piątek, 20 listopada 2026

krem Sticky Blenders Orzech Włoski Bez Skórki

Po tym, jak zostałam potraktowana przy Sticky Blenders Rogal Marciński Biały Mak | Migdały | Włoskie, uznałam, że od Sticky Blenders prędko niczego nie zamówię. A jednak... weszły limitowane nowości, z których dwie wydały mi się bardzo kuszące. Niestety zrobili je w wielkich słoikach. A to były smaki, które chciałam zjeść jednorazowo... W małych słoiczkach wystąpiły jednak jako zestaw 3 smaków. Pewnie w innej sytuacji miałabym problem, co zrobić, ale koniec końców okazało się, że dostałam mały kod rabatowy na kolejne zakupy, pokrywający przesyłkę. Uznałam więc, że może warto dać im szansę. Zaczęłam od tego, który kusił mnie najbardziej. Kocham orzechy włoskie, ale nauczyłam się już, że niezbyt nadają się do kremów, bo mogą iść w nich w za silną gorzkość lub przybierać zbyt tłustą konsystencję. Wiedziałam jednak też, że Sticky Blenders potrafią robić niesamowicie słodkie kremy (np. Sticky Blenders Migdał Vegan), a w dodatku oni swój z orzechów włoskich zrobili z blanszowanych, czyli bez skórek i w dodatku surowych. Takiego dotąd nie widziałam! Pomijając, że w ogóle wiele ich nie widuję.

Sticky Blenders Orzech Włoski Bez Skórki to naturalny krem 100 % z surowych orzechów włoskich; edycja limitowana z lutego 2026.

przed i po uporaniu się z olejem
Po odkręceniu rozszedł się nieoczywisty, łagodny zapach, łączący w sobie orzechy i jakby ziołowe kwiaty, do głowy przyszedł mi konkretnie rumianek. Było słodko, ale nie za mocno, maślano, a jednak wszystko to wpisywało się w bardzo łagodne - ale bez wątpienia - orzechy włoskie. Czuć je wyraźnie, ale jakby w niecodziennym, niemal świeżo-roślinnym przebraniu. W tle pobrzmiewało oleiste echo, nawet po zlaniu oleju.

Na wierzchu wydzieliła się niewielka ilość oleju, bo jakieś niecałe 3 łyżeczki, przy czym bardzo trudno było je zlać, bo trochę mieszały się z płynną masą orzechową. Zlałam jednak, ile mogłam, bo od razu widać, że krem był rzadki i płynny, a do tego bardzo tłusty. Wyglądał też na gładki, choć pojawiło się w nim parę czarnych kropeczek.
Przemieszałam, licząc, że może na dnie podsechł i będzie gęstszy, ale nie. Fakt, może na samym spodzie był... nieco mniej płynny. Ogólnie jednak był bardzo lejący, rzadki i sam w sobie oleisty. Choć w pierwszej chwili wydawał się idealnie gładki, widać w nim jakby chropowatość, szybko zalewaną przez olej.
W trakcie jedzenia potwierdziła się tłustość kremu. Był okrutnie wręcz oleisty i błyskawicznie otłuszczał usta. Rozpływał się jednak w tempie średnim, jakby na parę sekund wyraźnie gęstniejąc. Dał się wtedy poznać jako lepki i trochę przytykający, a jednak mimo wszystko nie strasznie ciężki. Po chwili jednak zarzucał pomysł gęstnienia i łatwo rzedł. Wyszedł bardzo miękko, kremowo-aksamitnie, acz... Nie gładko. Miał w sobie coś z niemal idealnie gładkiego jak na marcepan marcepanu i.... nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że kryje się w nim motyw jakby zmielonego, rozpuszczającego się w oleju biszkoptu albo coś jak zbyt tłusta bajaderka ze zmielonym ciastem. Choć bez miazgowego efektu, parę drobinek się w nim trafiło. Trochę przypominał tym sernik z twarogu: niby gładki, ale nie do końca.
Gdy z ciekawości pogryzłam masę, trzeszczała jak marcepan.
Czasem na koniec zostawały pojedyncze drobinki orzechów. Gryzione w większości były miękko trzeszczące, acz kilka potrafiło chrupnąć.
Pojedyncze czarne drobinki - skórki? - trzeszczały subtelnie.
 
W smaku najpierw rozeszła się jakby roślinna świeżość, trochę dociążona subtelnie maślanym echem. Orzechy włoskie od razu dały o sobie znać, choć nie był to typowy smak orzechów włoskich. Ta maślaność, roślinność pod ich nadzorem zaczęły tworzyć łagodną podstawę. Pomyślałam o jakimś wegańskim kremie, nadzieniu orzechowej tarty o ostrożnej słodyczy.

Orzechowość była tu pewna, jednak nie oczywista. Orzechom włoskim chwilę zajęło wyraźniejsze pokazanie się. Przez chwilę orzechowość ta przyjęła tajemniczy klimat przez roślinność, która potem rozjaśniła się jako surowość orzechów. Zupełnie jakby jeść orzechy prosto z krzaków, drzew, jeszcze nawet niekoniecznie odpowiednio dojrzałe.

Zaraz jednak słodycz zaczęła rosnąć właśnie poprzez orzechowość i maślaność. Mieszały się w jedno, idąc w kierunku niezbyt słodkiego ciasta blondie wypełnionego orzechami włoskimi. Pomyślałam właśnie o orzechach z ciasta - niby podpieczonych (wraz z ciastem), ale jednocześnie złagodzonymi, miękkimi, jakby zawilgoconymi... ciastem.

Mniej więcej w połowie rozpływania się porcji w ustach orzechy włoskie przedstawiły się bardzo wyraźnie. Smak nasilił się, a one zasugerowały specyficzną goryczkę... Przez ułamek sekundy można było nawet zapomnieć, że krem był z orzechów bez skórek... Acz zaraz stało się jasne, że na tej sugestii koniec. Jej wspomnienie jakby zawisło gdzieś w tle, ale realnie gorzkość nie nadeszła.

Za orzechami odnotowałam za to oleisty motyw. Ciasto blondie na oleju (nie maśle!) zaczęło przybierać postać ciasta zdrowego, w dodatku wegańskiego z jakąś roślinną białą czekoladą. Orzechy włoskie w bardzo łagodnym, słodkawo-tłustym wydaniu, wydawały się robić aluzje do różnych ryżowych wege produktów. Ryżowo-laskowych? Blanszowane włoskie chwilowo próbowały się pod laskowce podszyć. Po krótkim wzroście potem jednak słodycz zaczęła słabnąć.

Orzechy włoskie, pozbawione skórek, a więc delikatniejsze, tłusto-słodkawe końcowo miały w sobie coś z roślinno-kwiatowej świeżości. Pomyślałam o kremowej tarcie orzechowej z mieszanki orzechów włoskich i laskowych z... z rumiankową nutą? Z kwiatami, a także znów o orzechach rwanych z krzaków, drzew nieco zbyt wcześnie.

Po zjedzeniu został posmak orzechów włoskich i dziwnej, mdławo-świeżej nuty, jakby łączącej roślinną świeżość z oleistością. Czułam bardzo subtelną słodycz jakby zdrowych, niedosłodzonych orzechowych, z orzechami ciast wegańskich. Goryczka nie wystąpiła, acz jej sugestia jakby wisiała w oddali. Czułam się przytłoczona tłustością.

Krem był smaczny, ale nie rozkochał mnie w sobie jak inne kremy 100% Sticky. Przede wszystkim był zbyt lejący, płynny. Kremy u mnie muszą być kremowe, a nie takie jak sos. W dodatku okrutnie otłuszczał usta, będąc niemożliwie wręcz tłustym. Tego się jednak spodziewałam, bo kremy z włoskich już takie są.
A zapach i smak? Interesujące, bo niesamowicie świeże, roślinne, lekkie. Niczym surowe orzechy prosto z drzew, niezbyt dojrzałe, potem orzechy z ciasta, wegański orzechowy krem z tarty - a więc niby słodko, ale jakby wspomniane twory były niedosłodzone. Sporo maślaności, ale nie w negatywnym sensie. Dziwaczne nuty kwiatów i wege ryżowych produktów, aluzja do orzechów laskowych zaskoczyły mnie, ale ciekawostkowo nie były złe.

Do kremu mam specyficzne podejście. O ile do większości zjedzonych kremów 100% z przyjemnością mogłabym wrócić, do tego niekoniecznie. O tym, że akurat po niego sięgnę tego dnia zadecydowało to, że Sticky Blenders wprowadziło nowość, limitowany zestaw Orzech włoski 3 szt. (banan z czekoladą, figa z truflą, karmel z bergamotką) i zastanawiałam się, czy go nie kupić. W decyzji miała mi pomóc ta degustacja. I choć jednorazowo było fajnie, to uznałam, że obejdę się bez tego zestawu i go nie kupiłam.


ocena: 8/10
kupiłam: stickyblenders.com
cena: 119 zł za zestaw 3 kremów po 200g każdy (3 różne smaki)
kaloryczność: 719 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: orzechy włoskie

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Moderacja włączona, żeby nie było problemów z weryfikacją obrazkową.