niedziela, 10 stycznia 2021

Domori Chacao Dark Chocolate 85 % ciemna z Wybrzeża Kości Słoniowej

Na koniec tej linii Domori zostawiłam sobie tabliczkę, co do której miałam największe oczekiwania. Po tym, jak swoimi nutami zachwyciła mnie 70 %, czułam, że trudno sobie wyobrazić smakowitszą, jednak... wiedziałam, co każde 10 % kakao potrafi. Nie chciałam jednak zbytnio się nakręcać... By więc za dużo o niej nie rozmyślać, za degustację wzięłam się dość szybko. Dopiero dowiedziałam się, albo też odświeżyłam swoją wiedzę (nie pamiętam!), że kakao pochodzi od kooperatywy Scay i właściwie jest odratowanym tam od wyginięcia typem, z regionu w pobliżu którym są wioski Toumodi, Oulaidon, Taabo i Lilebe, blisko terenów należących do Francji

Domori Chacao Bean-to-Bar Cioccolato Fondente Bio / Organic Dark Chocolate 85 % to ciemna czekolada o zawartości 85 % kakao forastino z Wybrzeża Kości Słoniowej.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, obłędnie czekoladowy zapach dał mi po nosie  intensywną i soczystą wiśnią - "wiśnią w czymś". Była to nie tylko dojrzała, miękka wiśnia słodka i kwaskawa, ale także gęsty dżem wiśniowy chlapnięty na gruby, puszysty placko-naleśnik i... wino. Wino wiśniowe, podbudowane motywem skórzanych mebli / odzieży i cierpką ziemią. W tej znów przepływała gorzka kawa, nie będąca jednak siekierą, a czarną i rześką. do której podkradały się cytrusy.

Twarda i ciemna tabliczka łamała się wręcz z hukiem. Na dotyk wydała mi się nieco suchawa.
W ustach rozpływała się powoli, przy czym początkowo jakby się wahała, czy ma na to ochotę. Następnie trochę miękła i zmieniała się w aksamitny, gęsty krem kojarzący się z tłustawym budyniem. Z czasem zrobiła się bardziej esencjonalnie soczysta i zalepiająca, mulista. Pozostawiała po sobie leciutko wysuszający efekt.

Już w chwili robienia kęsa poczułam gorzki dym i piwniczny chłód. Oczami wyobraźni zobaczyłam beczki z winem i drewniane meble ze skórzaną tapicerką. Poczułam trochę soczysty, trochę alkoholowy smak drewna, podkręcony wędzeniem. Być może mignęły mi tu jeszcze jakieś korzenne przyprawy.

W tej soczystości szybko dały o sobie znać kwaskawe wiśnie... jako wytrawne czerwone wino, wiśnie podwędzane albo przypalone konfitury. Gęste, słodkie, a jednak i z cierpkością, i z goryczką. Splatały się z dymem poprzez kwaskawość.

Także dzięki kwaśności dołączyły do nich cytrusy, a po chwili wyraźnie cytryny i grejpfruty. Kwaśny sok i goryczkowata skórka przejęła chłodek od piwnicy, przemodelowując go na rześkość. Wpłynęła w ziemistą, lekko ostrą toń.
Tymczasem w tle pojawiła się nieśmiała słodycz palonego karmelu. Wydawał się tak palony, że odymiony i w dymie tym ukryty. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa za sprawą tego karmelu wiśnie odrobinę się osłodziły. Poczułam słodkie, bardzo dojrzałe wiśnie i wino czerwone - wytrawne, ale wciąż ze słodko-owocowymi zaciągnięciami.

Ogrom soczystości nabudował wokół karmelu klimat sosu / syropu z czerwonych owoców, głównie z wiśni, ale i z żurawiny, które ani myślały rezygnować ze smakowitej kwaśności. Chyba syrop ten był lekko alkoholowy.

Moc alkoholu i wędzenie owocom podrzuciły jeszcze kwaśne, wędzone śliwki. Znów pomyślałam o owocowych winach i... zaraz zaskoczyły one na powidła. Może lekko korzenne? Powidła palone, ale słodkie. Słodkie... dżemy śliwkowo-wiśniowe, wiśniowe... Chlapnięte sowicie na puszysty placko-naleśnik. Beczki i drewno zmieniły się właśnie w niego, w czym pomogła ulotna nabiałowa nutka maślanki. Na końcówce skojarzenie to przybrało na znaczeniu.

Pikanteria przypraw korzennych, alkoholu i ziemistość weszły z kolei w kawę, która cały czas trzymała się gdzieś na uboczu, a na koniec nabrała odwagi.

Po zjedzeniu został posmak kawy właśnie, drewniano-orzechowo-plackowy i wiśniowo-powidlany, winnie soczysty. Jak wiśnie "jako coś / z czymś", nie zaś same w sobie.

Całość zachwyciła mnie porządną gorzkością i kwaśnością owoców, a więc przyjemnie podanymi i osłodzonymi minimalnie. Dym i piwnice stworzyły ciężki klimat, który pod wpływem wiśni i wina, cytrusów i dżemów, przy każdym kęsie przeistaczał się w coś lżejszego, ale wciąż w tej nucie: placek / naleśnik z wiśniami, śliwkami i kawą. Ziemia i przyprawy korzenne nakręciły charakterek, ale nie narzucały się tym intensywnie prostym, acz niebanalnym smakom.

Nie uświadczyłam w niej śmietankowo-mlecznych akcentów jak w 100 %, tu wszelka drobna tłustawość poszła w te placki, za to wiśnie... znane i z setki, i z 70 % nabrały "mocy urzędowej". Można by je odmieniać przez wszystkie. Kwaśność i wytrawność nadała im klimatu wina, konfitur i dżemów. Orzechowe ciasto i drewno z 70 % tu były poważniejszymi beczkami z winem i plackiem. To chyba jeden z nielicznych przypadków, gdzie 85 % jest po prostu wersją 70tki z wyciętą większością słodyczy (podlinkowana miała nuty ciastowo-waniliowo-miodowe), a jednak jeszcze bez ciężkości i "czystości" setki. Zakochałam się.


 ocena: 10/10
kupiłam: Sekrety Czekolady
cena: 17,88 zł (za 50g; dostałam zniżkę)
kaloryczność: 601 kcal / 100 g
czy kupię znów: mogłabym

Skład: miazga kakaowa cukier trzcinowy

sobota, 9 stycznia 2021

Naive Imperial Stout Noble Beer Chocolate ciemna mleczna 62 % z Boliwii z piwem

Ciemna czekolada z ciemnym, leżakowanym w beczce po koniaku piwem gatunku Imperial Stout - czekoladnik z Chocolate Naive nazywa ją ukoronowaniem jego kariery, bo wcześniej sądził, że stworzył już wszystko, o czym marzył. Wyznaczył sobie więc cel stworzenia czegoś... "jeszcze bardziej najlepszego". Z tego, co wyczytałam, to historia tworzenia tej czekolady jest dość skomplikowana. Dopracowanie jej zajęło 2 lata. Otóż słód na dodane piwo został starannie wybrany, leżakowało to w dębowych beczkach po bourbonie, no i... w końcu Domantas Uzpalis był zadowolony z efektu na tyle, że nazwał tę tabliczką alfą i omegą piwnej czekolady.
Czytałam, że ludziom pasuje jej degustacja z whisky lub piwem, jednak mnie taka perspektywa brzydzi. Nie wyobrażam sobie tak samo degustacji czekolady z kawą, herbatą, winem - nie i koniec. Mimo to, piwne czekolady raczej mi się podobają. Słód, jaki w Smoky Joe 70 % zaserwowała Manufaktura Czekolady był genialny, ale już Bean Geeks Beer Geek Crunch to jakaś porażka. Fajne za to były nadziewane Zottera Strong Beer czy stylizacja Vosges Smoke & Stout Caramel. Po Naive... nie wiedziałam, czego się spodziewać. Wiedziałam jedynie, że tabliczki z dodatkami w ich wykonaniu zawsze są przepyszne, że zazwyczaj mielą dodatki i mieszają je spójnie z miazgą. Jak to miało wyjść w przypadku stoutu? Wlali piwo-piwo czy słód albo... no, nie wiedziałam po prostu. Mało tego! Dopiero dzień przed degustacją odkryłam, że to w sumie (chociaż trochę) mleczna czekolada. No, i chyba dobrze wiedzieć, że kakao od kooperatywy El Ceibo.

Naive Imperial Stout Noble Beer Chocolate to ciemna mleczna czekolada o zawartości 62 % kakao z Boliwii z piwem Stout (ciemne górnej fermentacji).

Wkładka, jaką znalazłam wewnątrz trochę mnie zskoczyła. Bardzo ładnie się to wszystko prezentowało, mimo że nie podoba mi się kształt tabliczki - jakiś klekso-placek.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie poczułam się, jakbym wąchała wysokiej jakości czekoladowe pierniki w czekoladzie z soczystym wiśniowym dżemem czy marmoladą. Niewątpliwie cechowała ją słodycz, ale także pikanteria chili z kolei znowu podkręcająca soczystość. W jej tle przewijała się pewna alkoholowość.
Całkiem wyraźny był także zbożowy, nieco wytrawniejszy wątek. W pierwszej chwili pomyślałam o kukurydzianych chipsach tortilla z odrobiną soli, a potem ogólnie o czymś chrupiąco-kukurydzianym. W trakcie degustacji, przy słodszych etapach, myślałam o corn flaksach. Było w tym coś mleczno-maślanego, łagodzącego, ale też wytrawnego i słodowo-podwędzonego.

Bardzo ciemnej tabliczki nigdy nie posądziłabym o bycie mleczną, ale już o suchą proszkowość owszem. Tak się przedstawiała w dotyku. Przy łamaniu zaś jako twarda i zarazem krucha, przy czym trzaskała bardzo głośno.
W ustach rozpływała się powoli, ale bardzo chętnie. Była esencjonalnie miękko-gęsta i bardzo soczysta. Odczuwalna tłustość kryła się w tej soczystości i w lekkiej aksamitnej proszkowości.

Gdy tylko kawałek trafił do ust, rozeszła się po nich pikanteria chili i pieczono-prażony motyw.

Tym drugim błyskawicznie zajęła się nie za silna, a głęboka słodycz. Naniosła na niego niemal palono-maślany karmel na stałe zespojony z goryczką kakao. Natychmiast pomyślałam o czekoladowych kremach w nadziewanych czekoladach Zottera z alkoholem. To były one: maślano-nasączone, z charakterniejszą nutą alkoholu i przypraw, obłędnie czekoladowe mousse'y / ganasze / kremy... i czekoladowe pierniki w czekoladzie / polewie. To była nuta wiodąca, a jakże. Wokół niej tańczyła słodko-ostra korzenność. A za nią... czyżby jakaś nieuchwytna kawa?

Mniej więcej w połowie dołączyła do tego goryczka bardziej ogólna, przez co rozumiem taką... bardziej naturalną. "Jakiś mocny alkohol dodany do wspomnianego czekoladowego kremu" mogłam już nazwać ciemnym piwem, przy którym wystąpiła nuta orzechowo-zbożowa. Znów mignęło mi skojarzenie z grysem kukurydzianym i słonawymi chipsami tortilla. Te mieszały się także z motywem orzechów (laskowych?). Piwo jednak zaskoczyło mnie, jak delikatnie wyszło. Trzymało się z dala od pierwszego planu, co jednak przy większych kęsach lub częściach, gdzie tabliczka była grubsza, mu się nie udało.

W tle za piwem zaznaczyły się cytryny: skąpo kwaśne, a bardziej goryczkowato-skórkowe. Może nawet suszone? A jednocześnie niewątpliwie soczyste. To sprowadzało myśli do słodko-kwaśnej wiśni i wiśni w alkoholu. Do głowy przyszło mi czerwone wino. Wino czerwone... raczej słodkie i korzenne. Słodycz wyszła na pierwszy plan, ale wcale się tam nie rządziła, ponieważ dołączyła do czegoś bardziej goryczkowato-zbożowego. Dało to upust ostrości. Chili chwilowo nieco przypiekło.

Wraz ze zbożowo-orzechowymi nutami chili wtopiło się ogólnie w przyprawy korzenne, a owoce podniosły swą słodycz za sprawą palonego karmelu. Znów wyraźnie czułam zbożowe klimaty. Myślałam o płatkach kukurydzianych... podsłodzonych, złagodzonych mleczną nutą... A jednak podkreślonych prażeniem i goryczką. Pod koniec wszystko to zrobiło się "rozmiękłe", torfowe i "neutralnie-naturalniejsze". Miękkie niczym korzenne pierniczki z marmoladą? (Nie wiem, skąd przy smaku wydźwięk konkretnie miękkiego jedzenia, ale o innym nie dawał mi myśleć.)

Delikatna gorzkość na końcówce osiadła w bardziej maślano-mlecznych klimatach, a jednocześnie... nie dające spokoju alkoholowe wiśnie wyprosiły od niej alkohol. Czekoladowe pierniki w polewie z zapachu i początku przejęły te wiśnie, wraz z alkoholem (ale właśnie osłabiając go). Podkreślała je (wiśnie) drobna goryczka i cierpkość, ale zaraz schowały się.
Poczułam piwo dosłownie w chwili znikania kęsa. To było... jak łyk piwa w temperaturze leciutko chłodnej, takiego niezbyt mocnego, ale wyrazistego. Stout? O tak.

Po wszystkim pozostał posmak piwa nawet z takim podbąbelkowanym smakowym efektem (nie umiem lepiej wyjaśnić), pierników czekoladowych nadzianych wiśniami, wiśni w alkoholu i soczystość... owocowo-alkoholowa, złożona i nie za mocna. Wszystko to podszyte było goryczką zbożową i skórkowocytrusową oraz drobną ostrością chili.

Całość wyszła bardzo ciekawie i smacznie... Na tyle harmonijnie, że dałabym się oszukać, że to ciemna o takich nutach alkoholowych i trochę "domlecznionych". Alkohol jednak... wcale tak mocno piwnie tu nie wyszedł. Końcówka wprawdzie była piwem w tabliczce, ale ogółem kojarzyła mi się raczej z winem i chrupkami kukurydzianymi. Duet wiśni i chili kocham, a wszelkie zbożowości też bardzo mi odpowiadały, a już zupełnie kupił mnie smak nadziewanych czekoladowo-alkoholowych Zotterów w formie nienadziewanej. Podkreślam jednak, że wcale nie konkretnie z Zotter Strong Beer, a ogólnie.


ocena: 9/10
kupiłam: Sekrety Czekolady
cena: 37,99 zł (za 57g; dostałam zniżkę)
kaloryczność: 646 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: kakao, cukier, masło kakaowe, pełne mleko w proszku, piwo Imperial Stout (słód, chmiel, jęczmień)

piątek, 8 stycznia 2021

Ritter Sport Weihnachtstafel mleczna z kremem śmietankowo-mlecznym z kakao i przyprawami korzennnymi

Wybierając czekolady, które lepiej zjeść przed nadejściem upałów, trochę w szafce poprzekładałam. Wtedy mój wzrok przyciągnęła niewymiarowa Ritterka. Pamiętałam kupno jej - składałyśmy z Mamą zamówienie na Allegro (trochę dla niej, trochę dla mnie, część na współę). Otóż najpierw przez pomyłkę wysłali mi Spekulatius, którą to ja z kolei oddałam Oldze z livingonmyown (bo już jej próbowałam i nie chciałam wracać; a tu nieco starsza recenzja Olgi). Aż mnie ciarki przeszły, gdy pomyślałam, że latem coś takiego mogłoby stać się którejś z moich tabliczek i... ciarki nagle nasiliły się. Postanowiłam doczytać dokładniej, co też miałam ja. Doznałam szoku. Otóż okazało się, że to czekolada nadziewana, podczas gdy byłam pewna, iż to czysta czekolada mleczna z przyprawami.

Ritter Sport Weihnachtstafel mit weinachtlichen Gewurzen to mleczna czekolada nadziewana (42%) śmietankowo-mlecznym kremem o smaku kakaowym z przyprawami korzennymi*; edycja limitowana na zimę 2019/20.
*w opisie po angielsku jest "(...) kremem z kakao i zimowymi przyprawami".

Po otwarciu poczułam wyraźnie, wręcz pikantnie korzenny zapach mieszający się z cukrową słodyczą i maślanością, mocno kojarzący się z ciastkami korzennymi. Fuzja ta aż drapała w nosie. Bez problemu wskazać mogłam cynamon i kardamon, może też słodsze goździki, ale wydawało mi się, że całość zalatuje również margaryną. Zwłaszcza po przełamaniu czy przekrojeniu ją czułam, ale nasiliły się także przyprawy i śmietanka, sugerując kakao na mleku z mnóstwem przypraw.

Tabliczka w dotyku sprawiała wrażenie konkretnej, bardzo tłustej, ale takiej, która nie zamierza się lepić, mięknąć czy topić.
Przy łamaniu zachowywała się normalnie, choć nie trzaskała. Sugerowała miękkość, ale konkretu się nie wyzbyła. Nie zaburzył tego nawet fakt, iż nadzienie szło przez całość. Przy robieniu kęsa także poszczególne kostki wydały mi się twardawo-konkretne, nie wginały się, choć poszczególne, przy odgryzaniu kawałka już wykazywały chęć rwania się.
Gruba warstwa czekolady w ustach rozpływała się łatwo, względnie powoli, ale bez oporu. Zalepiała gęsto i tłusto. Miękka masa, jaką się stawała, przejawiała lekką proszkowość.
Nadzienie kontynuowało to wszystko, bo okazało się podobne do niej. Było dość czekoladowo gęste i twardawe, acz tłuste w bardziej śmietankowo-oleistym kontekście. Tym samym zalepiało w mniejszym stopniu. Daleko mu do suchości, bo ta tłustość od razu aż przerażała, przypominając śliskie, chłodne masło, które rozrzedza się na śmietankę. Rozpływało się szybciej od wierzchu. Całość zalepiała usta, serwując proszkowość, w tym aż ziarnistość przypraw, których w nadzieniu dodano dużo.

Czekolada od samego początku uderzyła za dużą ilością cukru, jednak zaraz z odsieczą nadeszło mleko. Wprawdzie przesłodzenia nie powstrzymało, ale nieco uprzyjemniło. Było wyraziste, naturalne i pełne... niemal śmietankowe. Miejscami musiała przesiąknąć przyprawami, bo zaznaczały się bardzo szybko, ale jakoś nie pasowały mi do jej cukrowości.

Po chwili śmietankowa czekoladowość zaczęła narastać. Mleko zagrało pełnią smaku, roznosząc inne nuty. Poczułam przyprawy, w tym cynamon i goryczkę. Najpierw wydała mi się kakaowo-czekoladowa, podkreślająca samą czekoladę mleczną, a następnie coraz bardziej korzenna. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa korzenność dominowała. Rozgrzewała i drapała w gardle wraz z cukrem. Ostry cynamon był wyczuwalny wyraźnie cały czas. Odnotowałam specyficzne goździki. Korzenność robiła się coraz bardziej słodko-ostra i gorzkawa. Wraz z tym, jak korzenność słabła, czyli już w drugiej połowie, wyłamywał się z tego posmak oleju. Wbrew pozorom, krem wydał mi się bardziej wyważony, nieco mniej słodki od samej czekolady.

W nadzienie zakradła się pewna nijakość, acz bliżej końca śmietanka i czekoladowość jakoś to zatuszowały. Skojarzyło mi się z do bólu cukrowymi, tanimi, tłuszczowo-maślanymi ciastkami korzennymi. Kardamon odegrał istotną rolę z małym opóźnieniem, by następnie trochę odpuścić.  Cynamon też utrzymywał się do końca, przywodząc na myśl gorące kakao na mleku z przyprawami właśnie. Drapał w gardle do pary z cukrem. Dosłownie pod sam koniec, po zjedzeniu większej ilości, aż mi ostrzegawczo mignęła sugestia coli, ale jej posmak nie pojawił się.

Po zjedzeniu pozostało drapiące przesłodzenie, tłuszcz na ustach i przyjemne rozgrzanie korzenną ostrością, posmak przypraw. Czułam czekoladowo-kakałkowy motyw jak po gorącym, korzennym kakao.

Całość była... zaskakująco smaczna jak na coś tak tłusto-słodkiego. Wyraziste, ostre, a jednak nie zbyt nachalne przyprawy korzenne podkreślające kakao i śmietankę okazały się strzałem w dziesiątkę. I choć sama czekolada była za słodka, dzięki pikanterii dało się przymknąć na to oko. Poczucie tłustości z kolei chociaż częściowo neutralizowała proszkowość (m.in. przypraw).

Bardzo przeszkadzała mi tłustość tego, zarówno ta realna (tablica nadziana masłem z oleistymi zapędami), jak i smakowa. Ogół jednak nie był zły - w zasadzie zaskoczyła mnie pozytywnie naturalnością i intensywnością przypraw. Podobało mi się też, że środek nie był mazisto-miękki, całość nie płynęła, a wyszła czekoladowo konkretnie, ale... mogli to uzyskać nie tłustością.
Co więcej, już po drugiej kostce zaczęła mi doskwierać cukrowość. Mimo to, była na tyle spoko, że jadłam dalej, Mamie oddając 8 kostek (była umowa, że część przejmie, acz gdyby nie ona, spokojnie mogłabym zjeść innego dnia, tylko że takie czekolady nie kręcą mnie na tyle, by do nich wracać).
Wprawdzie przyznała mi rację, że "mogłaby być mniej tłusta i jednak mniej słodka, ale ta jej tłustość taka dobra, fajna, przyjemna właśnie jest. Przyprawy idealnie w punkt, nie aż takie mocne, a wyraźne, jakby już w samej czekoladzie były." Omawiając, zgodziłyśmy się, że całe szczęście, że zrobili ją w takiej formie, a nie np. z ciastkami. Ja wprawdzie wolałabym też bardziej czuć kakao (o którym w opisie jest przecież mowa!) w nadzieniu, ale trudno.


ocena: 7/10
kupiłam: Allegro
cena: około 10 zł (za 145g)
kaloryczność: 581 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: cukier, olej palmowy, tłuszcz kakaowy, miazga kakaowa, laktoza, pełne mleko w proszku, odtłuszczone mleko w proszku 6%, śmietanka w proszku 3%, masło klarowane, lecytyna sojowa, przyprawy, cynamon

czwartek, 7 stycznia 2021

lody Bailey's Chocolate Secret Ice Cream

Po Bailey's Coffee Delight Ice Cream bałam się drugiego smaku. A właściwie... może nawet nie bałam się, co byłam prawie pewna, że okażą się niesmaczne i nie miałam ochoty nawet ich otwierać. Był jednak problem, co z nimi zrobić, ponieważ lodów czekoladowych czy z sosem czekoladowym Mama nie lubi. Próbowałam też samą siebie przegadać, że co, jak jednak okażą się smaczne? Słabo to działało, ale w końcu uznałam, że otworzę je czym prędzej, by mieć z głowy.

Bailey's Chocolate Secret Ice Cream with the Taste of Bailey's to śmietankowe lody "z preparatem o smaku likierowym (4%) i śmietankowe lody o smaku waniliowe z sosem czekoladowym (13%)". Opakowanie zawiera 500 ml / 400 g.

Po otwarciu pudła poczułam słodko-likierowy zapach z zaznaczonym żulowym alkoholem i sztucznością, a także czekoladowo-kakaowym akcentem w tle. Rysował się na wysoce słodkim tle bardzo śmietankowych lodów.

Lody, mimo że gęste i tłusto-kremowe jak to lody na śmietance, okazały się dziwnie miękko-spulchnione. Łatwo je nakładać, rozpływały się powoli i w zasadzie ich specyfikę czuć dopiero w trakcie jedzenia. Otóż były jak... oklapła, zamrożona bita śmietanka, a więc jeszcze dość puszyste, a przy tym straszliwie tłuste. Otłuszczały usta, a mimo pozornej lekkości, mnie wydały się ciężkie i tym właśnie męczyły. Tłustość, która nie tylko otłuszczała usta, ale zawierała jakby pewien poślizg... obrzydzała.
Lody składały się z dwóch części, co wyglądało na kiepskie wymieszanie: biała i beżowa. W ciemniejszej masie było parę gęstszych fragmentów, grudek - obstawiam, że to preparat likierowy.
Całość przeplatał sos. Był gęsty, zwarty i gładki. Był niczym... jakaś sosowa masa, w której rzadkawość jedynie się kryje. Rozmieszczono go średnio równomiernie, mieszał się z lodami, gdy te zaczynały się już bardziej topić. Przekopawszy się trochę przez pudło odkryłam, że wewnątrz przy ściankach były jakieś wielkie skupiska tego czegoś, co przy tym smaku uważam taką kumulację za minus.

W smaku sama baza lodowa przywitała się śmietanką i sztucznością. Słodycz była dopiero później, ale do niskich nie należała. Wyraźnie zaznaczyła się w niej sztucznie-likierowa nuta, nakręcana przez grudki preparatu. Te cechowała wysoka słodycz i w pierwszej chwili (każdorazowo) smak likieru bez alkoholu, a z chemią. Dopiero po pewnym czasie alkoholowość z nich dawała o sobie znać wyraźniej.

Czysto biała część wydała mi się nijaka, przesłodzona i śmietankowo-tłuszczowa, przy czym jej słodycz cechowało sztuczne echo. Nic konkretnego, a tłusta nijakość i tak ją wyprzedzała. Ta część podporządkowała się nieco wyrazistszej, zwłaszcza gdy już się przemieszały, lub gdy spróbowałam ją po wyrazistym sosie.

Nie była to jednak pozytywna wyrazistość. Sos czekoladowy smakował bowiem tanio. Uderzył alkoholem, a właściwie... spirytusem, takim... czystym, mało spożywczym, a następnie dorzucił do tego cierpkawo-cukrowy kakaowy motyw. Chemia goniła w tym taniochę i tandetę.

Po paskudnym sosie lody wydawały się jeszcze sztuczniejsze i nijakie. Myślę, że lepsze przemieszanie, przewinięcie ich sosem, a nie wielkie skupiska wyszłoby na dobre.

A tak? Po zjedzeniu małej ilości w ustach pozostawał posmak sztucznych aromatów likierowych i taniego spirytusu, wraz z obleśną tłuszczowością na ustach.

Całość była tragiczna. Słodko-tłuste, niewyraziste lody zabarwione sztucznym likierem i wymieszane z podle tanim, sztucznie-spirytusowym, pseudoczekoladowym sosem były po prostu bardzo niesmaczne, a ich struktura... obrzydzająca jak mało co innego. Jak zleżała, oklapnięta i zamrożona bita śmietanka, otłuszczająca niemiłosiernie usta. To było tak tłuste, że potem fizycznie miałam problem z dopłukaniem (zawsze płuczę naczynia przed zasadniczym myciem) miseczki i łyżek.
Po wyjątkowo malutkiej ilości uznałam, że za nic w świecie nie chcę mieć z nimi do czynienia, więc reszta powędrowała do Mamy. Ona dała  radę tylko ok. 1/3; resztę wyrzuciłyśmy. "Ta sama masa lodowa jakaś taka nijaka, żadna, czasami tylko tak bardziej alkoholowo i sztucznie się robiło, a jakby o smaku jakimkolwiek to zapomnieli. Jak wszystko sobie jak Monte wymieszałam, to da się zjeść, ale jak sam ten sos spróbowałam... no, ohydny, wali jak taki mocny spiryt, niespożywczy w dodatku, gorzki, tani" - zagarnęła większe łyżeczki poszczególnych części i aż jej twarz wykrzywiło - "Nie, jednak całościowo paskudne... i ta masa". Potem myjąc naczynia jeszcze dodała: "Fu, a jakie tłuste... jedząc to tak się nie czuło, ale tłustość rękami aż czuć. No, były ciężkie, tak dziwnie... Jak na bitej śmietance, to czy one nie powinny być lekkie?". I Mama nie zorientowała się nawet, że były dwa rodzaje bazy, w tym jedna z preparatem (pewnie te jej "bardziej alkoholowo się robiło").
Ech, jakie to one powinny być... można by długo pisać.
Nie myślałam, że kupując tak w miarę rozsądnie lody (patrzę na składy i wnioskuję, czy na pewno mi posmakują, bo lubię niestety drogie i duże) trafię na godną konkurencję dla chyba najgorszych lodów, jakie w życiu jadłam: Zielona Budka Happy Twist śmietanka-mango-marakuja.


ocena: 1/10
kupiłam: Lidl
cena: 14,99 zł / 500 ml
kaloryczność: 254 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: 37% bita śmietanka, mleko odtłuszczone, cukier, woda, glukoza, żółtko jaja, mleko w proszku odtłuszczone, fruktoza, kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, 04% alkohol etylowy, miazga kakaowa, białka mleka, tłuszcz kakaowy, emulgatory: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych, lecytyna sojowa, stabilizatory: mączka chleba świętojańskiego, guma guar; ekstrakt waniliowy, regulator kwasowości: cytryniany sodu, barwnik: karmel siarczynowy, substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; aromaty

PS A dla tych, którym czekolady nigdy dość (jak dla mnie) zapraszam do malutkiej (dosłownie!) aktualizacji mlecznej Domori, a właściwie... dopisku-przemyśleń dotyczących neapolitanki.

wtorek, 5 stycznia 2021

(Słodki Przystanek) Beskid Peru Satipo BIO Dark 100 % ciemna z Peru

Przy Beskidzie Madagaskar 100 % pomyślałam, że to szatan jak Zotter Labooko Peru 100%, ale o smaku Madagaskaru. Uznałam ją za boska, mimo że niewiele setek mnie zachwyca. W przypadku tej marki wiedziałam jednak, że nie ma co zwlekać, trzeba jeść. Peru od Beskidu? Byłam prawie pewna, że to będzie niezapomniane przeżycie.

Beskid Peru Satipo BIO Dark 100 % to ciemna czekolada o zawartości 100 % kakao z Peru z prowincji Satipo.

Gdy tylko rozchyliłam papierek, poczułam mocno palono-prażony zapach kawy i smoły, której to już wydźwięk był lepki. Smoła i smoliste cytrusy, jakieś papki-miazgi z nich, niosły kwaśność balansującą na skraju spożywczości. Czułam cytryny i grejpfruty, za sprawą których kompozycja była i soczysta, i intensywnie prażona zarazem. Pomyślałam o jakiś kwaśnych orzechach z nutą słodszą... Jakby ananasa lub surowych moreli? Z tyłu głowy kręciły mi się jakieś malagowe, a więc śliwkowo-rumowowo-rodzynkowe, nawet troszeczkę ostrawo-wiśniowe (alkoholowe?) klimaty.

Przy łamaniu tabliczka wydała mi się tłusto twarda. Trzaskała głośno, przekrój miała gęsty.
I gęsta pozostawała w ustach. Zmieniała się jedynie w ciężko-zwartą, lepką masę. Trochę maziała usta i podniebienie tłustymi smugami. Była raczej gładka.

Od pierwszego kęsa poczułam zimno-chodnikowy smak i dym. Dym kwaskawy, dym... gęsto-ciężki, lepki i smolisty. Smoły i siarki aż się same oblepiały i mieszały. W gorzkości, a zwłaszcza kwasowości tego było coś wręcz przenikliwego, a jednak zaraz pojawiły się też owoce. Jędrne, niemal mięsiste, choć także już wręcz przejrzałe, dojrzałe wiśnie. Kwaśne i z pewną podpleśniało-ostrą słodyczą.

Słodycz ta stąpała niepewnie. Poczułam chłodek, toteż pomyślałam o lukrecji, ale obyło się bez mocniejszej pikanterii. Zawisła wprawdzie nad poszczególnymi nutami, ale jakby tylko czyhała na odpowiedni moment (realnie nie zwalając się na nie).

Wzrosła natomiast gorzkość jako chłodna ziołowość, właśnie dym i prażenie. Niczym odymione, wyprażone zioła. To tu znalazła ujście słodkawa pikanteria. W połowie było prażono-wytrawnie, ziołowo, choć klimat zrobił się zawilgocony... Jakby ta zielarnia była na jakiś bagnach z lepkim mułem i... gorzką kawą. Przez moment czułam paloną kawę, wyłamała się z niej soczystość i czmychnęła w orzechy.

Orzechy wydawały mi się jakieś podkwaszone, soczyście-tłuste i... właśnie coraz tłustsze, rozmyte. Pomyślałam o tłusto-ciężkich lodach malaga. Śmietankowe, a więc dość złagodzone, z przygłuszonymi procentami, lekkim kwaskiem. Kwaskiem... owoców typu rodzynki? Bliżej końca wyłoniła się mocniejsza kwaśność owoców. Suszone zioła trochę się ożywiły za sprawą różności z otoczenia: od podsuszonych rodzynek, przez suszone cytrusy po cytrusy pełniejsze smaku. Wydaje mi się, że to po tym tłusto-nabiałowym złagodzeniu tak wychynęły. Zrobiło się egzotycznie, ananasowo-cytrynowo i gorzko-cytrynowo, grejpfrutowo, z naciskiem na skórki. Skórki ukryte w dymie, odymione.
Wróciły też słodko-gnilne wiśnie. Tym razem powiedziałabym, że mogą to być też wiśnie w likierze.

Po zjedzeniu pozostał właśnie gorzkawy posmak dymu, bardziej żywa, chłodno-apteczna, ale słodkawa ziołowość. Także pikantnie-alkoholowy, w którym kryły się rozmaite kwaśności - cytrusów i te mniej spożywcze. Było też dość orzechowo-tłusto, ogółem tłusto smakowo i niepewnie słodko. Trochę od owoców, trochę ziołowo.

Całość miała chłodny i mokro-zapychający, ciężki klimat, a jednak i soczystości trochę łaskawie podała. Była ciężka jak czerwone wytrawne wina, a więc pozytywnie. Dymno-smoliście tony i ich kwaśność oraz goryczka i pikanteria ziół za sprawą kawy i orzechów świetnie połączyły się z wiśniami, cytrusami (raczej goryczkowatymi, ale i kwaśnymi) oraz malagowymi tonami. Podobała mi się ta alkoholowość. To kolejna, pyszna setka. Sadystyczna, ale taka, której człowiek chce więcej i więcej.

Zadymiono-kwaśna, orzechowo-podpleśniała, a w pewnym momencie śmietankowo-słodka była też Zotter Labooko Peru 100 %, a roślinna, cierpko-kawowa i nalewkowo-owocowa (w tym wiśniowo-cytrusowa) była Beskid Peru 70 %. O wiele chłodniejsza była jednak Beskid 98 % ze stewią, która przez słodzikową ostrość mi nie smakowała zbytnio. Czułam w niej też apteczne zioła, kawę, napar... ale to dzisiaj przedstawiana jest siekierą smaku w momencie, gdy tamta była dziwnie wodnista i ostra, a nie głęboka w smak.


ocena: 10/10
kupiłam: Słodki Przystanek (dostałam)
cena: 18,90 zł (za 50 g; ja dostałam)
kaloryczność: nie podana
czy kupię znów: tak

Skład: ziarno kakao

poniedziałek, 4 stycznia 2021

Terravita Peanut Butter Czekolada Mleczna nadziewana kremem o smaku masła orzechowego z kawałkami fistaszków

Darzę Terravitę ciepłym uczuciem. To sformułowanie wyjątkowo oddaje to, co czuję do tej marki. W sumie nie uwielbiam żadnego ich produktu, nie mam sentymentu, żaden mnie szczególnie nie zachwycił, ale mam do nich ogromny szacunek, że na przestrzeni lat się poprawili i nikogo nie udają. Ich produkty są, jakie widać. Człowiek dostaje to, za co płaci. Lubię takie podejście. Dziwi mnie jednak, że na rynku jakoś Terravity za wiele nie widuję. Gdy jednak dostrzegłam w internecie ich nowości, zapragnęłam je zdobyć. Długo minęło, nim wreszcie natknęłam się na jedną. Gdy już do tego doszło, niestety nie mogłam pozwolić jej odleżeć należytego czasu w szafce, bo... realizowałam plan wyjadania nadziewanych przed latem (zakończony sukcesem).

Terravita Peanut Butter Czekolada Mleczna Nadziewana to czekolada mleczna z (45%) nadzieniem arachidowym i kawałkami orzeszków arachidowych.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, poczułam duszny zapach fistaszków, który wydał mi się świeżo-prażony i zmieszany z rozmytą sugestią masła orzechowego, masła i margaryny oraz słodką czekoladę. Chyba była nieco zabarwiona wanilią, niespecjalnie mleczna. Aż przypomniały mi się z dzieciństwa Pierroty, Bajeczne i Michałki. Po przełamaniu masłoorzechowość zrobiła się wyraźniejsza dzięki odrobince soli. Całość prezentowała się plebejsko apetycznie.

W dotyku tabliczka wydawała się konkretna, ale i dość tłusta, jakby zaraz miała zacząć się topić.
Przy łamaniu wykazała się jednak niemiękkością (twardą jednak też nie mogę jej nazwać). W sumie z czasem trochę się rwała.
Gruba warstwa czekolady skrywała ogrom gęstego, zwartego nadzienia typu tłusto-miękkawego. Dodano do niego sporo średniej wielkości kawałków fistaszków.

W ustach czekolada rozpływała się w umiarkowanym tempie, ale całościowo raczej szybko niż wolno. Miękła i zalepiała, stając się tłustą gęstwiną. Znikała zdecydowanie wolniej od wnętrza.
Nadzienie dopasowało się do niej, ponieważ także miękło i... zalepiało chyba jeszcze bardziej. Było gęste, acz nieco oleiste i maziście-plastyczne. Poczucie tłustości nieco rozbijały kawałki orzechów powoli wyłaniających się z tej masy. Były chrupiąco-miękkawe, chyba minimalnie prażone (albo wcale?), bo wydawały się dość świeże. W całości zaplątał się lekko pylisty efekt.

W smaku czekolada natychmiast uderzyła cukrem, który szybko zabarwił się wanilią. I choć w kolejnych sekundach aż zaczęła zaznaczać swoją obecność w gardle, to po ustach rozszedł się  smak mleka.

Po mleku przemknęła bardziej maślana nuta. Maślana, może mlecznawa... trochę duszna? Słodycz zatrzymała się i puściła przodem fistaszki. Te szybko wysforowały się jako wyraziste i masłoorzechowe, podprażone.  Mimo że częściowo mieszały się z maślanym smakiem, zaraz ułożyły się w słonawo-słodkie masło orzechowe. Epizodycznie trafiałam na odrobinkę soli, która to zdecydowanie podkręcała masło orzechowe. Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa, przez pewien czas, nadzienie wychodziło przed czekoladę. Słodycz zaskakiwała na przyjemnie niski poziom. Także od samych kawałków orzeszków umacniał się jego smak. Zza lekko podprażonego smaczku fistaszków raz po raz nadzienie zaleciało mi margaryną, choć orzeszkowość mieszająca się z czekoladą udanie to maskowała.

Fistaszki oczywiście wyszły wyraźniej, gdy ich kawałki zaczęły się wyłaniać oraz gdy zaczęłam je podgryzać. Smakowały... sobą. Wyraziste, dość świeże i lekko podprażone (może wcale?) świetnie podrasowały smak masła orzechowego. Co więcej, podkreśliły mleczność (jako przeciwwaga dla cukrowości) czekolady.

Bliżej końca, im nadzienia zostawało coraz mniej, smak jednak trochę się w tej słodyczy ponownie rozmywał. Całości zdarzyło się nawet wysunąć jakieś skojarzenie z Pierrotem. Tło robiło się właśnie rozmyte, a orzeszki wychodziły na pierwszy plan z racji tego, że część zostawiałam je na koniec. Osłabiało to poczucie zasłodzenia i sprawiało, że bez problemu byłam w stanie zrobić kolejny kęs.

Po zjedzeniu czułam zasłodzenie, drapanie w gardle i tłuszcz na ustach, ale także posmak masła orzechowego, leciutko słonawego, przede wszystkim arachidowego i z nutką mlecznej czekolady. Nie czułam chemii, ale przesadnią tłustość wszelaką i przesłodzenie jako drapanie w gardle i przyspieszone bicie serca (nie zaś cukier w gębie!) owszem. Mimo że tylko dwie kostki powędrowały do Mamy, a swoją część kończyłam z trudem przez tłustość i cukrowe drapanie, co też przypłaciłam cukrowym kacem, uważam, że to jedna z lepszych masłoorzechowych czekolad (słodyczy?) na naszym rynku. Mama w ogóle piała z zachwytu i stwierdziła, że powinnam wystawić 10, bo "to czekolada idealna".

To bardzo dobra czekolada, choć wolałabym, by nie była tak tłusto-miękka. Sama czekolada mleczna została przesłodzona, ale akurat do tak wyraźnie masłoorzechowego, słonawego nadzienia w zasadzie pasowała. Orzeszki dodano bardzo zacne, więc stanowiły ukoronowanie zalet.
Gdy pomyślę sobie o wszystkich Reese'sach (i np. konkretnie czekoladzie Reese's)... to aż nie wiem, dlaczego to one są tak popularne, a nie ta tabliczka.


ocena: 8/10
kupiłam: Auchan
cena: 2,99 zł
kaloryczność: 560 kcal / 100 g
czy kupię znów: kiedyś mogłabym

Skład: czekolada mleczna 50% (cukier, tłuszcz kakaowy, mleko w proszku pełne, miazga kakaowa, serwatka w proszku, lecytyna sojowa, ekstrakt wanilii), orzeszki arachidowe 15,6%, tłuszcz palmowy, cukier, serwatka w proszku, krojone orzeszki arachidowe 5%, lecytyna sojowa, sól, aromat, ekstrakt wanilii

niedziela, 3 stycznia 2021

ciastka Gourmet Finest Cuisine Feingeback Truffine

Po tym, jak poczułam się przytłoczona wyjadaniem przed latem słodyczy nie będących czekoladami, a więc niespecjalnie w moim stylu, uznałam, że nigdy więcej się w taką sytuację nie właduję. To jednak, co już było, chciałam popróbować. Dzisiaj przedstawiane ciastka kupiłam przed innymi próbowanymi ciastkami, ale jakoś nie miałam na nie ochoty. "Dlaczego?" - zapytacie? Przecież takie mocno czekoladowe, wykwintne... A no, dopiero po zakupie doczytałam ich opis i tłumaczenie, że to ciastka bezowe. A do bez pałam nienawiścią czystą i soczystą. Mimo wszystko widziały mi się jako przeciwwaga do bardzo słodkich Loacker.
Swoją drogą, byłam w szoku, jak bardzo różnił się oryginalny opis i skład od tego z nalepki z tłumaczeniem na polski (którą zerwałam).

Gourmet Finest Cuisine Feingeback Truffine mit Kakaocreme-Fullung, umhullt von Milchschokolade to ciastka bezowe z nadzieniem (55%) kakaowym w czekoladzie mlecznej (25%) z posypką czekoladową, wyprodukowane przez Hofer dla Aldi.

Po otwarciu opakowania poczułam słaby, delikatny zapach bardzo łagodnego, gorzkawego najzwyklejszego kakao i ciastka - takie to było proste i bazowe. Przy jedzeniu wydało mi się to jeszcze trochę sztucznie, "waniliowato" słodkie i jakby z sugestią truflowości. Mimo to nadzwyczaj neutralne: ani pozytywne, ani negatywne oraz ani wykwintne ani tanie.

Ciastka wydawały się lekkie i delikatne, a czekolada na nich tłusta i polewowo-miękka. W ogóle to trochę się pokryły szarością, mimo że miały być jeszcze zdatne do spożycia przez 4 miesiące. Cztery sztuki z paczki w ogóle wyglądały paskudnie - tych nie odważyłam się ruszyć.
Posypka na pewno należała do bardzo tandetnych posypek i na szczęście nie było jej za wiele, a dodatkowo się częściowo osypywała.
Przy kontakcie z ciastkami, okazało się, że nie były delikatne, a zwarte i lekkie, ale jednocześnie konkretne. Miękkawej czekolady nie żałowano. Skrywała zwarty, ale wyglądający jak mousse krem w ilości wystarczającej, dość sowitej oraz krucho-twarde, lekkie i suche ciastko.

Przy jedzeniu na wstępie zniesmaczyła mnie plastikowo-miękka i rozpuszczająca się na wodę posypka. Czekolada wykazywała z kolei ulepkowatą miękkość, ale mimo tego i mimo tłustości, zaczynała rozpływać się kremowo. Potem odsłaniała aż trzeszczącą proszkowość i zaraz zmieniała się na wodnistą, prędko znikającą zawiesinę.
Przy robieniu kęsa krem uginał się. Kontynuował miękkość, ale inną, lekką. To tłusta i plastycznie-margarynowa chmurka; obłoczek, który w ustach błyskawicznie gęstnieje. Wyszedł trochę ślisko i maziście, ale nie odpychał, bo kakao dodało mu pylistego efektu. To dziwny, zwarty, ale leciutki mousse, który zmieniał się w zżelowano-zawiesisty obłoczek.
Samo ciastko okazało suche jak pustynia i dziwnie lekkie. Na pewno jednak kruche. To dosłownie pumeks, który gdy trochę nasiąkł w ustach, znikał na wodę, jak cukier. Trzeba było szybko chrupać, by właśnie pochrupało, ale i w tym wykazywało dziwną chrupkość, To chyba beza (paskudztwo!).
Całość lepiej sprawdzała się, gdy pozwoliłam się jej rozpływać, bo wtedy robiła się z tego tłusto-gęstawa maso-zawiesina z proszkiem, otłuszczająca usta. Gryzione... było to strasznie ulepkowato-obleśne i trzeszczące.

W smaku czekolada mleczna okazała się do bólu słodka, cukrem zaraz drapiąca w gardle, a mimo to w miarę mlecznoczekoladowa (a nie polewowa). Do pewnego stopnia przynajmniej, bo ogromną rolę odegrała w niej maślaność i sztucznie waniliowa nuta. Mimo że nie tanio czy coś, wyszła po prostu niesmacznie. Niestety, swoją przesadzoną słodyczą i maślanością dominowała nad resztą, co dodatkowo pogarszało sytuację.
Miejscami wydzieliła się szara warstwa i mimo, że wybrałam ciastka raczej bez niej, Mama próbowała mnie przekonać, że pewnie się zepsuła i tyle.

Cukrowo-kakaowa posypka niby waliła cukrem i dziwnie plastikowym nibykakao, ale wydawała się bez określonego smaku głównego. Dało się w niej wychwycić goryczkę.

Krem był za to zaskakująco kakaowy, ale nie wytrawny czy gorzki. Przy wyłuskaniu go gorzkawość i cierpkość nieźle się wyeksponowały, ale w całości mieszały się z cukrem bardzo spójnie. Dało to więc efekt grzybowo-truflowego mousse'u z tłuszczowym posmakiem. Jego goryczka i cukier skojarzyły mi się odlegle z likierem, zwłaszcza, gdy zaczęło to to drapać w gardle. Podszepnęło to chmurkowemu nadzieniu truflowego charakteru. Niestety jednak wisiał nad nim margarynowy motyw.

Nic nie pomogło to ciastku, którego... bazą chyba był cukier. Smakowało bowiem czystym cukrem, który aż gryzł w język. Wraz z cukrową czekoladą było to nieznośnie słodkie (spróbowane osobno też, ale wtedy przynajmniej czuć, że to coś "cukrowo-bezowego", więc z uzasadnieniem).

Obudowała to kakaowa nutka i tak nie narzuciła szlachetności, bo wszystko zalatywało margaryną. Goryczka kakao wydobyła truflowo-grzybowo-likierowe motywy, które sprawiły, że mimo cukrowości było to na swój sposób zjadliwe (do pewnej ilości) i ciekawe.

Ciastko pozostawiło posmak zarówno sucho-cierpkawy od kakao, tłuszczowo-sztuczny z dziwnym kwaskiem, jak i nieprzyjemny oleju / margaryny i taniości oraz... cukru, jakbym wzięła do ust łyżeczkę i pozwoliła jej się rozpuszczać.

Jedząc drugą sztukę miałam już problem z tym posmakiem, otłuszczeniem ust i zalatywaniem sztucznością słodyczy i tłuszczu. Zrobiło się obleśnie.

Całość była dziwna. Dziwna i w sumie interesująca, choć słowo "smaczna" to ostatni epitet, jakiego bym użyła. Z jednej strony to ogrom cukru, tłustość i beza, której nie cierpię, ale z drugiej... mousse o zaskakująco gorzko-kakaowym, grzybowym smaku i ogólnie bardzo alkoholowy klimat bez alkoholu. Ohydne było znikanie większości elementów w sekundę i struktura ciastka, miękkość, ale znów... dziwny był ten zagęszczony kakaem obłoczek. Ordynarne, ale w swej ordynarności... przemyślane? To jedna z tych rzeczy, w których obleśność pewnie można się wciągnąć (nie w moim przypadku, bo wyjątkowo odpycha mnie tłustość i bezy). Osobiście mam jeszcze tylko zastrzeżenia do ilości czekolady mlecznej. W ciastkach z takim kremem i w ogóle tak specyficznych (ciastka bezowe?) nie widzę sensu, by dawać aż tyle zwykłej czekolady. Trochę, żeby się trzymały, tak, ale żeby aż przytłaczała?
Po dwóch sztukach oddałam Mamie.

Mamie nie smakowała czekolada, choć nie umiała powiedzieć, dlaczego (jest wzrokowcem, więc osobiście obstawiam, że widok niektórych bardzo zszarzałych ciastek, źle na nią wpłynął), ale... zachwycił ją środek: "Cudowne były same ciastka. Najprawdziwsze bezy takie! I przy nich nawet mi ten czekoladowy krem smakował. Całościowo nie był taki gorzki, ciekawy po prostu, rzeczywiście chyba jak mousse taki. Tłustość? Wcale tu nie przeszkadzała! Fajne to było takie.". Stwierdziła, że z ogromną przyjemnością zjadłaby całą paczkę, gdyby tak się tego wierzchu pozbyć. Zgodziłyśmy się natomiast w kwestii ilości czekolady (że za dużo i kiepska) i tego, że ogół to coś naprawdę dziwnego-ciekawego.

ocena: 6/10
kupiłam: Aldi
cena: 6,99 zł (za 115g)
kaloryczność: 514 kcal / 100 g; 1 sztuka ok. 7g - ok. 37 kcal
czy kupię znów: nie

Skład: czekolada mleczna 25% (cukier, tłuszcz kakaowy, pełne mleko w proszku, miazga kakaowa, lecytyna sojowa, aromat waniliowy), olej palmowy, cukier, skrobia pszenna, posypka czekoladowa 9% (cukier, odtłuszczone kakao w proszku, tłuszcz kakaowy, lecytyna sojowa, ekstrakt waniliowy) odtłuszczone kakao w proszku 8%, odtłuszczone mleko w proszku, dekstroza, olej słonecznikowy, syrop cukru inwertowanego, białko jaja w proszku, sól

sobota, 2 stycznia 2021

Wegmans Dark Chocolate with Raspberry Flavored Flakes ciemna 61 % z kawałkami cukierków o smaku malinowym

Nigdy nawet bym nie pomyślała, by wrócić do tej czekolady. Jest tyle ciekawszych i smaczniejszych! A ta... była tym, czego naprawdę nie lubię, bo z dodatkiem chrupiących cosiów o smaku owoców, a nie owocami. Wprawdzie kawałków malin bym nie chciała, ale... to akurat ciekawa sprawa. W przypadku malin kawałki owocowe nie będące pestkowymi malinami wydają mi się fajne, ale... w momencie gdy nie mają być chrupkami czy kryształkami. Nie cierpię bowiem czegoś takiego. Genialny według mnie jest J.D.Gross Ekwador 70 % z kawałkami nadzienia malinowego, gdy chodzi o formę, a nie jakość (ta trochę kulała). Ale... cóż, chcąc nie chcąc wracam, bo dostałam. Wiedziałam, że to ulubiona czekolada pewnej osoby, ale wiedziałam też, że się nie przekonam. Ok, sporo zmieniło się od 2016 roku i recenzji z wtedy, ale nie pewne, że tak powiem, sprawy fundamentalne.

Wegmans Dark Chocolate with Raspberry Flavored Flakes to ciemna czekolada o zawartości 61 % kakao z kawałkami / cukierkami o smaku malinowym.

Po otwarciu poczułam intensywny splot cierpkawej, przypalonej polewy kakaowej i cukru, związanych tanią nutą. Doszukałam się też sugestii kawy i słodko-soczystej nutki owocowej. Ta ostatnia nasiliła się po przełamaniu, a ja pomyślałam o jakimś budżetowym tworze w polewie i z czerwoną (niejednoznaczną) marmoladą.

Tabliczka łamała się ze skrzypiącym trzaskiem ujawniając mnóstwo czerwonych drobinek, które aż z niej wyskakiwały. Była nimi najeżona do granic możliwości. To twarde, duże, mikroskopijne i średnie bryłki-kryształki.
W ustach czekolada rozpływała się w umiarkowanym tempie, gładko i idąc w smugi, znikające bez echa. Była zbita i gęstawa, ale nie mięknąca mimo znaczącej tłustości.
Wypełniało ją mnóstwo kawałków dodatku. Chrupały. W pierwszej chwili wydawały się twarde. Rozpadały się jak po prostu zrobione z cukru i częściowo miękły przylepiając się trochę do zębów. Zostawały dłużej niż czekolada. Z czasem trochę się rozpływały, trochę miękły. To jak połączenie chrupaczy z Toblerone z rozmiękłymi od ciepła landrynkami i Daimem.

W smaku czekolada zaczęła od utworzenia słodko-gorzkawego tła. Była mocno palona, lekko cierpka jak jakiś syrop kakaowo-czekoladowy. Subtelna cierpkość mieszała się z delikatną gorzkością. Pomyślałam o kawie, do której zaraz dołączyła kwaśność cytryny i palona słodycz, która wyszła trochę karmelowo. Słodycz rosła, ale nie zacukrzała, bo tonowała ją pobrzmiewająca w tle maślaność. Nie dała jednak rady stonować narastającego kwasku, który z czasem zaczął mi się wydawać nie dość, że irytująco cytrynowy, to jeszcze po prostu landrynkowy.

Soczystość cytryny wkradła się też w słodycz i bazę. Przypominała czerwone landrynki. Gdy mieszała się z czekoladą pomyślałam o wiśniowych, potem rzeczywiście może bardziej malinowych. To jednak maliny kwaśno-cukierkowe, nieautentyczne. Serwowały kwaśność, cukrowość i dziwny posmak, którego nie umiem nazwać.
Przez większość czasu dominowały nad czekoladą.

Po nich czekolada wydała mi się jeszcze bardziej tania jak polewa kakaowo-czekoladowa na czymś kawowym. Końcówka to powrót delikatnej gorzkości, goryczki... chyba kawy z ekspresu właśnie.

Po zjedzeniu pozostał trochę suchawy posmak kakao (nie suchy efekt tylko "suchy posmak"), cierpkawo-polewowy, bliżej nieokreślony, bo z czymś tłuszczowy (?); czymś dziwnym, co stanowiło mocny pomost do sztucznie-cukierkowego posmaku cytrynowo-czerwonych cukierków, może i malinowych.

Wróciwszy do starej recenzji widzę, że... czekolada się nie zmieniła. Dalej gorzkawo-słodka i kwaśna, cukierkowo-landrynkowa... tylko, że ja mam większe wymagania. Ok, to byłaby przeciętna czekolada z kawałkami o smaku... bo nikt nie obiecywał owoców, ale... "o smaku malin", a wali cytryną i landrynkami nie do określenia... Nawet więc przeciętności i tego, czym miała być tak obiektywnie nie zapewniła.


ocena: 4/10
kupiłam: dostałam
cena: -
kaloryczność: 512 kcal / 100 g
czy kupię znów: nie

Skład: ciemna czekolada (ziarna kakao, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, lecytyna słonecznikowa, ziarna wanilii), płatki o smaku malinowym (cukier, syrop ryżowy, koncentrat z buraka, kwas cytrynowy, olej kokosowy, naturalne aromaty, lecytyna sojowa)

piątek, 1 stycznia 2021

MIA 65 % Madagascar Baobab & Salted Nibs ciemna z Madagaskaru z baobabem, solą i nibsami

Mimo że rozwinięcie nazwy tej zacnej marki to "Made in Africa", mi bardzo pozytywnie kojarzy się... z czymś zupełnie innym. A dokładniej, trzeba by powiedzieć: "z kim", bo z Mią Wallace z Pulp Fiction. Intrygująca babka i... tym razem miałam przed sobą intrygujące połączenie dodatków. Z baobabem doświadczenie mam... zerowe. Wiem, że to super food, ale o tym, jak smakuje właściwie wyobrażenia nie mam. Z kolei solone nibsy? W ogóle nie wyobrażałam ich sobie. Sól w czekoladzie lubię, ale musi idealnie trafiać w mój gust, gdy o ilość i formę chodzi, nibsy mogę tolerować... I długo nie mogłam się zdecydować, czy jakkolwiek mi to pasuje do kakao z Madagaskaru. Uznałam więc, że warto spróbować.

MIA 65 % Madagascar Baobab & Salted Nibs to ciemna czekolada o zawartości 65 % kakao z Madagaskaru z doliny Sambirano ze sproszkowanym baobabem i solonymi nibsami, czyli kawałkami kakao.

Gdy tylko otworzyłam opakowanie, poraziła mnie elektryzująca soczystość grejpfruta w towarzystwie cytryny, po której kwasku przepływał twaróg. Bardzo dużo lepko-wilgotnego twarogu, mieszającego się z ziemią poprzez lekko podfermentowaną nutę. Wierzch tabliczki wydał mi się bardziej soczyście-cytrusowy, spód zaś... owocowo-słodki, jak wiśnie i kwiaty (kwitnące wiśnie?) czy inne owoce czerwone. Doszukałam się też karmelowo-korzennej naleciałości i sugestii soli. Ogólnie czułam też mocne palenie, nibsowo-kawowy motyw, acz ten akurat był najodleglejszy. To bardzo rześka, słodko-kwaśna woń.

Tabliczka miała średnią ilość posypki, która trochę odskakiwała przy łamaniu, mimo że wtopiono ją porządnie. Robiła to w zasadzie bez szkody, nie na masową skalę. Podobało mi się, że sporo fragmentów pozostawiono czystych, bez niej, dzięki czemu mogłam też spróbować czekoladę osobno.
Cechowała ją twardość, przypieczętowywana przez głośne trzaski.
W ustach rozpływała się raczej powoli, ale bardzo kremowo i gęsto. Nie była tłusta, a nieco zalepiająca jak mazisty twaróg, trzymała tak uparcie wlepioną w siebie posypkę. Miękła. Upuszczała też ogrom soczystości. Wyczułam w niej leciutką proszkowość.
Pasowało to do dodatków. Sól rozpływała się wraz z nią (tak, że nie powiedziałabym, że w ogóle tam jest), a chrupiące kawałki kakao zostawały na języku.
Oczywiście chrupały przy rozgryzaniu, ale i dość soczyste się okazały. Były bowiem mocno palone, na sucho, ale świeżość bez dwóch zdań zachowały.

Odgryzając kawałek poczułam wysoką słodycz karmelu i słodko-kwaśnych pomarańczy. Pognały w koleżeńskim wyścigu. Utworzyły jedną, słodziutką ligę, która szybko spotkała się z gorzkością.

Gorzkość rozchodziła się powoli. Bardziej niż rosnąć, zdawała się ukazywać głębię. Najpierw była to palona i tylko co zaparzona, nie za mocna czarna kawa. Naleciała nad nią lekko kwaskawa nutka ziemi. Kawa zaczęła przybierać na soczystości.

Soczystość ta jednak nie była kwaśną kawą. Kawa poprzez paloność przemieszała się z kakaowo-ziarnistym wątkiem. Przez chwilę pomyślałam o słodzie, o... suchych i zawilgoconych... fusach... herbaty? Nagle mniej więcej w połowie poczułam się, jakbym piła herbatę z cytryną.

Cytryną i jej soczystymi włóknami. Wzrosła ogólna cytrusowość, a ja oprócz dojrzałych pomarańczy wyraźnie czułam cytrynę i grejpfruta. Intensywne, kwaśno-goryczkowate dominowały, by następnie otworzyć się na inne, równie soczyste owoce i inne kwaśności. Rozpływająca się sól podkreślała kwasek cytrusów i paloną goryczkę, lecz jako ona sama nie była wyczuwalna.

Oto w tle mignęły słodkie czerwone owoce oraz twaróg. Jedne i drugie kryły też kwasek, ale ugłaskany. Ten drugi w pewnym momencie mimo wszystko wydał mi się za kwaśny na twaróg, aż jogurtowy. Także przez słodycz soczystych, dojrzałych czerwonych owoców: wiśni, porzeczek i czereśni "nabiałowość" ciągle się zmieniała. Twaróg / jogurt mieszał się z łagodnym karmelem, tworząc wizję mleczno-słodkiego... czegoś. Przez moment wydało mi się to aż kwiatowe, zwiewne. Lekko korzennie przyprawione? Albo raczej przypalony aż na gorzko jogurtowy sernik? Palona goryczka właśnie coś takiego by sugerowała...

Pod koniec wydało mi się, że czułam goryczkę przypraw. Kawo-herbata wzmocniła się przy kawałkach dodatków. Gdy je nadgryzałam i podsysałam, podkreślały i na przód wydobywały ziemistość, pasującą do przypraw i podfermentowano-nabiałowego wątku. Sól czułam jedynie na poziomie... naturalnie-nabiałowym. Karmel zdążył w tym czasie znacząco złagodnieć.

Nibsami zajęłam się już na sam koniec. Wtedy to zaserwowały mi palono-gorzki smak, podkreślający goryczkę cytrusów i gorzką kawę, ziemię, kawo-herbaciany napar oraz delikatniejsze owoce - i owocową herbatę? Hibiskusową? Niektóre nibsy chwilami wydawały mi się dość kwaśne, ale nie mocno, i zarazem bardziej "roślinne".

W posmaku pozostały z kolei gorzkie nibsy, obudowane gorzkawym naparem (ni kawą, ni herbatą) oraz goryczkowato-kwaśny wątek cytrusów: grejpfruta i cytryny (niczym prosto z gorzkiej herbaty), jak również palonego karmelu. Czułam ściągnięcie cierpko-kwaskawego nabiału, jogurtu i czerwonych owoców, herbaty z nich / nimi.

Połamałam czekoladę i jadłam tak, by najpierw zjeść części z większą ilością nibsów i "najlepsze zostawić na koniec", a więc czystą tabliczkę. Nibsy zdecydowanie podnosiły kawowość całości, trochę osłabiały cytrusowość, która na szczęście poradziła sobie, gdy ich nie ruszałam aż czekolada się rozpłynęła. Nie mówiąc już o częściach bez nibsów...

Ta czekolada... miała intrygujące epizody: to słodycz karmelu i pomarańczy, potem silniejsza soczysta kwaśność herbaty z cytryną i jogurtu, z motywami cytrusów innych i czerwonych owoców, coś ziemistego oraz przejście na końcówce od nabiału po subtelności-paloności, a więc karmel i same nienapastliwe nibsy. Wyszły delikatnie, gorzko, więc zaskoczyły mnie pozytywnie. Soli na pewno nie dodano za wiele, jedynie podkreśliła inne wątki, sama się nie ujawniając.
A baobab? Sproszkowany... a więc wmieszany w czekoladę. Czy go czułam? Możliwe, że to on stał za takim splotem cytrusowej kwaśności i karmelu oraz jogurtu, bo były niezwykle spójne, a czytałam, że właśnie tym smakuje sam w sobie (choć z tego czytania wynikało, że smakuje wszystkim: że kwaśny jak cytryna, że kwaśny jak cytryna i grejpfrut, że słodki jak karmelki..., że kwaśno-słodki, że gorzki... czyli z tego, co się naczytałam, wylądowałam w punkcie wyjścia). Chyba podkreślił madagaskarskie nuty czekolady.
Jogurtowo-cytrusowa była również MIA 65 % Madagascar Hemp & Almond, w której to bardzo wyraźnie czuć dodatek. W dzisiaj prezentowanej zaś... hm, mam wrażenie, że nibsy (mimo że dobre!) dodatkowo odciągały uwagę. Wolałabym, by to baobab był tu głównym dodatkiem.
To pyszna czekolada, ale jednocześnie... nie jakoś specjalnie ciekawa. Smakowała jak dobra czekolada z Madagaskaru z nibsami w formie jak najbardziej do przyjęcia dla mnie. Bez nachalnej soli, z baobabem, który wmieszał się w jej nuty najwidoczniej, Nie wiem, dlaczego liczyłam, że znajdę go w posypce (obstawiałam, że i sól będzie jej częścią, ale zjadłszy całość stwierdziłam, że musiała być wmieszana).


ocena: 9/10
kupiłam: Sekrety Czekolady
cena: 17 zł (za 75 g; dostałam zniżkę)
kaloryczność: 576 kcal / 100 g
czy znów kupię: nie

Skład: miazga kakaowa, cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy, kawałki kakao 4%, sproszkowany baobab 2%, lecytyna słonecznikowa, sól morska <1%