poniedziałek, 8 lutego 2021

J.D. Gross Selection Chocolat Mandel-Milch-Nuss / Hazelnut & Almond mleczna nadziewana orzechami laskowymi i migdałami

Mając do czynienia z serią czekolad, lubię sobie je ułożyć od potencjalnie najgorszej do najsmaczniejszej, jednak w przypadku czekoladek Grossa jakoś zupełnie inaczej je w czasie rozlokowałam. Zabrałam się najpierw za podstawowe i te, które chciałam zjeść świeże przed upałami, na ewentualne zmarnowanie przeznaczając najgorsze. Na sam koniec został mi smak, który źle mi się kojarzył z analogiczną Merci. Jadłam ją może raz czy dwa w życiu i zapamiętałam jako wyjątkowo parszywą. Nie wiem, dlaczego skoro Grossa lubię, i tu nastawiłam się negatywnie, ale to było silniejsze ode mnie. Jednocześnie zastanawiałam się, czy tylko Merci jest tak dziwna, czy może... Nie wiem. Ciekawiło mnie, jak na taki smak zareaguję. W sumie migdały i orzechy laskowe - co niby miało być nie tak?


J.D.Gross Selection Chocolat Mandel-Milch-Nuss / Hazelnut & Almond to czekolada mleczna o zawartości 32 % kakao nadziewana 12 % orzechami laskowymi i 4 % migdałami, wchodząca w skład "Kolekcji czekoladek mlecznych i deserowych".

Po rozchyleniu papierka poczułam zapach wysokiej, cukrowo-waniliowej słodyczy i dopiero potem naturalnych, podprażonych orzechów laskowych. Ważną rolę odgrywał też duet mleka i śmietanki. Po przełamaniu, przy jedzeniu odnotowałam nutę trudną do nazwania... "migdałowawo-przeprażoną z czymś"?

W dotyku czekolada wydawała się tłusto-kremowo-lepka. Przy łamaniu nawet nie pykała, ale na szczęście też się nie rwała.
Nie powiedziałabym, że to czekoladka nadziewana; raczej coś typu gianduja z wtopionymi kawałkami orzechów oraz bardziej zwarto-czekoladowym wierzchem.
Tak też rozpływała się w ustach. Najpierw rozpływała się gęsto i kremowo-tłusto, w umiarkowanym tempie i trochę lepiąco. Potem tłustość rosła i stawała się coraz bardziej maziście-rzadkawą, oleistą, ale wciąż kremową.
Wnętrze dosłownie składało się z drobnych, średnich, ale i całkiem pokaźnych kawałków orzechów oraz migdałów, które zostawione na koniec przyjemnie świeżo chrupały. Orzechy laskowe wydały mi się wręcz miękkawo-soczyste, a migdały twardsze. Niektóre miały skórki. W sumie nie mam im nic do zarzucenia, ale wrażenie, że czekoladka jest strasznie najeżona (jakby zrobili jakąś orzechową szyszkę zlepioną czekoladą!) nie odpowiadało mi. Mało samej czekolady - że nawet nie wiadomo czy jest zwykłą mleczną, giandujowatą, czy jaką - a mnóstwo chrupaczy, które mogłyby być lepsze.

Od początku uderzyła mnie słodycz o charakterze mleka i orzechów. Sama baza zdecydowanie przesiąkła orzechami laskowymi, choć i głęboko mleczna była. "Mleczniutka" - chciałoby się rzec. Wyszło to uroczo czekoladkowo, na potwierdzenie czego cukier zadrapał w gardle. Aż trudno dokładnie powiedzieć coś o smaku samej czekolady (tyle było orzechów), ale jednak... przewijały się w niej i wnętrzu  waniliowo-orzechowe motywy. Doszukałam się też oleistego posmaku, który umiejscowiłabym przy orzechach laskowych.

Z czasem rósł smak mleka i orzechów laskowych. Mimo że świeże, zrobiło się nugatowo i zdecydowanie za słodko. Tłuszczowy posmak cały czas się snuł w tle. Raz czy dwa, chyba gdy robiąc gryza trafiłam na migdała, mignęło mi coś jakby przesmażone / przypalone migdały - i to właśnie z tym posmakiem się wiązało. Nie było jednak silne.

Orzechy laskowe i migdały w trakcie rozpływania się kęsa dodawały swojego smaku, ale też nie jakoś mocno. Nie zwyciężyły z przesłodzeniem.

Rozgryzane bliżej końca i na koniec wychodziły na przód, dodając drobną goryczkę. Dominowały świeże laskowce, ale migdały nie zatraciły się. Znaczy... nie całkiem, bo przy nich miałam wrażenie, że czuć bardziej wyprażenie i aż przypalenie, a laskowce odbijały w świeższym, ewentualnie minimalnie gorzkawym kierunku.

Za orzechami rozgryzanymi bliżej końca, w cukrowej czekoladzie, która sama w sobie straciła na znaczeniu, doszukałam się czegoś... orzechowo-kwaskowego?

Orzechy i migdały rozgryzane po zniknięciu czekolady oczywiście były smakowo wszechobecne. To przede wszystkim orzechy laskowe, ale i migdały czułam. Lekko docukrzone czekoladą, lecz... ogół nie smakował tak bardzo za słodko. Za wysoką słodycz czuć jedynie w gardle, tak obok orzechów.

Po zjedzeniu został posmak orzechów, jakby trochę jak z "zimowych czekolad z orzechami laskowymi z okienkiem", orzechowego kremu (przez oleistość?) i cukru. Czułam też mleczność i tłuszczowość, także jako tłuszcz na ustach. Drapanie w gardle było nieprzyjemne, jak i takie zmęczenie gryzienio-mieleniem orzechów... Nie umiem powiedzieć, co było z tym nie tak, ale było i już. Nie budziła jednak we mnie żadnych skrajnie negatywnych emocji jak podobna Merci.

To kolejna z czekoladek, którym nawet trudno coś specjalnego zarzucić, ale nie ma w nich nic ciekawego. Na pewno nie ma mocy migdałów.

Ten smak widzi mi się jako możliwie najnudniejszy i wykonany tak bazowo, jak się da. Słodko-tłusto, orzechów dużo do ciągłego chrupania i tyle. Że aż sama czekolada w tym wszystkim nie jest ważna. A szkoda, bo przecież kupiłam czekoladki, a nie kawałki orzechów. Nawet jednej nie zjadłam, bo za bardzo odbiegała od czekolad w moim stylu (a nie mam w zwyczaju ich jeść na siłę).
Mama też stwierdziła, że to "taka orzechowa siekanka czymś słodkim zlepiona", dodając: "można zjeść".

Z żalem doszłam do wniosku, że choć uwielbiam czekolady-tabliczki J.D. Gross, czekoladki wyszły od nich nudniej, gorzej... Tak właśnie jak "prezentowe czekoladki", z rolą smaku na dalszym planie. Trudno im cokolwiek zarzucić, ale fanfar też brak. Bardzo poprawne, niezłe - według mnie lepsze od Merci, których po prostu nie lubię, bo są za słodko-miękkie (i zawsze czułam w nich pewną tandetę). Grossa też były słodkie i tłuste, ale lepsze jakościowo według mnie, choć nie zrobiły wrażenia ogółem.


ocena: 7/10
kupiłam: Lidl
cena: 7,99 zł (za całość, czyli 200g)
kaloryczność: 581 kcal / 100 g (podane dla całości mlecznych); sztuka 12,5g - ok. 73 kcal
czy kupię znów: nie

Obstawiałabym skład: cukier, mleko w proszku pełne, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, orzechy laskowe, tłuszcz palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, migdały (obstawiam, że gdzieś wyżej), lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, sól

Skład dla wszystkich mlecznych: cukier, mleko w proszku pełne, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, orzechy laskowe, tłuszcz palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, migdały, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, sól

niedziela, 7 lutego 2021

Cocoloco Chocolates Orange Whisky Marmalade 64 % Peru ciemna z marmoladą pomarańczową z whisky

Nie zdarza mi się kupić czegoś ze słodyczy i zjeść w dniu kupienia. Mimo to, z tą czekoladą... wyszło dziwnie. Zupełnie nie tak, jak sobie wyobrażałam. Doprowadziła mnie też prawie do łez, a na pewno obudziła we mnie furię. Od razu przypomnę, że nie uznaję czegoś takiego jak "czekolada na pocieszenie" - gdy jestem zrozpaczona lub wściekła, jedzenie mnie nie uspokoi. Wręcz przeciwnie - nie cierpię jeść w takim nastroju. Otóż znalazłam w internecie ciekawe, wydawać by się mogło, że dobre jakościowo, ale zwykłe (czyt. nie tak szalone jak Zotter) nadziewane i z dodatkami, czekolady. Czekolada nadziana marmoladą? Od dawna mi się takie nadzienie marzyło! Dogadałam się ze sklepem, że w ramach współpracy dorzucą mi jedną i pokryją przesyłkę. Cudownie. Paczka przyszła, ale... spora część zawartości się lepiła. Czułam pomarańczę i whisky. Tak, pociekła właśnie ta. W efekcie czego w panice wszystko wycierałam, ratowałam jak się dało, a za tę zabrałam się jeszcze tego samego dnia. A mogło być tak pięknie.... Zły początek, oj zły. Nawet nie zdążyłam przed zjedzeniem wygmerać ciekawostek o niej, a szkoda. Zrobiłam to potem.
Otóż "seville oranges" to gorzkie pomarańcze z Sewilli (Hiszpanii). Z nich Brytyjczycy robią swoją tradycyjną marmoladę pomarańczową, często doprawiając ją whisky. Dzisiaj opisywana czekolada została nadziana taką domowej roboty od Martha and Ed' Kitchen (lokalny sklepik z dżemami itp.), a jej opis mówi: "marmalade running trapped in the bar, help free it....", co w moim przypadku wyszło jak ponury żart, bo już bardziej uwalniać tego chyba nie trzeba... W każdym razie, już po zapoznaniu się z czekoladą, dowiedziałam się od producenta czegoś ciekawego (pytałam o wartości i m.in. zawartość alkoholu). Otóż to czekolada z whisky, ale... bez alkoholu. Jak to? Pomarańcze są gotowane z cukrem i z whisky na marmoladę właśnie, a w tym procesie alkohol odparowuje, zostawiając smak i zapach whisky. To marmolada została dodana do czekolady, bez kropli whisky.

Cocoloco Chocolates Orange Whisky Marmalade 64.5 % Peru to ciemna czekolada o zawartości 64,5 % kakao z Peru nadziewana pomarańczową marmoladą z gorzkich pomarańczy z whisky.

Nad opakowaniem unosił się goryczkowaty zapach pomarańczy, łączący skórkę i soczystość, którego charakter został podrasowany dobrym alkoholem. Byłoby to miłe, gdyby nie to, że... już widziałam, że tabliczka została prawie zmiażdżona. Po otwarciu poczułam, że całość była zdecydowanie gorzka za sprawą owoców, charakternie alkoholowa, przy czym czuć jakość; byłam w stanie powiedzieć, że czuję whisky, ale niestety... sama czekolada wydawała się cukrowa, zwyczajna, choć mocno palona.

Całość była twarda i chrupka, a nadzienie półpłynne i straszliwie lepiące - częściowo się wylało. Z tak dziwnie nadziewaną czekoladą do czynienia nie miałam: bardzo gruby spód, rzadka marmolada wypełniająca całe wnętrze pasków, a nie poszczególne kostki, a podział na nie... jakiś teoretyczny, jak i cieniutki wierzch. Nie podobało mi się to, bo przy łamaniu, nadzienie łatwo się wyciskało. Spód głośno trzaskał, wierzch zachowywał się jak chrupka polewa na lodach na patyku.
W ustach czekolada rozpływała się nieco opornie, ale nie powoli, a raczej w średnim tempie. Zwarta, tłusta grudka plastikowego typu zmieniała się w tłusto-zawiesinową masę. Rozpływała się ślisko i tłusto.
Zupełnie nie współgrało to z prawie lejącym nadzieniem. Bardziej niż marmoladą, nazwałabym je gęstym sosem. Mimo że lepki, nie ciągnął się. Niby prawie płynął, ale odebrałam go jako zagęszczony. Był idealnie gładki, ale z miękkimi kawałkami pomarańczy, głównie skórek. Były dość soczyste i jakby świeżawe. W ustach spod czekolady wypływał oczywiście szybko. Ogólnie to wszystko strasznie się przez niego lepiło, ale co tam.

Czekolada sama w sobie przesiąkła nadzieniem: w niektórych miejscach bardzo, w innych nieco mniej, ale jej smak nie zatracił się. Od początku zaserwowała mi niemal cukrową słodycz i mocno palony, gorzko-cierpkawy wątek. Sama w sobie kojarzyła się przez to trochę alkoholowo, jak przesłodzony syrop / likier. Obok tego umiejscowił się wyraźnie gorzki dym, a ja wyłapałam cytrusowość. Powiedziałabym, że podkręconą nadzieniem, ale i lekko kwaśno-cytrynową, soczystą.

Nadzienie do głosu dochodziło błyskawicznie. Robiło to smakiem gorzko-słodkiej pomarańczy. Pojawiło się echo bardzo słodkiej whisky, a zaraz też poczucie alkoholowości. Nie uderzało jednak do głowy. Charakter alkoholu i powagi to było wszystko, co z whisky nadzienie przytoczyło (jedząc aż zaczęłam się zastanawiać, czy nie zwietrzało). W tym miejscu popłynęły pomarańcze: trochę jak świeże, trochę dżemowe. Ich słodycz mieszała się z cukrowością drapiącą w gardle, a goryczka z samą czekoladą. Dopiero później nadzienie wydało mi się smakowicie kwaśne jak sok z pomarańczy. Zachwycało naturalnością.

Znikało znacznie szybciej od czekolady, więc gdy w ustach już tylko pobrzmiewała kwaskawo-gorzka pomarańcza, wrócił wątły akcent whisky, podkreśliła się dymna paloność czekolady. Czułam lekkie rozgrzanie na języku i w gardle, lecz nie wydaje mi się, by było wywołane alkoholem, a słodyczą. Bliżej końca utwierdziłam się, że czekolada sama w sobie była podobna (dobrze dobrana) do nadzienia, ale także dość maślana i polewowa. Paloność i cierpkość pod koniec wzrosły.

Na koniec zajęłam się kawałkami owoców z nadzienia, co przywróciło słodko-gorzki smak pomarańczy, które wydawały się mieć grejpfrutowy charakter, choć ze słodyczy nie zrezygnowały.

Właśnie w dużej mierze posmak gorzkich pomarańczy został po zjedzeniu. Mimo to, gdy kawałek zniknął, czułam się przesłodzona i jakby aż mi serce od cukru przyspieszyło. Dłonie i usta lepiły się, czułam takie "cukrowe zalepienie" i zatłuszczenie, co nie było miłe, ale też soczystą kwaskawość i pomarańcze, które próbowały to neutralizować. Whisky wisząca nad tym narzuciła powagę, a czekolada... majaczyła w tle jako cukrowa i polewowa.

Całość wyszła w sumie smacznie, ale... o dziwo to nadzienie zaskoczyło jakością. Podobał mi się smak tych pomarańczy. Sama czekolada bardzo rozczarowała strukturą. Smakowo zła na pewno nie była, tylko że... strasznie przesłodzona. A jednak o całkiem miłych nutach. Podobał mi się smak i zapach whisky, ale nie mogłam się nadziwić, że alkohol nie rozgrzewa i nie kopie. W trakcie degustacji wystraszyłam się, że może to przez to, że tabliczka była rozwalona, ale potem wszystko się wyjaśniło (we wstępie wyjaśniłam).
Na pewno dopracowałabym formę, bo gdy coś tak się nie trzyma... lepsze byłyby tu kostki z jasnym podziałem, jak np. w Lindcie Whisky.
Hm, niby wreszcie dostałam czekoladę, z naturalnym smakiem whisky bez mocnej alkoholowości (ostatnio alkoholowe słodycze mi nie podchodzą), jaka już dawno mi się marzyła, a jednak... kompletny niewypał, gdy chodzi o całą sytuację. Myślałam, że właśnie czymś takim będzie Rococo Orange Marmalade. Tamta rozczarowała mnie bardziej, ale smakiem i jakością. Czy więc nie da się porządnie zamknąć marmolady w czekoladzie? W dobrej czekoladzie?


ocena: 7/10
cena: 5 £ (ok, za to, że była rozwalona za nią mi zwrócili)
kaloryczność: nie podana
czy znów kupię: nie

Skład: ciemna czekolada (cukier, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, wanilia), pomarańczowa marmolada 10 % (gorzkie pomarańcze, cukier, whisky)

sobota, 6 lutego 2021

J.D. Gross Selection Chocolat Kaffee-Sahne / Coffee & Cream kawowa ciemna mleczna śmietankowa i biała

Kiedyś o wiele bardziej lubiłam kawowe czekolady (i ogółem słodycze) niż obecnie. Łączone kawowo-białe raczej mi smakowały, ale zawsze żałowałam, że właśnie tak je wszyscy robią zamiast np. samej śmietankowej kawowej, bez białej części. Łączenie dwóch rodzajów bowiem według mnie spłyca smak poszczególnych. Co jednak nie przeszkodziło np. lidlowej Bellarom Coffee Cream & White Chocolate w zdobyciu 9. Bellarom jednak zniknęły, a nowe Fin Carré wyglądające prawie tak samo bojkotuję. Obecnie nawet gdyby Gross wypuścił taką tabliczkę samodzielnie, przeszłabym obojętnie, ale skoro znalazła się w zakupionym miksie, przyznam, że nawet trochę byłam jej ciekawa.


J.D.Gross Selection Chocolat Kaffee-Sahne / Coffee & Cream to czekolada śmietankowa o zawartości 36 % kakao (chyba podali jako procent całej czekoladki, licząc i białą) z kawą i czekoladą białą.

Gdy tylko rozchyliłam papierek poczułam trochę duszny, intensywnie śmietankowy zapach białej czekolady o niskiej, ale wyraźnej słodyczy, podrasowany również wyraźną goryczką kawy. Był harmonijny i całkiem smakowity.

W pierwszej chwili ucieszyły mnie proporcje, bo wyglądało, że białego spodu jest malutko. Przy łamaniu i jedzeniu okazało się jednak, że nie, że wierzchy zostały tylko ponalepiane tak, że w końcu zaczęłam się zastanawiać, czy białej nie dali więcej.
W dotyku tabliczka, zwłaszcza biała część, wydała mi się dość tłusta, ale i całościowo kremowa.
Przy łamaniu lekko pyknęła. Biała część wyglądała na lekko kruchawą. Na pewno była bardziej miękka od brązowej, co czuć przy łamaniu, kiedy to brązowa jakby trochę stawiała opór.
W ustach obie rozpływały się tłusto i gęsto-śmietankowo. Górna to Herbe Sahne / Dark Cream , a więc bardziej zbito-tłusta, kremowa grudka, która pozostawia śmietankowo-maślane smugi na podniebieniu. Biała bardziej zalepiała, nieco miękła, jednak i ona zachowywała formę. Ta już zmieniała się po prostu w tłustą śmietankę. Obie cechowała kremowość, wyszły spójnie. Z tą różnicą, że brązowa część idealnie, wręcz ślisko gładko, a w białej doszukałam się leciutkiej proszkowości. Biała wprawdzie rozpływała się szybciej, ale przez równe proporcje (albo i nie - więcej białej?), wcale szybciej nie znikała. Obie warstwy utrzymywały się w tym samym czasie, mieszając się.

W smaku już w chwili zrobienia kęsa poczułam gorzkość kawy i białoczekoladową śmietankowość. Po ustach rozlała się śmietanka, która w ciągu kolejnych chwil jedynie się umacniała za sprawą białej warstwy. Nie było jej końca. Śmietanka zalewana śmietanką przyniosła skojarzenie z bitą śmietanką i lodami na śmietance zrobionymi.

Szybko okazało się, że mowa o bitej śmietance na kawie oraz o kawowych lodach. Goryczka kawy zaznaczyła swoją obecność, po czym podkreśliła cierpkość kakao i zawiązała z nim spółkę. Brązowy wierzch to Herbe Sahne, nieco bardziej gorzka za sprawą kawy. Mimo że dość gorzki, to w połączeniu z dołem wyszedł jeszcze bardziej mdławo-śmietankowo i słodko. Pewnie dlatego, że i biała czekolada odzywała się natychmiast.

Te dwa motywy mocno rozkręciła już po paru chwilach. Oddzielnie spróbowana okazała się do granic możliwości cukrową i śmietankową białą czekoladą o przesadzonej słodyczy mocno doprawionej wanilią. Niestety w połączeniu z brązową częścią wyszła bardziej mdława, pozbawiona charakteru. Dodawała za to mnóstwo słodyczy bez ogródek - czy to gdy lądowała na dole czy na górze.

Bliżej końca wydawało mi się, że także w całości wyłapałam lekką sugestię wanilii, a kakao próbowało podkręcić czekoladkowość, mimo że kawa je zagłuszała. Było więc kawowo, śmietankowo-cukrowo, ale i mdławo w tym; i to niezależnie od tego, jak obróciłam kęs.

W posmaku pozostała jednak słodziutka śmietanka i kawa... właśnie ze śmietanką; wyraźna i gorzkawa ale niesiekierowa. Na ustach z kolei czułam nieprzyjemny tłuszcz jak po bitej śmietance.

Całość była niezła i zgrana, ale... też tak zgrana, że aż mdława. Smaki się wymieszały, wyszło śmietankowo i słodko, z nutą kawy, ale jednocześnie dość w tym nudno. Obie części okazały się wyrazistsze przy próbowaniu osobno.
O dziwo konsystencja była lepsza niż czysta i zbito-tłusta Herbe Sahne, ale też nie zachwyciła.

Niepotrzebnie namieszana; nie to, że zła, ale za nudna, by drugą się chciało choćby odwinąć.
Nie mogę jej winić za typ, skoro po prostu mi najwidoczniej łączenie czekolad nie odpowiada, ale tak bardzo osobiście to chociaż proporcje bym może zmieniła, nie wiem... Ogólnie jestem za tym, by jak się już coś robi, robić to dobrze, a nie "aby było".

Jak wyszła na tle innych? Na pewno mniej słodko od Merci, ale gorzej od lepszych jakościowo, lepiej zrobionych Bellarom, Kaufland i Chateau - czyżby tak ważne okazało się, która warstwa ląduje na dole? Obecnie na ocenę Merci patrzę z przymrużeniem oka, bo było to na początku mojej czekoladowej przygody; czuję, że obecnie 8 na pewno bym jej nie wystawiła (raczej, tak z pamięci, 7? albo i 6). Ocenę też wystawiam, odnosząc się do innych czekoladek Grossa z tej paczki.
Tłuste to i słodkie, że oddałam Mamie bez żalu. Stwierdziła, że jak najbardziej można zjeść, bo "bardzo poprawne; słodko, kawę czuć... ale masz rację, że nic więcej, bo samej czekolady już nie".


ocena: 7/10
kupiłam: Lidl
cena: 7,99 zł (za całość, czyli 200g)
kaloryczność: 589 kcal / 100 g (podane dla całości ciemnych); sztuka 12,5g - ok. 74 kcal
czy kupię znów: nie

Obstawiałabym skład: cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, śmietanka w proszku, miazga kakaowa, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, laktoza, kawa, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, naturalny aromat waniliowy

Skład dla wszystkich ciemnych: cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, olej palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, śmietanka w proszku, 1,8% migdały, tłuszcz Shea, laktoza, 0,6% kawa, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, naturalny aromat waniliowy

piątek, 5 lutego 2021

Lindt Excellence 65 % Cocoa Milk Chocolate ciemna mleczna

Czasem w recenzjach przytaczając klasycznego Lindta i linkując recenzję z 2016 mam mieszane uczucia, bo wtedy po prostu wielu czekolad nie znałam i zupełnie czego innego od czekolady oczekiwałam. Gdy na fali tego, że coraz więcej ludzi zainteresowało się zjawiskiem jakim są "ciemne mleczne" czekolady, coraz więcej producentów zaczęło je robić - do sklepów zawitały nowe Lindty. Nie miałam zamiaru ich kupować. Mleczne o podwyższonej zawartości kakao jako czekolady czyste już mnie nie kręciły. Nie odpowiadała mi i tak niesatysfakcjonująca ilość kakao przy mlecznej tłustości. Zwykły mleczny Lindt to według mnie z kolei czekolada bardzo dobra, ale na tyle nudna, że nie chcę do niej wracać. Nie mogąc jednak znieść "przestarzałej" recenzji wersji 70 %, postanowiłam ją kupić i napisać nową (nowa recenzja z 2021). Traf chciał, że trafiłam na promocję i... aż się zastanowiłam, jak wyjdzie nieślubne dziecko 70tki i Excellence Extra Creamy. To jednak jedna jedyna z ciemnomlecznego trio, jaką kupiłam.

Lindt Excellence 65 % Cocoa Milk Chocolate to ciemna mleczna czekolada o zawartości 65 % kakao; masa mleczna to 15 %.

Już otwierając sreberko poczułam intensywny zapach lekko palonego karmelu, który wpisywał się w karmelizowane orzechy oraz zapach masła. Dopiero za nimi pojawił bardziej wytrawna cierpko-gorzkawa palona nuta i śmietanka. Łączyły się poprzez palono-goryczkowatą słodycz karmelu, kojarzącą się z syropo-likierem.

Trzymając idealnie gładką tabliczkę miałam wrażenie, że zaraz zacznie się topić. Przy łamaniu (bo o żadnym rwaniu się nie ma mowy!) nie wydawała dźwięku. Wydawała się miękka, a jednak jednocześnie krucha. Aż bałam się ją dotykać, tak delikatnie się prezentowała - nie podoba mi się takie rozwałkowanie jej (wielkość bowiem miała jak standardowe tabliczki Excellence, a ważyła o 20 gramów mniej).
W ustach rozpływała się w umiarkowanym tempie i gęsto do tego stopnia, że w zasadzie... była znikającą masą o niezmiennym kształcie. Powaliła mnie jej ślisko-maślana tłustość, zdecydowanie za wysoka. Wydawało się, że ciekł z niej olej; nie lepiła się ani trochę. Niby miękła, a jakoś... niezbyt. To znaczy: nie było w niej choćby echa twardości ciemnych czekolad, a jednocześnie była "twardawa" jak chłodne masło.

W smaku od początku po ustach rozchodziła się lekka gorzkawość. Miała palony charakter dymu i karmelu, co zaraz przełożyło się na skojarzenie z karmelizowanymi orzechami. Goryczka tychże tonęła jednak w maśle.

Zaraz wszystko to otoczyło właśnie masło. Neutralizowało, co wyrazistsze, ale sprawiło też, że początkowo czekolada nie wydawała się słodka, a jedynie tłusta w smaku. Co więcej, pojawiła się śmietanka. Nie reprezentowała błogiej mleczności, a wiązała się z oleistością. Dominujące masło zawiązało z tym spółkę, godząc się na odrobinę słodyczy.

Ta pojawiła się dopiero po paru sekundach, po czym trochę rosła. Palono-orzechowe motywy pozwoliły jej na wyłonienie toffi - bardzo, bardzo maślanego toffi. Wraz z cukrem zasugerowało słodki syrop, likier... Taki z lekką goryczką? Nadało to całości minimalnie czekoladowego wyrazu, lichego jednak.

Wciąż dominowało masło. Paloność na szczęście wzrosła, niosąc odrobinkę cierpkości orzechów i dymu, ale myśl o palonym maśle i w sumie mało słodkim toffi była odpychająca. Śmietanka trochę próbowała ratować sytuację, ale nie udało jej się stworzyć klimatu czekolady śmietankowej. 
Na końcówce czułam dziwny splot... w sumie dwa osobne smaki: maślano-likierowo-orzechowa słodycz oraz masło-masło.

Po zjedzeniu w ustach pozostał posmak tłuszczu: głównie masła, ale i śmietanki nasyconych trochę orzechami, nijakość słodyczy... orzechów w toffi, ale nie jakoś specjalnie mocnej oraz lekka cierpkość kakao i karmelu. Niestety w tej kolejności.

Całość nie kojarzyła się z  70 % (recenzja z 2021), mimo że jadłam je w odstępie dnia.
To czekolada bardzo, bardzo dziwna. Nigdy nie nazwałabym jej ani mleczną, ani ciemną, a maślaną. Obrzydziła mnie i smakowo, i pod względem struktury. Nie wiem, dla kogo niby jest. Nie widzę sensu niesłodkiej czekolady, która nie ma w sobie nic a nic z ciemnej (gorzkości, itp.), a jednocześnie nie jest błogo mleczna czy coś. Tafla tłuszczu? Podziękuję. To chyba najgorszy Lindt, jakiego jadłam (i najgorsza czekolada, na jaką ostatnio trafiłam).
Ledwo dałam radę kostce, resztę oddałam Mamie. Ona też po jednej odpadła. Zdziwiona oznajmiła mi: "Przecież to sam tłuszcz, czyste masło jakieś". Zapytałam, czy jej nie było np. za gorzko. "Gorzko? Niee, słodko w ogóle, no masło! Ohydne, a przecież ja nie mam z masłem problemów, jak ty. Lubię je, ale jak mam słodycze jeść, to chyba chcę by czymś - słodyczą lub czymkolwiek - smakowały".


ocena: 2/10
kupiłam: Carrefour
cena: 6,99 zł (za 80g; promocja)
kaloryczność: 635 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, cukier, śmietanka w proszku, bezwodny tłuszcz mleczny, lecytyna sojowa

czwartek, 4 lutego 2021

iChoc Expedition Jungle Bites ciemna 52 % z orzechami tygrysimi i nibsami

Czasem lubię poznawać ciekawostki spożywcze, w tym orzechy. Właśnie dla tych ostatnich kupiłam dzisiaj prezentowaną czekoladą. Orzechy tygrysie brzmiały bardzo dobrze, a i jak widzę, zainspirowały producenta do kompozycji iście dzikiej, prosto z dżungli. Zgłębiając jednak temat... tygrys to trochę napompowany, pluszowy, bo... gdy przytoczy się inne nazwy, wcale tak szlachetnie to nie brzmi. Chufa, trawa orzechowa i migdały ziemne? Cóż, nadal mogło być smacznie. Mimo że to nie orzechy, a bulwy. Szczerze... interesował mnie smak, nie rodowód. Obecnie są ponoć popularne w Hiszpanii, acz historię mają bogatą. W Egipcie 6 tysięcy lat temu gotowano je w piwie, pieczono lub obtaczano w miodzie i jedzono jako słodycze. W średniowieczu orzechy tygrysie trafiły do Europy za sprawą Arabów, którzy rozpowszechnili je w regionie Walencji na południu Hiszpanii. Ponoć mają migdałowo-kokosowy smak, są zdrowe - pięknie, ładnie... A ja jeszcze - googlując - trafiłam, że mogą być przynętą na ryby. Ups. I przeoczyłam fakt, że zawiera to-to też nielubiane przeze mnie nibsy. Ups razy dwa.
W dodatku zdenerwowało mnie, że tak chamsko na przodzie naklejono tłumaczenie, czego nie dało się oderwać, by nie zniszczyć opakowania (zbieram je).

iChoc Expedition Jungle Bites to ciemna czekolada o zawartości 52 % kakao z orzechami tygrysimi (mielonymi) i kawałkami kruszonego kakao, czyli nibsami; słodzona cukrem kokosowym; wegańska.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, poczułam wyrazisty (acz o łagodnym charakterze) zapach migdałów i kokosa, związanych duszno-kurzową nutą. Do głowy przychodzić mi zaczęły też orzeszki ziemne i brazylijskie... Było w nich trochę gorzkawości, co mieszało się z gorzkawym "karmelowym węglem". Nie znalazłam lepszego określenia dla gorzkawej, wysokiej, ale jakby przymglonej, zwiewnej słodyczy karmelu. Wyraźnie czuć cukier kokosowy. Ten mieszał się z wręcz cytrusową rześkością, co znów podchodziło pod cytrusową goryczkę. W owocowej rześkości w trakcie degustacji doszukałam się też niemal "wiśniówkowej wiśni". Wszystko to się jakoś dziwnie ze sobą wiązało, tworząc jedność. Nie wiadomo, gdzie końcu się jedna nuta, a zaczyna kolejna. Było w tym coś palonego, ale "na chłodno", prawie ziemistego.

Przy łamaniu tabliczka odznaczała się twardością, głośno trzaskając. Robiąc kęsa odebrałam ją jako chrupko-twardą.
Nibsy pokazały się w przekroju. Nie wyglądało, że dodano ich jakoś specjalnie dużo czy mało. Wielkości były średniej.
W ustach rozpływała się powoli i nieco opornie. Długo pozostawała twarda, z czasem miękła na gęstą, jakby mącznie-pyliście suchawą zawiesinę. Wydała mi się "miazgowa", ciastowo-wilgotniejąca i odrobinę piaszczysta, co było osadzone w tłustości. Tym samym robiła wybiegi do złudnie kremowej. Nie była zła, ale dziwna i dość ciężka.
Okazało się, że nibsów dodali dużo (ja wolałabym mniej, ale po prostu nie lubię nibsów, a te muszę przyznać, przynajmniej nie drażniły). Na pewno oddalały poczucie tłustości. Co więcej, średnie i drobne kawałki były chrupiąco-miękkawe, nieco soczyste, co mnie bardzo do gustu przypadło.

W smaku od początku wydała mi się karmelowo słodka. Nie była to słodycz wysoka, ale pierwszoplanowa. Cechowała ją drobna rześkość, na którą po chwili naleciała niemal neutralność i jakby naturalna, leciutka słonawość.

Przypisałabym to orzechom. Fistaszki, migdały i tłusto-niewyraziste brazylijskie... wszystkie je łączyła kurzowa goryczka, a także leciutkie palenie. Udawały, że są lekko solone, podobnie jak i karmelowa słodycz.

Orzechy też właśnie upuściły jakby swoją delikatną słodycz. Ta również przejawiała goryczkę, ale inną... Mniej więcej w połowie gorzkawość tak osłabła, że baza zrobiła się aż neutralna w sposób mączno-papierowy, podobny do "mlecznych" wegańskich. W pewnej chwili wyłapałam jakby algowy akcent. Gorzkawość trudno było uchwycić i jednoznacznie określić.
Słodycz cukru kokosowego za to cały czas działała, splatając się z gorzkawością. W drugiej połowie rozpływania się kęsa ta papierowość zelżała. Karmelowa słodycz wydobyła z niej nieśmiały splot migdałów i kokosa, dziwnie papierowo odymionych lub zaprawionych węglem. Pojawiła się nuta kawy, walcząca o gorzkawość. Muskała je kurzowa słodycz. Jakby to była jakaś śmietanka orzechowa, niepewna ani swej słodyczy, ani swego smaku?

Cały czas czułam nutę... karmelowo-kokosową? Orzechową? Już po paru sekundach w tle epizodycznie zaczął pobrzmiewać kwasek. Pomyślałam o kwaskawych wiórka kokosowych, o kokosie ogółem. Był słodkawy, jakby karmelizowany... i aż zwęglony? W mojej głowie znowu pojawiło się "karmelowy węgielek", co oznaczało dziwne współistnienie słodyczy i gorzkawości.

Słodycz próbowała, próbowała, aż bliżej konca sama znów przybrała gwałtownie na znaczeniu. Była karmelowa i spejtana z kwaskiem. To wyniosło na wierzch cytrusową rześkość. Wyłapałam pomarańcze, a po chwili bardziej cytryny.

Niektóre wyłaniające się nibsy chyba trochę podkręciły smak skórek cytrusów, uderzając raczej w goryczkowatą soczystość, nie kwasek. Wyszły palone, ale nie jakoś specjalnie mocno. Też były jedynie delikatnie gorzkawe. Część z nich przekierowywała skojarzenia na kawę, jakby trochę nią smakując - ale tylko, gdy zostawiłam ich dużo na koniec i razem pogryzłam. Brak im charakteru, na co w sumie nie narzekam specjalnie, bo wcale zagłuszyłyby orzechy tygrysie (?).

Rozgryzane nibsy pod i na koniec wynosiły na piedestał kawę, wydobyły nutkę czerwonych owoców (wiśni?). Mimo wszystko nie zagłuszyły smaku (czy na koniec już posmaku) karmelowo-orzechowo-papierowej czekolady.

W posmaku pozostała dziwna wręcz śmietankowa licha orzechowawość i kurzowość, a także mdławe nibsy i cytrusy, zaprawione nieśmiałym karmelo-kurzem.

Całość była dość dziwaczna, ale i intrygująca. Może nie zachwyciła mnie przez płaską gorzkość, niepłynącą z kakao, a z ogółu, ale nie była zła. Co więcej, cukier kokosowy odegrał tu zbyt dużą rolę, by zwracać uwagę na m.in. orzechowość orzechów tygrysich. Mimo to, po tej czekoladzie jestem rzeczywiście w stanie powiedzieć, że chyba smakują migdałami i kokosem. Chyba można by ją postrzegać jako wegański odpowiednik czekolad śmietankowych... słodka, niegorzka, nie ciemnoczekoladowa, ale "z tych wytrawniejszych".
Na końcówce nibsy i płaskość mnie już trochę zmęczyły, więc 1/3 oddałam Mamie. Co stwierdziła? "Zjadłam, bo zjadłam, ale mi ona niczym tam nie smakowała. Pod koniec fajnie jakby cytryny czułam, ale tak to tych orzechów nie. Migdałowo-kokosowe coś czułaś? Ja nie, a i te kawałki bez smaku, ale przynajmniej twarde nie były. Przynajmniej gorzka nie była. No, ale konsystencja mi się nie podobała, taka powolna w rozpuszczaniu się."


ocena: 6/10
kupiłam: sklep ze zdrową żywnością
cena: 8,67 zł (za 50g)
kaloryczność: 564 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier kokosowy 25%, orzechy tygrysie mielone 19%, tłuszcz kakaowy, nibsy kakaowe 5%

środa, 3 lutego 2021

J.D. Gross Selection Chocolat Herbe Sahne / Dark Chocolate ciemna mleczna śmietankowa 45 %

Kiedyś uwielbiałam czekolady śmietankowe. Gdy odkryłam dobrą czekoladę i zetknęłam się z "ciemnymi mlecznymi" przez pewien czas sądziłam, że to mój ulubiony typ czekolady, ale zaczęłam w nich dostrzegać coraz więcej elementów niezbyt moich. Zaczęła mi przeszkadzać proporcja słodyczy i kakao, bo drugie było obniżone przez śmietankowość, a słodycz często... jakoś dziwnie wychodziła z tłustością mleka. Zdecydowanie wciąż wolę je od czystych mlecznych, ale czasy, gdy byłam gotowa pisać dla nich pieśni pochwalne, skończyły się. Gross jednak jak najbardziej wciąż ciekawił.


J.D.Gross Selection Chocolat Herbe Sahne / Dark Chocolate to mleczna ciemna czekolada śmietankowa ("deserowa śmietankowa wg producenta") o zawartości 45 % kakao, wchodząca w skład "Kolekcji czekoladek mlecznych i deserowych".

Po otwarciu poczułam średnio wyrazisty zapach tłustej, waniliowej bitej śmietanki albo waniliowych lodów na śmietance zrobionych. Śmietanki osadzonej na jakiejś kawie... Kawie piernikowej? Z zaznaczonym cierpkawym kakao, ale też słodyczą. Oczami wyobraźni zobaczyłam piętrowe, przypominające desery, kawy.

W dotyku czekoladka wydała mi się nietłusta, a taka, która może być i kremowa, i proszkowa.
Przy łamaniu mimo twardości nie wydawała dźwięków.
W ustach jednak okazała się gładka i aksamitnie kremowa. Rozpływała się w średnim tempie, gęsto. Była zwarta, minimalnie mięknąca. Pozostawiała tłusto-wodniste smugi na podniebieniu. Jej tłustość określiłabym jako śmietankowo-maślaną, jak tłuste-zbite, maziste ciasto podane z gęstymi lodami na śmietance.

W smaku czekolada najpierw wystraszyła mnie tłuszczową bitą śmietanką. Była mdła i jednoznaczna. Bardzo, bardzo pełna, niewątpliwie mleczna i dziwnie jakby czysta. Przynajmniej jednak słodycz zaskoczyła przyjemnie niskim poziomem.

Po chwili dołączyła do nich cierpkość kakao; jakby ta bita śmietanka była nim oprószona. Oto poczułam się, jakbym po zgarnięciu bitej śmietanki wreszcie uraczyła się kawo-deserem, pociągając porządny łyk tego tworu... dość gorzkawego. Smak palonej kawy wypełnił mi usta i otworzył drogę czekoladowym piernikom w czekoladzie. Klimat zrobił się ciepły.

Mniej więcej w połowie nasilać zaczęła się słodycz cukru, poganianego wanilią. Płynęła na śmietankowej fali wprost do gardła, szybko w nim drapiąc.

W tym czasie jednak, również na śmietankowym przypływie, dryfowała goryczka kakao. Wciąż lekko palona zaczęła sugerować karmel... jakby zacukrzoną "deserową kawę" z nim.

Bliżej końca poczułam tłustą śmietankę mieszającą się z cukrowym zasłodzeniem i cierpkością kakao, co kojarzyło się z co niemiara przesłodzoną smakową kawą z waniliową bitą śmietanką.

Po zjedzeniu została cierpkość kakao, posmak cukru, waniliowo-goryczkowaty, ale także śmietankowość jako... jako efekt po bitej śmietance: zarówno posmak jak i specyficzne otłuszczenie ust.

Całość wyszła średnio przyjemnie. Ta czysta śmietankowa tłustość, do której dopiero z opóźnieniem doskoczyła cierpkość kakao i słodycz jakoś mi się nie podobała. Wyszła za ciężko, tłusto i bez zgrania z przyjemnymi smakami, choć jednocześnie... bez większych wad.
Kaufland Classic Edel Herbe Sahne w swym piernikowo-śmietankowym zasłodzeniu była o wiele bardziej harmonijna, Bellarom Rich Chocolate to śmietankowo-mleczna, przesłodzona, ale też wygładzona kompozycja, Chateau Herbe Sahne śmietankowo-mlecznie wyważona i podobnie kawowa (chyba najpodobniejsza). Merci Dark Cream / Herbe Sahne i Milka Zartherb / Extra Cocoa cierpiały na podobny defekt, a mianowicie postawienie obok śmietanki i kakao, bez takiego zgrania. Grossowe nuty były jednak przyjemniejsze i ambitne, więc ocena ta sama, bo z kolei tłustość śmietanki, aż tak wysoka i osłabiająca nawet zapach, gorsza.

Ze smutkiem odkryłam, że w sumie słodko-nudna tłustość znudziła mnie przy czwartej kostce (planowałam zjeść dwie czekoladki, więc 6 kostek) i resztę oddałam Mamie. Stwierdziła, że jej w sumie smakowała, ale nie było w niej nic ciekawego ("Nie to, co w tej z Kauflandu, z charakterem takiej, ale z kolei trochę za gorzkiej").


ocena: 8/10
kupiłam: Lidl
cena: 7,99 zł (za całość, czyli 200g)
kaloryczność: 589 kcal / 100 g (podane dla całości ciemnych); sztuka 12,5g - ok. 74 kcal
czy kupię znów: nie

Obstawiałabym skład: cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, śmietanka w proszku, (odtłuszczone mleko w proszku?, bezwodny tłuszcz mleczny?), lecytyna słonecznikowa,  (słodka serwatka w proszku?, laktoza?), ekstrakt z laski wanilii, (naturalny aromat waniliowy?)

Skład dla wszystkich ciemnych: cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, olej palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, śmietanka w proszku, 1,8% migdały, tłuszcz Shea, laktoza, 0,6% kawa, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, naturalny aromat waniliowy

poniedziałek, 1 lutego 2021

Theobroma Cacao Store Peru 70% ciemna z Peru

Po paru zjedzonych czekoladach z Meksyku region ten widział mi się jako taki, który "można zrobić tak 10/10", ale sam w sobie... powiedzmy, że czuję, że kiepska marka by go nie udźwignęła, nie wydobyła tego, co najlepsze. Peru jednak wydaje mi się tak charakterne i charakterystyczne, że prawie zawsze ciekawe. Wiedząc, co potrafi ta japońska czekoladziarnia po Theobroma Cacao Store Mexico 70%, na drugą posiadaną czekoladę miałam ogromną ochotę. Także dlatego, że z jej opakowania patrzyła na mnie przeurocza lama. A lamy uwielbiam, choć nie aż tak jak kotowate.

Theobroma Cacao Store Peru 70% to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao Piura (o białych ziarnach) z Peru z regionu Piura, produkowana przez Musée Du Chocolat Théobroma.

Już otwierając poczułam intensywną i kwaśną woń cytryny i maślanki. Były lekko osnute dymem i goryczką, nadającą wytrawności, choć raz rozpędzona soczystość nie dała się już stonować. W tle przewijały się bowiem kwaskawe jabłka i nektarynki. Zapach odebrałam jako bardzo żywy i orzeźwiający, mimo że z charakterkiem.

Jasna tabliczka w dotyku była idealnie gładka. Przy łamaniu wydawała głośne trzaski, mimo że nie sprawiała wrażenia specjalnie twardej.
Dopiero w ustach dała się poznać jako w pewien sposób twardawa. Była bowiem zwarta i zbita, dość tłusta i jednocześnie soczysta. Z czasem niby trochę miękła, pokazując się zarazem od bardzo szorstko-proszkowej, niemal ziarnistej strony. Nie zalepiała, a pozostawiała soczyście-zagęszczone smugi na podniebieniu. Między nimi a kawałkiem wytwarzała się proszkowo-soczysta zawiesina, trochę jak owocowy mus.
Znikała w tempie umiarkowanym, raczej wolno, ale dziwnie na nic, trochę nagle.

W smaku w chwili wgryzienia się z kolei poczułam łagodną nutę mleczną. Zaraz zaczęła przybierać na podbuzowanej kwaśności i zmieniać się w maślankę. Kwaśny nabiał szybko zajął pozycję na czele. Maślano-kefirowy twór tworząc bazę kwaskom nieco wyrównał się i potem już płynął statecznie. Chwilami na powrót robił się bardziej mleczny, twarożkowy.

Po chwili dołączyło jednak do niego kwaskawe zielone jabłko i cytryna.

Cytryna... najpierw upuściła nieco soku, a potem przywołała goryczkę. Skórki? Nie do końca, albo raczej nie tylko. Przewijały się wokół niej palone nuty. Czułam paloną konfiturę z cytryn, dżem cytrynowy...? Też palony i aż odymiony, ale już słodszy. Dym i goryczka, ogólna paloność mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa zaczęły dominować. Wyłapałam coś lekko orzechowego, może wytrawnie sojowego.

W drugiej połowie na znaczeniu ponownie zyskała maślanka, tym razem zdecydowanie z owocami: cytrynami, jabłkami, nektarynkami. Nie były już tak mocno kwaśne. Trochę się osłodziły, pojawiła się bardziej żywo-roślina nutka. Pomyślałam o goryczkowatych ziołach, takich suszących się i gorzkawych fusach herbacianych. Także wśród owoców mogły zaplątać się jakieś soczyste suszki (rodzynki?). Maślanka... zmieniła się w łagodniejszy twarożek, nie tak kwaśną śmietankę... Podaną do...

Szarlotki! Goryczka i paloność, orzechowy wątek ułożyły się w przypaloną kruszonkę na soczyście-gęstym cieście z kwaskawymi jabłkami. Było leciutko posłodzone, chyba nawet posypane cukrem pudrem. Dym zasugerował tu odrobinę charakterniejszych, goryczkowatych i prawie ostrych przypraw. Pomyślałam o pewnej wytrawności... może soi? Do ciasta podano na pewno gorzką herbatę, lecz jego (i tak niska) słodycz stłamsić się nie dała.

Po zjedzeniu w ustach na bardzo długo pozostała goryczka dymu i czegoś wytrawnego, przypalenia oraz ogólna soczystość owoców oraz kwasek maślanki, wyrazista cytryna. Czułam bezkresne orzeźwienie, mimo że z goryczką przypraw i herbato-orzechów.

Producent pisał o wytrawnych nutach mięsnych ("umami") i sosu sojowego, ale ja w życiu bym nie powiedziała. Jedyna wyczuwalna sojowość czy wytrawność to taka bardziej pieczono-orzechowa. Ja tu wyraźnie czułam ciasto, dym , przyprawy i zioła! To, co się zgadza to soczyste owoce - mnóstwo cytryn, jabłek. No i ten ogrom maślanki...

Bardzo kojarzyła mi się z Beskidem Peru Satiapo 100% - ta maślanka, cytryny i przyprawy! Wprawdzie Beskid to kawa, tu herbata, ale znów dym, zioła i orzechowawe nuty? Mm! O ile Beskid zaserwował mi czerwone owoce, tak dzisiaj opisywana odbiła w stronę słodszych tworów, ale obracających się wokół kwaśnych owoców. Wyszła słodko jak jabłkowe ciasto, ale też nie jakoś specjalnie bardzo.
Struktura może i mogłaby być inna, ale ten smak mnie powalił. Opierający się na paru nutach, ale tak intensywnych i przejrzystych, że... zachwyciła mnie i tyle.


ocena: 10/10
kupiłam: Cocoa Runners
cena: wybrałam sobie za pomyłkę (normalna cena to £9.95 za 50 g)
kaloryczność: nie podana
czy znów kupię: chciałabym

Skład: ziarna kakao, cukier, tłuszcz kakaowy

niedziela, 31 stycznia 2021

J.D. Gross Selection Chocolat Milch-Praline / Praline mleczna z mlecznym kremem czekoladowym

Nie ukrywam, że po bardzo, bardzo słodkiej i chyba równie bardzo, bardzo tłustej Edel-Nougat dzisiaj prezentowanego smaku trochę się bałam. Po czekoladki sięgnęłam jednak dzielnie mówiąc sobie, że... może Gross zaskoczy i zaserwuje mi jakieś kinderki dla dorosłych? Z drugiej jednak strony nazwa "czekoladka pralinowa" nie napawała optymizmem. Ciekawe w ogóle, że tak rozróżnili nugat i pralinę, skoro większość producentów używa tych słów jak synonimy. Co, ta miała wyjść jak bombonierkowo-czekoladkowy zacukrzacz, który jest po prostu słodki i któremu można przypisać i każdy, i żaden smak? Tego się bałam. Ale Gross to Gross!


J.D.Gross Selection Chocolat Milch-Praline / Praline to mleczna czekolada o zawartości 32 % kakao z nadzieniem (48 %) mleczno-kakaowym (ja powiedziałabym, że nadziewana "praliną / kremem mlecznoczekoladowym"), wchodząca w skład "Kolekcji czekoladek mlecznych i deserowych".

Po rozchyleniu papierka poczułam czystą śmietankę i mleczność podniesioną do potęgi, układających się w najurokliwszą mleczną czekoladę i bitą śmietankę, dosłodzonych worem cukru i wanilią. Z tak mleczną czekoladkowością dawno nie miałam do czynienia.

Już w dotyku czekolada była tłusta, ale jeszcze nie lepka. Może trochę lepkawa.
Łamała się z łatwością, a rwała się dopiero przy robieniu kęsa. Przy poszczególnych kostkach zaś czekolada wgniatała się w miękkawo-zwarte nadzienie.
W ustach czekolada rozpływała się dość szybko i tłusto w rzadkawo-śliski, mocno śmietankowy sposób. Nadzienie okazało się podobne do niej, również tłusto-śmietankowe i aż zatłuszczające usta. Było niczym gęste śmietankowe i prawie roztopione lody, a więc... w pewien sposób rzadkawe, płynąco-maziste. Miękkie i szybko znikające, błogo aksamitne i nie ciężkie, mimo że tłuste dołożyło się do tego, że całość to dosłownie definicja kremowości.

W smaku sama czekolada okazała się cukrowa, ale jednocześnie przyjemnie waniliowa i śmietankowa. Już tu ogólnie mleko i śmietanka to w zasadzie podstawa.

Z naciskiem jednak na śmietankę. To jej smak, a więc słodkiej bitej śmietanki, jak i lodów na pełnej śmietance zrobionych przywiódł środek. Nie było to jednak czysto mleczne nadzienie, a ewidentnie mlecznoczekoladowe. Niczym mlecznoczekoladowy budyń z mlecznoczekoladową bitą śmietanką lub lody czekoladowe na śmietance. Wanilia lekko o swej obecności podszeptywała, ale to śmietanka stała na pierwszym planie.

To... śmietankowa odsłona mlecznych czekolad o szlachetniejszym charakterze. Urok nie był tak dziecięcy, a właśnie głębszy, choć i tak zasładzający. Nim kęs się rozpuścił, cukier niemiłosiernie drapał w gardle. W tle doszukałam się nut... "orzechowawej" i maślanej? Spod cukru trudno orzec, ale coś tam było. Chyba też minimalnie grzybowo-truflowa nutka.

Po zjedzeniu został posmak śmietankowo-mleczny, czekoladkowy i... i z zaznaczonym czymś mdławo-tłuszczowym, co wyszło spod "opadniętej" cukrowości, która na koniec osadziła się raczej w gardle.
Odczuwalna tłustość na ustach była z kolei po prostu nieprzyjemna.

Smakowała mi, owszem, ale... też zasładzała i nudziła. Już pod koniec czekoladki męczyła. Osobiście wolałabym czekoladowość... mniej mleczną, na pewno mniej cukrową. Tak to po jednej nie chciałam drugiej, by zostać z miłym wspomnieniem, a nie cukrowym kacem (a i tak... patrzcie jakie to maleństwa!). Drugą oddałam Mamie.
To jakby wsadzić w przesłodzoną czekoladę mlecznoczekoladowy deser mleczny. Ja wolałabym mleczną czekoladę z nadzieniem bardziej... kakaowo-czekoladowym, to byłoby coś!
Przypominała nieco lepszą jakościowo Ambiente Truffle Chocolate Con Leche, ale w wersji waniliowo słodszej i bardziej śmietankowej niż maślana Ambiente, której słodycz kojarzyła się z miodem. 

Równie dobra jakościowo co Gross Edel-Nougat / Milk Nougat, choć tak samo zasładzająca i dodatkowo z takim minusem, że nudniejsza. W zasadzie w swej przesłodzonej śmietankowości były do siebie nawet dość podobne. Na pewno była inna niż czysta Edel-Rahm / Milk Chocolate, właśnie "ukremowiona".


ocena: 7/10
kupiłam: Lidl
cena: 7,99 zł (za całość, czyli 200g)
kaloryczność: 581 kcal / 100 g (podane dla całości mlecznych); sztuka 12,5g - ok. 73 kcal
czy kupię znów: nie

Obstawiałabym skład: cukier, mleko w proszku pełne, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, orzechy laskowe (ale jak już, to raczej gdzieś dalej), tłuszcz palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, sól

Skład dla wszystkich mlecznych: cukier, mleko w proszku pełne, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, orzechy laskowe, tłuszcz palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, migdały, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, sól

sobota, 30 stycznia 2021

krem Kaufland Classic Nussano Hazelnut Cocoa Spread

Lubimy z Mamą wiele produktów z Kauflandu, np. obecnie śmietankową Kaufland Classic Edel Herbe Sahne uważam za najlepszą tego typu czekoladę (obecnie bardzo cenię teoretycznie, bo do mlecznych nie wracam). Gdy Mama kupiła worek bułeczek mlecznych Tastino z Lidla, chciała je sobie jeść na różne sposoby. Kupiła do nich krem czekoladowy. Z Kauflandu - czy to zaskoczenie? Mimo że nie lubię kremów tego typu, Nutelli nie cierpię odkąd pamiętam, tak tu nastawiłam się o tyle przychylnie, że byłam przekonana, że Kauflandowi i coś takiego mogło w miarę wyjść. Fairtrade dodatkowo pozytywnie mnie nastawił, bo Nutellę i te całe "zdrowy start dla dziecka" potępiam gdy pomyślę raz, że o składzie tego, realnym smaku, jak i o tym, jak by taki skład uzyskać, lasy są cięte w pień, wykorzystywani są ludzie na różnych plantacjach (odnoszę się to paru tekstów jakie czytałam, acz w sumie żadnego nie sprawdziłam, by oskarżenia były w 100%ach prawdziwe). I... byłam po ludzku ciekawa, jak zwyklak ma się do np. kremu Freihofer Gourmet Zartbitter Creme czy kakaowo-miętowego Hatherwood.
Rozsądny człowiek i tak by pewnie zapytał, po co katuję się czymś tak nie w moim guście. Raz, że chciałam mieć punkt odniesienia dla powyższych, dwa... To już głupie, ale co tam. Otóż ostatnio mnie olśniło: nienawidzę zimnego jedzenia, a czasem coś kakaowego bym połyżeczkowała - moim marzeniem są lody, które by się topiły i miękły, ale miały temperaturę pokojową (ale nie chodzi mi o ciepłe lody - nie jadłam, ale wydaje mi się, że bym ich nie cierpiała, bo sam zapach i forma mnie obrzydzają). Coś jak ocieplające się Syrenki, ale jeszcze mniej zimne. Szkoda tylko, że to zupełnie nierealne (acz ten to aż trochę dla śmiechu spróbowałam; na blogu pojawią się w przyszłości porządne, naturalne kremo-masła orzechowe).

Kaufland Classic Nussano Hazelnut Cocoa Spread to "krem orzechowo-kakaowy do smarowania pieczywa" produkowany dla Kauflandu przez Wilhelm Reuss GmbH (producent czekoladowo-kawowych produktów, wielu instant, dla marketów np. Kauflandu, Lidla, Aldi, posiadający marki takie jak Krüger czy Trumpf, Schoegetten).

Po odkręceniu poczułam dziwnie duszno-ciepły zapach kojarzący się ze starą szafką; cukru, kojarzący mi się z cukrem pudrem i... właśnie takim smarowidłem na oleju. Olej, tłuszczowość czułam bardzo wyraźnie, tak samo jak leciutko czekoladkowy, bliżej nieokreślony wątek. Na pewno jednak tam był.

Wierzch jakby trochę spustynniał, ale w sumie... minimalnie. Całościowo było to ciągnące, miękko-tłuste, ale dość gęstawe, na pewno nie lejące. Zalepiało... bardzo. Jak klej. W ustach krem był tak proszkowy, że aż trzeszczący. Wydaje mi się też, że trafiałam na pojedyncze drobinki orzechów. Pod względem konsystencji postrzegam go jako wyśrodkowanego w swoich cechach i wadach chyba... takie typowe smarowidło?

W smaku od początku rzucała mi się na wyczuwalność przede wszystkim mdłość. To było nijako-oleiste, ale o dziwo nie tanie czy tandetne. Ta nuta wydaje mi się naturalna dla takich smarowideł, ale tu mnie zaskoczyła, że była niemal wiodąca.

Dopiero potem zaznaczyła się słodycz i wzrosła w dusznym kontekście. Była silna, a jednak przygłuszona, jakby przykurzona... jak... cukier puder? Wpisywała się w to orzechowość, bardzo delikatna i z nutą mlecznych czekoladek dla dzieci.

Krem z czasem ujawnił też czekoladkowość i orzechy laskowe. Czekoladkowość skojarzyła mi się z tanimi czekoladopodobnymi figurkami, jednak gdy o jakiejś czekoladzie mamy tu mówić, to na pewno o mlecznym wariancie. Delikatne orzechy laskowe były przyjemnie naturalne, nie sztuczne. I chwilami zdawały się wyprzedzać czekoladkowość, choć te smaki i tak były za bardzo stłumione.

Po zjedzeniu pozostał okropny posmak oleju, orzechów laskowych i taniej słodyczy. Dziwne i odpychające to było dla mnie głównie przez oleistość, która orzechom podyktowała dziwnie metaliczny wydźwięk. Przecukrzenie po prostu mi się nie podobało, ale ktoś o innym poziomie odporności na słodycz może nie mieć z tym problemu.
Próbowałam go z bułeczką mleczną, trochę łyżeczkując... Sam mi nie smakował, ale to bardzo personalnie, bo utwierdziłam się, że do takich kremów się nie przekonam i już... a z bułeczką w ogóle aż mi gębę wykręciło, bo... potwierdziło się, że ja ani kremowa, ani bułeczkowa. Wydawał się strasznie słodki, inne wady trochę przycichły, ale i tak były wyczuwalne, a w dodatku sprawił, że bułka waliła jak zwykła biała pszenna (nienawidzę takich).

Resztę miała kończyć Mama, ale jej też to nie odpowiadało: "Mało słodki, taki trochę deserowy i wytrawny, bym powiedziała, ale rzeczywiście oleisty. Ale jak tu mleko czuć! W ogóle to jak z takim mlekiem w proszku, a zobacz, że ja nigdy go nie wyczuwam. A orzechy laskowe to czułam, jak się wczułam i to pod koniec głównie. A posmak to okropny pozostawił". Sama nie wiem, gdzie jej ta "deserowość", ale jak widać... słodycz niska jak na smarowidło... Hm, za to oleistość wysoka? Ładna mi wymiana. Mamie latami Nutella smakowała, ale teraz nie wie, jak by ją odebrała. Ja w ciemno strzelam, że nie odebrałabym jej pewnie ani specjalnie lepiej, ani gorzej (chyba że gorzej minimalnie z tego, co sprzed lat jakoś wspominam?).
Na pewno plusem kauflandowego jest taki sam (a nawet lepszy?) skład i cena. Dzięki temu kremowi jednak udało mi się uznać, że chyba adekwatnie oceniłam Freihofer Gourmet Zartbitter Creme i Hatherwood.


ocena: 3/10
kupiłam: Kaufland (Mama kupiła)
cena: 5,89 zł (za 400 g)
kaloryczność: 559 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: cukier, oleje roślinne (rzepakowy, palmowy, słonecznikowy), orzechy laskowe 13 %, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu 9%, mleko w proszku odtłuszczone, lecytyna słonecznikowa