wtorek, 11 lipca 2017

Bonne Maman Tartelettes citron, framboises ciastka maślane cytrynowe, malinowe

Dzisiejszy wpis jest ostatnim z serii tych ze współpracy z Altorią i jest o... owocowych tartaletkach, czyli ciastkach, które mam w rękach po raz pierwszy o owocowych smakach. O dziwo akurat ostatnio wyjątkowo miałam ochotę na coś malinowego i/lub cytrynowego.
Wspomnę jeszcze tylko, że dostałam także takie tartaletki z czekoladą i karmelem oraz z samą czekoladą, jednak takie ciastka wydają mi się za zwyczajne (nie lubię takich), a nie chciałam się do nich zmuszać (nie umiałabym chyba ocenić adekwatnie), więc oddałam je Mamie. Słysząc od niej same zachwyty, po moje ciacha sięgnęłam z ochotą.

Bonne Maman Tartelettes citron to tarteletki cytrynowe, czyli takie ciastka maślane z masą cytrynową, wyprodukowane we Francji.

W opakowaniu jest 9 saszetek z ciastkami.

W tłumaczeniu na polski jest, że masło to 17 %, ale w oryginale nie widziałam tej liczby - nie wiem, może dystrybutor wyciągnął tę informację od producenta.

Podoba mi się to, że ciastka są pakowane po jednej sztuce.

Po otwarciu czuć słodko maślany i naturalnie cytrynowy zapach, sugerujący naprawdę bardzo maślane ciastka.

Potwierdziło się to już wtedy, kiedy wzięłam tartaletkę do ręki, a potem oczywiście jeszcze kiedy spróbowałam. Oprócz suchości, twardości i kruchości (typowych dla spodów tart, a więc chyba i dla takich ciastek), były bardzo tłuste, chociaż może... Nie tyle po prostu tłuste, co "tłuste - pozostawiające tłustą warstewkę". I była to warstewka ewidentnie, tylko i wyłącznie maślana (osobiście nie lubię masła, a to w końcu ciastka maślane...). Trochę mnie ta tłustość wystraszyła, ale herbata zupełnie niweluje to poczucie. Z herbatą także nie jest tak sucho, a ciastko z twardego robi się bardzo przystępne. 
Samo ciasteczko, oprócz maślanej neutralności, było dość słodkie, ale kiedy zaczęłam się zastanawiać czy nie wolałabym słabszej słodyczy, odkryłam, że herbata ją minimalizuje i... 

...i zupełnie nie wpływa na smak warstwy cytrynowej. To warstwa troszeczkę wpływała na herbatę. I to było świetne.
Masy tej nie było wyjątkowo dużo, ale ilość określiłabym jako zadowalającą, bo była gęsta, miękko-plastyczna i minimalnie lepiąca. Za to jej smak dominował nad wszystkim. Był wyrazisty i naturalny. W pierwszej chwili czułam soczystość kwaśnych cytryn, do których po chwili dołączała idealnie dobrana słodycz. Dość szybko dochodził smaczek skórek cytryny, a więc nieco gorzkawy i bardzo charakterny. 

Chwilami wydawało mi się, że i ciastka nasiąkły cytrynowością, bo właśnie smak tychże owoców był tu wiodący. Herbata ani trochę go nie zaburzała, za to z czasem czułam się, jakbym piła herbatę z odrobinką cytryny, przegryzając mocno cytrynowymi ciastkami. 

Cytrynowa masa świetnie pasowała do spodu, bo nadawała mu soczystości i rześkości. Po zjedzeniu pozostawał przyjemnie cytrynowy posmak.
Mam zastrzeżenia jedynie do tłustości, bo troszeczkę jej tu za dużo.


ocena: 8/10
kupiłam: dostałam od Altoria.eu
cena: w zależności od sklepu ok. 7 zł za paczkę 125 g (ja dostałam)
kaloryczność: 439 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie (ale gdybym je kupiła, nie żałowałabym zakupu)

Skład: mąka pszenna, cukier, syrop cukru inwertowanego, masło, jaja z wolnego wybiegu, sproszkowane migdały, puree z cytryn 1,3%, naturalny aromat cytrynowy, regulator kwasowości: kwas cytrynowy, sól, substancja żelująca: pektyny

----------

Bonne Maman Tartelettes framboises to tarteletki malinowe, czyli takie ciastka maślane z masą malinową, wyprodukowane we Francji.

Nawet nie próbowałam zgadywać, ile ich zjem - całą paczkę zostawię sobie czy ileś trafi do Mamy? Tak swoją drogą, paczka malinowych jest o 10 gramów większa od cytrynowych.

Po otwarciu paczuszki z ciastkiem poczułam bardzo, bardzo słodki "konfiturkowy" zapach malin oraz taki mocno kojarzący się z domowymi, maślanymi ciastkami. Już wtedy musiałam przyznać dwie rzeczy: pewnie można to określić jako bardzo smakowite, jednak to na pewno nie moja bajka.

Ciastka były nieźle wypieczone, ale łagodne i dość neutralnawe w smaku. Piszę to przyglądając im się, na podstawie jednego zjedzonego. Ciastkowa baza okazała się krucha i dość sucha, mimo że bardzo tłusta równocześnie. Na mój gust za dużo w tym tłuszczu - on aż zostawał na ustach i palcach. Owszem, to po prostu masło, a ciastka są maślane, ale... są takie aż za bardzo. Także w smaku przede wszystkim masło w nich czuć. Oprócz tego wydały mi się neutralne, choć i dość słodkie.

Malinowa masa nie zawierała kawałków owoców, kryła dosłownie kilka pestek, ale nie czułam ich "zębami", a tylko dostrzegłam. Przypominała żelkowatą, plastyczną, ale wciąż naturalną konfiturę, która lepiła się niemiłosiernie.
W smaku uderzyła mnie słodyczą. Wyraźnie było co prawda czuć słodkie maliny, ale właśnie w konfiturowym wydaniu. Po chwili docierał do tego soczysty kwasek, który jednak nie był malinowy. Owocowy i raczej naturalny owszem, ale nie malinowy. Mimo tego kwasku, aż do końca cała moja uwaga była skupiona na słodyczy, którą określiłabym jako wręcz cukierkową (choć nie cukrową - tu chodzi raczej o klimat, wrażenie).

W połączeniu z bardzo, bardzo tłustym i sucho-kruchym ciastkiem maślanym, te słodkie maliny jakoś zupełnie mi nie grały. Ogólnie ciastka nie były aż tak bardzo przesłodzone, bo mogły pochwalić się i kwaskiem, i soczystością, ale... niee, jakoś ta słodycz i tłustość dręczyły mnie za bardzo. Nie chodzi już nawet o sam smak, ale w dużej mierze o konsystencję. Trochę soczystości w lepiąco-tłustym otoczeniu nie dało rady. Nie skusiłam się na więcej niż jedno ciastko, nie miałam ochoty nawet sprawdzać, jak to wyjdzie z herbatą, ale jak ktoś lubi maślane ciastka, a silna owocowa słodycz mu z takowymi nie przeszkadza, to może śmiało po nie sięgać. Ja po prostu nie cierpię masła, a już na pewno nie w połączeniu ze słodkimi malinami. Charakterna cytryna lepiej przebiła się przez maślaność i tyle.


ocena: 7/10
kupiłam: dostałam od Altoria.eu
cena: w zależności od sklepu ok. 7 zł za paczkę 135 g (ja dostałam)
kaloryczność: 411 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie (gdybym je kupiła, żałowałabym zakupu)

Skład: cukier, mąka pszenna, masło, puree z malin i skoncentrowane puree malinowe 8,5% (20 % wszystkich owoców), syrop cukru inwertowanego, skoncentrowane puree jabłkowe 1,9% (5,5% owoców), świeże jaja, skoncentrowany sok z marakui, substancja żelująca: pektyny, naturalny aromat malinowy i inne aromaty, sól, skoncentrowany sok z winogron, regulator kwasowości: kwasek cytrynowy

niedziela, 9 lipca 2017

Erithaj Mo Cay Chocolat au Lait Vietnam 58 % mleczna z Wietnamu

Kupując czekolady Erithaj byłam przekonana, że zacznę je próbować od najmniejszej zawartości kakao, czyli od dzisiaj opisywanej, jednak nie przewidziałam, że po prostu najdzie mnie przeogromna ochota na ciemną Erithaj i jakaś ogólna tymczasowa niechęć do mlecznych. Wyszło więc tak, że to podsumowanie czterech zakupionych będzie "mleczne". I weź tu człowieku cokolwiek zaplanuj... Jeszcze gdyby tak można było zaplanować, że "będzie smacznie", chociaż po zjedzeniu ciemnych, w tej kwestii w sumie nie miałam wątpliwości.
Można by pomyśleć, że to po prostu mleczna, ale to, jak dokładnie określono pochodzenie kakao na pewno nie jest przypadkowe. Dystrykt wiejski jest położony w wietnamskiej prowincji Ben Tre między dwiema dużymi rzekami.

Erithaj Mo Cay Chocolat au Lait Vietnam 58 % to mleczna czekolada o zawartości 58 % kakao z dystryktu Mo Cay z prowincji Ben Tre z Wietnamu.

Po otwarciu poczułam prażone migdały i orzechy rodem z przyprawionych zotterowskich nugatów tonących w głębi kakao, cynamon oraz krówki w śmietankowo-mlecznej toni. Oprócz tego znaczący okazał się owocowy - może trochę jagodowy, choć bliżej nieokreślony - motyw nadający kompozycji rześkości.

Przy łamaniu czekolada okazała się solidna, lekko trzasnęła, a w ustach rozpływała się co najmniej intrygująco. Była kremowo-tłusta, przy czym nie była to tłustość zazwyczaj występująca w czekoladach za sprawą tłuszczu kakaowego, a jakby ewidentnie pochodzenia mlecznego. Pod koniec degustacji miałam nawet wrażenie, jakby trochę tłuszczu osiadło mi na ustach (jakbym wypiła szklankę mleka prosto od krowy), ale dzięki szorstkości (którą bardzo lubię) w trakcie jedzenia ta tłustość nie dawała się aż tak we znaki. 

Pierwszym, co poczułam po zrobieniu kęsa to łagodna kwaśność, natychmiast kojarząca się ze śmietaną. Nie, nie śmietanką, z której robi się lody, a właśnie ze zwykłą śmietaną, co jednak dość szybko zmieniało się tak, że i pod jogurt podchodziło. Smak ten po jakimś czasie odchodził na tył, ale powracał falami przez całą degustację. 

Osładzające pierwsze wrażenie jagodowe nuty z zapachu stworzyły z tym coś na wzór jagodowego jogurtu, albo jagód ze śmietaną, co później stało sie wyjątkowo skomplikowanym owocowym miksem.

W tym czasie jednak zdecydowanie dawało o sobie znać kakao. Najpierw pomyślałam o prażonych nugatach z cynamonem, które często stanowią nadzienia Zottera, po chwili jednak (i to jest trafniejsze skojarzenie) oczami wyobraźni ujrzałam rozpływające się w ustach, mocno cynamonowe i konkretnie wypieczone, ciasteczka korzenne. To całe prażenie, pieczenie podchodziło pod trochę dymne nuty, co z lekką słodyczą dało też nutkę palonego karmelu i suszonych owoców.

Wspomniany karmel jawił mi się chwilami jako pełnośmietankowe krówki - zwłaszcza, gdy akurat nadchodziła fala pełnej i zaskakująco naturalnej mleczności. Była wyrazistsza od słodyczy samej w sobie, bo słodycz była w tej czekoladzie głównie słodko orzeźwiająco-kwaskowata - wyraźnie owocowa, jakby głównie pochodzenia kakaowego.

I była to fuzja... jagodo-winogron, gdzie aż trudno było złapać przejście z jednych do drugich. Owoce te były niejednoznacznie słodkie i ewidentnie egzotyczne. Oczami wyobraźni zobaczyłam pitahaję (którą smakowo określają jako połączenie truskawki i gruszki, z czym w sumie ciężko się nie zgodzić), jakieś papaje, kiwi... Prawdziwe szaleństwo, ale... nie takie jednoznaczne. To znaczy: uwierzę, że każdy mógłby tu mieć skojarzenia z innymi owocami, w zależności od tego, jakie ma doświadczenie, ale jestem pewna, że każdy jakieś by wyczuł. Wśród tego szaleństwa wyróżniłabym dwa nurty: "jagodo-winogrona z egzotyką" oraz nieco stateczniejszy i słodki "banan z liczi" - a więc słodziutki banan z orzeźwieniem. 

Właśnie chyba "banan z liczi" pozostawał najdłużej, smaczek ten ponownie zalewała śmietana, a kakaowe wspomnienie ciasteczek korzennych gdzieś pierzchło.

Bardzo, bardzo smakowały mi nuty tej czekolady. Jestem zaskoczona, ile tego wszystkiego w niej było - i to jak skrajnych smaków! Znaczy... poniekąd jestem zaskoczona. Cynamonowe nugaty, ciasteczka korzenne prosto z kakao, palony karmel, śmietankowe krówki i śmietana, a i całe orzeźwienie egzotycznych owoców... Wydaje mi się, że to wszystko zostało tak wydobyte dlatego, że tłuszczu kakaowego dodano mało, a nie pożałowano pełnego mleka, co pozwoliło kakao zachować swoje nuty i nie pozwoliło aż tak dojść cukrowi do głosu. 
Sama jednak nie jestem do końca przekonana do posmaku śmietany i jej tłustości... nie to, żeby dali za dużo pełnego mleka, ale ja po prostu nie lubię śmietany i wiecie, jak to jest... Spróbować? Świetnie! W końcu tyle można tam odkryć, ale... drugi raz się nie zdecyduję.


ocena: 9/10
kupiłam: Sekrety Czekolady
cena: ok. 23 zł
kaloryczność: 572 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie

Skład: ziarno kakao, tłuszcz kakaowy, pełne mleko, cukier trzcinowy

sobota, 8 lipca 2017

Chateau Nussbeisser Edel-Vollmilchschokolade mit Ganzen Haselnussen mleczna z orzechami laskowymi

Ostatnio kilka razy zwróciłam uwagę na komentarze o tym, że niegdyś pyszne słodycze smakują obecnie zupełnie inaczej. Wiele osób zwala to na polepszenie się gustu, jego zmianę - częściowo mają rację. Niestety... producenci uparli się zmieniać nawet to, co wydaje się doskonałe. No i tutaj kilka razy trafiłam na opinię, że "nawet Nussbeisser już nie smakuje jak kiedyś / stracił swój urok", a mnie męczyła jedna myśl. Odkąd trafiłam do słodyczowej strefy blogowej, zauważyłam, że prawie wszyscy kojarzą Nussbeissera z Alpen Gold. Ja z kolei pamiętam, że czekoladę Nussbeisser lubiłam, a Alpen Gold nie. W dodatku jakoś to ich logo zupełnie mi się z klasykiem z okienkiem nie kojarzyło. Pomyślałam jednak, że pewnie po prostu nie przywiązywałam do tego wagi. Pewnego dnia, w podziękowaniu, dostałam Nussbeissera i potwierdziło się to, że słusznie nie kojarzyłam z nim Alpen Golda. Producentem otrzymanej tabliczki było Chateau. Cenię tę markę, bo robią według mnie dobre i tanie czekolady, ale że zwykła mleczna z orzechami jakoś mnie na co dzień nie kręci, sobie zostawiłam tylko pasek (resztę oddając Mamie).


Chateau Nussbeisser Edel-Vollmilchschokolade mit Ganzen Haselnussen to mleczna czekolada o zawartości 32 % składników kakaowych z całymi orzechami laskowymi, które stanowią 27 % tabliczki.

Po otwarciu poczułam mocno orzechowo-czekoladowy zapach, który wydał mi się zaskakująco spójny. Towarzyszyło temu wyraziste mleko i słodycz o nieco waniliowym zabarwieniu. Muszę przyznać, że zapowiadało się smakowicie.

Jasna i lśniąca tabliczka łamała się bez problemu, orzechy się jej trzymały. Wydała mi się trochę krucha, ale w ustach rozpływała się tłustawo kremowo, przyjemnie, choć może trochę za szybko.
Orzechy były bardzo świeże, nie za twarde, a przy tym doskonale chrupiące. Nie miały "skórek" i wydały mi się tylko odrobinkę prażone (dla podkreślenia smaku).

Specjalnie wybrałam pasek z kostką z tylko jednym orzechem (a był tylko jeden taki pasek), żeby dobrze wczuć się w czekoladę. Już od pierwszej chwili skojarzyła mi się ona z waniliowym budyniem zrobionym na pełnym mleku. Oczywiście nie była to wanilia w pełnej okazałości, ale i tak wystarczyło, by nadać słodyczy całkiem przyjemnego wyrazu. Prawda, że słodycz mogłaby być nieco słabsza, ale nie był to czysty cukier. 
Tak smakująca czekolada skojarzyła mi się z czekoladą z Kit Kata, albo raczej wspomnieniem jej smaku z czasów, kiedy bardzo te batony lubiłam. 
Kostki bogatsze w orzechy ogólnie były tą orzechowością przesiąknięte, ale oczywiście to same orzechy swój smak nakręcały. 

Laskowce smakowały tu niezwykle świeżo. Nie było w nich ani trochę goryczki, a prażenie było minimalne - tak tylko dla podkreślenia, a nie jako mocno prażony smak. Prawdopodobnie dlatego cała tabliczka nimi aż tak bardzo nie nasiąkła, ale... nie było jej to potrzebne, bo w takich jak tu orzechach można się zakochać.
Muszę wspomnieć, że te orzechy zachwyciły zarówno mnie - wielbicielkę samych świeżutkich orzechów oraz mocno prażonych jako dodatek w czekoladach (ogółem czekolady z orzechami zabieram głównie w góry i wtedy wolę, jak orzechy w nich są mocno prażone, niż nieprażone), jak i moją mamę, która lubi orzechy nieprażone (same jak i w słodyczach).

Ogółem czekolada robi dobre wrażenie, nie ma się w niej do czego przyczepić. Słodycz jest silna, ale nie aż tak przesadnie - orzechy dobrze sobie z nią radzą. Od takiej czekolady po prostu nie powinno się oczekiwać mocnego kakao czy subtelniejszej słodyczy. Oceniam więc biorąc to pod uwagę, na podstawie zjedzenia trzech kostek. Tak, wiem, to nawet nie cały pasek, ale nie chciałam ewentualnego zasłodzenia. Porównując ją do zwykłej mlecznej Bellarom z orzechami, powiem tak: to mniej więcej ten sam poziom, ale o wiele bardziej podoba mi się tabliczka i kostki Bellarom (choć to Chateau ma gramaturę wygodniejszą do wzięcia na samotną wędrówkę w góry).

Czy to był smak sprzed lat? Dam sobie rękę uciąć, że tak. Wygląd się nie zgadza, ale... skojarzenie z waniliowym budyniem, które weszło do mojej głowy lata temu, dzisiaj znów wróciło. Był to w dodatku smak podobny do tego, za który jako nastolatka uwielbiałam czekoladę z Kit Kata. Inną sprawą jest to, że obecnie trochę mi nie po drodze z tak słodkimi rzeczami, ale już wiem, czego będę szukać na straganach z niemieckimi słodyczami przed wyruszeniem na górski szlak ze względu na genialne orzechy.

I jeszcze pytanie do Was: kojarzycie swoje Nussbeissery sprzed lat? To były Alpen Gold czy Chateau? Niby kojarzy mi się czekolada z podziałem na ładne, zdobione paski, a nie zwykłe kostki, ale popatrzcie na skład Alpen Gold na np. stronie Tesco - przecież to nie mogło być smaczne.


ocena: 8/10
kupiłam: dostałam
cena: -
kaloryczność: 585 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie, chyba że w góry przy okazji

Skład: cukier, orzechy laskowe (27%), pełne mleko w proszku (15,3%), tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, maślanka w proszku, laktoza, lecytyna sojowa, ekstrakt z wanilii

piątek, 7 lipca 2017

Pascha 85 % ciemna z Peru

Przyznaję, że z tą marką po raz pierwszy spotkałam się, kiedy dostałam tę czekoladę. Osoba, która ją wybierała zasugerowała się po prostu wysoką zawartością kakao, że "tak dużo, to powinno smakować". Wtedy też poczytałam na temat tego, że producent dodaje trochę kakao w proszku, by uzyskać ciekawy efekt. I nie mówimy tu o odtłuszczonym kakao, jakie jest ogólnodostępne w sklepach, a o pełnym kakao, którego pochodzenie jest znane. Przyznam, że zaintrygowało mnie to, więc zszokowana odkryłam, że moja tabliczka jest już z nowej linii, chyba bez kakao w proszku. Szczerze? Nie wiedziałam, co o tym wszystkim sądzić, ale miałam nadzieję, że smak nie zawiedzie. Przy okazji miałam też sprawdzić, jak Kanadyjczycy radzą sobie z czekoladą, gdyż to moja pierwsza czekolada firmy właśnie z tego kraju.

Pascha 85 % Organic Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao z Peru.

Po otwarciu poczułam wyrazisty zapach, w którym na pierwszym planie znalazło się prażenie oraz ziemistość. Po "pierwszym kontakcie" z prażenia zaczęłam wyłapywać cały miks orzechów z laskowcami z goryczkowatymi skórkami oraz orzeszkami ziemnymi na czele. Może i jakieś "oleiste" orzechy brazylijskie w tym czułam.
Ziemista część zapachu skrywała zaś jakieś podfermentowane, soczyste owoce. W pierwszej chwili pomyślałam o nektarynkach / brzoskwiniach.
Zapach ulatniał się dość szybko, nuty uciekały tak, że na resztę degustacji zostawał już tylko zapach prażenia, oraz pojawiała się woń grejpfrutów.

Przy łamaniu odkryłam, że czekolada była straszliwie twarda, ale w ustach rozpuszczała się kremowo i raczej łatwo, mimo że bardzo powoli. Wciąż wydawała mi się jednak twarda, jak jakieś zbite masło, ale nie była zbyt tłusta.

W smaku okazała się dość prosta, bo mocno prażona. Na szczęście nie miałam wrażenia, że kakao przypalono. W zasadzie to mocne prażenie było początkowo przyjemne, bo głównie gorzkie o orzechowych (ale bliżej nieokreślonych) nutach. W pierwszej chwili właśnie przede wszystkim gorzko-słodka mi się wydała, przy czym ta słodycz była taka najzwyklejsza na świecie i na szczęście dość delikatna.

Zaraz jednak dołączyły do tego taniny, kojarzące się z ziemią i czymś fermentowanym. Raz i drugi wyłonił się z tego prawie-kwach, zanikający w prażeniu.

Gdy tak czekolada rozpuszczała się i rozpuszczała, chyba oswoiłam się z jej prostym, palonym smakiem i wydała mi się bardziej słodkawo-gorzka, niż gorzka. Wciąż gorzka, ale już z takim "złagodzeniem". Wraz z odważniejszą słodyczą, (być może) tamten kwach wypuścił trochę owocowych nut, ale... nie wiem, opisałabym je jako jakieś "czerwone cytrusy", ale nie mogłam odegnać wrażenia, że były uwięzione w prażeniu.

Czekolada wydała mi się strasznie nudna przez jej konsystencję, prostą słodycz i mocno prażony smak. Nie był na tyle przeprażony, by nie czuć żadnych nut, a tak... "coś czuję, ale czuję, że prażenie to zasłania". Słodycz była bardzo delikatna, ale zabrakło mi w niej głębi - wolałabym tu widzieć cukier trzcinowy czy coś, niż zwykły. Wydaje mi się, że i za dużo tłuszczu kakaowego tu dodali - i to również przysłoniło chyba część nut.
To jedna z tych czekolad, które w sumie są dobre, nie mam w stosunku do nich większych zarzutów, ale spokojnie mogę skończyć ich jedzenie po pasku, bo nudzą. Oceniam biorąc pod uwagę cenę, ponieważ za te jakieś 30 zł spokojnie można kupić dwa pyszne Zottery Labooko (co w sumie daje 140 g - a ta nowa linia czekolad właśnie z Peru wyszła genialnie!)  czy inne prawdziwe czekolady o bogatym smaku (choć rozumiem, że naliczają sobie też sprowadzenie z Kanady do USA).


ocena: 7/10
kupiłam: Wegmans w USA za czyimś pośrednictwem
cena: jakieś 9 czy 10 $
kaloryczność: 619 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, wanilia

czwartek, 6 lipca 2017

Tasso Wafelki z kremem kakaowym w czekoladzie

Jako że serię kokosowych wafelków (tu, tu i tu) zakończyłam paczkowanymi, postanowiłam zrobić coś podobnego z kakaowymi z racji tego, że kilka sztuk takich trafiło do mnie od Mamy, która postanowiła przypomnieć sobie wafelki z Biedronki. Lata temu, jeszcze razem z moim Tatą, kupowali je i opierniczaliśmy 650 gramów jednego dnia. Uwielbiali te wafelki, a ja w owych wafelkowych żerach mało uczestniczyłam, przez co specjalnie nie pamiętałam, co też o tych wafelkach myślałam. Pewnie nic, bo u mnie kończyło się na trzech-czterech. Właśnie cztery dostałam i dziś.

Tasso Wafelki z kremem kakaowym w czekoladzie (31%) to wafelki produkowane dla Biedronki przez Skawę, których opakowanie waży 650 g.

Wafelki wyglądały zwyczajnie, tanio i brzydko. Wydał mi się takie "po przejściach", co oczywiście jest winą tego, jak są pakowane - pościskane w wielkiej torbie, którą na szczęście chociaż do kartonowego pudła włożyli.

Pachniały słabo i niczym innym, jak zapachem tanich kakaowo-czekoladowych wafelków na wagę. Nie miał nic wspólnego ze smakowitością, ale okropny też nie był - pewnie dlatego, że po prostu był za słaby, by był jakikolwiek.

Wafelki zostały dokładnie oblane nie za grubą i nieosypującą się warstwą tłusto-kremowej, szybko rozpuszczającej się, czekolady. Tłusty był również krem, którego nie pożałowali. Był jednak o wiele mniej kremowy, a bardziej proszkowy. Warstwy waflowe miały lekką, napowietrzoną i chrupką strukturę, lecz mimo to, ogólne poczucie tłustości przeważało.

Czekolada smakowała przede wszystkim słodko i mimo wyczuwalnego kakao, a także ewidentnie ciemnoczekoladowego wyrazu, nie wydała się zbyt wytrawna, choć jakoś specjalnie kiepska też nie.

Krem był z kolei wyraźnie kakaowy, choć kakao o jakim tu mowa, to odtłuszczone, czyli proszkowe, z kwaskowatym posmakiem. Oprócz tego czułam tu posmak mleka i silną słodycz, jednak w żadnym wypadku nie przełożyło się to na jakikolwiek czekoladowy smak. O nie. Krem był kakaowy i koniec, choć to takie tanie kakałko, nic szczególnego. Wydaje mi się, że spod ogólnej słodyczy i kwaskowatej kakaowości wychwyciłam też nutę margaryny (mogłam ją sobie zasugerować składem i niechęcią do jedzonego produktu).

Chrupiąc tak całość, to na przemysłowe, odtłuszczone kakao zwracałam uwagę. Pewnie, czuć czekoladę z wierzchu, silną słodycz, a nawet posmak mocno wypieczonego wafelka w tle, ale "kakałkowość" przewodzi, a ja jestem bardzo rozpieszczona przez głębię kakao z Prawdziwych Czekolad. Produkt dziś recenzowany to nic innego, jak zwykłe kakaowe wafelki. Bardzo słodkie, ale nie jakoś straszliwie zacukrzone. Chemią, margaryną czy stetryczeniem nie walą, ale od poczucia jedzenia taniochy nie da się przy nich opędzić. Ja bym ich nie kupiła, choć pewnie na jakieś zjazdy znajomych, rodziny itp. o niewygórowanym guście sprawdziłyby się, taki zwyklak i tyle.
Biorąc pod uwagę cenę, mogą konkurować z Prince Polo czy Grześkiem, więc tak je trochę obiektywnie staram się ocenić. Jednak w moim prywatnym rankingu stoją nieco niżej niż Prince Polo (bo w nim było mało kremu), a wyżej od Grześków.


ocena: 5/10
kupiłam: Mama kupiła w Biedronce
cena: -
kaloryczność: 544 kcal / 100 g; 3 wafelki (ok. 20 g) - 109 kcal
czy znów kupię: nie

Skład: czekolada 31% (cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, emulgatory: lecytyny sojowe, E476; aromat), mąka pszenna, cukier, częściowo utwardzone tłuszcze roślinne: rzepakowy, palmowy; mleko w proszku pełne, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu 2,5%. mleko w proszku odtłuszczone, skrobia, lecytyna sojowa, olej rzepadkowy, substancje spulchniające: E500, E503; sól

środa, 5 lipca 2017

Zotter Pineapple and Cashew Nuts mleczna 50 % z nadzieniem ananasowym i nugatem z orzechów nerkowca

Ostatnio jakoś na czekolady z egzotycznymi owocami mnie wzięło (albo raczej: to ich daty były wtedy u mnie w szufladzie najkrótsze), bo a to mango, a to ananas. Pyszna Zotter Sauvignon Blanc, drugiej ananasowej propozycji Zottera ustawiła poprzeczkę naprawdę wysoko.


Zotter Pineapple and Cashew Nuts to czekolada mleczna o zawartości 50 % z nadzieniem ananasowym i nugatem z orzechów nerkowca (z kawałkami tychże orzechów), który stanowi 24% tabliczki.

Po rozchyleniu złotego papierka poczułam wyrazisty zapach ananasa i prażonych orzechów nerkowca ze słonawą nutką w towarzystwie mlecznej czekolady ze zdecydowanie odznaczającą się nutą kakao.

Tabliczka okazała się konkretna, bo pod grubą warstwą czekolady kryły się zbite, twardawe nadzienia o grudkowej strukturze. Kryły bowiem całe mnóstwo kawałków (ananasowe oczywiście ananasa, nugat orzechów), które sprawiły, że wnętrze jest praktycznie "do gryzienia". W sumie nie przepadam za dodatkami, które trzeba gryźć, więc żeby takie mi pasowały, muszą być naprawdę dobrze wykonane. Ta czekolada została pod tym względem stworzona genialnie - wyjaśnię przy opisie smaku.

Kremowa czekolada mleczna jak zwykle była pyszna - wyraźnie mleczna, przyjemnie słodkawa, ale już i wyraźnie kakaowa, o trochę orzechowym charakterze.

Pewnie właśnie częściowo dzięki jej orzechowej nucie, to właśnie na nugat w pierwszej chwili zwróciłam uwagę. Jego nadejście zwiastowała leciutka słonawość wydobywająca się spod czekolady. Otworzyła ona drogę wyraźnie prażonemu, wyrazistemu smakowi. Nerkowce pokazały, co potrafią - Zotter wykorzystał ich potencjał w pełni, pozostawiając całkiem spore kawałki tak, że nugat nie był gładki, dzięki czemu nie wydawał się tłusty. Słodki, waniliowo-maślany smak został przełamany prażeniem i szczyptą soli. Wydaje mi się, że kilka kawałków orzechów skarmelizowano, co też świetnie wyszło. 

Do słodkawego i jednocześnie słonawo-prażonego nugatu z nerkowców szybko zaczął przenikać soczysty smak ananasa. Początkowo była to słodycz, ale jedynie naturalnie owocowa, a następnie także kwasek. Nie był przesadzony (na co ostatnio często trafiam w owocowych Zotterach); wydał mi się (podobnie jak słodycz) w dużej mierze właśnie naturalnie ananasowy. 
Smak tego owocu niesamowicie nakręcał się, gdy rozgryzałam kawałki suszonego owocu. Okazało się, że mimo twardawego wierzchu, ich wnętrze było niewiarygodnie soczyste i świeże. Sok bosko wypływał z tych kawałków, niwelował jakąkolwiek maślaność i dawał orzeźwiająco ananasowego kopniaka.

Po zjedzeniu w ustach na dość długo pozostał posmak ananasa i prażonych orzechów. 

Muszę przyznać, że ta czekolada mnie zaskoczyła. Bałam się, że wyjdzie i za kwaśno, i za słodko, a tu... trafiło mi się coś zachwycająco wyważonego, słodkiego w idealnym stopniu. Wyraźnie czuć tytułowe smaki, przy czym ananas był niezwykle świeży i soczysty, a nugat z nerkowców... w sumie miał mało wspólnego z nugatem. To wyrazista masa, w której mimo maślanej słodyczy to słonawo-prażone nuty grają pierwsze skrzypce. A to z kolei świetnie dopasowało się do ananasa. Także mleczna czekolada 50 % wydaje się tutaj strzałem w sedno.

ocena: 9/10
kupiłam: foodieshop24
cena: 16 zł
kaloryczność: 506 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie

Skład: surowy cukier trzcinowy, suszony ananas (15%), tłuszcz kakaowy, orzechy nerkowca (12%), miazga kakaowa, koncentrat ananasowy (8%), syrop fruktozowo-glukozowy, słodka serwatka w proszku, masło, pełne mleko w proszku, sól, pełny cukier trzcinowy, lecytyna sojowa, wanilia, proszek cytrynowy (cytryny, skrobia kukurydziana)

poniedziałek, 3 lipca 2017

La Naya Vietnam Ben Tre 70 % ciemna z Wietnamu

Po pozytywnych doświadczeniach z czekoladami litewskiej marki Naive, zwróciłam uwagę na inną markę z tego kraju, która wcześniej specjalnie mnie nie ciekawiła. Co prawda, dzisiaj opisywaną czekoladę kupiłam raczej ze względu na pochodzenie kakao, bo po Erithaj rozsmakowałam się w czekoladach z ziaren z Wietnamu oraz dlatego, że to limitowana edycja, ale co tam. Prawdopodobnie na jej podstawie rozstrzygnę, czy, a jeśli tak to kiedy, zajmę się innymi propozycjami marki La Naya.

La Naya Vietnam Ben Tre 70 % to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao pochodzącego z Wietnamu z prowincji Ben Tre.

Po otwarciu zobaczyłam tabliczkę o ciepłym kolorze, która miała czerwono-ametystowe przebłyski.
Barwy te świetnie pasowały do zapachu, bo z owoców czułam tu czarne porzeczki i truskawki (możliwe, że i inne czerwone owoce). Zaintrygowały mnie jednak inne nuty rysujące się wyraźnie. Był to ciemny, wilgotny chleb na zakwasie, pewna leśna roślinność oraz lekka paloność zmieszana z przyprawami, podchodząca pod pestki (dyni?).

Twarda czekolada w ustach rozpływała się leniwie, ale bezproblemowo, leciutko zalepiając i pozostawiając minimalnie kredowy efekt.

W pierwszej chwili poczułam prażone pestki, ich neutralnawość oraz (nieco słabiej) orzechy. Za nimi stała lekka słodycz, którą początkowo nazwałam miodową, ale z czasem klimat tej czekolady sugerował mi raczej rodzynki, choć wciąż z delikatną miodowością.

Wspomniany klimat tworzony był przez soczysty kwasek, który pojawiał się jakiś czas po tych pierwszych, statecznych nutach. Od razu piszę, że nie miał w sobie nic a nic z cytrusów, był za to mocno czarnoporzeczkowy (wbrew temu, co piszą w internecie i na opakowaniu czekolady o czerwonych porzeczkach, ja czułam ogromną przewagę czarnych).
W połączeniu ze słodyczą kwasek dał efekt rodzynek z niedojrzałych winogron, a więc takich ewidentnie kwaskowatych. Same jasne winogrona także czułam, ale nieco słabiej.

Raz po raz pojawiał się posmak dobrze wypieczonego, wilgotnego ciemnego chleba, będący wyraźnie nutą naturalnej goryczki nieprzesadnie prażonego kakao.

Z "chlebowej" nuty wychodziły przyprawy - odrobinę rozgrzewające, kojarzące się ni to z pieprzem, ni to z czymś lżejszym, które po scaleniu z owocami, stały się ich integralną częścią. To było jak wyraziste dżemy: truskawkowy, może malinowy i porzeczkowy z charakternymi przyprawami.
Pojawiała się przy tym pewna rześkość... taka już nie tyle soczysta, co po prostu orzeźwiająca. Mogło się to chwilami kojarzyć z efektem mięty lub anyżu / lukrecji, choć nie były one wyczuwalne jako smaki. Nadało to też słodyczy zamglonego wyrazu, co bardzo mi się podobało.

Ciekawie ten efekt lekkości wychodził na końcu, kiedy to nasilał się palono-pieczony smak i robił się bardzo kawowy. Na samej końcówce pojawiała się maślana nuta, ale już posmak znów nabierał wyrazistości kawy.

Pozostawał na bardzo długo i, oprócz kawy, był mocno miodowo-rodzynkowy, choć wciąż soczyście-kwaskowaty, a nie taki słodki, z pewnym rozgrzaniem - mimo tych orzeźwiających nut przypraw - które kojarzyło się z poczuciem po skończeniu picia kawy właśnie.

Oj ciekawie to wszystko wyszło! Nuty ciemnego chleba na zakwasie i czerwono-czarnych owoców w połączeniu z przyprawami i kawą... no, mnie to kupiło, zwłaszcza, że słodycz była taka trochę stłumiona, wycofana. Truskawki i porzeczki to niby dość zwyczajne nuty, ale już w połączeniu z miodowymi "rodzynkowatymi winogronami" lub "winogronowymi rodzynkami" wyszły niecodziennie.

Bardzo smakowała mi ta czekolada, nie mam jej nic do zarzucenia. Niewątpliwie jej ogromną zaletą jest to, że posiada wiele nut, choć wydają się trzymać określonego nurtu.
Mnie jednak to wyrazistość i jednoznaczność czekolad Erithaj urzekła - według mnie ten przedział (ok. 70 % kakao) lepiej wyszedł właśnie tamtej marce, ale La Nayę na pewno wciągam na listę "koniecznie przyjrzeć się bliżej".

Po zjedzeniu tej czekolady doszłam do wniosku, że twórcą czekolad z dodatkami La Naya musi być geniusz - przecież ich czekolady mają dodatki, które są m.in. w tej czekoladzie (o dwóch pozostałych wypowiedzieć się nie mogę, bo nie próbowałam) wyczuwalne jako nuty (chleb i miód, a także konkretne owoce) - czyżby w poszczególnej tabliczce chciano położyć nacisk na konkretną nutę? Będę musiała je popróbować, żeby się przekonać!


ocena: 9/10
kupiłam:  Sekrety Czekolady
cena: 24,99 zł (za 60 g)
kaloryczność:  555 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakao, cukier, tłuszcz kakaowy, lecytyna sojowa

niedziela, 2 lipca 2017

Alnatura Cafe Biscuit mleczna z nadzieniem kawowo-mlecznym i wafelkami

Moje pierwsze spotkanie z produktem marki Alnatura nie było ani trochę miłe, ale w pewnym sensie można je uznać za udane. Otóż dodatek był niezwykle wyrazisty, tylko że okazał się nie w moim stylu, bo Alnatura Zimt oprócz cynamonu zawierała nienawidzone przeze mnie pieczywo chrupkie. Dopiero przez to, prawdę mówiąc, druga czekolada-baton zainteresowała mnie naprawdę bardzo, bo wcześniej do obu podchodziłam raczej neutralnie. Fakt, ten zawiera jeszcze wafelki (wbrew temu, co sugeruje nazwa), ale co do nich nie żywiłam żadnych emocji. Nie chcę spoilerować, ale na skład spojrzałam dopiero po spróbowaniu, więc... zasiadałam do tego tworu licząc na coś smakowitego - w końcu kawowego!


Alnatura Cafe Biscuit to mleczna czekolada z kawowo-mlecznym nadzieniem z kawałkami wafelków.
Producent napisał dokładnie "espresso-mleczne", a składniki kakaowe to 32 % - pozwolę sobie sprecyzować i dodać, że cały czas (do momentu sięgnięcia po to) byłam przekonana, że to czekolada ciemna.

Po otwarciu poczułam zapach typowy dla słodkich mlecznych czekolad i zaskakująco wyrazistą kawę. Może nie był wybitny, ale do smakowitych można go zaliczyć.

Jednak kiedy wzięłam jasną czekoladkę do rąk, zwątpiłam w moc kawy, a zaczęłam obawiać się, jak bardzo słodko-ulepkowate to będzie. Miałam wrażenie, że czekolada zaraz obtłuści i pobrudzi wszystko wokół rozpuszczając się. Nie topiła się w palcach, ale sprawiała wrażenie, jakby zaraz miała zacząć. Ze zdziwieniem więc odkryłam przy łamaniu, że baton mógł się pochwalić pewną twardawością, mimo że nadzienie to 50 %.

No i właśnie... nadzienie. Dopiero w trakcie degustacji dowiedziałam się, że to czekolada-baton z nadzieniem i mój zapał już całkiem opadł.

Wraz z zapałem, czyli po przełamaniu, opadł też ten mocno kawowy zapach. Zrobiło się bardziej maślano-mlecznie, a ja spróbowałam wreszcie (prawie rymuję).

Czekolada wydała mi się najzwyklejszą, a więc dla mnie o wiele za słodką, mleczną czekoladą o okropnie tłusto-maślanej konsystencji (o wiele tłustsza od tej z cynamonem). Rozpływała się szybko, ani przez moment nie dopuszczając kakao do głosu. Mleko też nie było tu zbyt silną nutą...

Zaraz jednak pojawił się akcent kawy, bardzo szybko nasilający się. Na moment słodycz osłabła, ale zaraz powróciła wraz ze smakiem mleka, masła i "smakiem tłuszczu", który w dużej mierze był bardziej poczuciem, niż smakiem, ale zalatywało mi margaryną. Oto odsłoniło się nadzienie, szybko przybierające formę zbitej i plastycznej grudki tłuszczu ze średnią ilością kawałków wafelków. O ile nadzienie miało okropną konsystencję, tak wafelki były neutralne - były, to były (sytuacji nie ratowały), gdyby ich nie było - mała strata. Struktura neutralna, smak lekko wypieczony, ale specjalnie nieingerujący w całość.

Kawa tylko przez sekundę była mocnym smakiem, potem jakoś rozpływała się, tonąc w słodkim, maślano-margarynowo-mlecznym otoczeniu. Pod koniec robiło się wyraźnie mlecznie, słodycz wzrastała do poziomu grubej przesady, kawa stawała się tylko delikatnym posmakiem, a smak wafelków trochę zyskał na wyrazistości. Niestety nie poradziły nic w kwestii tłustości - ani w smaku, ani w konsystencji.

Jestem zdania, że aby coś dobrze ocenić, trzeba tego zjeść więcej, niż kostkę... Tu jednak po prostu nie dałam rady. To było tak tłuste, słodkie i nudno-niewyraziste, że musiałabym się zmusić, aby sięgnąć po kolejną. Czułam obrzydzenie do tego słodkiego ulepka, więc resztę po prostu oddałam Mamie, której to nie smakowało, choć nie umiała powiedzieć dlaczego.

O ile Zimnt dostał łaskawą ocenę za adekwatność i jakość (nie powalała, ale nie było tam żadnej margaryny itp.), bo oceniając nie uwzględniłam oczywiście tego, że nie cierpię jednego z dodatków, tak tutaj... Niby też adekwatnie do opisu - w końcu nadzienie kawowo-mleczne, a nie tylko kawowe, ale wykonane po prostu okropnie. Za słaba kawa, mleko jakieś niewyraźne, a ogół tłuszczowo-margaryniasty i zupełnie przesłodzony.
Po tych dwóch doszłam do wniosku, że Alnaturze pewnie można zaufać w kwestii czekolad z wtopionymi dodatkami, ale od ich nadzień lepiej trzymać się z daleka. Ja jednak ogólnie będę uważać, by już nigdy nic Alnatury nie spróbować.


ocena: 2/10
kupiłam: dostałam
cena: -
kaloryczność: 55 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: czekolada mleczna 50% (cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, śmietanka w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, ekstrakt z wanilii burbońskiej), krem kawowo-mleczny 50% [olej palmowy nieutwardzony, cukier trzcinowy, pełne mleko w proszku 25%, kawałki wafelków 2,5% (mąka pszenna, olej palmowy nieutwardzony, lecytyna sojowa, sól morska, środek spulchniający: wodorowęglan sodu), kawa espresso]

sobota, 1 lipca 2017

lody Haagen-Dazs Hazelnut Crunch

Z pewnymi smakami mam etapy, że przez jakiś czas mnie do nich ciągnie, potem nadchodzi zobojętnienie lub nawet niechęć, potem znowu mogę mieć na nie ochotę... i tak różnie. Z orzechem laskowym sprawa jest wyjątkowo złożona, bo te etapy wiążą się jeszcze z paroma szczegółami. Zawsze raczej lubiłam orzechowe słodycze, choć musiały spełniać warunek: smakować naturalnie. Sztuczny orzechowy smak, któremu towarzyszy metaliczny posmak odrzuca mnie od siebie, przez co ogólnie od jakiegoś czasu zaczęłam patrzeć na rzeczy orzechowe (nawet te z dobrym składem) jakoś tak... bez ochoty na nie.
Jako że uwielbiam lody w pudłach, a takich dobrej jakości na polskim rynku jest mały wybór, gdy tylko zobaczyłam nowe smaki Haagenów u mnie w mieście, bez wahania kupiłam wszystkie - nawet orzecha laskowego, choć podejrzewałam, że może zalegać mi w zamrażarce i do następnego lata. Skład zadowalający, a ja i tak dalej jakoś nie miałam ochoty na ten smak. W końcu jednak naszło mnie przeczucie, że w tej kwestii mogę zaufać lubianej marce.

Haagen-Dazs Hazelnut Crunch to lody o smaku orzechów laskowych z karmelizowanymi prażonymi orzechami, których kawałki stanowią 6 % lodów.
Pochodzą z nowej kolekcji, która pojawiła się w Polsce wiosną 2017.

Lody pachniały wyraźnie i naturalnie orzechowo - jak prażone orzechy! Wydaje mi się, że czułam też nieco karmelową słodycz oraz mleczność.

Jedząc z zaskoczeniem odkryłam, że w konkretnej, gęstej i twardej masie, znalazło się całe mnóstwo sporych kawałków, połówek i całych orzechów. Wydawało mi się, że to o wiele więcej niż 6 %.

Już od pierwszej łyżeczki czuć, że baza lodów to śmietanka i mleko, bo oprócz w idealnym stopniu tłustawo kremowej konsystencji, mleczna śmietanka odznaczała się także w smaku - w tle, subtelnie, ale jednak. Bardzo przypadło mi to do gustu (bo bałam się, że duet śmietanki i orzechów może wyjść nieco za ciężko).

Przede wszystkim czuć tu jednak orzechy laskowe i to nie w byle jakim wydaniu. Lody te skojarzyły mi się z masłem orzechowym z orzechów laskowych (tylko takim wymieszanym ze śmietanką itd. przez co nie było to oczywiście czyste masło laskowoorzechowe). Ewidentnie podprażono orzechy, przez co ich smak został maksymalnie wydobyty i nabrał palonego wyrazu.

Poziom słodyczy określiłabym jako... może nie tyle wyjątkowo niski, co subtelny i po prostu trafiony w punkt.

Kawałki karmelizowanych orzechów okazały się idealne. O ile w Haagen-Dazs honey walnut & cream skarmelizowanie tylko niepotrzebnie napędziło słodycz, tak tutaj było na tyle silne, że napędziło... nutkę prażenia. I to obłędnie, bo przy orzechach wydała mi się wręcz słonawa i gorzkawa. Świetnie przełamało to słodycz, nadało charakteru. Karmel na orzechach był oczywiście słodki, ale nazwałabym go przede wszystkim palonym, co z laskowcami kojarzyło się trochę korzennie. Zakochałam się w tym efekcie.
Również konsystencja dodatku bardzo mi się podobała, bo orzechy nie przypominały kamieni, ale mimo delikatności, wciąż były chrupiące. Karmel, którymi były pokryte, nie rozpływał się niepotrzebnie, stanowił grubawą warstwę, ale ani przez moment nie zagłuszał samych orzechów.

Początkowo wątpiłam, myślałam, że mogą być nudne, potem miałam przeczucie, że będą dobre. Jak bardzo się myliłam... Lody okazały się boskie! To śmietankowe masło orzechowe z laskowców, z konkretnymi chrupaczami, nutką karmelu i wyraziście prażonym motywem w formie lodów. Wszystko tylko i wyłącznie naturalne. A już to, że chwilami kojarzyły mi się korzennie, w ogóle mnie zachwyciło.
Sama nie mogę się nadziwić, że aż tak mi smakowały, że taki zwykły smak może być tak powalający... Przyznaję, że nie spodziewałam się tego, ale trafiły na listę ulubionych lodów, do którego od dnia napisania recenzji (31.05) już raz wróciłam i wracać będę.


ocena: 10/10
kupiłam: Tesco
cena: 23,39 zł
kaloryczność: 281 kcal / 100 g
czy znów kupię: tak

Skład: śmietanka, zagęszczone mleko odtłuszczone, cukier, prażone orzechy laskowe, żółtko jaja, bezwodny syrop glukozowy, syrop glukozowy, sól, masło, lecytyna słonecznikowa