piątek, 19 lutego 2021

Lindt Lindor Orange mleczna z nadzieniem pomarańczowo-czekoladowym

Kulki Lindt Lindor jadłam chyba tylko raz czy dwa w życiu i zupełnie mi nie odpowiadała ani ich obleśna struktura, ani forma, ani kiepski według mnie smak. Czekolad z tej serii też nie uważam za warte uwagi, bo ani Lindor Hazelnut Milk Chocolate, ani Lindor Dark / Dunkle 60 % Stick mi nie smakowały. I mimo że forma bardziej czekoladowa niż kulki, to i tak do mnie nie przemówiła. Pewnego dnia dostrzegłam jednak względną nowość, której jakoś nie mogłam się oprzeć. Wyszła naprzeciw mojemu rozmyślaniu o tym, że nie rozumiem, dlaczego producenci tak rzadko łączą pomarańczę z mleczną czekoladą. Bardzo dobra Ambiente Truffle Chocolate Negro Sabor Naranja utwierdziła mnie w przekonaniu, że wszyscy tylko tracimy na nie niełączeniu ich. Według mnie pomarańcze pasują i do ciemnej, i do mlecznej. Dlatego mleczną pomarańczową Terravitę aż zamówiłam przez internet. Wzięło mnie więc na zrobienie porównania, jak to na różne sposoby mleczna czekolada może łączyć się z tym cytrusem.


Lindt Lindor Orange Milk Chocolate Bar / Stick to mleczna czekolada nadziewana czekoladowo-pomarańczowym kremem (40%); u mnie jako paluszek / batonik ważący 38 g.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie poczułam intensywną, trochę galaretkowatą, ale bardzo soczystą pomarańczę oraz silną słodycz tak wymieszaną z ogromem mleka i właśnie pomarańczą, że nie męczącą. Niestety jednak doszukałam się dość wyraźnej nuty margaryny. Za nią tliła się rześkość, mimo że pomarańcza ewidentnie pochodziła z aromatu. Nie była jednak w pełni sztuczna, nadawała odrobinkę mocniejszego charakteru w sumie uroczej czekoladzie.

Już w dotyku tłusty paluszek nawet nie raczył pyknąć przy łamaniu. Był delikatny, mimo grubej warstwy czekolady. Skrywała bowiem tłusto-maziste, pół-płynne nadzienie, na oko trochę się z nią zlewające.
W ustach czekolada rozpływała się błogo, w tempie umiarkowanym. Miękła i kremowo-gęsto zalepiała. Nadzienie wydobywało się z niej już po paru sekundach. Niemal mlecznie prędko wylewało się / wyciskało się z kostek, potem trochę pozlepiało resztę kostek. Zepsuło przyjemny efekt, bo było znacznie rzadsze w sposób oleiście-śmietankowo-płynny. Skojarzyło mi się z bardzo tłustym mlekiem, pozostawiającym maziste smugi, ewentualnie z roztopioną czekoladą, a gdy wziąć pod uwagę jakość... z zostawionymi na słońcu smarowidłami na chleb (typu Nutella). Znikało znacznie szybciej od samej czekolady, ale obrzydzić i dziwnie aż przytkać gardziel zdążyło szybko.

W smaku sama czekolada przywitała mnie ogromem cukru i mleka, splatającymi się w błogi duet. Wyszła uroczo, głęboko, lecz wciąż z odległym smaczkiem kakao. Dodatkowo podkreśliła je nutka pomarańczy, którą wierzch lekko nasiąkł.

Nadzienie podbiło smak mleka i kontynuowało przesłodzoną mlecznoczekoladowość, dodało "kakałkowość". Wraz z jego wyłanianiem się nasilała się także pomarańcza. Nagle w zasadzie uderzyła, chwilowo wyskakując ponad wszystko inne. Rześko-soczysta, a jednak goryczkowata jak skórka i galaretki, łączyła w sobie naturalną i olejek - nie była ani zbyt jednoznaczna, ani specjalnie intensywna. To jednak wyszło jak najbardziej na plus. Równie szybko jak weszła, tak potem rozeszła się po ustach i mniej więcej od połowy rozpływania się kęsa trwała jako delikatna, acz wyczuwalna nuta. Rysowała się na bezkreśnie cukrowym, ale wciąż mlecznym, niemal śmietankowym tle. Spłynęło to-to do gardła, drapiąc tam straszliwie. W pewnym momencie doszukałam się oleiście-margarynowej, nijako tłuszczowej nuty. Może była trochę maślana, trochę niesprecyzowana, jak... jakieś smarowidło czekoladowe? Na szczęście pomarańcza i cukier zagłuszały to skutecznie.

Bliżej końca zrobiło się straszliwie słodko, jednak po występie pomarańczy mleczność mlecznej czekolady wróciła ze zdwojoną siłą. Zyskała nawet pewien charakterek kakaowo-pomarańczowy. Mleko jako baza pod to wyjątkowo dobrze wyszło. Pod koniec cukier już drapał w gardle naprawdę nieznośnie, ale dzięki mleku i pomarańczy, było to do zniesienia.

Po zjedzeniu czułam przesłodzenie i zatłuszczenie, wręcz olej na ustach, a także posmak olejku pomarańczowego i cukrowo-mlecznej, ale smacznej czekolady. Sam posmak był w miarę w porządku, ale jego otoczka już nie. Olejek utrzymywał się też aż w końcu irytująco długo.

Całość wyszła w zasadzie nieźle. Miałam wrażenie, że pomarańcza przygłuszyła charakterystyczne wady tej serii, a więc oleistość, margarynowość i przecukrzenie. Może nie całkowicie, ale... Konsystencja mi nie odpowiadała, ale wolę go od wcześniej podlinkowanych; ten wariant wyszedł ciekawie. Dobrze, że zdecydowali się na krem z nutą, nie zaś kawałki czy coś, bo to już w ogóle bardzo obleśnie mogłoby wyjść. A tak... powiedzmy, że obleśność jedynie pobrzmiewała.
Ambiente Truffle Chocolate Negro Sabor Naranja wciąż według mnie wygrywa, ponieważ nie była taka miękko-płynna, a bardziej czekoladowa. Ambiente była nadziana bardzo gęstym czekoladowym kremem, w momencie gdy Lindor wydawała się... jakąś czeko-tubką.


ocena: 6/10
kupiłam: Kaufland
cena: 4,39 zł (za 38g)
kaloryczność: 612 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: cukier, oleje roślinne (kokosowy, palmowy), tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, pełne mleko w proszku, laktoza, odtłuszczone mleko w proszku, lecytyna sojowa, masło klarowane, ekstrakt słodu jęczmiennego, olejek pomarańczowy 0,1%, aromat

środa, 17 lutego 2021

(Słodki Przystanek) Beskid Dominikana Hispaniola Bio 80 % ciemna z Dominikany

Gdy miałam już trochę dość dziwnościo-nowości (a to tabliczek nieznanych i niespotykanych, a to nieudanych), naszło mnie na coś porządnie kakaowego i dobrego jakościowo, pewnego. Czekolady o zawartości kakao 80 % potrafią budzić we mnie podejrzenia, ale... nie Beskidu. Te wielbię! Tej nie mogłam się doczekać, bo 70 % była wprost przepyszna, także z cukrem kokosowym bardzo mi smakowała, ale w tej drugiej właśnie troszeczkę za bardzo według mnie cukier namieszał. Gdy sobie pomyślałam o wzmocnionych nutach, niższej słodyczy...? Brzmiało niezwykle atrakcyjnie.

Beskid Bean-to-Bar Chocolate Dominikana Hispaniola Bio 80 % to ciemna czekolada o zawartości 80 % kakao odmiany Hispaniola z Republiki Dominikany.

Po rozchyleniu papierka poczułam mocno drzewno-wędzony charakter, który przejawiał się jako mleczno-wędzony ser oraz orzechy prażone i aż leciutko słonawe. Dominowały pistacje, acz doszukałam się też goryczki dusznych włoskich i pikanterii piniowych. Snuła się w tym wszystkim ciężka soczystość, która skojarzyła mi się, że tak może pachnieć / smakować świeży jackfruit, a więc egzotyczny owoc o ponoć mięsnym smaku. Rozgrzane słońcem drzewa wszystko to łączyły. Ulotna pomarańcza, delikatny ananas poprowadziły z czasem tę nutę ku goryczkowatym owocom leśnym... może jeżynom i borówkom? Przy tych z kolei doszukałam się roślinnie-leśnej goryczki, chyba bardziej ziołowej.

Przy łamaniu twarda i głośno trzaskająca tabliczka wydała mi się też nieco krucha.
W ustach najpierw kazała na wszystko czekać aż... buchnęła ogromem soczystości. Każdy kęs zaczynał po paru chwilach rozpływać się w średnim tempie, długo zachowując formę i kształt, niemal nie mięknąc. Czekolada wydała mi się zbita i... jędrna. Soczyście-tłustawa jak stek, ser czy twardo-jędrny owoc.

W smaku od pierwszej sekundy uderzała wysoka słodycz owoców. Słodziuteńki ananas rozlał swe soki otwierając drogę morzu żółtych, egzotycznych owoców. Wiele z nich było nie do nazwania, słodko-kwaskawych i orzeźwiających, ale wszystkie łączyła grupowa siła. W ich soczystości zaraz doszukałam się czegoś konkretniejszego, wytrawniejszego. Na tyłach nieśmiało przewalały się bliżej nieokreślone, tłuste orzechy.

Znów pomyślałam o "mało owocowych owocach". Jednocześnie zaczęły rozwijać się dwa wątki. Od egzotycznych owoców odpłynęła słodka kwaśność limonki i innych cytrusów. Zaznaczyła się jako coś zielonego, potem bardziej roślinnie-niedookreślonego. Pomyślałam o owocach leśnych, z których to zaraz zaczęła dominować czerwona porzeczka. Z owoców wyszła niemal na przód, trochę borówek i jeżyn sobie zostawiając z zapachu. Ich słodycz wydała mi się dojrzała, że aż nieco przegniła.

W tym czasie, a więc mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, kompozycja zaczęła bardziej zajmować się konkretem i wytrawną soczystością. Goryczka w tej kwestii pokazała się jako ziołowo-odymiona, podwędzona. Zdarzyło mi się pomyśleć o mięsie i serze - wędzonym twarogu, oscypku, ale potem... owoce z tej drugiej części za sprawą limonki podszepnęły np. grejpfruta i tutaj zaczęły się zmiany. Do głowy przyszła mi słodka papryka, lekka pikanteria ziołowego sosu... słodkiego barbecue? Zdecydowanie jego wędzoność i narastające ostrawe ciepło. Goryczkowate i pikantne zioła nabrały mocy.

Nagle wkręciły się w to gorzkie orzechy włoskie. Bez ogródek otworzyły drogę kolejnym. Nuta wędzenia i dymu wydobyła z odległego tła więcej orzechów. Pomyślałam o lekko pikantnych piniowych, słonawych pistacjach... Były podwędzono-podprażone, lekko pokryte karmelem, ale  wciąż soczyste. Rozsypały się wokół soczystego, charakternego sera i... pojawił się obok nich kwasek. Nie tyle tego sera, co bbq i... śmietany? Wrócił kwasek, tym razem jako tłusty nabiał. Impet orzechów zelżał na rzecz fusiasto-gorzkich naparów i herbat. Ciemne, ciemnoczerwonawe, bliżej nieokreślone, ale na pewno cierpkie. Pod koniec czułam ciepłą pikanterię roślin.

Po zjedzeniu został posmak wędzono-soczyście owocowy. Dominowały egzotyczne i kwaskawy splot porzeczek, borówek z czerwonymi nutami... już bardziej podkarmelizowano-warzywnymi, bo sosu bbq i ziół. Te ostatnie dopuściły nieco dymu, orzechów i herbacianych sugestii, a także sporo dość szybko opadającej ostrości.

Herbaty, czerwone owoce, ananasa czułam też w Duffy's Dominican Republic Taino 65 %, zaś orzechy, kwaśne owoce i sery z wędzeniem w Beskid Republika Dominikany Hispaniola BIO 70 %, jednak obie zdecydowanie bardziej przypominały słodkości. 80 % była wytrawniejsza w kontekście aż dziwnym, gdy mówimy o czekoladzie. Jednocześnie... nie zapisała mi się w pamięci jakoś szczególnie druga tak egzotyczna Dominikana.
Była przepyszna, ale... hm, czuję potrzebę wyróżnienia 70 %, bo do tamtej chciałabym wracać, jak tylko się da, a do tej niekoniecznie. Nie chcę jej nigdy zapomnieć, bo była przepyszna i ciekawa, ale nie wszystkie nuty mi tu pasowały do siebie.


ocena: 10/10
kupiłam: Słodki Przystanek (dostałam)
cena: 17,90 zł (za 50 g; ja dostałam)
kaloryczność: nie podana
czy kupię znów: tak

Skład: ziarna kakao, nierafinowany cukier trzcinowy

wtorek, 16 lutego 2021

pierniki w czekoladzie Tesco Gingerbread Dark Chocolate Covered Soft & Sweet

Zawsze powtarzam, że lubię precle. Rzeczywiście, z takich wszystkich "bułkowatych" wypieków, cienkie, dobrze wypieczone precle (z makiem lub sezamem i - to ważne - nie mylić ich z obwarzankami) zawsze darzyłam sympatią. Obecnie ich nie jem, ale ciepło o nich myślę, bo podoba mi się kształt, forma. Mimo że w swoim życiu pierników za wiele nie jadłam, to teoretycznie je też lubię. Najzwyklejsze w czekoladzie czy polewie... to już nawet nie potrafię przypomnieć, kiedy jadłam. Na pewno wiele lat temu, z czego pamiętam, że z gigantycznych paczek zawierających serca, gwiazdki i precle wybierałam zawsze te ostatnie. Gdy po smacznych norymberskich Wicklein Burggraf trafiłam w Kauflandzie na precle marki Krakuski, rozczuliły mnie. Dodatkowo skusiła mnie niska gramatura (w porównaniu do pak półkilogramowych). Krakuski są mi obojętne, mało znane, ale... gdy dowiedziałam się, że kryją dżem pod polewą, bez wahania oddałam Mamie. Podczas ostatniej wizyty w Tesco ona kupiła mi z kolei te, czując się trochę winną, że chodziły na mną pierniki-precle (bardziej forma), a wyszło, że tamtych nie zjadłam. Była to ostatnia okazja, by sprawdzić popis Tesco oraz... cóż, sama nigdy bym takiej paki nie kupiła. Nielubiąca ciemnej czekolady Mama pewnie brała pod uwagę ewentualność, że będzie musiała kończyć (albo oddamy dla Taty, bo obie wiedziałyśmy, że mnie interesuje tylko kształt precli).

Tesco Gingerbread Dark Chocolate Covered Soft & Sweet to pierniki w ciemnej czekoladzie, wyprodukowane dla Tesco.
Opakowanie zawiera "około 16 porcji", a w rzeczywistości 17 sztuk pierników.

Po otwarciu poczułam cierpkie kakao i zadziwiająco sporo wyrazistych przypraw korzennych o ostrych zapędach. Wydało mi się, że dominuje anyż, a słodycz odebrałam jako zaskakująco niską. W sumie nie pachniały ciemną czekoladą, a tworem dość tanim, ale też nie odpychały. Pod względem apetyczności aromat był neutralny.

W dotyku polewa wydała mi się tłusta i plastikowa, taka... jak właśnie typowa polewa, nie czekolada.
Pierniki ogółem były miękkawe, ale ani trochę wilgotne. Lekko się kruszyły. Mimo natłuszczenia, wyszły bardzo sucho.
Przy jedzeniu czekolada przez pewien czas pozostawała plastikiem, by potem nagle w większości zniknąć na tłustą wodę, Częściowo (fragmenty od środka, oblepione piernikiem) zalegała do końca, nie rozpuszczając się. Samo wnętrze zawarło w sobie proszkowo-zapychający element.
Pierniki rozpływały się na zalepiającą, mulistą masę, z której dziwnie jakby uchodziło powietrze. Jakby obok tego "czekolada" zatłuszczała, pozostawiając aż warstwę na ustach.
Ogólnie konsystencja wydała mi się poniżej średniej: sucholce z kiepską polewą. Miękkość została uzyskana pewnie tylko przez syrop glukozowo-fruktozowy.

W smaku sama czekolada smakowała mdło: cukrowo i gorzkawo, mniej więcej równo w tym. Niestety, obok kwaskawej cierpkości kakao pojawiała się tłuszczowo-maślana nuta, która skutecznie sprowadzała wszystko do taniego poziomu, z czasem wychodząc na przód. Niemniej, nie było to paskudne, a po prostu tanio-mdłe.

Piernik sam w sobie również był wysoce słodki, zdecydowanie za słodki, ale to nie jedyna wada. Był słodki w sposób irytujący, sztucznawy. Zaraz poczułam lekkie pieczenie w język. Jak się okazało, nie chemii, a przypraw. Wprawdzie nie wyjątkowo silne, ale po prostu wyczuwalne. Przewodził im cynamon, a potem schodziła się pikanteria całego korzennego bukietu. Zaskoczyła mnie swoją wyrazistością, lecz znów: nie mocą. Piekący w język anyż, goryczkowata kolendra i ostro-soczysty imbir wyróżniłam bez trudu.

Wszystkie one osiadały w cukrowości i pewnej bazowej pszenności piernika. Było w nim coś... suchego smakowo, na co naskakiwała tłustość polewy. Kakaowy smak mieszał się równocześnie z piernikowymi przyprawami, starając się odegnać nieprzyjemne nuty. Ja jednak w ich mieszaninie doszukałam się jakiegoś kwasku, a także "sztucznej słodyczy", wychodzącej bliżej końca niemal na pierwszy plan.

Kakao traciło na znaczeniu, choć wydźwięk polewy utrzymywał się dziwnie stabilnie. Było trochę cierpkawo, ale słodycz i tak drapała w gardle, gorsze nuty wylazły jako posmak, acz i kakałko, i przyprawy korzenne czuć. Jeść się da. Da, ale efekt był tak słodko-suchy, że tego się po prostu nie chce jeść. Zjadłam może z pół piernika i mi wystarczyło.

Całość uważam za "od biedy da się zjeść" produkt "familijny", którego nie polecam nikomu. Ale o którym mogę powiedzieć, że nie umrze się, gdy się już zje.
Mama dokończyła po mnie, zjadła jeszcze jednego, resztę zostawiając ojcu. Nie smakowała jej polewa, ale stwierdziła to bez obrzydzenia (co świadczy tylko o tym, że daleko jej do ciemnoczekoladowości - Mama nie cierpi ciemnej czekolady i gorzkości), bo "no przecież widzę, że ciemnawa jakaś", a o samych piernikach: "suche jakieś, a tak to słodkie i tyle, zwykłe takie". Zapytana o przyprawy, wzruszyła ramionami: "no, były, ale w miarę słabo wyczuwalne" (a nie lubi anyżu, kolendry itp., więc skoro ich nie czuła, to naprawdę, to nie mój wymysł, że nie były mocne). Mówiła, że mogłaby zjeść, gdyby był dżemik, bo "z ciemną polewą to nawet do mleka nie pasują".

Mdły smak polewy, wyczuwalne, ale za delikatne przyprawy i suchość - nic fajnego. A jednocześnie nie były to jakieś kamienne, chemiczne paskudztwa... Coś raczej do bólu nudnego.


ocena: 4/10
kupiłam: Tesco (Mama kupiła)
cena: około 5 zł ? (za 500g)
kaloryczność: 385 kcal / 100 g; sztuka ok. 30g - 113 kcal
czy kupię znów: nie

Skład: mąka pszenna, syrop glukozowo-frutozowy, czekolada 17% (cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, emulgatory: lecytyny sojowe, polirycynooleinian poliglicerolu), cukier, olej słonecznikowy, substancje spulchniające (węglany amonu, węglany sodu), cynamon w proszku, barwnik (karmel amoniakalny), sól, kolendra, anyż, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu, imbir, goździki

poniedziałek, 15 lutego 2021

Cocoloco Chocolates Honey 43 % Venezuela mleczna z Wenezueli z miodem

Uwielbiam miód gryczany, a miód ogółem raczej lubię. Nie każdy, nie wszędzie, ale w dzieciństwie często go jadłam (i właśnie przeważnie ze wsi od dziadka, a więc żaden "wyselekcjonowany") - obecnie nie jem posiłków na słodko, więc i z mojej diety wypadł. W czekoladach... to już kwestia dyskusyjna. Większość próbowanych miodowych była niesmaczna, choć Zotter Honey Nuts czy Cinnamon Apple + Honey przypadły mi do gustu. W czekoladach z miodem mam problem w kwestii formy. Odpowiedniej sobie jakoś znaleźć nie mogłam. Nawet Vosges 100 % Raw Honey jakoś niespecjalnie do mnie przemówiła. Dzisiaj opisywana trafiła do mnie zupełnie przypadkiem, ale... to chyba przeznaczenie (puszczam oko, bo nie wierzę w przeznaczenie). Otóż zamówiłam ciemną nadziewaną z miodem, bo pomysły na nadzienia tej marki bardzo mi się podobały. Pomylili się jednak i wysłali mleczną. Oczywiście sytuację wyjaśniłam i otrzymałam także ciemną (pokryli drugą przesyłkę, a mleczna wpadła jako bonus). To z kolei ucieszyło mnie podwójnie, bo trafiła się świetna okazja, by porównać. Jak tak dłużej pomyślałam... no właśnie: która czekolada bardziej Wam pasuje do miodu? Mleczna czy ciemna? Ja w końcu nie wiedziałam i liczyłam, że to porównanie da mi szansę na wyrobienie opinii.
Przez traumę związaną z rozwaloną Orange Whisky Marmalade otwierając bałam się jednak, że opis "Two sheets of our delicious milk chocolate encase a river of rich local honey" w moim przypadku będzie zbyt dosłowny i zobaczę miodową powódź.

Cocoloco Chocolates Honey 43.5 % Venezuela to mleczna czekolada o zawartości 43.5% kakao z Wenezueli nadziewana miodem wielokwiatowym.

Zaraz po otwarciu poczułam intensywny, "wiejski" zapach szlachetnej mlecznej czekolady, kojarzący się z mlekiem owczym, oraz miodu, otwierający drogę bezkresnej słodyczy. Miód jasny i aż drapiący w nosie tutaj w głowie utworzył mi obraz miodu z twarożkiem. Rozchodził się na tle cukrowej, maślano-mlecznej czekolady z subtelną, palono-orzechową sugestią.

W dotyku czekolada wydała mi się suchawa, być może proszkowa, ale nie miękka, a twarda. Niestety jednak zupełnie jak polewa, a więc chrupko trzaskająca, a zarazem krucha.
Gruby spód-denko był twardy, góra zaś łamała się jak polewa na lodach, niespecjalnie po liniach podziału. Miejscami się rozjeżdżała, przez co nadzienie, a więc prawie zupełnie płynny, minimalnie gęstawo-scukrzony miód wypływał i oblepiał wszystko dookoła. Był w końcu miodem. Nie podoba mi się to, jak ich tabliczki są nadziewane: płyn wypełnia środek całej tabliczki, nie zaś poszczególne kostki, a w dodatku te brzegowe - bardzo skąpo (w tym przypadku prawie w ogóle nie było w nich nadzienia, czyli miodu). Z miodem zupełnie się to nie sprawdziło. Tego dosłownie jeść się po ludzku nie dało!
W ustach czekolada rozpływała się powoli, ale zupełnie bez oporu. Była jak gładko-plastikowa, tłusto-kremowa polewa o ukrytej proszkowości, która rozpuszczała się w wodnisty sposób. Miód wyciskał się spod niej szybko i szybciej też znikał. Po nim zalegała w ustach długo jak bezsensowna grudka.

W smaku sama czekolada wyszła bardzo słodko za sprawą cukru i wanilii. Trochę przesiąkła miodem, więc w swej słodyczy wyszła aż mdło. Poczułam w niej wprawdzie też kwiatowo-orzechową nutę, ale stała daleko za zasłodzeniem wypranym z charakteru. Z czasem jej lekka orzechowość osiadła w palono-maślanym motywie, ale nie dała rady przełamać słodyczy. Mleko z kolei było niby wyczuwalne, ale też zbyt nieśmiałe. Wyraźniej nuty (zwłaszcza palone orzechy) prezentowały się we fragmentach oddzielonych od nadzienia lub go pozbawionych.

Miód szybko wychodził na pierwszy plan, gdy tak rozlewał się po ustach. Był oczywiście bardzo, bardzo słodki i drapiący w gardle. Przy niektórych kęsach / kostkach natychmiast wypływał na usta i w zasadzie... prześcigał nawet czekoladę swym straszliwie słodkim i mocnym smakiem.
Czuć, że dodano w pełni naturalny, najprawdziwszy. Jakiś jasny (osobiście postrzegam jasne miody jako czasem mdławe w swej słodyczy - nie inaczej było z tym). Wielokwiatowy, a więc po prostu słodki, nie zrobił na mnie wrażenia, ale przez moment dominował i wtedy podkreślił wanilię oraz "wiejską" nutę mleka innego, niż krowie.

Po jego zniknięciu czekolada sama w sobie wydała mi się bardziej maślano-mleczna, chwilowo sugerująca sól. Potem jednak przełknęłam ślinę i robiło się nijako na smak. Cukrowość i ogólna słodycz drapała w gardle, czekolada straciła impet, ale czymś delikatnym pobrzmiewała do końca - taką bardziej mleczną polewą? Słodką maślaność i mleko otulały kwiaty. Powtarzało się to przy każdym kęsie.

W posmaku pozostał przede wszystkim wyrazisty miód, także jako ogólne słodkie drapanie, ale i palono-suchawy motyw orzechów, złączone mlecznością. Wyszło... Za słodko i trochę uroczo, , trochę szlachetnie, a jednocześnie tak naprawdę ani w 100%-ach uroczo, ani szlachetnie.

Całość wyszła za słodko i nudno w tym. Wyrazisty i naturalny smak miodu byłby pożądany, gdyby zastosowali tu jakiś ciekawszy niż po prostu słodki wielokwiatowy. Tak wysoce słodka czekolada zatraciła inne walory, a przypominanie polewy jej nie pomogło.
Struktura i forma wyszły beznadziejnie.
Niby nie zła, z pomysłem, ale zupełnie do mnie nie trafiła, irytowała mnie i męczyła. Ona... w ogóle nie nadawała się do jedzenia przez formę. Mogło być tak pięknie, gdyby nadziali osobno każdą kostkę!
18 z 24 kostek poszła do Mamy. Mamę zachwyciła. Przede wszystkim: "Czuć tę jakość... to połączenie i tej słodyczy, i takiej nawet... jakby gorzkości, ale szlachetnej! Nie, gorzkość to powiedziane za dużo, ale czuć taką głębię, nutę jakąś w samej tej czekoladzie. I jeszcze miód sam w sobie jaki przepyszny. Prawdziwy i taki... naturalny, cudowny! Całość pyszna, ale rzeczywiście... rozwala się to i aż trudno jeść. Ale jakość powala! I potem jak swoje lody jadłam to kontrastowo mnie ich taniość powaliła." Oburzyła się, że wystawiłam tak niską ocenę.


ocena: 5/10
cena: 5 £ (mi wpadła gratis, bo wysłali zamiast ciemnej)
kaloryczność: nie podana
czy znów kupię: nie

Skład: mleczna czekolada (cukier, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, pełne mleko w proszku, wanilia), naturalny miód wielokwiatowy 10 %

niedziela, 14 lutego 2021

Manufaktura Czekolady MANU Orzech Nerkowca 70 % Kakao ciemna z nerkowcami

Ostatnio poczułam się aż trochę przytłoczona czekoladami z orzechami, które tak szczerze nie są według mnie jakoś szczególnie ciekawe. Dzisiaj przedstawiana jednak była. A to dlatego, że czekolady z nerkowcami robią rzadko. Gdy już na jakieś trafiam, to przeważnie mleczne. A tu? Jednej z ulubionych niegdyś marek? Wyglądała fajnie. Mimo że nerkowce uwielbiam osobno, wydała mi się atrakcyjna. Oblanie nerkowców czekoladą uznałabym wprawdzie za godne potępienia (w ogóle nie przemawiają do mnie bakalie w czekoladzie), ale dodanie jako orzechów do potencjalnie dobrej czekolady? Miałam nadzieję, że się nie zawiodę, jednak starałam się nie nastawiać na za wiele.
Po otwarciu jednak... ech. Mam ogromny zarzut w stosunku do formy. Spodziewałam się tabliczki z kawałkami sporych orzechów wtopionych, a to, co zobaczyłam trochę mnie niepozytywnie zaskoczyło. Owszem, nie lubię siekanej drobnicy, ale połówkom wtopionym w grubszą tabliczkę nie miałabym nic przeciw. A może w ogóle coś zmielonego? Nie, postawili na dosłownie nalepienie kilku lichych sztuk. Brawo! Tego się nie spodziewałam, bo myślałam, że posypki robią jako tabliczki z okienkami... Ta jednak rzeczywiście nie wyglądałaby atrakcyjnie w okienku.
Co więcej, nie podoba mi się nowy sposób pakowania. Że niby bardziej eko? Tektura i czekolada w papierze? To nie trzyma zbyt dobrze świeżości. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego producenci odchodzą od sreberek albo hermetycznie zamkniętych opakowań, które pozwalają zachować 200 % zapachu i smaku.

Manufaktura Czekolady MANU Orzech Nerkowca 70 % Kakao to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao z orzechami nerkowca.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, poczułam bardzo intensywny, ziemiście-wiśniowy zapach, w którym nie brakowało palonej słodyczy konfitur wiśniowych i miękko-dojrzałych, podfermentowanych owoców. Doszukałam się też akcentu przypalonego karmelu, jak również takiej jakby... nadgniłych / nadpleśniałych orzechów. Zbliżając się z kolei do spodu, rzeczywiście czułam delikatne i zarazem charakterne nerkowce.

Tabliczka była bardzo ciemna i tłustawa, choć matowa. "Zdobiło" ją kilka orzechów, co wyglądało dość nędznie.
Łamiąc ją, musiałam użyć sporo siły, ale było warto, by usłyszeć piękne, głośne trzaski i zobaczyć ziarnisty przekrój. Całe orzechy nerkowca (i jedna połówka) też z trzaskiem łamały się wraz z nią, częściowo odpadając. Wyglądały na dość sucho-prażone.
W ustach czekolada rozpływała się bardzo powoli, najpierw trochę skąpo i ściągająco, ale nie opornie. Gładkawa... po paru chwilach zmiękła i zaczęła zalepiać, by pokazać się z cięższej, gęsto-zagęszczonej (jakby była "zagęszczona" suchawo-ściągającym pyłkiem) strony i odsłonić orzechy, które po prostu z niej w ustach wypadały. Większość zjadłam po prostu odgryzając orzecha, a jedząc czekoladę oddzielnie, bo i czekolada dobra, i orzechy, ale połączenie wyszło bezsensownie.
Te były chrupiąco-miękkawe, dość w porządku. Nie wyprażone za mocno, ale i nie świeże.
Tłustość całości wydała mi się nie tyle wysoka, co ciężka.
Największym zarzutem jest to, że to strasznie niespójna tabliczka: czekolada sobie, orzechy sobie; zamiast współpracować, przeszkadzały sobie.

W smaku od początku czułam gorzkość czarnej ziemi wilgotnej za sprawą hektolitrów soku z wiśni. Oczami wyobraźni zobaczyłam przejrzałe, miękkie owoce, które puściły słodko-kwaśny sok wtapiający się w ciemną masę. Gorzkość splatała się z kwaśnością. Przez moment doszukałam się nawet kwaśnych cytryn. Lekka pikanteria umocniła ten splot, a ja pomyślałam o czerwonym wytrawnym winie. Pojawiła się jego wyrazista tanina.

Gorzkość przyniosła po chwili więcej dymu. Był to szary, lekko gryząco-kwaskawy dym, nie "nuta palona". Dym podrasował pikanterię i... wprowadził palone orzechy. Również jakby w tę ziemię się wkręciły. Były słodkawo-gorzkawe, podszyte pewną ziołowo-herbacianą nutą (jak czerwone herbaty). Czekolada chwilami sama w sobie zdawała się przesiąknięta orzechami nerkowca, a mnie do głowy przyszły kwiatowe napary, herbaty.

Szybko dołączyła do tego palona słodycz karmelu, która... nie miała w sobie tak wiele z suchości, a w jej paloności... pojawił się podrapująco-miodowy wątek. Wydało mi się to w pewien sposób żywe, roślinno-fusiaste, jak zawilgocone fusy, błoto i... znowu ziemia. Słodkawo-gnilna, podpleśniała i orzechowa. Chwilami kojarzyła się z nieco słodszym czerwonym winem i znów... ziemią przemieszaną z wiśniami, tym razem też orzechami. Nasiliły się również cytrusy, których nie odstępowała ani słodycz, ani gorzkość. Czyżby jakieś cytryn...owe skórki? Może bardziej pomarańcze, które wciąż nieco romansowały z herbaciano-kwiatowymi suszkami? (Nigdy nie próbowałam czegoś takiego jak golden syrup, ale jako twór z wody, cukru i soku z cytryny, myślę, że i jego nuty można by się tu doszukać).

Orzechowa nuta zaserwowała mi odrobinę naturalnej słodkawości. Paloność była wyraźna, ale zrobiło się też maślano. Poczułam nerkowce nie rozgryzając ich, a czasami nawet w kęsach, gdzie ich nie było (a jedynie z pobliża). Nie były specjalnie jednoznaczne, mimo że na smak jako orzechy nieźle się zarysowywały. Po kęsie z orzechem, gdy robiłam gryza samej czystej czekolady, znów znalazło się trochę miejsca na więcej miodo-karmelu / karmelizowanego miodu.

Gryzione bliżej końca oczywiście smakowały wyraźniej sobą, zagłuszając i spłycając czekoladową bazę. Nerkowce splotły się z ziemią, pleśniową pikanterią i herbacianą nutą w momencie, gdy winno-ciężka czekolada prawie znikała. Potem oczywiście już zupełnie dominowały.

Gryzione już po czekoladzie podbiły smak swój własny, tylko minimalnie zaburzony podprażeniem, ale za to... nasiąknięty winną nutą czekolady. Wydały mi się naturalnie słodko-słonawe i dziwnie "orzechowo-ziemiście" ostre.

Czekolada, gdy jadłam ją po orzechu, wydawała się jeszcze bardziej kwaśno-gnilnie owocowa, mocno wiśniowa i taninowa jak czerwone wino, ale też słodsza jak miód i karmel. Jej charakter podrasowany dymem i winem trochę kontrastowo wychodził po delikatnych orzechach. W pewien sposób jednak współpracowały w swej specyficznej słodkawości i ostrości.

Po zjedzeniu został posmak jak po wytrawnym czerwonym winie, ale i typowo czekoladowo ziemiście-ziołowy, goryczkowaty, a także słodki w sposób karmelowo-miodowy. Obok tego wyraźnie czułam orzechy jako orzechowo-prażoną nutę i orzechy nerkowca. Co więcej, silny był efekt taninowego ściągnięcia i wysuszenia.

Całość uważam za bezsensowną. Pyszna czekolada i dobre, ale nie najwyższej jakości, orzechy połączone... byle jak. Ot, dorzucono kilka. No, trzymały się, ale wątpię, czy ktoś myślał nad smakiem, jak on się ma łączyć czy przeplatać. Wyszło nieźle, bo oba składniki dobre, ale... ale skoro zjadłam orzechy oddzielnie i czekoladę oddzielnie w sumie, to mogłam akurat tej czekolady nie kupować, prawda? Efekt czekoladowego śmietnika, w którym nuty się zagłuszają i nawet, gdy do pewnego stopnia współpracują to... oddzielnie po prostu lepiej smakują.
Tak samo jak nie rozumiem, dlaczego obecnie tabliczki Manufaktury są normalnie grube z jednej strony, a tak okropnie cieniutkie z drugiej. Bylejakość czy jakaś pokrętna logika?
Była na smak bardzo podobna do Manufaktura Czekolady House Blend Dark 70 % z mnóstwem wina, kwiatów, dymu i cytrusów, choć... rzeczywiście zmienił się jej wydźwięk przez zestawienie z orzechami. Jakoś... nie wydaje mi się to najlepszą bazą po nerkowce. Pasowałaby do... orzechów włoskich? Na przykład.
Jak zjadłam? Najpierw wyjadłam nerkowce, które jak na nie były takie sobie, potem cienką część i wokół orzechów, która była po prostu smaczna, a na koniec czyste, grube części, w których gorzko-ziemistym i winnym smaku mogłabym utonąć. Te na smak to 10/10.


ocena: 7/10
kupiłam: biokredens.pl
cena: 12,90 zł (za 60g; chyba)
kaloryczność: 560 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie

Skład: prażone ziarno kakao, cukier trzcinowy, prażone orzechy nerkowca 13%, lecytyna słonecznikowa

sobota, 13 lutego 2021

Milka Oreo White Chocolate biała z nadzieniem mlecznym o smaku waniliowym i kakaowymi ciasteczkami

Raz i drugi zdarzyło mi się zastanowić, czy kiedykolwiek jadłam np. czystą zwykłą białą Milkę czy Wedla. Zawsze kolejną myślą była wątpliwość, czy takie w ogóle istnieją. Na pewno dawno temu jadłam trochę łaciatej Milki, bo wtedy to było coś dziwnego i innego. Pamiętam, że porównując do zwykłej smakowała mi... ale obie były tak słodkie, że nie wiedziałam, czy jest między nimi jakaś wielka różnica, haha. Teraz na pewno wiem za to, jaka jest u mnie różnica ze słodyczami z kakaowymi ciasteczkami. Wizualnie podoba mi się wariant bieli przełamanej niemal czarnymi ciastkami, ale na smak zdecydowanie wolę połączenie wymaksowane, to znaczy bardzo czekoladowe i z kakaowym dodatkiem. Hershey's Cookies 'n' Chocolate smakowała mi o wiele bardziej niż Cookies 'n' Creme. Tu warto zauważyć, że w czekoladach o tym smaku nie pasuje mi to, że robią je z kremem. Milka Oreo po zmianach jakoś mnie nie chwytała, a jej bardzo czekoladowa odpowiedniczka już owszem. Milkę Oreo Choco w ogóle uważam za jedną z lepszych czekolad tej marki. Białej byłam i ciekawa, i bałam się.

Milka Oreo White Chocolate to biała czekolada nadziewana kremem mlecznym o smaku waniliowym (40%) i pokruszonymi ciastkami kakaowymi (12%).


Zaraz po otwarciu poczułam zapach cukru i mnóstwa śmietanki. Odnotowałam też śmietankę / mleko w proszku. Śmietanka poganiała śmietankę i mleko, pozwalając wmieszać się w siebie maślanej, typowo białoczekoladowej nucie oraz dusznej, sztucznej wanilinie. Zrównały się, ale nie były jednością. Na tej płaszczyźnie jednak i tak bardzo wyraźnie wyłoniły się kakaowe ciastka, których zapach umocnił się przy podziale.

W dotyku tabliczka była polewowo-miękkawa. Poniekąd się łamała, ale blisko jej do rwania się, wginała się w nadzienie. To było znacznie od niej tłustsze i bardziej miękkie, jednak... całościowo niezupełnie miękkie ze względu na dodatek. Wypełniała je sowita ilość większych i mniejszych kawałków ciastek. Chwilami wydawało mi się, że dodali ich więcej niż kremu.
W ustach czekolada rozpływała się raczej szybko, trochę polewowo-parafinowo miękko. Bardzo zalepiała, pozostawiając lekkie poczucie proszkowości. Odznaczała się maślaną tłustością. Nadzienie wyszło spójnie z nią, konsekwentnie zalepiało, mimo że było tłustsze w kontekście śmietankowo-oleistym, a więc miękko-rzadkim. Nie męczyło jednak, bo... wcale nie znalazło się go tam za wiele.
Skrywało chrupiąco-twardawe, ale z czasem też nasiąkające i rozpływające się herbatniki. Wydawało się, jakby to one były bazą nadzienia. Miejscami były jakby wręcz zmiażdżone i wymieszane z kremem. Chwilami miałam wrażenie, że między nimi rzęził cukier. Były dość konkretne, ale na pewno nie stwardniałe. Świeżą chrupkość zachowywały do końca, ale gdy się im na to pozwoliło, po dłuższym czasie miękły i wilgotniały, rozpływając się. Zacnie wpisały się wtedy w miękkie otoczenie.

W smaku sama czekolada dosłownie powaliła mnie ogromem cukru. Zaraz spróbowała ratować sytuację maślano-wanilinowym smakiem, co jeszcze pogorszyło sytuację. Wyszła nie dość, że przesłodzona, to odpychająco sztucznie jak tania polewa. Smakowała również śmietanką, ale doszukałam się w niej nuty mleka w proszku. Była nieprzytłaczająco białoczekoladowa tylko w pewnym stopniu. Drapała w gardle niemal od razu.

Nadzienie podbiło cukrowość, choć wydawało się to niemożliwe. Uwypukliło również śmietankę i dziwny motyw sztuczności nieudolnie udającej wanilię. Wanilina? Nie tylko, bo kojarzyła mi się ze szucznawym lukrem. Zapisałam sobie "wanilina-parafina", gdyż wiązało się z konsystencją. Kamuflowało się to trochę w śmietankowo-cukrowej toni, zaprawionej mlekiem w proszku. Mniej więcej w połowie zarejestrowałam też akcent oleju.

Ciastka w pierwszej chwili wydały się nie mieć wyraźniejszego smaku, a jednak odezwały się dość szybko, nawet nie rozgryzane (właściwie gryzienie ich prędzej, "obok" czekolady nie miało sensu, bo zagłuszała je). Po pewnym czasie wprowadziły kakaowo-pieczoną nutkę, choć same także były słodkawe. Z czasem wyszły wyraźniej; bliżej końca przełamały nieco wszystko inne goryczką. Należała do spalenizny, dopiero potem do kakao, które z kolei podkreśliła odrobinka soli.

Ciumkane i podgryzane ciastka okazały się bardzo wyraźnie i jednoznacznie. Zaskoczyły mnie gorzkawym i słonawym smakiem. Niewątpliwie jednak były również dość słodkie same w sobie, co wyjątkowo dobrze czułam, gdy próbowałam je osobno.

Mimo to, na końcówce to cukrowość grała pierwsze skrzypce, drapała w gardle. Ciastka rozgryzane kończone już po czekoladzie smakowały goryczkowatymi Oreo, ale słodycz wciąż była wyczuwalna bardzo mocno. Śmietanka schodziła na dalszy plan, a w ustach utrzymywała się ta wanilino-parafinowość i nieprzyjemna sztuczna oleistość.

Smaki całkiem nieźle się zgrały, zostając w posmaku jako przypalono-kakaowa goryczka ciastek i śmietankowe zacukrzenie od białej polewo-czekolady. Był też ten nieprzyjemny motyw smakowo-strukturalny. Jakiegoś tłuszczu i sztuczności, aż trudny do nazwania.

Nie mogę jednak powiedzieć, by była to kompozycja wyważona. Przesłodzona do bólu i tłusto-miękka, aż odpychająca w tym, choć wzbogacona o ciastka ratujące sytuację, które niewątpliwie czuć. Wyszło to więc ciekawiej od klasycznej. Na śmietankowo-cukrowym tle Oreo po prostu dały radę się pokazać, chociaż... nie tyle równoważyły słodycz, co wyróżniały się na jej tle. Gdy dochodziła do tego specyficzna Milka, zupełnie przegrywały. Tu jednak jej specyfikę wypchnął dziwny motyw. Kojarzył mi się z białymi polewami i kremem z Oreo. Nie był pierwszoplanowy, ale stał na drodze do cieszenia się z zalet, które też (jakieś) były. Pierwszy raz w życiu w ogóle używałam tak słowa "parafinowy", ale... wcześniej z czymś takim się nie spotkałam.

Całość wyszła ciekawie, ale na pewno do dopracowania, gdy chodzi o jakość. Wydawała się stworzona z cukru i taniochy, zabarwionego różnymi czynnikami. Postrzegam ją jako czekoladowo-nadziewaną wersję Hershey's Cookies 'n' Creme, co wyszło na plus, bo kremowi takie kiepskości jestem jeszcze skłonna wybaczyć (czystej tabliczce nie).
Wyszła według mnie ciekawiej od klasycznej Milki Oreo, bo z wyczuwalnymi oreowatymi ciastkami (i ogromną ich ilością!), ale do bólu cukrowo i kiepsko, więc z innymi wadami (ciastka jedynym plusem? słabo)... W zasadzie po dwóch kostkach miałam dość cukru, ale zjadłam ogółem 5 kostek - moje maksimum. Reszta powędrowała do Mamy. Jej w miarę smakowała: "zwłaszcza te ciasteczka smaczne i fajne, ogółem taka w porządku, ale nie, żeby drugi raz kupić". I nawet ona przyznała, że za słodka oraz że było w niej coś z polewy.


ocena: 5/10
kupiłam: Lidl
cena: 3,49 zł
kaloryczność: 562 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: cukier, olej palmowy, tłuszcz kakaowy, serwatka w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, mąka pszenna, tłuszcz mleczny, kakao w proszku o obniżonej zawartości tłuszczu 0,7%, syrop glukozowo-fruktozowy, emulgator: lecytyny sojowe; skrobia pszenna, substancje spulchniające: E501, E503, E500; sól, aromaty, regulator kwasowości: E524

piątek, 12 lutego 2021

Carrefour Selection Noir Pepites Saveur Poire ciemna 64 % z kawałkami gruszkowymi i karmelizowanymi migdałami

Kiedyś czekolady z gruszkami wydawały mi się czymś bardzo rzadkim, obecnie jakoś... kuszą o wiele mniej. Na podstawie paru wywnioskowałam, że mimo iż nieźle, to wychodzą niesatysfakcjonująco. Co nie zmienia faktu, że ogółem carrefourowe nowości, jak mnie zaciekawiły, to zaciekawiły hurtowo, że tak powiem. Widziały mi się jako "trochę analogiczne" do Cachetów, co jakoś pozytywnie wpłynęło na podświadomość tym bardziej, że czysta Carrefour Bio 74 % Cacao to jedna z moich ulubionych łatwo dostępnych czekolad.

Carrefour Selection Noir Pepites Saveur Poire to ciemna czekolada o zawartości 64 % kakao z kawałkami o smaku gruszkowym (10%) i karmelizowanymi kawałkami migdałów (6%); marki własnej Carrefour, zatwierdzone przez Gault&Millau.

Już rozrywając sreberko poczułam jednoznaczny i intensywny zapach gruszek: świeżych, soczystych i dojrzałych owoców oraz rześki motyw kojarzący się z cudownie orzeźwiającym, soczystym sorbetem. Było to w pełni naturalne i zarysowane na palono-goryczkowatym, ale jednocześnie słodkim tle. Skojarzył mi się z kawowym likierem lub kawą z syropem... Może nawet coś miodowo-podkarmelizowanego w tym było? Z zaleciałością miodowego marcepanu? Migdały w wydaniu właśnie marcepanowo-słodkim zdradzały swoją obecność.

Tabliczka w dotyku wydawała się kremowo-tłusta, ale przy łamaniu ładnie trzaskała. Robiła to częściowo za sprawą dodatków. Większe kawałki migdałów bowiem też chrupały / trzaskały.
Kawałki owocowe zaś... były dziwne i trzymały się mocno. To małe i mikroskopijne kawałki i kulki jakby scukrzonego przecieru.
W ustach czekolada rozpływała się powoli i gęsto-kremowo. Była tłusta w maślany sposób i zalepiająca. Bazowo gładka, pozbawiona jakiegokolwiek oporu z wolna odsłaniała dużą ilość drobnych dodatków, zaburzających tę gładkość. Wydaje mi się, że nieco przesadzili z rozmieszczeniem ich jako takiej drobnicy.
Migdały to chrupiące, średnie i małe, siekane kawałki. Niektóre miały skórki i wyszły dość świeżo, inne wydały mi się sucho-prażone, a jeszcze inne karmelizowane, choć raczej w palonym cukrze. Miałam wrażenie, że cukier wystąpił także osobno pod postacią kryształków, co jednak mieszało się z podobnymi kryształkowymi kawałkami owoców.
Gruszki bowiem to miękkawe cząstki gruszkowe, takie jędrne zżelowano-zacukrzone przecierowe drobinki, które rozpływały się jak sok z cukrem, czasem pozostawiając liche farfocle i pojedyncze kuleczki (?). Niektóre przypominały kulki zawilgoconego cukru o smaku gruszkowym. Wyszło to wszystko trochę dziwnie, bo w gładkiej czekoladzie pojawił się rzężący element jak w gruszkach właśnie, ale nie był uzyskany poprzez dodanie kawałków takowych gruszek.

W smaku czekolada od zrobienia kęsa uderzyła wysoką słodyczą i paloną gorzkością. Pierwsza pomknęła w cukrowo-miodowo likierowym kierunku, druga zaś zagrała kawą. Splotły się spójnie, by następnie zahaczyć o cięższą, migdałową nutę.

Tu jednak szybko wkroczył słodko-soczysty smak gruszek. Nie był może jedyny na pierwszym planie, ale bardzo tam istotny. Podkreślił w czekoladzie cierpkość, dyktując jej owoce. Ta nuta wplatała się w poważniejsze otoczenie i ogólnie wydała mi się też po prostu owocowa i owocowo-likierowa.

Poczułam sugestię alkoholowo-miodowego marcepanu, wraz z pewną goryczką oraz narastającą maślaność. Migdały przewijały się delikatnie z tyłu. Nie musiałam ich gryźć, by je poczuć, choć ze strony świeższej dały się poznać dopiero później. Owocowe cząstki podobnie. Najpierw podsunęły trochę cukru i gruszek, potem słodko-owocowy motyw, a w drugiej połowie rozpływania się kęsa snuły się wśród likierowych nut.

Czułam cierpkawość sosów i likierów, w czym były też alkoholowe gruszki, coś jabłkowo-ananasowego i niedookreślonego. Słodycz w tle cały czas podkręcała świeżo-przecierową gruszkę. Paloność coraz bliżej końca, przy coraz większej ilości dodatków, szła w kierunku dżemowo-przypalonym. Mieszał się z marcepanem, który wraz z odsłanianiem się kawałków migdałów, znikał na rzecz tych prażono-cukrowych. Dodatki nieco pociumkane i possane, wypuściły odrobinę soczystego kwasku cytryny, który rozkręcił wyrazistszy - właśnie owocowy - smak gruszek. Czułam się, jakbym jadła te słodkie owoce, a potem sorbet gruszkowo-wieloowocowy. W nim jednak co i raz podskakiwał czysty smak cukru, gdy tak trafiałam na niektóre kryształki.

Bliżej końca czekolada zrobiła się palono cukrowo-miodowo przesłodzona, ale wciąż nieźle cierpka. Dodatki rozgryzane pod koniec i już na koniec oczywiście dominowały. Wtedy to czułam jakby minimalnie podprażone, niby świeżawe (choć niezbyt wyraziste, bo naturalnie delikatne) migdały i wreszcie gruszki... choć wciąż nie same w sobie, a podkręcone. Dosłownie trzy-cztery razy poczułam zacny smak ewidentnie karmelizowanych migdałów (jako duet karmelu i migdałów, nie zaś chrupiące orzechowości w cukrze).

Po zjedzeniu został posmak słodkich gruszek, niewyrazistych migdałów, ale też cukrowe przesłodzenie i palono-likierowy posmak samej czekolady o mocnym stopniu palenia i owocowej, bliżej nieokreślonej rześkości. Czułam leciutką suchawość kakao, ale także tłustość i... zaskakującą soczystość.

Mimo że w czekoladzie przewijało się sporo gruszkowych nut i migdałowych sugestii... Dodatki mi się tu nie podobały. W smaku gruszkowe nuty przyjemnie zaadoptowały przesadzoną słodycz, która przy tym stopniu maślaności mogłaby być irytująca. Likierowo-palona baza sugerująca migdały wydawała się całościowo bardziej migdałowa niż same kawałki migdałów. I... co ciekawe, te większe ze skórkami, naprawdę były smaczne, jednak niestety - dominowały te suche, przeprażone i w cukrze, a więc przygłuszone. Gruszkowe kawałki też niepotrzebnie dodały jeszcze więcej cukru. I tymi właśnie kiepskimi kawałkami czekolada była strasznie najeżona jak jeż.

Całość autentycznie mi smakowała; zjadłam, mimo że się przesłodziłam i trochę denerwowała mnie forma. Z jednej strony męczyła, bo zaburzała rozpływanie się, a potem było mnóstwo do gryzienia, ale było w niej coś "innego": to rzężenie. Jeszcze się nie spotkałam z taką formą tego duetu. Zdecydowanie wolę (i teraz już to wiem!) płatki migdałów niż karmelizowane kawałki (ale chyba wolałabym niekarmelizowane kawałki), a gruszki... mam mieszane uczucia. To połączenie zżelkowanego przecieru z Lindta Excellence Noir Poire Intense z cukro-kulkami Cachet Pear & Almonds. Lindt utrzymał się jako faworyt, a Cachet wygrał tylko tym, że nie miał tak cukrowych dodatków. Migdały w cukrze Carrefour to jakaś porażka.


ocena: 6/10
kupiłam: Carrefour
cena: 6,99 zł
kaloryczność: 548 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: czekolada ciemna (miazga kakaowa, cukier, tłuszcz kakaowy, lecytyny słonecznikowe, naturalny aromat waniliowy), cukier, migdały 4,2%, przecier gruszkowy 3%, jabłko, dekstroza, błonnik ananasowy, naturalne aromaty, substancja żelująca: alginian sodu; stabilizator: fosforany wapnia; regulator kwasowości: kwas cytrynowy

czwartek, 11 lutego 2021

Cocoloco Chocolates Lemon Curd 64 % Peru ciemna z cytrynowym nadzieniem

Drugą tabliczką, którą postanowiłam zjeść od Chocoloco, była właśnie ta z paru powodów. Raz, że bałam się, iż również mogła ulec zniszczeniu przez formę (nadziewane, delikatne wnętrze), a dwa... po prostu bardzo, bardzo mnie ciekawiła. Samo w sobie lemon curd jako masa z cytryn, nie wydaje mi się czymś moim - nie wyobrażam sobie, do czego mogłabym to jeść, ale! Jako smak? Bardzo mi się podoba. Nieciastowa ja, bardzo polubiłam nawet ciasto z tym związane, lemon bar (odkryte w nieistniejącym już krakowskim Sweet Life a odtwarzanym przez mojego ojca ze specjalną modyfikacją pode mnie). Niestety, Zotter mający reprezentować lemon curd (Lemon Curd + Orange Lord) okazał się wielkim rozczarowaniem. A rozochocił mnie na taką właśnie czekoladę. Zerknąwszy na skład tej, z goryczą pomyślałam, że coś ostatnio dużo tych czekolad z jajami (huehue) mi się trafia (nawiązuję do Fossa Salted Egg Cereal). Czy wreszcie miałam dostać wymarzoną tabliczkę?

Cocoloco Chocolates Lemon Curd 64.5 % Peru to ciemna czekolada o zawartości 64.5% kakao z Peru nadziewana "lemon curd", czyli masą cytrynową na bazie jaj.

Gdy tylko rozchyliłam złotko, poczułam wyrazisty zapach cytrynowo-maślany, jednoznacznie kojarzący się z ciastem lemon bar i właśnie masą lemon curd, otulonych intensywnie paloną, ale jednocześnie cukrową nutą. Była to gorzkość czekolady o dymno-orzechowym, trochę palono-ciastowym charakterze. Całość wydała mi się soczyście-kwaśna i zarazem cukrowa za sprawą czekolady.

Tabliczka z jednej strony była twarda za sprawą grubej, twardej i trzaskającej czekolady - zwłaszcza spodu, a z drugiej... delikatna. Łamała się nie po liniach kostek, wierzch się wgniatał jak chrupka polewa na lodach na patyku, a nadzienie wyciskało się. Dodano je w beznadziejnej formie: nie do każdej kostki osobno; biegło przez cały środek (a w brzegowych kostkach prawie go nie było), przez co po ludzku nie da się tego połamać.
Nadzienie było bowiem półpłynne, jak gęstawy, bardzo lepki sos.
W trakcie jedzenia czekolada wykazywała tłustą polewowość, była raczej gładka i zmieniała się na niezbyt gęstą zawiesinę. Kryła się w niej lekka talkowość, ale kawałek czekolady i tak wydawał się tłusto-śliski.
Nadzienie, które z niej wypływało znikało oczywiście o wiele szybciej, mimo oblepiania wszystkiego, co napotkało na swej drodze. Było lepkie i ślisko-gładkie, dość tłustawe, ale i tak bardzo, bardzo soczyste.

W smaku czekolada zaserwowała mi ogrom cukru i gorzkość dymu. Dołączyła do tego lekka cierpkość, która zawiązawszy te nuty, zasugerowała likier, coś alkoholowego i przesłodzonego. W cierpkości doszukałam się kwaskawo-soczystego motywu, ewidentnie cytrynowego. Płynął z samej czekolady, ale niewątpliwie podkreśliło go nadzienie, którym czekolada częściowo przesiąkła.

Ono podkręcało kwaśność właśnie. Okazało się zachwycająco naturalnie cytrynowe, kwaśno-soczyste, jakby lekko tylko dosłodzone (w składzie w ogóle nie jest) i stonowane nutami jajeczno-neutralnawą i maślaną. Gdy nieco rozeszło się po ustach, dołożyło jeszcze goryczkę skórek cytrynowych. To... dosłownie definicja cytrynowej masy, kremu o nieprzesadzonej słodyczy. Właściwie, samo w sobie nie było słodkie, ale czekolada mu dopomogła. W pewnym momencie (po około 1/3 tabliczki?) wydało mi się jednak... zaskakująco jajeczne właśnie.

Maślana nutka kremu podkreśliła polewowość czekolady, jej przeciętna cierpkość wyszła topornie, ale z kolei nuta dymu i cytrusów ładnie związała się z nadzieniem. Cytryny świetnie łączyły się z dymem i cytrynowo-kakaowymi nutami, zostając w tym splocie aż do końca. Tu jednak przesadzona cukrowość, chyba na zasadzie kontrastu, znów wyszła zbyt napastliwie. Chociaż... wanilia mi chyba też w pewnym momencie mignęła.

Na samej końcówce czekolada wróciła na pierwszy plan. Potwierdziła swoje przeciętne przecukrzenie, ale i gorzkość dymu.

Po zjedzeniu pozostał kwaśno-gorzki posmak cytryn i goryczkowatego kakao w wydaniu niemal cukrowo-likierowym. Czułam się zalepiona i zatłuszczona czekoladą, przesłodzenie czekolady dawało mi się we znaki, ale na szczęście w ustach czułam cytrynowe orzeźwienie. Dziwna była za to nuta jajeczno-maślana, także utrzymująca się. Kojarzyła się trochę ciastowo-deserowo.

Czekolada na pewno była ciekawa i smaczna, naturalna. Czy jednak zachwycająca? Nie, raczej jako ciekawostka do jednorazowego podziwu jako dziwną i inną. Kakao z Peru o cytrynowo-dymnych nutach na pewno pasowało do cytrynowego nadzienia, ale jakość samej czekolady nie była za wysoka. Nadzienia za to jak najbardziej, z tym że... wolałabym je chyba bardziej cytrynowe, niż tak jajeczne i zupełnie inaczej rozmieszczone.
Podoba mi się pomysł wypełnienia czekolady czymś takim, bez żadnych mousse'ów czy kremów, ale znów - nie podoba mi się "grube denko", cieniutki wierzch i bezsensowne wtłoczenie nadzienia, bo tego nie da się czysto łamać i jeść.
Z potencjałem, ale do dopracowania.

Może i niepotrzebnie porwałam się od razu na całą tabliczkę, ale z racji formy i rozwalenia w sumie nie miałam wyjścia, w efekcie czego od cukru i żółtkowego smaku nadzienia pod koniec aż mnie zmuliło (pomarańczowa była jakaś bardziej wyważona w tym wszystkim) i ze 4-5 kostek oddałam Mamie "na zatracenie". Ona podeszła do tego jak do ciekawostki (bo nienawidzi ciemnej czekolady) i stwierdziła (bez zaskoczenia), że jej czekolada o wiele za gorzka, ale "ogólnie ciekawa", ze smakiem wylizała środki kostek, trochę czekolady przegryzła i uznała, że to było "kwaśne bardzo, ale smaczne" (jajeczności aż tak jak ja nie czuła, ale trafiły jej się kostki z małą ilością nadzienia). "Czuć jakość, że dobra jakaś i na pewno niecodzienna".


ocena: 6/10
cena: 5 £
kaloryczność: nie podana
czy znów kupię: nie

Skład: ciemna czekolada (cukier, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, wanilia), masa cytrynowa "lemon curd" 10 % (jaja, masło, skórka cytryny, cytryna)

środa, 10 lutego 2021

Primavika masło z orzechów nerkowca prażone

Dawno temu współpracowałam z Primaviką, ale producentowi nie spodobało się, że nie chwaliłam wszystkiego. Przyznaję, że trochę się potem na markę obraziłam. W sklepach tęsknie spoglądałam więc na ich masło z nerkowców z dwóch powodów. Raz, że tej marki, a dwa... było smażone. A smażonych rzeczy po prostu nienawidzę. Nie rozumiem też, po co masło orzechowe, a dokładniej orzechy do niego, smażyć. Prażenie orzechów jeszcze rozumiem, ale smażenie? Pozwolenie, by się masa smażyła w swoim własnym tłuszczu czy jak? Nie podobało mi się to. Tym bardziej, że z migdałów mogli od razu zrobić prażone. W maśle z nerkowców to smażenie jednak trochę mi przeszkadzało. Nic dziwnego, bo jestem na ten posmak wyczulona. Podobała mi się natomiast wielkość słoików, dla mnie akurat. Gorzej z ceną. Gdy w końcu pojawiły się w Lidlu w przystępnej, kusząc pięknym napisem "prażone", musiałam je zdobyć.

Primavika masło z nerkowców prażone to krem ze zmielonych prażonych orzechów nerkowca z solą morską (1%); słoik zawiera 185 g.

Po odkręceniu słoika przywitał mnie wyrazisty zapach prażonych orzechów nerkowca, który obracał się głównie właśnie wokół samych orzechów. Przejawiały leciutką naturalną słodkawość, maślaność, choć także niezaprzeczalnie sól zarejestrowałam.

Na wierzchu wydzieliła się odrobinka oleju, którą zlałam. Przemieszawszy masę odkryłam, że gęstą na pewno nazwać jej nie mogę. Nie była jednak też specjalnie rzadka, ale już ciągnąco-miękka owszem. Słabo przemielona, dzięki czemu pełna drobinek i kawałeczków orzechów, nie wydawała się aż tak bardzo ciężko-tłusta, acz oczywiście tłusta była.

W smaku czułam od początku do końca przede wszystkim orzechy nerkowca. Były naturalnie słodkawe, delikatne, a jednak w pewien sposób charakterne.
Bardzo szybko zaskoczyła mnie sól. Jej bowiem nie pożałowali i co jakiś czas podkręcała smak nerkowców, specjalnie w nie nie ingerując.
Ich specyficzny posmak podkreśliło dość znaczące, ale nienachalne podprażenie.

Ja jadłam je m.in. z twarogiem, co do głowy mi przyszło po tym, jak przypomniałam sobie nernik z kokosowym "twarożkiem" jedzony w krakowskim Cakestrze. Nerkowce i twaróg to naprawdę fajna para, polecam. Muszę się jednak przyznać, że było tak wyraziste, słonawe... że nawet jako dziwna przekąska do łyżeczkowania zdało egzamin. Mi jednak właśnie twaróg zacnie wyważył sól (tak na ilość akurat w punkt w moim odczuciu). Wiadomo, że już jak i z czym jeść, to jak kto lubi, ale to masło orzechowe na tyle wbrew pozorom wyraziste, że świetnie sobie radzi, nie daje się zagłuszyć.

To zdecydowanie o wiele, wiele lepsza opcja niż ta stara smażona. Tu wreszcie przede wszystkim czuć nerkowce, nie zaś smażenie. Strukturę... może i wolałabym bardziej zbito plebejską i albo z większymi kawałkami, albo gładkie, bo coś pomiędzy średnio mi odpowiada.


ocena: 9/10
kupiłam: Lidl
cena: 14,99 zł (za 185g)
kaloryczność: 600 kcal / 100 g
czy kupię znów: tak (kiedyś i też w promocji)*

Skład: prażone orzechy nerkowca 99%, sól morska

*Aktualizacja z 2022: Mimo że wciąż uważam to za bardzo dobry produkt, nie jest już dla mnie i nie wracam. Po prostu tak przeszkadza mi obecnie we wszystkim sól, że jej dodatek wyklucza to, że obecnie ta pasta by mnie cieszyła.