowy moment był dość mdlący, więc skupiłam się na wyglądzie tabliczki dysków.

Dyski są bardzo ciemne, wyraziście brązowe, ale w zasadzie w ich kolorze nie ma nic nadzwyczajnego. Musiałam użyć naprawdę dużo siły, by je przełamać, bo są grube i twarde, a gdy już mi się udało... wszędzie było pełno drobinek cukru i kakao. Tak, dyski troszeczkę się osypują, więc włożyłam całą kostkę do ust.

Rozpuszczała się powoli, ale mocna i samotna gorzkość pojawiała się dość szybko. Nie było w niej nic strasznego, ale głębokiego... w sumie też nie. Smaczna, jednak zwyczajna. Po chwili dołączyła do niej słodycz o likierowym posmaku. Zarówno ze słodyczy, jak i gorzkości wychodziły wiśnie - w kontekście likierowo-konfiturowym.

To, jak współgrała ta gorzkość ze słodyczą, było naprawdę ciekawe i niewątpliwie można to zaliczyć jako jej największą zaletę. Były tu bowiem momenty bardzo gorzkie, zaciągające pod lekki kwasek (taki całkiem przyjemny, bo charakterystyczny dla palonego karmelu czy ziaren kawy, ale też minimalnie cytrynowy), po których przychodziła słodycz - zwykła, a trochę likierowa. Była ona toporna i średnio mi pasowała, ale właśnie dzięki niej potem samo kakao wydawało się wyrazistsze. Dobra jako coś kontrastowego.

To na pewno zasługa konsystencji. Czekolada nie była gładka, a bardzo szorstka, wręcz "granulkowata". Pełno w niej kryształków cukru i drobinek kakao, a w dodatku nie była tłusta, przez co rozpuszczała się opornie. Właściwie jakby rozpadała się na suche kamyczki. Nie była też idealnie wymieszana, a więc czasem trafiało się więcej cukru, czasem kakao - bardziej lub mniej przemielonego. Ciekawa sprawa, ale nie chciałabym, żeby obecne czekolady właśnie tak wyglądały...

W końcu pojawiały się prażone nuty, łączyły się z tymi bardziej palonymi (tak, jest duża różnica między jednym, a drugim). Czekolada wydała mi się lekko wilgotna, a w smaku... czułam się, jakbym jadła papierosa. Mocna nuta tytoniu, trochę dymu, ale głównie samego tytoniu. Tak jakby rozwinąć papierosa i wsypać sobie zawartość do ust. W tle wciąż był smak kakao i słodycz, ale... to było dość dziwne doświadczenie i, co brzmi dziwnie, wcale nie było to obrzydliwe (jak np. okropny pokój palacza z Dolfina 88%).

Po czekoladzie pozostawał posmak suszonej cytryny, głównie skórki, czyli taki raczej gorzkawy. Z czasem zanikał, na rzecz samej suchości po gorzkości (potem już czysto kakaowej).

Przyznam, że czekolada jest dobra. O dziwo pasowały mi tutaj te papierosowe nuty, a wiśniowe nie, ale to szczegół. Podobało mi się nasilanie gorzkości, które następowało po zwykłej słodyczy. Taza z chili była jednak bardziej "meksykańska". Ta... no, konsystencja jest niecodzienna, to prawda, ale poza tym... ciężko ją z Meksykiem skojarzyć. Smaczna czekolada, ale nie w tej cenie i... dobrze, że dzisiejsze czekolady wyglądają inaczej.

ocena: 8/10

kupiłam: cocoarunners

cena: 5.95 £ (za 70 g)

kaloryczność: 605 kcal / 100 g

czy znów kupię: nie

Skład: organiczne ziarna kakao, organiczny cukier trzcinowy

Theo Cherry Almond 70 % Dark Chocolate ciemna z wiśniami i migdałami

Dziś czeka Was kolejna czekolada, którą dostałam od I. jako bonus do tych, których kupno zleciłam. Smak jest jednak bardzo w moim guście, bo wiśniom i migdałom nigdy nie odmawiam.

Jednak im więcej czytam opisów amerykańskich firm produkujących czekolady, tym bardziej nabieram przeświadczenia, jakie niektórzy z nich mają łatwe życie... Wymyślą sobie, że będą wyrabiać czekoladę, bo czekolada to ich pasja i po prostu to realizują. Albo mają nieco większe ambicje i w dodatku chcą zmieniać świat, tak jak Joe Whinney - założyciel Theo Chocolate, produkując czekolady z organicznych składników, w zgodzie z naturą i stosując się do Fair Trade z zasadą "bean-to-bar" używając ziaren kakao z Peru i Demokratycznej Republiki Konga.

Theo Cherry Almond 70 % Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao z suszonymi wiśniami i migdałami.

Po rozchyleniu tradycyjnego opakowania, a więc papierka i papierka z jednej strony posrebrzanego, wyjęłam tabliczkę o żywym i intensywnym kolorze. Jak widać na zdjęciu, dodatki są wtopione w tabliczkę; nie są posypką.
Poczułam... właściwie niewiele. Mignęły mi tu prażone migdały i wątły zapach czekolady - to właściwie tyle. Podczas jedzenia trochę się nasiliły, ale nieznacznie.

Łamaniu towarzyszy miły, ale nie jakiś specjalnie charakterystyczny czy głośny trzask.

Od razu po ugryzieniu kawałka, zaczął on się rozpuszczać wolno i odrobinę wodniście. Z czasem robił się coraz bardziej szorstki, ale też trochę tłustawy. Mimo to, czekolada wydawała się sucha, przyszło skojarzenie z wysychającym na słońcu piaskiem na plaży.

W smaku od samego początku zaczęły rozchodzić się łagodne, owocowe nuty (właściwie podobne do nut kakao z Madagaskaru), a dokładniej pomarańcze, delikatne cytryny i grejpfruty, osłodzone przez jagody. W pewnym momencie pojawia się goryczka, z początku wskazująca na jeżynę, jednak potem skojarzyłam ją raczej z mocnym prażeniem. 

Pojawiła się migdałowa nuta podkreślona przez gorzką czekoladę. Językiem zaczęłam trafiać na poszczególne spore kawałki i cząstki (a może i połówki) migdałów, przy których smak się nakręcał.

Nagle zabłysnął kwaskowaty smak wiśni-żurawiny. Wydał mi się trochę soczysty, ale malutkie kawałeczki, na jakie trafiał język były suche i twarde, niezbyt satysfakcjonujące. Czuło się ich przyjemny smak, ale właściwie... nie był taki 100 % wiśniowy. Przez to, jak podzielono je na kawałki, równie dobrze mogłaby to być żurawina, a w smaku różnicy by nie było. Tak czy inaczej, dobrze wpasowały się w bukiet czekolady i mocno migdałowego smaku. Przynajmniej właśnie migdałów nie pożałowano. Są solidne i mocno chrupiące, bardzo podprażone - mniam. 

Po ujawnieniu dodatków, czekolada stawała się bardziej słodka, ale nie chamsko, a troszeczkę karmelowo i "dojrzalepomarańczowo". 

Na sam koniec znów pojawiła się gorzkawość, wrócił smaczek wiśni (tym razem wyraźniejszy), a po schrupaniu migdałów czułam się, jakby zjadła kawał za długo pieczonego, suchego ciasta czekoladowego z wiśniami.

W ustach właśnie taki posmak i efekt suchości pozostały, ale zniknęły dość szybko.

Jak to podsumuję? Dobra, ale bardzo zwyczajna, czekolada z migdałami na medal oraz wiśnią, którą przydałoby się dopracować. Chociażby większe jej kawałki wiele mogłyby zmienić.

Tak czy inaczej, to smaczna czekolada z przyjemnym składem. 

ocena: 8/10

kupiłam: dostałam

cena: -

kaloryczność: 500 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, suszone wiśnie (wiśnie niesłodzone, olej słonecznikowy, mąka ryżowa), migdały, ziarna wanilii