Zotter Labooko Tanzania 75 % ciemna z Tanzanii 2020 / 2026

Porządnie kakaowych czekolad z Tanzanii może jadłam niewiele, jednak pamiętałam, jak boskie były. Dzisiaj przedstawianą odkładałam w czasie, bo... Miałam przeczucie, że to będzie coś.

Kakao do wytworzenia tej tabliczki Zotter zakupił z małych farm zrzeszenia Kokoa Kamili z terenu o tej samej nazwie, leżącego blisko parku narodowego. Brzmiało jak coś... dziewiczego, nienaruszonego przez cywilizację. Podobało mi się to i obstawiałam, że mimo iż wydaje mi się, że wiem czego spodziewać się po tym  regionie, ta tabliczka może mnie czymś zaskoczyć.

Zotter Labooko Tanzania 75 % to ciemna czekolada o zawartości 75 % kakao Amelonado i Criollo z Tanzanii; czas konszowania to 15 godzin.

Po rozchyleniu złotka, poczułam niby delikatną, ale jednocześnie esencjonalnie wyrazistą woń fistaszków i wiśni. Pierwsze wydały mi się lekko duszne, drugie zaś jako wino, łagodne i kwiatowe. Z czasem jednak zapach rozszedł się, nabrał mocy. Fistaszki "rozsypały się" na delikatne, lekko słodkawe, kojarzące się z masłem orzechowym oraz prażone i charakterne. Odnotowałam nawet ich słonawość, która z kolei w owocach podsyciła lekką kwaśność. Obok wiśni pojawiły się cytrusy.

Tabliczka o odcieniu niemal mlecznej w dotyku wydawała się tłusta, ale przy łamaniu zaskoczyła niecodzienną twardością. Trzaskała bardzo głośno, ujawniając pełny, zbito-ziarnisty przekrój.

W ustach potrzebowała krótkiej chwili, zanim zaczęła rozpływać się w sposób gęsty i kremowy, znacząco tłusty. Leniwie zalepiała usta, mięknąc i częściowo zachowując formę. Wszystko to trwało długo, ale na opór nie trafiłam. Kojarzyła mi się z idealnie gładkim, ciężkawym, ale nie przytłaczającym masłem orzechowym lub pastą... na bazie orzechów i awokado (?). Im bliżej końca, tym coraz bardziej ślisko-tłusta jak awokado czy masło się wydawała. I podobnie miękka, do czego jednak szło się przyzwyczaić

W smaku od początku czułam wyważoną gorzkawość. Najpierw były to fistaszki, jak się chwilę później okazało, prażone. Prażone mocno, może z goryczką przypraw (?), ale nie tylko.

Na tyły odeszły fistaszki trochę bardziej duszne i połączyły się z łagodną sugestią ziemi. Snuły się tam delikatne, kwiatowo-roślinne, nieco owocowe nuty, miękki, zielone mchy; podczas gdy ziemistość urządzała się bez pospiechu. Dzięki temu pobrzmiewała całą degustację.

W tym czasie na pierwszym planie rozbrzmiały fistaszki w całym orzechowym miksie (gorzkawe włoskie i pekany spoglądały ku ziemi, trafiając w niej na lekką ostrość). Prażone orzechy były jak ze Snickersa, a część weszła w strefę masłoorzechową. Smarowidło to wydało się trochę podsolone, trochę specyficznie słodkawe.

Od jego słodyczy odchodził karmelowy wątek. Pomyślałam o maślanym, delikatnym karmelu. Złocisty i ciągnący - dosłownie taki widziałam oczami wyobraźni! W pewnym momencie, jakoś w połowie rozpływania się kęsa, zrobiło się tłuszczowo-śmietankowo łagodnie, ale tylko chwilowo. Pikantniejsza nuta sugerowała jakiś bardziej melasowo-korzenny karmel.

Gorzkawość zaczęła kumulować lekką cierpkość, goryczkę. Ziemia zagrała wyraźniej. Wydobyła skądś skórki cytrusów, a w końcu słodkie cytrusy, jakby trochę związane z tym karmelem pomarańcze i... cytryny... Choć nie takie czysto cytrynowe, a przemieszane z kwaśnymi... śliwkami? Kwasek mniej więcej w połowie przełamał kompozycję. Ziemię zalała kwaśna cytryna i słodko-kwaśna, dojrzała wiśnia. Druga połowa rozpływania się kęsa należała do niej. Pomyślałam o wiśniach dojrzałych i słodkich, ale również kwaśnych, podchodzących pod czerwone wytrawne wino. Wydało mi się nieco przyprawione na ostro. Tu jednak znów nie było tak jednoznacznie, bo... czułam też kwitnące wiśnie, a więc pewną kwiatowość.

Drzewa bliżej końca znów zwróciły uwagę bardziej ku orzechom. Pod koniec były to jednak orzechy charakterniejsze, goryczkowate i zgrane z ziemią oraz soczyście-kwaskawymi owocami. Pomyślałam o miękkich śliwkach, winie i occie winnym balsamicznym, czymś pikantniejszym, może trochę goryczkowato-korzennym. Wszystko to jednak łagodziła maślano-karmelowa słodycz.

Po zjedzeniu w ustach został posmak wyrazistych orzechów, słodkiego masła orzechowego i maślanej słodyczy z pewnym przełamaniem... czy to goryczki, czy bardziej pikanterii ziemi i przypraw oraz taniną wina.

Całość rozkochała mnie w sobie od pierwszego kęsa. Masło orzechowe, ziemia, wiśnie i alkoholowo-korzenne sugestie przełożyły się na pełnię szczęścia. Dobrze, że cytrusowe nuty tchnęły soczystość, nie narzucały się. Podobnie z tłustością tej tabliczki - była, ta strukturalna nawet nieco za silna, ale przy tak intensywnym i odważnym, mocnym smaku da się na to przymknąć oko.

Ziemista i alkoholowo-owocowa (choć bardziej śliwkowa) była też Domori Morogoro Tanzania 70 %. Tam również czułam złocisty karmel, tylko u Domori słodycz ogólnie odegrała większą rolę. Nie była zbyt gorzka, a dymna, lesista - mroczna, ale nie tak charakternie uderzająca co Zotter. Pralus Tanzanie Forastero 75 % to z kolei pikantna fuzja przypraw piernikowych, wina, octu i masła orzechowego. Z owoców czułam w nim śliwki i jakieś łagodniejsze. Nie ukrywam, że kwaśno-gorzki, bardziej orzechowy niż owocowy, o lepszej konsystencji Pralus chyba smakował mi nieco bardziej, ale i tak Zotter dołączył do tego kochanego przeze mnie tanzańskiego duetu (Domori i Pralusa w sensie).

ocena: 10/10

kupiłam: biokredens.pl

cena: 16 zł

kaloryczność: 596 kcal / 100 g

czy znów kupię: tak

Skład: miazga kakaowa, surowy cukier trzcinowy, tłuszcz kakaowy

------------------

Aktualizacja z sierpnia 2026:

Kiedy zobaczyłam te czekoladę w nowościach, bardzo się zainteresowałam. Pamiętałam bowiem, jak obłędna była wyżej opisana. Już po otrzymaniu przesyłki, przestało mi się spieszyć, bo zaczęłam czuć jakby przyspieszone, zlęknione bicie serca na myśl o niej. Co, jeśli zmieniło się nie tylko opakowanie? Niby wartości i czas konszowania zostały te same, ale kto wie? Podświadomie zaczęłam odkładać konfrontację z rzeczywistością, najpierw chciałam rozprawić się z nadziewanymi. A potem ciągle coś wyskakiwało, że o czekoladzie z Tanzanii zwyczajnie trochę zapomniałam.

Choć nowe opakowanie zapowiada zmianę, po rozchyleniu papierka przywitała mnie znajoma, delikatna woń przede wszystkim fistaszków prażonych i jako duszne masło orzechowe w towarzystwie nienachalnych, soczystych, choć trochę winnych wiśni i cytrusów. Zapewniły one kwasek, zgrany ze słodyczą kwiatów i karmelu. Uzupełniły je lekko ciepłe, prawie korzenne, niemal piernikowe akcenty. Ostatni szedł w nieco palono-drewnianym kierunku.

Także w strukturze tabliczka okazała się znajoma. Przy łamaniu trzaskała głośno i przyjemnie, a w ustach rozpływała się gęsto, kremowo i tłusto, chwilami nasuwając na myśl awokado i dość długo oblepiając podniebienie. Pod względem struktury właściwie niewiele się zmieniło.

Smak również bardzo przypominał wyżej opisywaną. To w zasadzie ta sama czekolada. Najpierw pojawiły się naturalnie słodkie prażone fistaszki i palona gorzkość, do których po chwili dołączyły  maślane tony oraz delikatna słodycz karmelu.

Odnotowałam subtelny kwasek, kojarzący się z kwiatowym czerwonym winem o znaczącej słodyczy, mimo wytrawnego profilu. To jeszcze podkręciło gorzkość. Ta rozwinęła się jako ziemia, a gdy tak jednocześnie rozkręcał się orzechowy wątek, fistaszki okryły się skórkami i wzbogacały się o goryczkowate orzechy włoskie. Te z czasem łagodniały, idąc w pekanowym kierunku.

Z masła orzechowego wypłynęło więcej karmelu, a w tle przemknęła śmietanka. Przez pewien czas karmel mieszał się z kwiatami, po czym opalił mocniej i zaprosił do gry niemal goryczkowatą melasę. Ta wydobyła z orzechowej mieszanki nieco słodowe, słodowo-drzewne tony.

Mniej więcej w połowie rozpływania się kęsa owoce przełamały to wszystko nienachalną soczystością. Wiśnia wystąpiła jako dojrzały i świeży owoc, choć momentami kojarzyła się z czerwonym winem, bo obok niej trwała łagodna kwiatowość. Na tym jednak nie koniec. Poczułam niejednoznacznie wiśnio-śliwki, coś lekko dżemowego, a potem jeszcze mieszankę cytrusów z jakby egzotycznym echem. Cytryno-pomarańcza, cierpkawa skórka cytryny i... coś. Hybryda cytryny, pomarańczy i limonki? Coś trudno uchwytnego.

W tym samym czasie (może dlatego tak trudno mi było na tych owocach się mocno skupić) rozwinęła się korzenność. Nakierowała słodowo-orzechowy wątek oraz melasową słodycz na piernik. Piernik niemal pikantny, co zaostrzyła wyrazista ziemia. I ona dobrze czuła się w towarzystwie korzenności. Winu próbowała podszepnąć... ocet balsamiczny?

Końcówka ponownie należała do orzechów i prażonego masła orzechowego, złagodzonego trochę w maślany sposób. Melasa zaś nieco złagodniała, zawracając do karmelu.

Po zjedzeniu został posmak masła orzechowego z goryczkowatymi orzechami włoskimi, ziemi oraz  owocowa kwaskawość i lekko korzenna cierpkość. Wiśnia idealnie z nią się zgrała.

Nowa wersja jest więc bardziej zmianą oprawy niż rewolucją smaku. Całe szczęście! Zasadniczy charakter tabliczki pozostał niemal taki sam, acz mam wrażenie, ze tym razem w owocowym wątku zamiast tak wyraźnie cytryny, czułam coś bardziej jakby cytrusy z egzotycznymi zapędami, końcówka była mniej kwaśna, ocet balsamiczny prawie się nie pojawił (wszedł w motyw wina?), a orzechy wzbogaciła nuta słodu.