środa, 20 stycznia 2021

J.D. Gross Selection Chocolat Mandel Creme / Almond Creme ciemna 56 % z nadzieniem migdałowym

Jak w głowie układałam sobie ogólny plan jedzenia czekoladek Grossa, trochę nie wiedziałam, jak z nimi lecieć. Najchętniej przerobiłabym najpierw mleczne, potem ciemne, albo... w ogóle bez mlecznych, ale nie mogłam im odpuścić. Bazowe? Czyste? Bałam się jednak trzymać nadziewanych zbyt długo, bo zbliżało się lato. W zdecydowaniu się pomogła mi niezła, ale prawie zwyczajna mleczna Grossa z tego zestawu właśnie i Milka Almond Crispy Creme jedzona dwa dni wcześniej. Otóż uznałam, że co mam się nudzić mniej moimi smakami, lepiej najpierw wezmę się za te, które chcę zjeść jak najświeższe.


J.D.Gross Selection Chocolat Mandel-Creme / Almond Creme to ciemna czekolada o zawartości 56 % z nadzieniem mleczno-migdałowym z mielonymi migdałami (15%), wchodząca w skład "Kolekcji czekoladek mlecznych i deserowych".

Jako jedyne z całego opakowania akurat te wyglądały niezbyt ładnie, zszarzałe.

Gdy tylko rozchyliłam papierek, poczułam wysoką słodycz zmieszaną z cierpkawą nutką w sposób kojarzący się z wytrawniejszym... cukrowo-likierowym sosem. W alkoholowym charakterze przewijały się migdały: marcepanowo-pistacjowe, trochę z aromatu, trochę "orzechowawe" oraz wtłoczone w śmietankę i maślaność.

W dotyku czekoladka okazała się dość tłustawa, ale nie miękka. Przy łamaniu lekko pykała, pokazując przekrój, czyli też nadzienie. Jego ilość uważam za przeciętną, a strukturę na oko za całkiem w porządku: miękkawą, ale zwartą. Zdziwiłam się jednak na widok niemal białego koloru i wielu drobinek migdałów, ale cóż.
Dopiero przy robieniu kęsa gruba warstwa czekolady nieco się wgniatała, a całość wykazywała miękkawość.
W ustach rozpływała się z łatwością, acz w tempie umiarkowanym. Zmieniała się na tłusty, jedynie a'la zalepiająco-kremowy, lekko rozrzedzony budyń. Wydała mi się leciutko pylista.
Krem okazał się tłustszy od niej i bardziej miękki. Rozpuszczał się nieco szybciej, wyciskając się spod niej. Cechowała go bazowa gładkość i śmietankowo-maślana tłustość. Podkreśliłam "bazowa", bo ogólnie do gładkich na pewno nie należał. Zawierał bowiem mnóstwo malutkich płateczków migdałów i ich liczne drobinki odwracające uwagę od tłustości. Były dosłownie mikroskopijne. Były twardawe, bo wyprażone i lekko poprzez to chrupiące.

W smaku sama czekolada zalała usta delikatną gorzkością dość mocno paloną i ze śmietankową nutą przez co kojarzyła się z mocną kawą ze śmietanką. Przesiąkła nieco migdałową nutą. Pomyślałam też o jakiś piernikach w cierpko czekoladowej polewie.

Naskoczyła na nie cukrowo-waniliowa, wysoka słodycz. Zaraz zaznaczyła swoją obecność w gardle, a do kawy i pierników dodała... nieco alkoholu?  To odzywało się nadzienie, spójnie wchodząc w nuty czekolady.

Za sprawą kremu w kawie pojawiło się więcej śmietanki i umocniła się migdałowa nuta. Goryczki i cierpkość trochę się skumulowały, by następnie wraz z alkoholową sugestią podkraść się pod marcepan z aromatu.
Wnętrze okazało się bardzo śmietankowe, lekko maślane i migdałowe w coraz słodszym kontekście. Wyłapałam nutę mleka w proszku. W połowie rozpływania się kęsa kojarzyło się ze śmietankowym nugatem. Migdały pokazały się wtedy od naturalniejszej, bardziej prażonej strony.

Od wyłaniających się kawałków właśnie głównie prażony motyw się rozchodził. Dopiero potem podkręcała się migdałowość bardziej migdałowo-ogólnie orzechowa, bo trudno mówić o jakimś jednoznacznym smaku przy tak wysokiej słodyczy. Wanilia i cukier aż drapały "alkoholowo-cukrowo" w gardle.

Bliżej końca cierpkość i cukier wyszły na pierwszy plan i choć migdały rozeszły się po bokach, została palono-prażona nuta i piernikowo-marcepanowo-orzechowawy klimat.

Posmak, mimo przesadzonej słodyczy, należał do delikatnej gorzkawości palonego kakao i sztucznawo-naturalnych migdałów, zwieńczonych mnóstwem mleka i śmietanki.

Wyszło to jakoś tak... jak bliżej nieokreślona bombonierka o różnych smakach: wszystkich zbliżonych, ale właśnie różnych. Było tu wszystkiego po trochu i choć nic konkretnego, to miało przyjemny wydźwięk. Zdecydowanie raczej dla dorosłych. Muszę przyznać, że miła alternatywa dla czekoladki z marcepanem Merci. Ten śmietankowo-migdałowy krem był o wiele ciekawszy. Nie wiem, czy smaczniejszy, ale ciekawszy. Mimo śmietanki i za silnej słodyczy, nie zaburzył poważniejszego wydźwięku. Szkoda, że migdały były aż tak wyprażone, że mało migdałowe, ale przynajmniej nie karmelizowane. O wiele lepsze (całość fajniejsza!) od Milki Almond Crispy Creme. W sumie mogłabym przygarnąć więcej.


ocena: 8/10
kupiłam: Lidl
cena: 7,99 zł (za całość, czyli 200g)
kaloryczność: 589 kcal / 100 g (podane dla całości ciemnych); sztuka 12,5g - ok. 74 kcal
czy kupię znów: nie (ale dostać mogłabym)

Obstawiałabym skład: miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, olej palmowy, migdały, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, śmietanka w proszku, tłuszcz Shea, lecytyna słonecznikowa, laktoza, ekstrakt z laski wanilii, naturalny aromat waniliowy

Skład dla wszystkich ciemnych: cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, olej palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, śmietanka w proszku, 1,8% migdały, tłuszcz Shea, laktoza, 0,6% kawa, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, naturalny aromat waniliowy

wtorek, 19 stycznia 2021

J.D. Gross Selection Chocolat Edel-Rahm / Milk Chocolate mleczna


Polując na jakieś limitowane rzuty czegoś tam w Lidlu i nie mogąc w żadnym najechanym na nie trafić, z desperacji wzięłam czekoladki z promocji. Z tego, co było na półkach wywnioskowałam, że musiały być albo szykować się jakieś święta, okazje, dni czy inne dziadostwo. W nie najlepszym humorze wzięłam opakowanie z największą ilością wariantów do testów, bo Grossa uwielbiam, a te czekoladkowe smaki jako tabliczki nie występują. Potem czynu pożałowałam, bo żeby nie myśleć negatywnie o czekoladkach wolę sobie wmawiać, że to czekolada, ale w innej, mniejszej formie. I tak też szykowała się cała seria, na którą koniec końców nie wiem, czy miałam ochotę. Mimo uwielbienia do tej marki nauczyłam się już nie kupować czekolad, które ni jak nie dadzą rady mnie ucieszyć. Wszelkie czyste mleczne czy białe Grossy limitowane pomijałam, a tu... wreszcie mnie dopadł. Postanowiłam zacząć od najbardziej wyjściowego wariantu.

J.D.Gross Selection Chocolat Edel-Rahm / Milk Chocolate to mleczna czekolada śmietankowa o zawartości kakao 32 %, wchodząca w skład "Kolekcji czekoladek mlecznych i deserowych".

Po otwarciu poczułam wysoką słodycz o waniliowo-śmietankowym zabarwieniu, przez co skojarzyła mi się z takowymi lodami, zrobionymi z mlekiem w proszku.

W dotyku czekolada wydała mi się tłusto-lepkawa i proszkowa. Przy łamaniu okazała się delikatna, ale jeszcze nie miękka. Przekrój wyglądał na krucho-proszkowy. Przy robieniu kęsa już jednak pewną miękkość zdradzała.
W ustach dość szybko zmieniała się w miękką masę o rzadkawości śmietanki, kojarzącą się z topiącymi się lodami na pełnej, tłustej śmietance. Cechowała ją ich tłustość, którą lekko zalepiała i zatłuszczała usta błyskawicznie. Była idealnie kremowa i gładka, wręcz śliskawa. Znikała w średnim tempie.

W smaku od pierwszej chwili poczułam wysoką słodycz, uładzoną jednak śmietankową bazą i waniliowym akcentem.

Śmietanka mieszała się z mlekiem, dobudowując mu integralną, swoistą słodycz. Wyszło to dość uroczo, ale nie dziecięco i aż zadrapało w gardle. Natychmiast pomyślałam o bitej śmietance i śmietankowych lodach na śmietance, ale niestety z posmakiem mleka / śmietanki w proszku. Miało to nutę lekko waniliową i... jakby to były lody np. o smaku zasłodzonej do bólu kawy latte? Nagle poczułam kawę z bitą śmietanką, choć może raczej... słodką bitą śmietankę z domieszką kawy.

Przesadzona słodycz bliżej końca trochę mi przeszkadzała, jednak zawiązawszy spółkę z ogromem śmietanki, sugestią lodów i niemal iluzorycznie zaznaczonym kakao wyszła dość szlachetnie.

Po zjedzeniu zostało przesłodzenie i posmak śmietanki. Było mlecznie, słodko i całkiem smakowicie, bo mimo że za słodko, to nie czysto cukrowo czy tanio. Mimo wszystko jednak było dla mnie nudno... choć może bardziej jak czekolada z nadzieniem śmietankowym w formie nienadziewanej niż po prostu mleczna. Zwyczajnie i dobrze jakościwo.

Mnie jednak było i tak za słodko, a i punkt odjęłam za tłustość; to, że znikało to tak szybko-tłusto. Aż taka bita śmietankowość też nie jest w pełni tym, co lubię.
Właśnie to, że ta jest bardziej tłusta i jak słodziutka bita śmietanka różni ją od np. gęstszego "czekoladkowego" w smaku Lindta Extra Creamy.
Na drugą czekoladkę jakoś nie miałam już ochoty i oddałam Mamie. Smakowała jej, ale w kwestii przesadzonej tłustości przyznała mi rację mimo, że lubi tłustawe rzeczy, nie ma z nimi problemu jak ja.


ocena: 8/10
kupiłam: Lidl
cena: 7,99 zł (za całość, czyli 200g)
kaloryczność: 581 kcal / 100 g (podane dla całości mlecznych); sztuka 12,5g - ok. 73 kcal
czy kupię znów: nie

Obstawiałabym skład: cukier, tłuszcz kakaowy, śmietanka w proszku, miazga kakaowa, pełne mleko w proszku, produkt z serwatki (?), laktoza (?), lecytyna sojowa, ekstrakt z laski wanilii

Skład (wzięty z internetu - z opakowania mlecznego Grossa 32 % na rynek niepolski): cukier, śmietanka w proszku 26 %, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii

Skład dla wszystkich mlecznych: cukier, mleko w proszku pełne, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, orzechy laskowe, tłuszcz palmowy, mleko w proszku odtłuszczone, bezwodny tłuszcz mleczny, migdały, lecytyna słonecznikowa, ekstrakt z laski wanilii, sól

poniedziałek, 18 stycznia 2021

(Słodki Przystanek) Beskid Wenezuela Sur del Lago 80 % ciemna z Wenezueli

Wyjątkowo spodobała mi się sytuacja, w której gdy tylko zostawała mi jakaś jedna czy dwie tabliczki Beskidu, wychodziły nowości, które otrzymywałam niemal natychmiast. Odkryłam, że od ich czekolad... po prostu się uzależniłam. Może i wielu odrobinkę brakowało do 10/10, ale jestem dumna z tej marki! Tym bardziej zaczął mnie cieszyć fakt, że zdecydowali się robić coraz więcej czekolad o zawartościach jakoś według mnie albo pomijanych, albo wykonywanych źle. A Beskidowi wychodziły. Gdy więc miałam akurat dwie 80tki z Wenezueli... aż mi się twarz sama uśmiechała na myśl, że będę tak mogła porównać sobie dwa regiony tegoż kraju.

Beskid Bean-to-Bar Chocolate Wenezuela Sur del Lago 80 % to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao z Wenezueli z regionu Sur del Lago.
Czas konszowania to 48 godzin.

Gdy tylko rozchyliłam papierek, uderzyły mnie słodziuteńkie, soczyste mandarynki i równie (a może jeszcze bardziej) soczyste limonki i marakuja. Te już były kwaśniejsze. Mieszały się z pomarańczą i kwaskiem nabiału: kefiru i maślanki. Przy tych ostatnich pobrzmiewało też łagodniejsze echo, które skojarzyło mi się z białymi kwiatami pomarańczy. W trakcie degustacji wywąchałam także krzaczki truskawek: zarówno białe kwiatki, jak i niedojrzałe owoce.

Przy łamaniu twarda tabliczka wydawała trzask o średniej głośności. Obstawiałam, że wyjdzie tłusto.
W ustach jednak zaskoczyła. Rozpływała się w tempie umiarkowanym, ale łatwo. Była średnio tłusta i zmieniała się w gęstawo-pylistą zawiesinę. Dla mnie może mogłaby być gęstsza, ale... uniemożliwiała to soczystość. Soczystość i taka maślankowość... a więc nie np. wodnistość, ale właśnie też nie gęstość. Minimalnie lepka, pozostawiała lekko wysuszający efekt. Na szczęście nie wyszła nazbyt ciężko.

W chwili zrobienia kęsa poczułam delikatny twaróg, który zaraz zaczął zmieniać się w twaróg nieco kwaśniejszy i maślankę; potem też kefir. Mimo że po chwili kwaśny nabiał zszedł na dalszy plan, był wyczuwalny na tyłach przez całą degustację.

Mocniejsza kwaśność pojawiła się dopiero w kolejnych sekundach. Reprezentowała orzeźwiająco soczystą marakuję i limonkę, niosące ogrom egzotyki. Na tej fali popłynął ogrom cytrusów ze słodkimi mandarynkami na czele. Soczysta słodycz nieodzownie splotła się z kwaskiem. Na ich płaszczyźnie na wierzch wypłynęły limonka i marakuja. Dominowały bardzo długo.

W tle z wolna zaczęły przewijać się stateczne, gorzkawe nuty. Poczułam leciutkie podwędzenie, dym, a także korę drzew. Korę i... drzewka pomarańczowe? Nie brakowało cierpkości, acz nie była nachalna - splatała te nuty z limonką. Dym narastał, jednak... nie łączył się z mocnym paleniem, a z pewnym chłodem. Pomyślałam o kwaskawym lesie iglastym i szczypiącej lukrecji (ale niezbyt pikantnej). Nabiał i tu się przebijał jako niemal "podgazowana" kwaskawość maślanki czy kefiru. Gorzkość zrównała się z kwaśnością, niby przypadkiem wyciskając słodycz. Popłynęło jej trochę, takiej... kwiatowo-lukrecjowej?

Cytrusy rozwijały się bez przerwy. Mniej więcej w połowie zrobiło się bardziej pomarańczowo, słodko-kwaśno. Marakuja podyktowała im specyficzną lekkość, a one (uparte!) wzbogaciły się o lekką goryczkę, więc zwróciłam uwagę na ich skórki. Zanotowałam sobie "cytrynisko", bo i jakąś cytrynę wyłapałam. Nie była jednak bardzo kwaśna czy soczysta, a właśnie goryczkowata. Niczym taka... w herbacie?

Kora i drzewa z tła zmieniły się w herbaciane fusy, wzrósł smak gorzkiego dymu. Cierpkość zawahała się, po czym razem zaczęły budować podwaliny pod kawowe tony, ale niezbyt im szło. Owocowe nuty za bardzo wciąż się tu wkradały. Pomyślałam o owocach leśnych, a raczej naparach z takowych. Może jakaś czerwona herbata... hibiskusowa? Pojawiły się truskawki o słodko-kwaśnym smaku. Kwaskawe echo nabiału cały czas pobrzmiewało w tle, tu na moment znów wychyliło się jako... maślanka truskawkowa? Kwasek wzrósł i zniknął na rzecz gorzkości.

Na sam koniec pojawiła się za to gorzkość nieco inna, bo przydymiona i ukryta, jakby... nie najświeższego już nabiału? Łączyło się to z pewnym złagodzeniem. Dym okrył też wędzenie i mocniejsze nuty, a mi do głowy przyszedł chmiel.
Po zjedzeniu został posmak nabiału właśnie, wręcz mleczność, pewna tłustawość, a także okrywający to chłodny i gorzki dym oraz cytusowo-czerwonoowocowa kwaśna soczystość.

Całość była bardzo ciekawa. ogrom nabiału i wędzono-dymne, drzewne nuty świetnie współgrały z egzotyczną kwaśnością limonki i marakui oraz cytrusów, truskawek. Herbata świetnie połączyła owoce z kawą - że nie było zgrzytów.

Niepewne nuty truskawki przywiodły na myśl syrop malinowy Franceschi 60 % Venezuela Sur del Lago, ale bez jej irytującej słodyczy; też egzotyka była wspólna. Dym, lukrecjowe orzeźwienie i twaróg na pewno, ale też kwaśne wiśnie Domori Sur del Lago Venezuela 70 % jakoś można z tą powiązać, ale... Beskid miała specyficzny, beskidowy wydźwięk. I ogrom nabiału! Za to ją pokochałam.
Akurat region Sur del Lago nie zaznaczył się w mojej pamięci jako wyjątkowo pyszny, ale... Beskid bez dwóch zdań mnie zachwycił. Mam malutkie zastrzeżenie co do struktury, ale... była tak pyszna, że wybaczam.


ocena: 10/10
kupiłam: Słodki Przystanek (dostałam)
cena: 17,90 zł (za 50 g; ja dostałam)
kaloryczność: nie podana
czy kupię znów: tak

Skład: ziarna kakao, nierafinowany cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

PS A żeby za wesoło i za burżujsko nie było, zapraszam do "małej" aktualizacji wafelka Eti Dare to Enjoy, którego trochę zmieniono.

niedziela, 17 stycznia 2021

Milka Almond Crispy Creme mleczna z nadzieniem migdałowym i karmelizowanymi, solonymi migdałami

Mimo że nie przepadam za Milką, do samej marki nic tak specjalnie nie mam. Ich czekolady po prostu nie zapewniają tego, czego w czekoladach szukam, a inne ich słodycze postrzegam jako drogie i przeciętne jakościowo (z obserwacji, co tam Mama szamie, bo ogólnie inne mnie nie ciekawią). Wiele czekolad omijam, patrzę nie patrząc, ale są też takie, które kuszą. Są takie, które potrafiły mi bardzo, bardzo posmakować jak np. Mmmax Nuss & Nougat Creme. Nie wiem dlaczego to właśnie o niej pomyślałam, gdy zobaczyłam nowość - dzisiaj przedstawianą - i zaplanowałam upolowanie jej. O wiele bardziej w końcu przypominała Crunchy Hazenut, która bardzo mnie rozczarowała już w czasach, gdy czekolady Milki lubiłam. Nie wiedziałam, czego spodziewać się "jak wyjdzie", ale wiedziałam, że lata nie przetrwa, toteż wzięłam się za nią niedługo po zakupie, nie z jakąś szczególną ochotą, ale np. z całkiem miłymi wspomnieniami związanymi z Terravitą Peanut Butter.


Milka Almond Crispy Creme to czekolada mleczna nadziewana kremem migdałowym (39%) i karmelizowanymi, solonymi kawałkami migdałów (5%).

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, poczułam wyrazisty cukrowo-mleczny zapach, który miał dziwny, podprażono-nieokreślony motyw i skojarzył mi się z chałką / mleczno-maślaną bułeczką. Zarejestrowałam w tym migdałowość, a całość przypominała mleczne, ale właśnie bardziej migdałowe, czekoladki dla dzieci. Migdały i mleczna bułeczkowość nasiliły się po przełamaniu

Tabliczka już w dotyku była tłusta, prawie lepka, ale nie aż tak bardzo miękka. W sumie to jeszcze jakoś tam się łamała, a nie rwała. Przy robieniu kęsa kostki trochę się już uginały.
Średnio gruba warstwa czekolady skrywała przeciętną ilość tłustego i miękkiego kremu.
Cechowała go plastyczność i wyciskanie się, mazianie typu wręcz oleistego. Dostrzegłam w nim parę rozmaitych kawałków: migdałów, migdałów pokrytych karmelem oraz kawałków-kryształków. Wielkość miały różną, acz same migdały-migdały to najmniejsza część.
W ustach czekolada szybko miękła, rozpływała się w średnim tempie, ujawniając błyskawicznie rozpływające się nadzienie, które... od razu w sumie było miękkie i lepiszcze. Odznaczało się miękką, niemal półpłynną, tłustością oleju i śmietanki. Sporo w tym wszystkim było proszkowości (jakby całość aż trzeszczeć chciała), a przerywnik stanowiły pozytywnie twarde chrupacze. Na tym jednak koniec ich plusów. Migdały to drobinki chrupiąco-prażone, większość jakby w warstwie chrupiąco-rozpływającego się cukru i kryształki cukru z solą osobno. Zupełnie mi to nie odpowiadało - poczucie, jakby dodali tam bryły cukru i tyle ("migdały"... pff, dobre sobie).

W smaku już od samej czekolady rozchodziło się cukrowe tornado, po czym usta zalewało mleko. Zaraz zaczęło mnie drapać w gardle od przesadzonej słodyczy, a w ustach poczułam dziecięco czekoladkowy smaczek. Sama czekoladowość wydała mi się dziwnie podrasowana (pewnie przesiąkła nadzieniem).

Mleczne tsunami wraz z kolejnymi falami słodyczy dołączyło do tego wraz z nadzieniem. Wydało mi się przede wszystkim śmietankowo-mleczne. Szybko wyłapałam w nim migdałowy element. To on podkreślał samą czekoladowość. W pierwszej chwili przypominał raczej nugat, ale zaraz pokazał się od wyraźniejszej, ewidentnie migdałowej strony, choć cukier bardzo ją przygłuszał. Wydaje mi się, że wyłapałam olejek migdałowy. Czułam też mdławość oleju / tłuszczu, jakby rozrzedzającą smak wnętrza. Znów skojarzyło mi się z czymś mlecznym i wypieczonym (bułeczki / chałka?). Kiedy dodatki zaczęły się nieco wyłaniać, w wysokiej cukrowości doszukałam się smażonego motywu, przy czym zaplątała się też palona goryczka, niewątpliwie nakręcająca się przy wyłaniających się dodatkach.

Od chrupaczy rozchodziły się różne nuty. Smażono-przepalony motyw zaburzał mi resztę, ale nie był bardzo silny. Dodatki dodawały dużo cukrowości swojej własnej: zarówno czystej cukru, jak i karmelowo-palonej. Niektóre, te kryształkowo-cukrowe, wydały mi się jednocześnie słone same w sobie, przez co jeszcze bardziej kojarzyły się ze smażonym karmelem. Soli na pewno nie pożałowało. Większe kawałki migdałów na szczęście smakowały po prostu migdałami. Wyszły bardzo zwyczajnie, nie jakoś specjalnie wyraziście. Często trafiłam na odrobinkę soli, podkreślającej bardziej prażenie migdałów niż migdały.

Część cukru z dodatków zostawała zadziwiająco długo i chcąc nie chcąc gryzłam ją, co przełożyło się na bonusowe kopsnięcia cukru i palono-smażonego cukru z solą. Gdy bliżej końca zaczęłam porządniej podgryzać dodatki, migdały przełamały nieco kompozycję, sól przy nich dogorywała. Mimo to... wciąż zdarzyło mi się też kryształki soli chrupnąć. Potem razem tonęły w cukrowości i nijakości mleka i oleju / tłuszczu, które jakoś się zrównały.

Dodatki zostawione na sam koniec niby smakowały kolejno: solą, cukro-karmelem i mocno prażonymi migdałami, ale takimi bez charakteru po tym wszystkim. To jednak i tak m.in. dla migdałów było lepsze niż rozgryzanie w trakcie jedzenia, bo po prostu w trakcie nie było ich czuć.

Po zjedzeniu został nieprzyjemny posmak cukru, olejku migdałowego i oleju, sztuczności, ale też soli i samych migdałów. Miałam wrażenie, ze wisi nad tym jakiś nieokreślony kwasek.

Czułam się zatłuszczona, także na ustach i dłoniach, a także zacukrzona. Po trzech kostkach zemdliło mnie od cukru i tej oleistej tłustości, czemu nie pomagała sól, bo kręciło się przy niej smażenie cukru.

Kompozycja wydała mi się iście amerykańska: do bólu cukrowa, słona i tłusta. Ok, spora ilość soli przełamała słodycz, ale... nie tędy droga, bo ta i tak drapała w gardle. Dodatki zepsuto, bo migdały były mało wyraziste, a kryształki cukru nie tylko je pokrywały, ale też wystąpiły osobno. Na smak też... przesmażony cukier z solą? Bardziej to niż solony karmel. Migdałowości nie mogę jej odmówić, ale nie grała mi zbytnio. Czekolada niby migdałowa, niby z przełamaną cukrowością, ale jednocześnie... w same migdały skąpa i i tak za słodka.
Mamie smakowała, a dokładniej... zakochała się w kremie, którego jednak smaku sprecyzować nie umiała. Stwierdziła: "tego posmaku specyficznego Milki nie czułam to i całość chyba trochę mi za słodka była. Ale dlatego to i ta sól mi zupełnie nie przeszkadzała. Tylko te kawałki chrupiące już tak. Co to było? Jakiś karmelizowany cukier?". Jak ją oświeciłam, że migdały, odparła, że w życiu by nie zgadła.


 ocena: 5/10
kupiłam: Kaufland
cena: 3,99 zł (za 90g)
kaloryczność: 568 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: cukier, olej palmowy, tłuszcz kakaowy, odtłuszczone mleko w proszku, serwatka w proszku, miazga kakaowa, pasta z migdałów (4,5%), tłuszcz mleczny, kawałki migdałów (2,5%), lecytyny sojowe, pasta z orzechów laskowych, sól, aromat

piątek, 15 stycznia 2021

Fossa Chocolate Salted Egg Cereal biała karmelowa z solonym jajkiem, płatkami zbożowymi, liśćmi curry, chili i solą

Dzisiaj przybywam z recenzją tak dziwnej czekolady, że aż się sama dziwię, że zdecydowałam się ją kupić. Stworzyła ją ponoć najlepsza singapurska marka Fossa, o której to trochę napiszę przy innej okazji. Mam też czystą ciemną, myślę, że tam to będzie lepiej pasować. Właśnie: takie dwie kupiłam i długo nie mogłam wybrać, co najpierw zjeść, bo w końcu potem mogło to ugruntować moją opinię na temat marki. Ta jednak miała krótszą datę, a chciałam zjeść ją jak najświeższą. Solone jajo w czekoladzie karmelowej brzmi obrzydliwie, ale... to ich popisowa tabliczka, ponoć w Singapurze bardzo dobrze się sprzedaje. Byłam tym trochę zdziwiona, ale potem poczytałam co nieco. Fossa odwołuje się tu do tradycyjnych solonych jajek po chińsku - chodzi o namaczanie kaczych w solance. Z czegoś takiego czekoladnicy wyprażyli płatki i przyprawili na styl dania tze-char. Tak w Singapurze nazywają "chińszczyznę", czyli smażone lub duszone rozmaitości: mięso i / lub warzywa, często właśnie z jajkiem. Pomyślałam o tym jako o singapursko-chińskim curry (a curry lubię bardzo), więc zainteresowałam się.

Fossa Chocolate Salted Egg Cereal to biała czekolada karmelowa z płatkami z solonego jajka kaczego, płatkami zbożowymi, liśćmi curry, chili i solą.

Po otwarciu poczułam zapach tak mocno maślany, maślano-białoczekoladowy i maślano-ciastowy, że aż duszny. Był słodki w palonokarmelowy sposób; karmelowo głęboki choć też z nutą, która mi skojarzyła się z mlekiem skondensowanym - wciąż na maślanej bazie. Po połamaniu, bardziej od spodu i skupiając się, odnotowałam sól, podkreślającą karmel i pewną soczystość. Nie było zanadto słodko, ale ciężko.

W dotyku tabliczkę odebrałam jako bardzo tłustą i kruchą zarazem. Wyglądało, że zaraz zacznie się topić w dłoniach, a przy jedzeniu może wykaże proszkowość.
Przy łamaniu nie wydawała dźwięku, szło to z łatwością, a parę drobinek dodatków wyskakiwało, mimo że ogólnie wtopione były solidnie. Co więcej, nie pożałowano ich.
W ustach sama czekolada rozpływała się szybko i gęsto. Miękła i zachowywała formę.  Była tłusta w sposób maślany, ale rzeczywiście także dość proszkowa. W pewnym momencie wydała mi się śliskawa, gdy tak jej tłuste smugi odsłaniały dodatki.
Te były różne. Od drobinek suszonych ziół, przez drobinki soli integralnie rozpuszczającymi się z czekoladą, ale do wymacania językiem po większe kawałki. Wydaje mi się, że trafiłam na bardzo dużo płatków, zdecydowanie za dużo w stosunku do jajka (chyba że się tak chowało, że po prostu je kilka razy przeoczyłam). Rozmiarem pochwalić się mogły płatki przypominające mocno wypieczone ciasteczka, duże i sucho-chrupiące (karmelizowane?) liście oraz kawałki... które przypominały rozpływające się na suchawe grudki zbitki masy na ciasto - obstawiam, że to jajka.

W smaku sama czekolada okazała się mocno maślana, a dopiero potem słodko-mleczna. W pierwszych sekundach w ogóle czułam po prostu masło. Palony smak karmelu zaskoczył po chwili i roztoczył paloność właśnie, która następnie też osiadła w maślaności. Było to ciężkie i esencjonalne. Pomyślałam też o skondensowanym mleku, bo i jego nuta z czasem się pojawiła. Raz i drugi zdarzyło mi się pomyśleć o maślanej krówce.

Na maślanej bazie kolejno, razem i osobno - zależy od kęsa - prezentowały się dodatki. Sól w zasadzie przez cały czas podkreślała maślaność samą w sobie i złocisty, bardzo słodki karmel. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, gdy dodatki upuściły smak, poczułam ciasto maślane. Miękkie, jasne ciasto lub jakieś bułeczki maślane, maślano-mleczne. Mleko odzywało się niepewnie, bo to maślaność podchwytywała poszczególne dodatki. Osłabiały "słodyczowy" wydźwięk, mimo że od nich także rozchodziła się pewna karmelowość.

Coś kopsnęło mi smak wafelkowo-płatkowo-kartonowy. Gdy cienkie płatki papuciały, rozchodził się od nich smak, który kojarzył mi się z bran flakes'ami, corn flakes'ami i kartonem. Jedynie ciumkane i podsysane wychodziły prawie na przód jako głównie kartonowo-waflowe "cosie", nawet z lekką goryczką; bran flakes'y do mleka... bez mleka? Za sprawą paloności, całość chwilami na myśl przywodziła wypieczone, korzennawo-wytrawne ciastka.

Od poszczególnych liści i drobinek rozchodziło się bowiem wytrawne ciepło, prawie pikanteria.  Poczułam sól, karmel, a zaraz... coś rześkiego i ziołowego. Ugryzłam jakiś kawałek i znów trafiłam na zbożowo-słonawy motyw. Ten dziwnie wydobył wiejską naturalność kompozycji. Parę razy na pewno nasiliła się wytrawna ziołowość, rzadziej i subtelniej chili. Nie paliło, ale rozgrzewało i dodawało swojego smaku.

Na palcach jednej ręki mogę policzyć to, jak uchwyciłam w maślaności nutę znajomą, nieoczywistą, a... jak niewyraziste jajko. Lekko doprawione suche żółtko mieszało się wówczas z maślano-mleczną bazą. Gdy już udało mi się to wyłapać i nazwać, określić, mogę stwierdzić, że naprawdę je czuć, ale subtelnie.

Bliżej końca rozpływania się kęsa jeszcze uwypukliło się masło, maślaność słodka i ciastowa, ciasteczkowość, a słodycz zaczęła aż drapać w gardle, nie tracąc karmelowego charakteru. Ten wydał mi się podkreślony sugestywną, w zasadzie prawie nieuchwytną orientalną ostrością. Czułam, że to na zasadzie kontrastu po wytrawniejszych dodatkach oraz kartonowych branflakso-waflach. Nie jestem jednak pewna, czy i w nich jakieś motywy jajka się nie ukryły.

Na koniec zajmowałam się większymi dodatkami, które jeszcze zostały. Przeważnie były to duże liście curry o specyficznym, goryczkowato-ziołowym smaczku oraz skartonowiałe już płatki.

Po zjedzeniu został ciężki posmak bardzo maślanej białej czekolady, nuta karmelowo-korzennych wypieków i ziołowo-wytrawne przyprawy, słonawość. Mimo rozgrzania i lekkiej ostrości, pikantną bym tej czekolady nie nazwała. Czułam się zatłuszczona, tłuszcz pokrywał też palce, a w gardle rozbrzmiewała słodycz w asyście orientalnych przypraw.

Całość niezbyt mi smakowała, choć raczej przez ciężką maślaność i maślaną białoczekoladowość oraz dodatek płatków, które wyszły kiepsko. Nie była kontrowersyjna, gdy chodzi o dodatek. Ten wyszedł wręcz nieśmiało. Nie wiedząc, że tam jest, jajka nigdy bym nie zgadła.
Mama bardzo się zdziwiła wąchając: "ja tu mam jajko czuć? Ona ładnie pachnie, jak Wedel karmelowy mi się skojarzyła"- i nagle jej twarz rozpromieniła się w uśmiechu. Już wiedziałam, że sporo powędruje do niej. Koniec końców oddałam jej 8 z 12 kostek. Nie żeby coś tam, bo... całość była na tyle nudna, że dałoby się zjeść całość bez większych problemów, ale równie dobrze można skończyć po kostce. Ja po dwóch-trzech nie miałam ochoty na więcej (bo za maślano-kartonowo, tłusto), ale postanowiłam przynajmniej pół zjeść w poszukiwaniu jajka. Epizodycznie dało się uchwycić.
A co Mama? "Oczywiście zjadłam całość, ale do końca to nie umiem powiedzieć, czy mi smakowała. Bardzo poprawna. Dla mnie nie za tłusta, na pewno nie za słodka, ale jaka dziwna! Tak jak trochę gryzłam to rzeczywiście czuć te solone jajko, jak wiedziałam, że tam jest, a ogółem co tam jeszcze w niej było? Bo zostawały mi jakieś paprochy, nie wiem, czy potrzebne były. Jakbym miała kupić, to nigdy w życiu. Wolałabym Wedla Karmelowego". Potem jednak, żeby wyrobić swoją dzienną słodyczową normę, dojadała swoje Toffifee (jedne z jej ulubionych słodyczy) i z zszokowana mi zameldowała, że po tej czekoladzie "jakieś tanie i prawie niezbyt smaczne" jej się wydały.

Niby taka kontrowersyjna, a nudna. Poprawna i zwyczajna, choć tytuł sugerowałby co innego... Aż trudno ją ocenić, bo nie wiem, czy tak miała wyjść, czy jajo im się nie udało.
Płakać mi się chciało, bo... gdybym pewnie kupiła karmelowego Wedla z wafelkami, wyszłoby na to samo. Nijako, nudno, nawet niespecjalnie smacznie, a tyle kasy i szumu...


ocena: 5/10
kupiłam: CocoaRunners
cena: £8.95 (za 50g)
kaloryczność: 590 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: tłuszcz kakaowy, mleko w proszku, cukier, solone żółtka jaj kaczych, płatki zbożowe (mąka pszenna, zmielony ryż, cukier, słód, grys kukurydziany, maltodekstryna, wodorowęglan wapnia, sól, fosforan dipotasu, wanilina), masło, liście curry, chili, sól morska

czwartek, 14 stycznia 2021

E. Wedel Mocno Gorzka 80 % ciemna

Są marki, które bezpowrotnie skazałam na straty. Dopuszczam, że im także może udać się zmajstrować coś niezłego, ale raczej na zasadzie "nawet ślepej kurze ziarnko się trafi" (nienawidzę powiedzeń - nie wiem, skąd mi się czasem biorą). Do tej tabliczki podeszłam więc bez żadnych szczególnych uczuć czy oczekiwań. Byłam ciekawa, jak wypada w stosunku do innych ze swojej półki o tej zawartości - czy jedna z moich nieulubionych marek konsekwentnie brnie w robienie dziadostwa czy też zwietrzyła, że może stracić i zaczęła się bardziej starać?


E.Wedel Mocno Gorzka 80 % to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao.

Po otwarciu poczułam zapach waniliny, a więc teoretycznie słodki, ale nie jakoś wysoce. Czułam też jakby zakurzoną szafkę drewnianą i torbę z cukrem, jednak wszystkiemu temu brakowało intensywności. Nie był to zapach z najwyższej półki.

W dotyku tabliczka była dość sucha, a przy łamaniu bardzo twarda. Wydawała właśnie dziwnie suche, bardzo głośne trzaski.Przekrój miała ziarnisty, nieco lśniący.
W ustach jednak rozpływała się średnio łatwo, w miarę gładko, choć z drobnym sucho-pylistym efektem. Wszystko to jednak robiła bardzo powoli. Nie za tłusta, sucholcem też nazwać jej nie mogę. Trochę miękła, trochę zalepiała w gęsto-maziście-zawiesisty sposób. Nie wyszła ciężko, a na koniec wysuszała.

W smaku od początku zaserwowała węgielno-drewniany smak. Była to gorzkawość łagodna. Powoli rozeszła się po ustach, zrobiła się bardziej płasko gorzka, ale wciąż niezła.

Na płaszczyźnie gorzkości zaznaczyła się lekka cierpkość. Była głównie pochodzenia kakaowego, takiego zwykłego kakao, ale mi zajeżdżała też dusznym aromatem - waniliną. Ta jej sztucznawość cały czas mi pobrzmiewała, ale nie była wyjątkowo napastliwa.

To z kolei skojarzyło mi się z zakurzoną szafką z drewna. Suche drewno, lekka gorzkawość kurzu i węgla z czasem poszły w kierunku kakaowych chrupek do mleka (np. Chocapic). Jakby się po takiej szafce rozsypały? Albo... jakaś bombonierka czekoladowa? Ze wskazaniem na dość kakaowo-polewowe denka i wierzchy tych słodkości.

Mniej więcej w połowie wzrosła słodycz, lecąca w prostym, cukrowym kierunku. Nie była wyjątkowo silna, ale cukrowa na smak. Jak biały cukier w torbie i właśnie ta papierowa torba.

A jednak lekka cierpkość z czasem podkręciła i wydobyła z tego wszystkiego lekki kwasek. Wychodzący ze zwykłego kakao... bardzo niepewnie podszedł pod wiśnie. To jednak nie pełne smaku owoce, a bombonierka wiśniowa lub wiśnie w likierze... Wyciągnięte z zakurzonej szafki.

Po zjedzeniu została cierpkawa nuta kakao i waniliny. Poczucie słodyczy, ale też pewna tłustość i suchość na ustach, dość osobliwe. Oprócz tego czułam słodką bombonierkę, ale bardziej polewowo-denkową, niż owocową.

Mimo że czekolada do najlepszych nie należała, zaskoczyła mnie pozytywnie. Mogła okazać się tragedią, a tymczasem jak na czekoladę Wedla nie wyszła tragicznie. Tak, bardzo czuć w niej odtłuszczone kakao, którego w dobrej ciemnej czekoladzie nie powinno być, ale w sumie w smaku nie wyszło to źle. Zaletą była też nie powalająca tłustość, przystępny cierpkawy i mało słodki smak. Mnie jednak jej mięknięcie i sztuczna słodkawa nuta nie odpowiadały. Zdecydowanie mocno przesadził Wedel pisząc "mocno gorzka", bo... najzwyczajniej minął się z prawdą.


 ocena: 6/10
kupiłam: Auchan
cena: 3,49 zł
kaloryczność: 530 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: miazga kakaowa, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, cukier, tłuszcz kakaowy, aromat, lecytyna sojowa

środa, 13 stycznia 2021

ciastka Delicpol Paryskie Blond Czarna Porzeczka

Nie jadam ciastek, takich typu Delicje nigdy specjalnie nie lubiłam, bo i nie lubiłam galaretek, a bananowe Delisana utwierdziły mnie w przekonaniu, że nawet banany w tej sytuacji nie pomogą. Za ciastkami w sklepach rozglądam się tylko, gdy Mama zleca mi znalezienie jakiś dla niej. Ostatnio w Biedronce pożałowała sobie galaretek czarnoporzeczkowych ("bo drogie... a jak niedobre? Bo i ta czekolada ciemna... to mogą mi nie smakować"), więc gdy wypatrzyłam jej ciastka z galaretką takową właśnie i to nie w ciemnej czekoladzie ani też nie w białej, przywlokłam jej do koszyka. Mama bowiem uwielbia karmel i np. Karmellove Wedla to jedna z jej ulubionych czekolad. Tak się złożyło, że akurat parę dni wcześniej się zgadałyśmy, że to aż wkurzające, że czarną porzeczkę prawie zawsze w takich słodyczach łączą z białą. Rozumiem, że na zasadzie kontrastu, ale nie widzę problemu, by miała wystąpić z inną. Zastosowanie karmelowej jednak mnie zaskoczyło. Co prawda drugi wariant to truskawka i czekolada ruby (wg mnie oszukańcza, ale zamysł linii taki "ambitniejszy" jak rozumiem), więc ok... W domu tak się trochę pokręciłam, pomyślałam. Karmel i czarna porzeczka? Dziwne połączenie, że aż musiałam spróbować, choćby miało być paskudniejsze od białej i banana. I też... kiedyś naszło mnie na klasyczne tego typu ciastka, a zamiast się za nie bezpiecznie wziąć, to na jakieś dziwa się porywam... Ech. Mało tego! Dopiero po spróbowaniu i napisaniu recenzji odkryłam, że producentem jest Delicpol - właśnie ten od bananowych wstręciuchów.


Paryskie Blond Czarna Porzeczka to "to biszkopty z galaretką o smaku czarnej porzeczki (50%) w białej karmelowej czekoladzie", produkowane przez Delicpol dla Biedronki (chyba edycja limitowana na Dzień Kobiet 2020). Paczka zawiera 150 gramów (czyli 11 ciastek).

Po otwarciu poczułam intensywny, wręcz napastliwy zapach landrynkowej porzeczki. W zasadzie była to bardziej landrynkowość / cukierkowość niż właśnie porzeczka, ale soczystości nie mogę temu odmówić. Mieszała się z duszno-cukrowym, maślanym motywem białej czekolady i słodkiego biszkoptu. Kojarzyło się to trochę "karmelowawo", ale nawet znikomej smakowitości nie podrzuciło.

Ciastka wydały mi się jedynie zadowalające pod względem jakości. Delicjowo podzielne, niby bez większych wad, ale... Czekolada wyglądała na sucho-proszkową i zarazem tłustą polewę typowo polewową. Biszkopt uginał się pod naciskiem (to akurat plus), a i galaretka była bardzo miękka.
Polewo-czekolada istotnie była tłusta i proszkowa. Rozpływała się średnio chętnie, tłusto i wodniście. Wydawała się dość plastikowa.
Pod nią znalazła się miękka, gibiąca się galaretka, która rozpływała się dość szybko. Była minimalnie soczysta; raczej cukrowo lepka.
Biszkopt chyba nią nieco nasiąkł, ale wilgotność i miękkość to raczej jego cechy charakterystyczne. Co dziwne, obok jakby wierzchniej suchości samego spodu. Okazał się leciutki, jakby napowietrzony i w ustach szybko zmieniający się w mięciutką, proszkową papkę.
Jedząc całościowo, miałam wrażenie, że strasznie to sucho-proszkowe, przytykające.

Czekolada to przede wszystkim słodycz, w dodatku trochę przesiąknięta landrynkowo-owocowym smakiem galaretki. Słodycz czystego, białego cukru, maślano-śmietankowej i cukrowej, ciężko-dusznej czekolady białej. Nie najwyższych lotów, ale nie paskudnej. Karmelowej... minimalnie, gdy się skupić (i gdy się wie, że ma być karmelowa).

Galaretka porażała cukrową landrynko-cukierkowością. W jakimś tam lichym stopniu oddawała raczej ogółem owoce leśne niż porzeczki - podkreślam: landrynkowe. Zatracały się w cukierkowości i sztuczności. Nie uświadczyłam nawet sugestii kwaśności.

Biszkopt nasiąkł nimi, ale nie tak mocno co czekolada. Sam w sobie także był bardzo słodki, acz zdecydowanie mniej od pozostałych części. Wydał mi się delikatny, pszenicznie-mlecznawy, może trochę "waniliowaty"?

Całość... w swym przesłodzeniu może i współgrała, ale było to mdłe zgranie. Wyszła ciężko w smaku, słodko, ale na szczęście nie tanio-paskudnie. Po prostu niesmacznie, bez traumy. Nie było tłuszczowo, a "tak lżej" na strukturę. Mnie bardzo przeszkadzała ta sztuczność i landrynkowość galaretki, nijaka czekolada i za słodki, a jakoś mało biszkoptowy biszkopt. Brakowało mi "delicjowatości". Jakbym chciała porzeczkowe landrynki, to bym po prostu coś takiego kupiła, a nie... Chociaż szkoda, że w sumie to nawet nie jak czarnoporzeczkowe landrynki smakowały, a... Słodkie landrynki. Po niecałym jednym sobie darowałam, tak jak i z Mamą przewidywałyśmy. Od niej jednak usłyszałam, że i jej zupełnie nie smakują: "właściwie po tym, co po tobie kończyłam, najchętniej resztę bym wyrzuciła, ale się wczuć spróbuję". I zanim odłożyła na półkę dla ojca, zjadła jeszcze dwa, by móc porządnie się dla mnie i dla Was wypowiedzieć. "Ta czekolada niespecjalnie karmelowa, w ogóle to jakoś mało jej, a galaretka... strasznie i tylko słodka. Od porzeczki to oczekiwałabym kwasku, a tu nic. Biszkopt normalny, ale całość taka, że aż jeść się nie chce." (Jako że czuję, że w ogóle odleciałam i nie znam normalnych / przeciętnych słodyczy, pozwolę sobie dopisać jeszcze jeden wniosek Mamy. Jakiś czas po tych ciastkach kupiła Wedlove z galaretką pomarańczową, które kiedyś były jednymi z jej ulubionych. Stwierdziła, że jak tym wystawiłyśmy 3, to "Wedla powinny mieć -1, bo jeść się nie da". Piszę to, byście może mieli jakiś punkt odniesienia, by ta moja recenzja i ocena nie była całkiem "z kosmosu", bo doszłam do wniosku, że naprawdę w temacie ciastek nie mam doświadczenia.)

W pierwszym odruchu chciałam wystawić 2, ale przypomniałam sobie parszywe bananowe; a tu jednak ta czekolada mimo wszystko nie była aż tak tragiczna, a biszkopt nawet normalny.


ocena: 3/10
kupiłam: Biedronka (Mama kupiła)
cena: 2,99 zł (za 150g)
kaloryczność: 360 kcal / 100 g; ciastko 13,6g - 49 kcal
czy kupię znów: nie

Skład: galaretka 50% (syrop glukozowo-fruktozowy, cukier, woda, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; substancja żelująca: pektyny, regulator kwasowości: kwas cytrynowy, cytryniany sodu; zagęszczony sok z czarnej porzeczki 0,6% - w galaretce, koncentrat soku z czarnej marchwi, aromat), biszkopt 33% (mąka pszenna, masa jajowa pasteryzowana, cukier, skrobia pszenna, syrop glukozowy, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; emulgatory: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych, estry kwasów tłuszczowych i poliglicerolu; olej rzepakowy, substancja spulchniająca: węglany amonu; sól, aromat, barwnik: karoteny), biała czekolada z karmelem 17% (cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, karmel w proszku: mleko w proszku odtłuszczone, serwatka w proszku, cukier, tłuszcz mleczny, aromat; mleko w proszku odtłuszczone, cukier skarmelizowany, miazga kakaowa, emulgator: lecytyny; sól)

wtorek, 12 stycznia 2021

(Słodki Przystanek) Beskid Chocolate Czekolada Mleczna Banan mleczna 40 % z bananami

Po paskudnej czekoladzie bananowej Orion aż zwątpiłam w banany. Do tego stopnia, że zrobiłam tygodniową przerwę między jedną a drugą, ale długa kolejka wpisów daje mi możliwość układania ich... jak mi się podoba. Na szczęście jednak zwątpiłam dosłownie chwilowo. Zdecydowanie za bardzo lubię te owoce! Świeże surowe wygrywają, ale tęsknie patrzę też na inne dobrze zrobione słodkości: Zotter Chocolate Banana czy J.D. Gross Mousse au Lait Banana. Gdy chodzi o suszone banany, chipsy bananowe to zdarza mi się po nie sięgnąć, ale nie jest to przekąska w moim stylu - twarde to i podrasowane nie wiadomo czym (wybieram zdrowo, ale nie podoba mi się dodawanie do nich choćby i zdrowego oleju kokosowego / cukru trzcinowego). A dzięki górskim wyprawom z ludźmi z USA, poznałam banany liofilizowane. Ogólnie takie owoce nie robią na mnie wrażenia, a suszonych "gąbek" nie cierpię, ale liofilizowane banany to takie dziwo, że aż w sumie ciekawe, warte spróbowania. O miłości do czekolad Beskid pisałam nie raz, jednak dotyczyło to raczej ciemnych, plantacyjnych. Bananom jednak popuścić nie mogłam, mimo że znów - forma przyklejonych do tabliczki owoców nie jest moja. Mimo to, liczyłam na zacną i czystą degustację.

Beskid Chocolate Czekolada Mleczna Banan to mleczna czekolada o zawartości 40 % kakao z bananem liofilizowanym.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, poczułam intensywny, w pełni naturalny zapach soczystych, słodkich bananów i mlecznej czekolady. Jej wyrazista mleczność kojarzyła się trochę orzechowo jak np. mleko owcze. Mimo silnej słodyczy, nie zabrakło goryczki orzechów laskowych w cynamonie. Te dominowały, kiedy wąchałam wierzch tabliczki. Ogółem jednak zapach był głównie rześki.

Tabliczka w dotyku nie wydała mi się specjalnie tłusta, banany wtopiono w nią porządnie. Były to całkiem grube, liofilizowane plastry, które wyglądały na suche. Sama czekolada też wydawała się suchawa i pylista, tym bardziej że z dodatku osypał się lekki pyłek.
Przy łamaniu tabliczka lekko pykała, acz bardzo twarda nie była. Raczej krucha. Banany skrzypiąco-trzeszcząco także się łamały. Przy robieniu kęsa niektóre nawet chrupały / trzaskały. Tylko nieliczne wykazywały leciutką chęć rwania.
W ustach czekolada rozpływała się dość powoli i ziarniście. Dodało jej to charakteru surowej, choć w tej ziarnistości była też pewna kremowość. Miękła, ale długo zachowywała pierwotny kształt. Opływała jakby lepko-gęstymi falami tłustego mleka, tworzyła zawiesinę i wypuszczała w końcu ze swych zwartych objęć banany, które zdążyły w tym czasie nasiąknąć.
Oczywiście ugryzione i wymęczone zębami szybciej, były twarde (jak stwardniałe), trochę skrzypiały i wlepiały się w zęby, ale uważam, że to bez sensu i lepiej dać im czas. Wtedy bowiem nasiąkały tak, że stawały się świeżawymi bananami, jakby... takimi wyjętymi z ciasta? Jędrnymi i dopiero namiękającymi, soczyście-zawilgoconymi, trochę papuciejącymi. Jedynym ich minusem było wlepianie się w zęby.

W smaku czekoladę cechowała na początku przyjemnie niska słodycz wymieszana z orzechowo-palonym, lekko gorzkawym motywem i ogromem wyrazistego mleka. Było w pełni naturalne, głębokie, a z czasem dochodziły do niego maślane tony i taka "wiejska naturalność". Kojarzyło mi się z mlekiem owczym.
Przy kawałkach czekolady pozbawionych bananów odnotowałam, że mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa słodycz znacząco wzrastała i aż lekko zadrapała w gardle, po czym przełamywał ją motyw suchawego orzechowego kakao. Słodycz odpuszczała, a do gry wkraczał soczysty kwasek egzotycznych owoców, by pozostać w posmaku z lekką cierpkością. Czekolada sama w sobie wydała mi się chwilami tylko minimalnie przesiąknięta bananami, a chwilami bardzo mocno. Przejawiały się w egzotycznych owocach i cierpkości.

I nic dziwnego, bo bananów nie pożałowano.
Kawałek położony bananem na język wprawdzie w pierwszej chwili mignął kartonem, potem pudrowym bananem i dopiero zaskoczył na właściwy tor, ale gdy położyłam bananem do góry i potem raz po raz się obróciłam... magia! Banany szybko dawały o sobie znać, wtłaczając słodycz w soczystszą ramkę. Narzuciły jej swój smak owoców dojrzałych i niemal świeżo-surowych. Miały tylko leciutką suszono-liofilizowaną, jakby przypudrowaną nutkę. Nie musiałam ich rozgryzać, by je poczuć. Mimo więc, że i przy nich w połowie słodycz rosła do wysokiego pułapu, nie była aż tak nachalna.

Tonęły w mleku i orzechowo-palonym motywie, przez co pomyślałam o cieście Banoffee (ok, raz w życiu coś tego typu jadłam, ale chodzi mi o wyobrażenie / klimat), a więc bananowo-orzechowym i z mlekiem... tak pełnym, że może aż śmietanką. Albo tłustym mlekiem owczym. Paloność i orzechowa nuta przywołały cynamon, który podkręcił ciastowość. Wszystko to z liofilizowaniem raz i drugi chyba pomachało mi jakimś toffi przed nosem, by zniknąć i...

Wpuścić trochę kwasku. Idealnie wmieszał się w soczystość świeżawych bananów, niosąc smak mango i trochę cytrusowy, bardzo egzotyczny (jak multiwitamina?). Zaraz jednak orzechowa cierpkość sprowadziła owocowe nuty do poziomu. Raz i drugi powiedziałabym, że odrobinka cytryny wciąż dopraszała się o głos. Banany podsysane, obracane i jedynie nadgryzane, pod koniec smakowały zupełnie jak słodkie i dojrzałe surowe.

Cierpkość podkreśliła zostawione resztki bananów na sam koniec. Te smakowały już delikatnymi sobą, trochę przygłuszonymi przez ogólną słodycz, przez co kojarzyły mi się z bananowo-mlecznym, słodkim shake'iem.

Po zjedzeniu zostało poczucie słodyczy na granicy przesady, soczysta bananowość jak po świeżych owocach, ale też lekko "upudrowanych" i rześka mleczność... zupełnie, jakbym piła mleko owcze o orzechowej nucie, ale też leciutka suchość, namiastka goryczki kakao. Czułam też drobne ściągnięcie i... banany powlepiane w zęby.

Gdy tak przegryzałam a to kawałek z bananem, a to bez... było całościowo bardzo słodko, ale przyjemnie i wyważenie... Jakbym jadła bananowo-śmietankowe ciasto z orzechami i cynamonem, popijając mlekiem owczym.

Całość była pyszna. Niby urocza, a jednak nie słodziaśnie-dziecięca, a bardziej... rześka. Słodka i gęsta, ale dość lekka. Podobało mi się to naturalne przełamanie (kwasek i orzechowość), które zdawały się wpisywać w elementy słodzące.
Gdyby tak był tam cukier trzcinowy, myślę, że wcale piałabym z zachwytu. I wszystko to mimo że nie przepadam za tabliczkami z ponalepianymi liofilizowanymi owocami.


 ocena: 9/10
kupiłam: Słodki Przystanek (dostałam)
cena: 18,90 zł (za 100 g; ja dostałam)
kaloryczność: nie podana
czy kupię znów: nie

Skład: ziarno kakaowca, cukier, mleko pełne w proszku, tłuszcz kakaowy, banan liofilizowany 2,0%, lecytyna sojowa

poniedziałek, 11 stycznia 2021

Orion Kremova Bananova A Kakaova Naplni mleczna z nadzieniem bananowym i kakaowym

Mimo że uwielbiam banany i kręcą mnie słodycze (głównie czekolady, których jest strasznie mało) bananowe, mam instynkt samozachowawczy i chęć przetrwania. Bywam w stosunku do bananowych rzeczy sceptyczna, patrzę więc na składy. Dobrze, jak banan jest dobry, ale gdy do gry wchodzi chemia i nie wiadomo, co jeszcze... właśnie. Tę tabliczkę kupiłam trochę niepewnie. Otóż   Mistrovska Edice 68 % ciemna z morelami i chili oraz ciemna z truskawkami i solą Oriona właśnie mnie zachwyciły, ale... musiałam przyznać, że mlecznej nadziewanej do nich już na sam opis daleko.


Orion Kremova Bananova A Kakaova Naplni to mleczna czekolada o zawartości 32 % kakao z nadzieniem bananowym (31%) i kakaowym (11%).

Po otwarciu poczułam słodko-bananowy zapach, niebezpiecznie oscylujący między soczyście świeżym, a sztucznym i ogrom mleka. Zaprawione było to niemal cukrową słodyczą. Co ciekawe, spód pachniał bardziej bananami i mlekiem, wierzch zaś... czekoladą, acz zdawał się kryć tanią kakałko-orzechowość.

Tabliczka wydała mi się tłusto-miękka, raczej delikatna. Chwilami prawie się rwała, co mnie nie zdziwiło, gdy zobaczyłam, że żółtawo-białe nadzienie idzie przez całość.
Okazała się sowicie nadziana: bananowego kremu nie pożałowano; kakaowy wypełniał wierzch każdej z kostek i było go znacznie mniej, ale nie za mało. Okazał się bardzo gęstym, ciągnąco-lepiącym sosem o strukturze prawie stałej.
W ustach czekolada rozpływała się łatwo, tłusto i raczej szybko. Błyskawicznie miękła w plastelinowy sposób, po czym gęsto zalepiała usta i odsłaniała miękkie nadzienia. W porównaniu do nich wyszła gładko.
Jasny krem, zalegający w ustach dość długo, zaserwował mi dosłownie proch. Okazał się bardziej plastyczny i wilgotniejszy. Kulkował się trochę jak guma rozpuszczalna, a trochę z racji proszkowości. Kakaowe nadzienie sprawiało wrażenie bardziej zagęszczonego-zżelowanego. Było mięciutkie i ciągnące. Udawało śliskawe, ale z dziwnym efektem przecieru i znikomą pylistością. Rozpuszczało się z oporem, ale w sumie znikało szybko. Zlepiało pozostałe warstwy.
Całość błyskawicznie zatłuszczała i zalepiała usta.

W smaku sama czekolada przypominała cukier wymieszany z mlekiem, choć zaznaczył w niej się motyw kakao. Nie mam tu na myśli gorzkości, a element upodabniający ją do czekoladowej polewy / figurki niż czekolady mlecznej. Mimo że od początku aż drapiąca słodyczą w gardle, całkiem wyrazista.
Wydała mi się przesiąknięta nadzieniami, bo sztucznawy banan podkreślał jej dziwną nutę, a orzecho-kakałko też zaznaczyło się bardzo szybko.

Nadzienia odzywały się prędko, przy czym ciemne "sosowate" było intensywniejsze. Wprowadziło posmak tanio-chemicznego sosu pseudowytrawnego. Bez jakiejkolwiek gorzkości, może jedynie z cierpkością chemii. Było tak słodkie, że trudno wyodrębnić jakiś smak, ale mi zajeżdżało sosem kawowym. Zwłaszcza spróbowane osobno kojarzyło się z chemiczną kawą.

Bananowe rozchodziło się konsekwentnie i leniwie. Delikatna nuta tych owoców była bardzo słodka. Trochę jak esencjonalnie słodki nektar, a trochę sztucznawa. Banany były tu zrównane z wysoką, wyrazistą mlecznością. To mleczność zasłodzona do bólu słodka. Ta część nie wyszła sztucznie-napastliwie, a jedynie sztucznawo i cukrowo. Wraz z polewową czekoladą tworzyła łagodne tło, choć w chwili dominacji sosu banany uciekały. Z kolei bez niego, czyli przy częściach brzegowych oraz na początku rozpływania się kęsa, okazało się to całkiem znośne.

Kakaowe nadzienie bowiem męczyło mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa sztucznie-kawowym, tandetnym i nachalnym smakiem. Zajechało mi alkoholem, acz bez realnych procentów. Wyszło jak spirytusowo-chemiczny ciemny sos o nieokreślonym smaku, ewentualnie... kiepsko truflowy? Odlegle pseudokawowy. Zaszczypało... słodyczą i sztucznością.

Przemieszawszy się ze słodko-mlecznym otoczeniem stworzył cukrowo-sztuczną, tanio-tandetną toń. Tak słodką, że w sumie mdłą w cokolwiek.

Sos swoim sztuczno-tanim charakterem zepsuł bananowy smak, co bliżej końca sprawiło, że całość wyszła zbyt namieszana, nieskładna i sztuczna, a jednocześnie głównie cukrowa. On już zniknął, czekolada trzymała resztę w ryzach, bo znikała najdłużej, ale po tych ekscesach wydawała się głównie cukrowo-czekoladkowa.

Po zjedzeniu, oprócz przesłodzenia i chemii gryzącej w język, rozgrzania sztucznie kawowym spirytusem, czułam mocno sztuczny aromat bananowy. Zarejestrowałam dziwną goryczkę.

Całość była podła. Może nie tak obrzydliwa, by puścić pawia, ale właśnie podła. Miękko-plastelinowa czekolada, zżelowany sos i prochowo-gumorozpuszczalny krem to najgorsze, co mogę sobie wyobrazić. Wysoka tłustość i lepkość dowaliły. A smak? Obiecany cudowny, a w rzeczywistości po prostu słodki, tani i sztuczny. Nadzienie kakaowe to jakaś porażka - mocne, ale w zasadzie bez bliżej określonego smaku (sztucznie alkoholowo-kawowe?), bananowe niewiele lepsze, bo cukrowo-nijakie, sztuczne, no ale w sumie banany czuć, mleko też.
Żeby chociaż smakowała, jak pachniała... Ciemne nadzienie kompletnie zepsuło resztę. Sama czekolada z bananowym kremem mogłaby i na jakieś 5 wyciągnąć, a tak... odrzucała.

Tylko co odzyskałam wiarę w zwykłe nadziewane tabliczki po Terravicie PB i Ritter Sport Weihnachtstafel, a tu taka niespodzianka. Oddałam ją Mamie, która próbowała ją jeść na różne sposoby, aż w końcu przyznała, że przez to "kakaowe" nadzienie nie da się tego jeść bez obrzydzenia. "Jakieś alkoholowo-truflowe? Kawowe? Ale okropne... że aż tego banana zupełnie zepsuło. A tak oprócz tego ciemnego, to wcale niezła czekolada by była, słodka taka. A to ciemne coś... no niepotrzebne tu wcale" - wydała werdykt i resztę czekolady odłożyła do szafki dla ojca.


ocena: 2/10
kupiłam: Auchan
cena: 3,99 zł
kaloryczność: 530 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: cukier, pełne mleko w proszku, kakao 11%, tłuszcze roślinne (palmowy, z ziaren palmowych), masło kakaowe, serwatka w proszku, syrop glukozowy 0,8%, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, koncentrat miąższu z bananów 0,5%, tłuszcz mleczny, karmelizowany syrop cukrowy, środek utrzymujący wilgoć (glicerol), pasta z orzechów laskowych, emulgator (lecytyny, mono i diglicerydy kwasów tłuszczowych), masło, stabilizator (karagen), sól spożywcza, kwas cytrynowy, regulator kwasowości (cytrynian sodu), naturalne aromaty, ekstrakt z kurkumy