Zotter Strawberry + Pineapple and Pepper ciemna mleczna 60 % z kremem truskawkowym, ananasowym i z białej czekolady z pieprzem

Gdy coś się kończy, zawsze robi mi się trochę smutno. Tym razem mam tu na myśli chociażby wiosenno-letnie smaki Zottera, których na stronie nie widziałam już od miesiąca, a w mojej szufladzie zajmują coraz mniej miejsca. Na schyłek lata zostawiłam sobie obiecujące, "poważniejsze" tabliczki. Dzisiejszej bohaterce nie dałabym jednak rady opierać się ani dnia dłużej.

Zotter Strawberry + Pineapple and Pepper to mleczna czekolada o zawartości 60 % nadziewana kremem truskawkowym, ananasowym oraz z białej czekolady z pieprzem. 

Po rozchyleniu papierka zobaczyłam intensywnie brązową tabliczkę, której wygląd i zapach wskazywały na najwyższą klasę. Poczułam tu palony aromat ciemnej mlecznej czekolady, kojarzący mi się z dobrym piernikiem przez wyczuwalne przyprawy: cynamon i pieprz.

Oprócz tego znalazłam tu akcent soczystych owoców (oczywiście truskawek i ananasa) otoczonych waniliowo-śmietankową mgiełką.

Po przełamaniu czekolady zobaczyłam pastelowe kolory poszczególnych warstw, od których rozszedł się mocniejszy zapach właśnie ich, nie piernika. 

Przegryzając się przez czekoladę, najpierw mogłam rozkoszować się gorzką czekoladą z odrobiną naturalnego, tłustego mleka, o palonej, nieco karmelowej, słodyczy z akcentami kawy i piernika o dużej zawartości przypraw korzennych.
Oprócz cynamonu (którym Zotter lubi doprawiać czekolady) czułam tu pieprz, którym nasiąkła, ale który również bardzo szybko wydobywał się z białoczekoladowej warstwy. 

Od niej rozchodziła się subtelna słodycz wanilii (oraz pozostawała aż do samego końca jako nieco waniliowy posmak) okraszona błogą, tłustą śmietanką, jednak bardzo szybko przykrywał ją kwasek. 

ananasowa

Ten smak był lekki, rześki i niesamowicie soczysty.
Mocniej i wyraźniej zarysowywał się ananas, którego małe włókna kryły się w żółtym, nieco śliskim, ganaszu i który do złudzenia przypominał surowy owoc. Jego słodycz była jedynie naturalna, zmieszana z kwaskiem. Ta część spróbowana osobno tylko utwierdziła mnie w przekonaniu o swojej owocowej naturalności - w niczym nie przypominała zasłodzonego ananasa z puszki. To była świeża natura! 

Ananasową część odebrałam jako prostszą i mniej słodką od truskawkowej. Ta bowiem okazała się bardziej cudną konfiturą, aniżeli surowymi owocami. Przypominała tę z Zotter White Chocolate with Strawberries, chociaż wydała mi się minimalnie mniej cynamonowa na rzecz pieprzu (którym prawdopodobnie nasiąkła). Jej smak wyłaniał się chwilę po ananasie i powodował ponowne nasilenie pieprzności. Nie było w niej jednak nic ordynarnego. 

To właśnie pieprz i soczyste kwaski owoców z delikatnym już akcentem czekolady zamykają tę kompozycję i na stałe zapisują się w pamięci i sercu.

Ta czekolada okazała się rzeczywiście poważną, dostojną i wytrawną kompozycją o wyrazistym smaku owoców, odważnie doprawionym pieprzem. Mimo obecności waniliowej białoczekoladowej warstwy jej słodycz jest znikoma. Czekolada, jaką otulono nadzienia była boska (taka piernikowo-palona!).

W pełni zgadzam się z opinią Basi z Sex, Coffee and Chocolate i podpisuję się pod słowami, że to niezwykle erotyczna czekolada, "letni zmierzch". 

ocena: 10/10

kupiłam: foodieshop24.pl

cena: 16 zł

kaloryczność: 502 kcal / 100 g

czy kupię znów: mogłabym

Skład: surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, pełne mleko w proszku, syrop glukozowo-fruktozowy, koncentrat ananasowy (5%), truskawki (4%), suszony ananas (4%), suszone truskawki (3%), odtłuszczone mleko w proszku, mleko, koncentrat truskawkowy (2%), pieprz (0,5%), słodka serwatka w proszku, lecytyna sojowa, koncentrat cytrynowy, pełen cukier trzcinowy, sól, proszek cytrynowy (cytryny, skrobia kukurydziana), suszone jagody, wanilia, cynamon

Askinosie Davao Philippines 62 % Dark Goat Milk Chocolate + Fleur de Sel ciemna mleczna z Filipin z mlekiem kozim z solą morską

Zanim jednak do samej czekolady, parę słów o jej twórcy. Historia zaczyna się jak wiele innych ostatnio irytujących mnie: "Pewien Amerykanin lubił czekoladę, więc postanowił zacząć wyrabiać ją sam, teraz kupuje ziarno z różnych plantacji, bla bla". Mniej więcej. Tym razem trochę inaczej. Adwokat,  Shawn Askinosie, był pracoholikiem bez hobby, jednak stanął przed perspektywą przymusu odejścia z pracy. Myślał, że to koniec jego życia, jednak wracając z czyjegoś pogrzebu uświadomił sobie, że... musi zacząć robić czekoladę. Czytając to po raz pierwszy pomyślałam "WTF", ale... cholera, "chcieć to móc" - osiągnął swój cel i stał się jednym z amerykańskich prekursorów ruchu bean-to-bar, a jego tabliczki zdobyły chociażby nagrody International Chocolate czy Good Food (dziś opisywana nagrodę GF otrzymała nawet dwa razy). Można powiedzieć, że... urodził się na nowo dla czekolady? Czekolada odmieniła jego życie? Ciekawe, czy ta tabliczka jakoś odmieni moje. 

Askinosie Davao Philippines 62 % Dark Goat Milk Chocolate + Fleur de Sel to ciemna czekolada mleczna z mlekiem kozim, o zawartości 54 % miazgi kakaowej i 8 % tłuszczu kakaowego z ziaren trinitario Filipin z regionu zatoki Davao, z dodatkiem soli morskiej.
Patrząc na kolejność składników, mleka jest mniej niż 8 %, czyli jeszcze mniej niż w Zotterze Labooko Goat's Milk z 12 %-ami mleka.

Podoba mi się opakowanie, od którego aż bije oddalenie od cywilizacji. Farmer ze zdjęcia to Peter Cruz, Filipińczyk czuwający nad uprawą i zbiorami kakao użytego w tej tabliczce. Jest jednym z wielu, gdyż Askinosie wspiera właśnie lokalnych farmerów.

Z papierka wyjęłam ładną, intensywnie ciemnobrązową (powiedziałabym, że to jakieś 70 % kakao!) tabliczkę w folii, po której rozcięciu poczułam wyrazisty, ale nie inwazyjny, zapach cytrusów i ziemi. Były to głównie soczyste cytryny i nagrzana słońcem ziemia, oraz delikatny mleczny akcent ze wskazaniem, że nie jest to zwykłe mleko (ale bez silnych "kozich" nut).

Przełamałam, tabliczka chrupnęła, a kawałek już po chwili spoczął w ustach.
Początkowo był dość oporny, ale zaraz nadciągnęła tłustość maślano-śmietanowa. Taka trochę kremowa, przy której kostka wciąż była kostką, w dodatku z pewną czającą się szorstkością.

Od razu przywitał mnie zdecydowany smak soku wyciśniętego z cytryn, albo właściwie... soku wciśniętego do wody - nie okropny kwach, ale soczysty i orzeźwiający kwasek w towarzystwie stonowanej goryczki. Czuć tu wyrazistość kakao, do którego bardzo szybko dochodzi motyw mleka.

O dziwo nie był to głęboko mleczny smak, a jedynie motyw, który równie dobrze mógłby płynąć z samego kakao. Pojawił się razem z owocowym słodko-kwaśnym (przez moment pomyślałam o czerwonych owocach) posmakiem i silniej zaznaczonym prażeniem. 

Pojawiła się naturalna specyfika mleka oraz lekka słonawość (ale wydawało mi się, że właśnie z tej "naturalności" wypływa). Poczułam minimalnie "kozi" element, zatapiający się w kakao i cytrusach - kwasek z kakao połączył się w jedno z tym charaktestycznym kwaskiem koziego mleka w jedno. Wychylił się przy nim też lekko ziemisty akcent. Słonawość pochodząca od samego mleka jak i od soli splatała się z nutą cytrynową tworząc silny smak palonego karmelu - z tą jego charakterystyczną słonawą kwaskowatością. Ta nuta mnie zachwyciła!

Kiedy kawałek czekolady prawie zanikał, zrobiło się bardziej słodko-owocowo, łagodnie, ale samo zakończenie było już wyraźniej gorzkawo suche. Zaczęło nasilać się mleko z "naturalnie słoną" nutą. Trwało to dość długo, a potem w ustach pozostał lekko "kozi" posmak.

Nie wiem "z czym zjeść" tę czekoladę. Z jednej strony zachwyciła mnie tym, że dodatki są tak wkomponowane, że cały czas wydawało mi się, że jem ciemną czekoladę z nutami cytryn, mleka i soli, ale z drugiej... zabrakło mi właśnie wyraźnego dodatku soli oraz o wiele wyraźniej wyczuwalnej "koziej" nuty. Zotter Labooko Goat's Milk był cudownie mocno kozio-mleczny, a w Askinosie... właściwie ta "koziość" mogłaby nawet umknąć. W sumie w nazwie czekolady nie ma mowy o tym, jakie mleko zastosowano, widać to dopiero w składzie, więc może to czekolada dla nietolerujących krowiego mleka, a nie szukających mocnych kozich nut?
Uwiodła mnie tu jedynie ta mocno palona karmelowa nuta, reszta była jedynie po prostu smaczna.

ocena: 8/10

kupiłam: cocoarunners

cena: 9.95 £

kaloryczność: 541 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: ziarna kakao, organiczny cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, kozie mleko, sól morska

PS Znowu, od wczoraj, jestem na wyjeździe, jednak tym razem nie w góry, a bardziej "sprawozałatwieniowym", więc tym bardziej mogę nie mieć czasu na udzielanie się w komentarzach przez parę kolejnych dni, za co bardzo Was przepraszam. Postaram się to potem nadrobić.

lody Grycan mięta z czekoladą

Tak ostatnio sobie pomyślałam o smakach lodów mojego dzieciństwa... jako dzieciak właściwie nigdy nie brałam lodów na gałki w smakach innych niż czekoladowe albo miętowe z płatkami czekolady. O tyle, o ile dobre czekoladowe wciąż są jednymi z moich ulubionych, tak miętowe...? Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakiekolwiek jadłam. W tym roku, sama nawet nie wiem dlaczego, na jakieś mnie wzięło, mimo że to więcej niż oczywiste, że w tych sklepowych prawdziwej mięty nie uświadczymy.

Grycan lody o smaku Mięta z Czekoladą to lody zrobione na bazie śmietanki z dodatkiem płatków ciemnej czekolady (300g/500ml).

Po otwarciu pudełka zobaczyłam bladozieloną, taką miętową, upstrzoną kawałkami czekolady masę o zapachu... miętowych słodyczy. Nie była to oczywiście naturalna mięta, ale i jakiś paskudny odświeżacz też nie.

Wbiłam łyżkę w masę, która okazała się dość zbita, ale na tyle miękka, by nie sprawiała problemów przy nakładaniu.

Spróbowałam. Poczułam bardzo słodki smak. Najpierw była to właśnie głównie słodycz, łatwo było zorientować się, że lody są zrobione na kremówce i mleku, a potem w ustach rozszedł się nieco orzeźwiający miętowy smak. Bardzo delikatny, ulotny, ale jednoznaczny. Nie była to oczywiście smakowita, charakterna świeża, naturalna mięta, ale z pastą do zębów czy coś też nie miało nic wspólnego. Właściwie smak ten był na tyle delikatny, że... nawet nie czuło się, że to tylko aromat miętowy. Wiecie, to coś w stylu "noo, czuć, że jest miętowe" - i tyle. Z jednej strony trochę za mdłe, ale z drugiej... wolę taką delikatną niby-miętę, niż by mi miało walić aromatem czy czymś.

Spodziewałam się kilograma cukru, ale... o dziwo nie. Pewnie, są słodkie, ale jak na lody Grycana, to jeszcze nie ma tragedii.

W gęstych, przyjemnie tłustawych lodach jest pełno kawałków ciemnej czekolady. Większe i mniejsze, dobrze wpasowują się w mało wyraziste lody. Te są ewidentnie ciemne, czuć przede wszystkim gorzkość, chociaż i leciutkiej słodyczy nie brak. Większe kawałki rozpuszczają się jak czekolada, nie przypominają kawałków plastiku bez smaku. Dodatek jak najbardziej na plus, tym bardziej, że przy nim lody wydają się bardziej miętowe.

Przyznam, że zaspokoiły moją ochotę na słodkie miętowe lody. Nie oczekiwałam zbyt wiele, chciałam coś zjadliwego, słodkiego i miętowego. Dostałam to, w dodatku z czekoladą, a nie kawałkami bez smaku. Normalnie (gdyby nie ten pęd na cokolwiek miętowego) można by je odebrać gorzej, ale z drugiej strony... są wykonane dość neutralnie, nie odstraszają i... nie spotkałam się z innymi miętowymi lodami (w sensie innych firm) w pudełkach z chociaż w miarę znośnym składem. Ten też najlepszy nie jest, ale widziało się gorsze.

Są ok, bezpieczne - ani pyszne, ani paskudne. W momencie chcicy na cokolwiek miętowego - można zjeść. Oceniam w stosunku do tego, co jest w sklepach, bo np. w stosunku do rzemieślniczych miętowych lodów z Cupcake Corner Bakery, które jadłam już po napisaniu recenzji, wypadają słabo (nie beznadziejnie, ale dość słabo, bo w oczy strasznie rzuca się różnica w sile słodyczy - z tej cukierni nie są przesłodzone, a to wiele zmienia).

ocena: 7/10

kupiłam: Tesco

cena: 7.49 zł (promocja)

kaloryczność: 279,4 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie wiem

Skład: śmietana kremówka, woda, cukier, odtłuszczone mleko w proszku, ziemniaczany syrop glukozowy, czekolada w płatkach 6% [cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, lecytyna sojowa, aromat], masło (z mleka), tłuszcz kokosowy, jaja, barwniki (chlorofile), emulgator (mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych), stabilizatory (mączka chleba świętojańskiego, guma guar), aromat

Original Beans Piura Porcelana 75 % ciemna z Peru

Ponad rok temu, w kwietniu 2015 r., sięgając po czekoladę Amedei Porcelana 70 % nie pomyślałabym, że moja przygoda z czekoladą potoczy się tak, jak potoczyła. Dopiero po ponownym spróbowaniu tej tabliczki w pełni ją doceniłam, miałam także okazję porównać jak to niezwykle cenione rzadkie białe ziarno Porcelana zostało obrobione przez innych producentów (Domori Porcelana 70 %, Manufaktura Czekolady Porcelana 70 %).

Właśnie z tego powodu postanowiłam rozpocząć przygodę z zakupionymi pełnowymiarowymi tabliczkami Original Beans właśnie od porównania ich propozycji na temat Porcelany z powyższymi.

A właśnie... trzy czekolady tej marki (Edel Weiss 40 %, Esmeraldas Milk 42 %, Beni Wild Harvest 66 %) już się u mnie pojawiły dzięki współpracy ze Smakowymi Inspiracjami, jednak... te opisane i pozostałe dwie miniaturki zrobiły na mnie takie wrażenie, że uznałam, że z taką czekoladą chcę spędzić o wiele więcej czasu.

Original Beans Piura Porcelana 75 % to ciemna czekolada o zawartości 75 % niemal białych ziaren Porcelana z peruwiańskiej doliny Piura u podnóża Andów.

Gatunek ten do niedawna uznawany był za wymarły, jednak m.in. dzięki współpracy marki Original Beans z lokalnymi spółdzielniami rolniczymi udało się podjąć intensywne działania na rzecz jego przywrócenia.

Z delikatnej, eleganckiej tekturki wyjęłam tabliczkę w sreberku, które od razu rozerwałam. Zobaczyłam tabliczkę o lekko szarawym odcieniu brązu, niezbyt intensywnym, ale ładnym i żywym.

Od razu rozszedł się nad nią palony zapach o zdecydowanie orzechowym charakterze. Był dość ciepły, podchodzący trochę pod przyprawy korzenne i trudny do wychwycenia miód, co (zwłaszcza przyprawy) skojarzyło mi się z dżemem, albo raczej konfiturą - strzelam bez większego przekonania, że z moreli lub / i śliwek.

Przy łamaniu usłyszałam donośny, satysfakcjonujący trzask, po czym kawałek czekolady już mógł zacząć rozpuszczać się w moich ustach. I robił to w sposób bardzo przyjemny, czyli kremowo-tłustawy, pozostawiając gładką, nieco lepiącą warstwę.

Przywitała mnie lekka cierpkość i jeszcze lżejszy kwasek. Natychmiast zostały w ogromnej mierze zalane przez wysublimowaną słodycz, a cierpkawy smak stał się wyraźnie palony, trochę suchy. Czułam tu korę drzew i delikatną ziemistość, które jednak nie były bardzo zdecydowane. Ich ciepły ton skojarzył mi się w końcu ze szczyptą rozgrzewających przypraw korzennych.

Spod słodyczy jednak od razu rozwijała się też druga nuta, kwaskowata. Właściwie nie był to kwasek, tylko taka mgliście kwaśna nutka o soczystym wyrazie. Przez moment czułam wiśnie (co ciekawe, w przypadku wersji 12-gramowej na wiśniach prawie się kończyło; reszta nut za szybko umykała), które ze swojego lekko cierpko-kwaśnego smaku po paru sekundach zmieniały się w głównie słodkie, kwaskowate maliny. Zaraz potem dołączały do nich morele i... jeszcze coś owocowo-soczystego. Jabłka? Pojawiła się nuta śmietanki (albo wręcz śmietany), a słodycz po raz kolejny się nasiliła. Przez moment pomyślałam o miodzie (ale koniec końców nie odebrałam tej czekolady aż tak miodowo jak Olga, chociaż muszę przyznać, że kolejna nuta w małej wersji była bardzo ulotna), a po chwili już byłam pewna: słodkie i soczyste suszone owoce - to był ten smak. Możliwe, że śliwki, ale na pewno suszone. Wszystkie nuty z tego akapitu kojarzyły mi się z Morinem z Peru. Nawet zawartość kakao obstawiałabym podobną.

Pod koniec znów nasilił się palony smak, jakby suszona nuta go podkreśliła, i wyraźnie wyczuwalne stały się orzechy. Leciutka goryczka ponownie zawitała, a kawałek czekolady zniknął zupełnie.

Nie był to jednak koniec, bo zakończenie trwało długo i nie było bierne. Początkowo gorzko-kwaskowaty posmak skojarzył mi się ze skórki i sokiem limonki, a potem, łagodniejąc, znów przywiódł na myśl orzechy i z nimi mnie już pozostawił.

Zwróćcie uwagę, że te wszystkie nuty cały czas pozostają osnute słodyczą, przez co naprawdę czułam się, jakby miała jakieś 60-65 % kakao, a nie o 10 więcej. Przyjemnie palono-korzenne nuty i ogrom owoców (wiśnie, dużo malin, morele, śliwki) i orzechy nie kojarzyły mi się jednak z żadną wcześniej próbowaną czekoladą z ziaren Porcelana.

Miód pojawił się co prawda także w Amedei Porcelana, ale to za często spotykana nuta, żeby je jakoś scpecjalnie porównywać, maliny z Manufaktury to bardziej "malino-truskawki", nie zaś OB'owe "wiśnio-maliny", a morele występujące w Domori Porcelana to 100 % wyrazistych smakowo owoców w formie dżemu; tutaj to jedynie nuta, w dodatku podchodząca pod jabłka. Tu jednak śmiało można mówić o podobieństwie z Morinem z Peru Chanchamayo 63 %, co było dla mnie niemałym zaskoczeniem. Przez to zerknęłam na inne recenzowane czekolady z Peru i w zasadzie miodowo-orzechowe nuty z Domori Apurimac Peru 70 % też tu mogą się trochę kojarzyć.

Jak dla mnie ta czekolada była po prostu nudnawa; bardzo łagodna i nie wyróżniająca się specjalnie, więc ocenę wystawiam porównując jej smak do tych podlinkowanych.

ocena: 8/10

kupiłam: Smakowe Inspiracje

cena: 112 zł / zestaw 4 różnych tabliczek (po 70 g) - zniżka

kaloryczność: 563 kcal / 100 g

czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

Rozsavolgyi Csokolade 73 % Olive & Bread ciemna z Wenezueli z oliwkami, chlebem i oliwą z oliwek

Choć lubię próbować dań kuchni świata, dania niektórych państw są przeze mnie pomijane, albo jem tylko wybiórczo. Weźmy na przykład taką kuchnię włoską: uwielbiam risotto, oliwki, niektóre makaronowe dania lubię, ale ogółem za dużo mi w niej białego pieczywa (wszak go nie jem), sosów i oliwy. Jednak na rzeczy te jako dodatek do czekolady... patrzę już zupełnie inaczej, tak, jak w przypadku np. Wild Ophelii z chipsami w momencie gdy chipsów nie cierpię odkąd pamiętam. W czekoladzie wszystko, co niespotykane i dziwne mnie fascynuje.

Tym bardziej, że miała to być moja pierwsza czekolada węgierskiej firmy Roszavolgyi Csokolade, o której po raz pierwszy usłyszałam w USA i stamtąd poprosiłam kogoś, by mi wysłał tą czekoladę.

Rozsavolgyi Csokolade została założona w 2004 r. przez małżeństwo Zsolta Szabada i Katalinę Csiszar. Ziarna kakao pozyskują od rodziny Franceschi - Cacao San Jose z Wenezueli oraz od... Bertila Akessona z Madagaskaru (przypominam, że Akesson's to jedna z moich ulubionych marek).

Mamy więc czekoladę we włoskim stylu z kakao z Wenezueli, która przyleciała do mnie z USA, stworzoną przez węgierską markę... nadążacie? Bo ja się chyba zaraz pogubię, więc lepiej trzymajmy się smaku. :P

Rozsavolgyi Csokolade 73 % Olive & Bread to ciemna czekolada o zawartości 73 % kakao z Wenezueli z prażonymi oliwkami, tostowanym chlebem pszennym i oliwą z oliwek.

Wspomnę jeszcze, że w 2013 zdobyła ona brąz w AoC w kategorii czekolady z dodatkami.

Interesujące, chociaż jak na mój gust nieco za pstrokate, tekturowe opakowanie skrywa tabliczkę owiniętą w papier spożywczy, co przyznam, nieco mnie zaskoczyło. Kiedy go rozchyliłam, ujrzałam czekoladę jeszcze bardziej pstrokatą niż jej opakowanie, ale... ona była po prostu piękna. Niezwykle szczegółowa, kojarzyła mi się z drzeworytem wykonanym w żywym, lśniącym od żywicy, drzewie.

Gdyby nie to, że trafiła do mnie nieco połamana, chyba nie miałabym serca tego zrobić.

Okazała się dość twarda, raczej chrupiąca niż trzaskająca.

Od początku nad czekoladą roznosił się zapach owoców, chyba porzeczek, wina, oliwek i motyw żywych, drzew oraz żywicy o słodkim wydźwięku. Było tu dużo ciepła i dymu, mimo że kompozycja nie była sucha czy palona. To przywiodło na myśl smukłą kobietą o czekoladowej karnacji z tatuażami zrobionymi henną w zwiewnych chustach z indyjskimi wzorami w barwach słońca trzymającą długą lufkę jak z lat 20. Taki właśnie był aromat tej czekolady - egzotyczny, zwiewny i powabny, a jednak zadymiony.

Kiedy tylko kawałek znalazł się w moich ustach, zaczął powoli się rozpuszczać w zwyczajny, gładki, raczej kremowy sposób. Czekolada była minimalnie tłusta, co mnie trochę zaskoczyło (nie wiedziałam, w jakiej formie jest oliwa).

Niemal natychmiast rozchodzi się słodycz, początkowo na równi z gorzkością, a potem... biegnąca swoim torem, co nie znaczy, że była jakoś specjalnie mocna. Wyraźna - jak najbardziej, silna - nie (chociaż w sumie np. "znikoma" też nie). Czuć w niej głębię, wydała mi się trochę karmelowa, a potem... czysto miodowa, leciutko przyprawiona.

Równolegle pojawiła się cierpkość, z której w końcu wypłynęły nuty wina. Nie pozostały jednak z miodem na długo, bo po chwili zmieniły się w kwaśno-goryczkowate wiśnie. Dużo miękkich, dojrzałych, nawet nieco za bardzo dojrzałych, wiśni.

Nie były jednak jedynymi owocami wyczuwalnymi tu. Szybko nadciągnęły jędrne, suszone (albo jakby podwędzane?) śliwki i śliwki świeże, soczyste - te niemal czarne.

W pewnym momencie, z tej nuty podwędzanych śliwek, wyszedł lekki smak oliwek. Nie miałam problemu z wyróżnieniem tego, że były to te zielone. Przy nich wychwyciłam też mglisty posmak oliwy, a oliwki były jakby nią nieco nasączone, albo... Po prostu trochę soczyste, chociaż były tak malutkie, że koniec końców nie jestem pewna. Przez to dodawały tak delikatną nutę, że wydawało mi się, że czasem płynie ona jedynie z kakao.

Słodycz wydawała się przy nich jeszcze bardziej miodowa.

Inaczej sprawa  wyglądała z kawałkami chleba. Były nieco większe i o wiele szybciej wyczuwałam je na języku. W smaku jednak aż tak wyraziste nie były, czułam je jeszcze słabiej, niż oliwki. Miały lekko pieczony smaczek, oliwy było przy nich więcej i... To właściwie tyle. Dostawały chrupiący motyw,  chociaż nie były strasznie suche.

Gdy kawałek czekolady znikał, dodatki uległy zębom, w ustach miałam smak gorzko drzewny, trochę winny, wyraźnie czułam kwiatowo-miodową słodycz i... nutkę oliwek.

To wszystko przekładało się na bardzo wytrawną kompozycję, mimo miodu. To trochę jak wykwintna kolacja w restauracji włoskiej, oczywiście z winem i deserem. Smacznie, ale nudno, jak na takie dodatki.

"Wykonanie" kojarzy mi się z Original Beans - winno-miodowa Porcelana w tych nutach była bardzo podobna, jednak w tej węgierskiej czekoladzie miód był chyba równie wyrazisty, co w OB Beni Wild Harvest 66 %. Mimo wszystko nuty Rozsavolgyi Csokolade są bardzo zmienione przez dodatki, więc nie mogę tu mówić o czystej czekoladzie.

Może i ciekawie to wyszło, ale... te okruszki są takie jakby "dla szpanu", czyli "dodajmy coś, co będzie fajnie brzmiało"... Może się czepiam, ale nie umiem wystawić jej oceny nie patrząc przez pryzmat ceny, bo jak dla mnie nie jest warta aż tyle.

ocena: 7/10

kupiłam: Amazon (za pośrednictwem pewnej osoby z USA)

cena: 16,99 $ (za 70 g)

kaloryczność: nie podana

czy znów kupię: nie

Skład: ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, prażone oliwki, tostowany chleb (mąka pszenna, oliwa z oliwek, sól, drożdże), oliwa z oliwek

Vosges Peanut Butter Bonbon mleczna 45 % z masłem orzechowym z różową solą himalajską i solą morską Maldon

Kocham masło orzechowe i w sumie ciężko jest mi sobie wyobrazić, jak można go nie lubić. W czekoladach zdecydowanie stawiam na próbowanie, a w przypadku tego smarowidła... biorę sprawdzone (lidlowe z kawałkami orzechów). Czasem próbuję jakieś inne, ale zdarza się to rzadko. Wiecie czego brakuje mi do próbowania? Czekolad z masłem orzechowym, tych dobrych. Kiedy dzisiaj opisywaną tabliczkę zobaczyłam na stronie internetowej, prawie natychmiast napisałam do osoby mającej mi wysłać paczkę z USA, że ta czekolada to priorytet.

Vosges Peanut Butter Bonbon to mleczna czekolada o zawartości 45 % kakao z masłem orzechowym z różową himalajską solą i solą morską Maldon.

Wszystkie składniki oprócz soli są organiczne.

O soli Maldon doczytałam w internecie, że jest to sól o specyficznej strukturze miękkich płatków i smaku, wyróżniona królewskim odznaczeniem rodziny brytyjskiej. Hm, dzięki czekoladom tyle się można dowiedzieć!

Po otwarciu sreberka, poczułam zapach... po prostu masła orzechowego. Gdzieś tam dalej w tle była i słodka mleczna czekolada z akcentem kakao, ale fistaszki przede wszystkim - i właśnie tym już na starcie miała ode mnie ogromnego plusa.

Połamałam na kostki, przyjrzałam się ogółowi i proporcjom nadzienie-czekolada. Na spodzie, w niektórych miejscach, widać ogromne skupiska soli - sporych płatko-kryształków, ale są nierównomiernie rozłożone, a szkoda.

Wydało mi się, że nadzienia nie ma specjalnie dużo (zajmuje 22 % tabliczki), ale nic - wreszcie spróbowałam.

Czekolada okazała się bardzo dobra, ale nie idealna. Mocno kakaowa, naturalnie pełnomleczna, przy czym pojawiała się lekka słonawość i nie mówię tu o dodatku soli. Za sprawą tłustego mleka i dużej zawartości tłuszczu kakaowego, była tłusta, rozpuszczała się kremowo, tworząc takie... kremowe bagienko.
Słodycz także silnie się odznaczała i mogłoby być już nieco gorzej, gdyby nie drobinki soli, którym spód czekolady był usiany. Część z nich była chyba wtopiona w czekoladę.

Przy większych kawałkach i cieniutkich płatkach soli pojawiał się jej silnie słony, wchodzący wręcz w kwaśny smak. Świetnie łączył się z naturalną "słonawością" płynącą z czekolady.

Szybko pojawiał się akcent orzechów ziemnych, a warstwa czekolady odsłaniała tłuste i miękkie nadzienie - masło orzechowe. Dość zbite, miało strukturę niezbyt dokładnie przemielonego domowego masła - pełnego drobinek orzeszków. W smaku intensywnie fistaszkowe; czuć że orzeszki zostały porządnie podprażone, dzięki czemu ich smak wyprzedza nawet samą czekoladę.

Masło to jest słodkawe ze słonymi uszczypnięciami - bardzo smaczne, chociaż osobiście wolałabym, żeby w ogóle nie było nawet słodkawe. Słonawy posmak jest wszechobecny, mimo że nie jest wyjątkowo silny. Jest za to podkreślony dodatkiem soli ze spodu czekolady.

Jedząc tę czekoladę, czułam się, jakbym zajadała masło orzechowe z niemałą ilością soli, otulone smaczną, tłustą mleczną czekoladą. Bardzo mi smakowała, jednak tak sobie myślę, że do tłustego nadzienia (to w końcu masło orzechowe) bardziej pasowałaby mniej tłusta czekolada (mimo że pod względem tłustości tragedii nie ma - po prostu połączenie z masłem dodatkowo nasila to poczucie tłustości) i tutaj z chęcią widziałabym ciemną.

ocena: 9/10

kupiłam: -

cena: 7.50 $

kaloryczność: 581 kcal / 100 g

czy kupię znów: z chęcią bym do niej wróciła

Skład: mleczna czekolada (cukier, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, pełne mleko w proszku, sproszkowana wanilia), masło orzechowe 22 % (prażone orzeszki ziemne, olej palmowy, cukier, sól), sól

lody na patyku McEnnedy Peanut Ice Cream

Lidl, sklep z ogromem pyszności. "Marketowe podróby" - można by rzec. Podróby, taniocha... opakowania z nieprzyciągającą wzroku, pospolitą grafiką. Gdyby chodziło o ludzi, powiedziałabym jednak, że uczeń przeszedł mistrza, bo jakość drogich produktów Lidl oferuje za o wiele niższą cenę. Można? Można!

O lidlowych wersjach magnumów słyszałam już nie raz, i nie dwa. Czy zdecydowałam się na nie? Jeszcze nie. Bardziej ciekawiła mnie rzecz nieco inna. Lody na patyku z tygodnia amerykańskiego mianowicie. Niestety, nie można kupić ich na sztuki.

Jadąc w okolice Krakowa do Taty, uprzedziłam go dużo wcześniej, co powinnam znaleźć w zamrażarce, kiedy dojadę na miejsce. Na mojej liście znalazły się McEnnedy Peanut Ice Cream, czyli "lód o smaku orzeszków ziemnych z sosem o smaku orzeszków ziemnych (8%) oblany mleczną czekoladą (28%) z dodatkiem prażonych i solonych kawałków orzeszków ziemnych (5%)".

Brzmi orzeszkowo, prawda?
Dla mnie, jako dla fanki fistaszków i połączeń sól&czekolada, wydały się lodem na patyku doskonałym, chociaż coraz rzadziej po takie sięgam. 

W kartonie znajdują się trzy sztuki,oczywiście pakowane osobno w typowy dla lodów na patyku papier. Na nim nie znajdują się już prawie żadne napisy, obrazki. Wygląda to skromnie i ładnie, więc otworzyłam, żeby i samego loda zobaczyć.

Moim oczom ukazał się gruby, ale mały lód na króciutkim patyku. Moje oczy zarejestrowały, że orzechów nie pożałowano, chociaż na liczby patrząc, można wysnuć inny wniosek. 

W końcu,nie chcąc już dłużej zwlekać, zatopiłam zęby w czekoladzie. Chrupnęło (oczywiście czekolada, nie zęby), po czym wielki kawał zaczął się rozpuszczać. Czekolada jest bardzo słodka, ale w sposób jak najbardziej do zniesienia. Mleko czułam bardzo wyraźnie. To była czekolada, a nie jakiś wyrób czekoladopodobny.
Rozpuszczała się szybko, gładko, czyli tak, jak to takie tłustawe (ale nie obrzydliwie tłuste) czekolady mają do siebie. Spod tej warstwy zaczęły wyłaniać się siekane orzeszki,a wraz z nimi oczywiście ich intensywny smak. Bez wątpienia prażone (a więc i chrupiące) i minimalnie słonawe. Gdy tak gryzłam kawałek, po kawałeczku, pomyślałam, że prawda, mogłoby być ich więcej, ale i w takiej ilości zupełnie zaspokoją chęć pochrupania czegoś w polewie. Szkoda mi tylko tej soli, bo w sumie była słabo wyczuwalna przez słodycz czekolady.

Obróciłam lód, popatrzyłam... i mam jeszcze jedną, małą uwagę, warstwa czekolady mogłaby być grubsza (a przy tym bogaciej obdarowana orzeszkami).

Było jednak smacznie, więc narzekać nie będę.

Ujrzałam samą masę lodową koloru jasnego beżu. Liznęłam raz i drugi. Była bardzo słodka, ale i obiecany smak fistaszków się znalazł. Odgryzłam kawałek i pozwoliłam mu się rozpuszczać. Lód był odrobinę tylko tłustawy, znaczniej mniej tłusty niż magnumy. Zrobiony na mleku - to pewne. Orzechowy smak nie dał się stłumić słodyczy, mimo że ta mogłaby być słabsza.

W końcu dotarłam i do samego sosu, którego większa grudka znalazła się w samym centrum loda, a prążki z sosu otaczały go, ale też trzymały się blisko środka. Ta grudka była malutka, zdecydowanie za mała, ale dobrze, że na tych "pręgach" się nie skończyło. 

Sos był znacznie słodszy od loda, lecz jeśli chodzi o smak orzechów ziemnych, został daleko w tyle. Wyszedł przesłodzony maślany karmel.

Całość wypada bardzo smacznie, pomijając drobne szczegóły, które na całokształt nie mają większego wpływu. Mogłabym zjeść więcej, niż jedną sztukę, ale na pewno nie na raz, bo słodycz jest za silna.

ocena: 8/10

kupiłam: Lidl, tydzień amerykański (mój tata kupił)

cena: jak wyżej

kaloryczność: 339 kcal / 100 g, 120 ml (1 lód) - 274 kcal

czy kupię znów: nie

Pralus Indonesie Criollo 75 % (100 g) ciemna z Indonezji (Jawy)

Po ostatnim zestawieniu czekolady Akesson's z Brazylii z Pralusem Bresil Forastero 75 %, uśmiech sam cisnął mi się na twarz, gdy pomyślałam o jeszcze jednej ostatnio zakupionej tabliczce. Nie dość, że znowu mogę zestawić uwielbiane przeze mnie firmy (tylko że nieco w innej kolejności, bo tym razem to Akesson's była zjedzona jako pierwsza - Akesson's Bali), to... właśnie spełniam obietnicę złożoną sobie przy boskiej, "mrocznej" neapolitance Pralus Indonesie 75 % - że koniecznie muszę kiedyś dorwać pełnowymiarową tabliczkę, bo to maleństwo niezwykle mnie zaintrygowało.

Pralus Indonesie Criollo 75 % to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao criollo pochodzącego z Jawy (jednej z wysp Indonezji).

Od razu, jeszcze przy mocowaniem się ze sreberkiem, poczułam przyjemne aromaty o bardzo złożonych niuansach. Na prowadzenie wysuwały się tu soczyste czarne porzeczki i zapleśniałe jagody. Rysowały się one na wilgotnym leśnym mchu. Pozwalając zapachowi rozejść się wokół mnie, zaczęłam wyłapywać kolejne. Teraz doszły do tego drzewa, także nieco wilgotne, porośnięte mchem i grzybami, ale zaraz dotarły do tego palono-dymne akcenty. Chwilę trwało, nim skojarzyłam je z serem wędzonym, a dokładniej "skórką" takowego. To był chyba najdelikatniejszy akcent, ale niewątpliwie obecny.

Przełamałam i usłyszałam trzask-chrupnięcie. Ciemna, o pięknym żywym kolorze, w którym można by utonąć, nie zachwyciła mnie jednak wybitną dźwiękowością czy twardością.

Umieściłam kostkę w ustach i... zaczęło się.

Czekolada od pierwszych chwil rozpuszczała się gładko i bardzo kremowo, chociaż nie sprawiała wrażenia tłustej, a raczej takiej... wilgotnej.

Nadciągnęła goryczka osnuta lekką cierpkością. Była podszyta słodyczą, którą skojarzyłam z pudrowymi owocowymi landrynkami, ale ta (w sensie pudrowość) niemal od razu przeszła w akcenty dymu i sadzy.

W żadnym wypadku nie były to jednak nuty "suche", a wilgotno... chciałoby się powiedzieć "soczyste", ale nie do końca. Czułam tu czarną porzeczkę, jakiś akcent średnio dojrzałych miękkich wiśni i mocny kwasek zielonych winogron z charakterystyczną gorzkością rozgryzionej pestki tychże owoców.

Kwasek winogron zaczął przeobrażać się w cytrusy, a w tym samym czasie z tyłu, z sadzy i dymu, wyłoniły się ziemisto-błotniste akcenty. W połączeniu skojarzyło mi się to z błotnistą czerwoną herbatą ze smakiem podchodzącym pod korzenie (jak ja to kocham!) z wkrojoną cytryną. Przyszło tu małe orzeźwienie. 

Nieśmiała, minimalistyczna słodycz miała nuty palonego karmelu i przypraw. A może to przyprawy miały słodkie nuty? Oprócz tego, "coś" kryło się pod tymi przyprawami. (Zaraz, ale jakimi...? Gałką muszkatołową?) Spod karmelu na pewno wychylało się coś bardziej wytrawnego, ale jeszcze nie mogłam tego bliżej określić.

Na pewno jednak w końcu zrobiło się bardziej czekoladowo, niż karmelowo, chociaż palona nuta tylko się nasiliła. Ona i wcześniejszy smak herbaty teraz jednoznacznie przywiodły mi na myśl kawę zaparzoną na mocno palonych ziarnach, lekko ściągającą i od dawna już zimną. 

Dopiero w tym momencie byłam w stanie nazwać tamtą "wytrawną nutę". Poddymiane, podwędzane nuty sera i grzybów. Grzyby duszone z serem? Jak ja żałuję, że to była tak bardzo mglista i ulotna nuta, bo jak tylko takie skojarzenie weszło mi do głowy, to chciałam ten smak poczuć bardziej, niestety został on prawie zupełnie zasłonięty przez kawę.

Na końcówce kawa "została dosłodzona", czułam tu znów troszeczkę karmelową słodycz, a kiedy ostatni kawałek czekolady zniknął, powoli zaczęło się robić coraz bardziej gorzko-kwaśno. W ustach został dziwny efekt, jak po zjedzeniu zielonego banana (uwielbiam je - tak samo zresztą jak te zupełnie czarne).

Pralus pokazał, co potrafi wyciągnąć z criollo! Jestem pod wrażeniem, mimo że ta czekolada nie wydawała mi się aż tak mroczna jak neapolitanka. Zapleśniała wilgoć, dym, karmel i zimna kawa - te nuty były bez zmian, ale cała paleta reszty smaków, takich jak czarne porzeczki, winogrona, ziemia, czerwona herbata z cytryną i ta wytrawna nuta... To wszystko przełożyło się na bardzo szczegółowy obraz z cudownie oddaną głębią. Owszem, to mocne i ciemne klimaty, ale jak już mam porównywać Indonesię Pralusa do gotyku, to jest to szczegółowa architektura gotycka, bądź wielobarwny (ale wciąż mroczny) witraż.

A jak inne czekolady z regionu by do niej porównać? Na pewno od razu skojarzyła mi się z Morinem z Jawy z nutami drzew i wędzonego sera oraz pylistym akcentem. Lekko karmelowa słodycz może być podciągnięta pod Domori Javablond, ale tu świetnie czuć inne podejście twórcy do kakao. Z kolei z Akesson's Bali 75 % zupełnie bym jej nie skojarzyła! Pewnie, nuty drzew, przypraw mogą brzmieć podobnie, ale to zupełnie co innego.

ocena: 10/10

kupiłam: Sekrety Czekolady

cena: 24 zł

kaloryczność: nie podana

czy znów kupię: bardzo bym chciała

Skład: kakao, cukier, tłuszcz kakaowy, lecytyna sojowa